<![CDATA[وب سایت کروگان جاسب (سی یارون) - بلاگ]]>Sat, 19 Sep 2026 14:52:07 +0330Weebly<![CDATA[کتاب دیوان عشق (شرح حال اهالی کروگان جاسب تهیه و تنظیم  و نوشته جناب دکتر منوچهر روحانی)]]>Mon, 05 Jan 2026 10:00:10 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/6607417Pictureکتاب دیوان عشق شرح حال اهالی کروگان جاسب تهیه و تنظیم و نوشته جناب دکتر منوچهر روحانی
نگارنده، منوچهر روحانی جمع آورنده دیوان عشق، تاریخ امر بهائی در دهستان جاسب، در سنۀ ۲۰۱۲ عریضه ئی بساحت رفیع بیت العدل اعظم آلهی تقدیم و تصمیم خویش را بنگارش چنین تاریخچه ئی اع لن داشت و طلب تأئید کرد. آن معهد در یکم آوریل ۲۰۱۳ چنین پاسخ دادند: "دوست عزیز روحانی، مکتوب آن برادر گرامی حاوی تقاضای دریافت مطالبی در خصوص تاریخچۀ احبّای جاسب و ضمائم آن در تاریخ ۹ اوت ۲۰۱۲ به بیت العدل اعظم الهی واصل گشت. مقرّر فرمودند بشرح زیر مرقوم کردد.... مندرجات مرقومۀ آن یار مهربان حاکی از آن است که تحریر تاریخ امر بهائی در جاسب مورد توجّه و اقدام آن خادم برازندۀ امر الهی قرار گرفته است و اقدامات اوّلیّه در سبیل تحقّق آن بانجام رسیده است. انشاءالله که انجام این امر با موفقیت  قرین گردد...
1_july_2023_2nd_edition_final_-دیوان_عشق.pdf
File Size: 15203 kb
File Type: pdf
Download File

آرامگاه دکتر منوچهر روحانی (1935-2023) در ژوهانسبرگ آفریقای جنوبی

]]><![CDATA[تأملی بر سوره الرحمن و راز دو ظهور بزرگ الهی]]>Fri, 06 Sep 2024 13:52:43 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/7986751Picture عروس همه سوره های قران
سوره الرحمن، یکی از سوره‌های بزرگ و روح‌انگیز قرآن کریم، با آیاتی پر از زیبایی‌های الهی و نمادهای عرفانی جلوه‌گری می‌کند. این سوره با ۷۸ آیه از عظمت و نعمت‌های الهی سخن می‌گوید و تکرار مداوم آیه «فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ» (کدامین نعمت‌های پروردگارتان را تکذیب می‌کنید؟) نشان‌دهنده اهمیت ویژه‌ای است که خداوند به یادآوری این نعمات الهی داده است. از دیدگاه بسیاری از عالمان و عارفان، سوره الرحمن به منزله عروس قرآن نامیده شده است. طبق روایت از حضرت موسی بن جعفر (ع) از پیغمبر اکرم (ص)، ایشان فرموده‌اند که "برای هر چیزی عروسی است و عروس قرآن سوره الرحمن است." این سوره همواره مورد توجه و تفسیرهای متفاوت قرار گرفته است، اما نگاه عرفانی و تأملی بر آن، به کشف ابعاد جدیدی از این سوره می‌انجامد.
سوره الرحمن سوره ۵۵ سوره قران است با ۷۸آیه 
هر چند که در تعداد آیه های این سوره اختلاف هست 
و همچنین بسیاری از آیات  این سوره تکراری  می باشد  
يك أيه كه می گوید 
“کدامین نعمت های پروردگارتان را تکذیب می کنید”  
بیشتر از سی مرتبه  این آیه در این سوره تکرار شده است
از حضرت موسی بن جعفر از پیغمبر روایت شده است که  پیغمبر فرمود
 «لکلّ شی‌ء عروس و عروس القرآن سورة الرحمن جلّ ذکره؛ براى هر چیزى عروسى است و عروس قرآن سوره الرحمن است».
این سوره که به فرموده پیغمبر عروس همه سوره های قران هست 

از اول تا آخر در باره ظهور سید باب (حضرت اعلی)
  و حضرت بهاءالله و در باره این دو ظهور  اعظم می باشد
در باره این دو ظهور ‌و دو نعمت  بزرگ الهی است که بر بشریت اعطاء شده است 

۳۱  بار خدواند گوشزد و تکرار می کند
 که نعمت های پروردگارتان را فراموش نکنید 
‌و جالب این است که چون تمام سوره اشاره به این دو ظهور دارد هر موضوع و مطلبی دوبار تکرار شده است

دوبهشت               جنتان
دو مشرق         مشرقین ‌‌‌‌ 
دو مغرب           ‌مغربین
دو دریا                  بحرین 
دو چشمه              عینان
دو رنگ    خضر و عبقری 
دو کتاب       قران و بیان
دو عذاب      نار و نحاس 
دو جواهرات     یاقوت و مرجان
دو اسماء الهی         جلال و اکرام
دو نوع میوه      نخل و رمان
از هر میوه                  دو نوع  
دو نوع مخلوق     چن و انس
همه اسماء       دو به دو ذکر شده مانند
سموات و ارض
فاکهه و نخل
شمس و قمر 
نجم و شجر
که اشاره به این دو ظهور هست و حتی اسم  دو  کتاب را آورده 
علم القران و علمه البیان
تمام مفسرین و مترجمین قران 
این آیه را به اشتباه تفسیر و ترجمه کرده اند  جمله 
علمه البیان 
مقصود کتاب بیان هست  که به  اشتباه به سخن ترجمه کرده اند
همانطور که علم القران مقصود کتاب قران هست  نه معنی ظاهری آن
​چون می فرماید علم القران 
خلق الانسان
چطور قران را یاد داده 
وقتی که هنوز انسان خلق نشده 
خلق انسان را بعد از علم القران نوشته 
که اگر انسان معمولی باشد باید قبل از علم القران می نوشت 
این انسان باید انسان کامل 
حضرت اعلی باشد
که  کتاب بیان را به او آموخته است
خیلی از آیه ها معنی ظاهری 
 مفهومی ندارد
مثل دو مشرق 
و یا دو مغرب 
و نجم و شجر سجده کردن
و یا ماه وخورشید گردششان رو حساب  هست یا سوختند همه سیارات  گردششان رو حساب هست  و یا  اینکه می سوزند و ‌ضمنا خورشید اصلا گردشی ندارد
ویا ‌التقاط دو دریا
خیلی از دریا ها همه با هم وصلند.

سوره الرحمن به شکل نمادین به دو ظهور بزرگ الهی، یعنی حضرت سید باب (حضرت اعلی) و حضرت بهاءالله اشاره دارد. تکرار جفت‌های دوگانه مانند دو بهشت، دو مغرب و دو مشرق، در این سوره به‌خوبی نشان‌دهنده این دو ظهور بزرگ و نعمت‌های عظیمی است که خداوند به بشر عطا کرده است. هرچند بسیاری از مفسران و مترجمان قرآن به اشتباه برخی از مفاهیم مانند "علمه البیان" را به "یاد دادن سخن" تفسیر کرده‌اند، اما این آیه در حقیقت به کتاب بیان اشاره دارد. سوره الرحمن به ما یادآوری می‌کند که با دید عمیق‌تری به نشانه‌ها و نعمت‌های الهی بنگریم و از فهم سطحی دوری کنیم.
]]><![CDATA[پیشگویی فردوسی درباره پیامبری از مازندران]]>Tue, 18 Jun 2024 13:44:24 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/8840475Picture
سعدی می‌گوید:
چه خوش گفت فردوسی پاکزاد
که رحمت بر آن تربت پاکش باد

و فردوسی درباره مازندران چنین می‌گوید:
که مازندران شهر ما یاد باد
همیشه بر و بومش آباد باد

که در بوستانش همیشه گل است
به کوه اندرون لاله و سنبل است
هوا خوشگوار و زمین پرنگار
نه گرم و نه سرد و همیشه بهار

نوازنده بلبل به باغ اندرون
گرازنده آهو به راغ اندرون

همیشه بیاساید از خفت و خوی
همه ساله هرجای رنگست و بوی

گلابست گویی به جویش روان
همی شاد گردد ز بویش روان

دی و بهمن و آذر و فرودین
همیشه پر از لاله بینی زمین

همه ساله خندان لب جویبار
به هر جای باز شکاری به کار

سراسر همه کشور آراسته
ز دیبا و دینار وز خواسته

بتان پرستنده با تاج زر
همه نامداران به زرین کمر
​
همین فردوسی که چنین زیبا درباره مازندران می‌سراید، درباره آینده مازندران با استفاده از پیشگویی‌های کتاب اوستا می‌گوید که در آینده از دشت مازندران پیامبری پاکیزه و نیک‌خو و دارای فره ایزدی خواهد آمد و دین یزدان را به چهار گوشه عالم خواهد برد.

در شاهنامه این‌طور می‌سراید:

از این پس بیاید یکی نامدار  
ز دشت سواران نیزه‌گزار  

یکی مرد پاکیزه نیک‌خوی  
کزو دین یزدان شود چهار سوی  

بتابد از او فره ایزدی  
جهان گردد ایمن از او از بدی  

مقصود فردوسی از "دشت سواران نیزه‌گزار" مازندران و از "فره ایزدی"، همان اسم "بهاالله" است به فارسی سره.
]]><![CDATA[سخن سی و هفتم (خاتمه): هدف دین یزدانی]]>Mon, 11 Mar 2024 08:24:15 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/the-goal-of-divine-religionsPictureهدف دین یزدانی
این نوشتار را به بیان “هدف دین یزدانی” که تأسیس و استقرار حکومت یزدان پاک در جامعهء انسانی در "طلوع دو مظهر کلّی خداوند طلعت باب و جمالقِدَم" است؛ اختصاص داده به عنوان هدیه ای خاصّ به عزیزان تقدیم میدارم!
باید بدانیم که داستان تأسیس ملکوت الهی در جهان انسانی و نجاح و فلاح نهائی جامعهء بشری؛ موضوع اصلی "کتاب مقدّس" و سایر کتب مقدّسهء الهی است. و هر یک از ظهورات الهی و کتب ربّانی در ادوار پیشین، کم و بیش حامل مژده، بشارت و نبوّات بسیار به این واقعهء عظیم جهانی میباشد. در حقیقت خداوند بزرگ طرح و نقشهء رستگاری نوع انسان را که "ثمرهء عالم محسوس و جزءِ اعظم تمامی خلقت از محسوس و غیر محسوس" است، پیش از آفرینش هستی، به "روز رستاخیز" که در آیات یزدان پاک "یوم اللّه" نامیده شده، موکول فرمود. ما انسانهائی که در این "روز" در روی کرهء زمین هستیم و شاهد و ناظرظهور این موهبت بزرگ یعنی "استقرار ملکوت الهی در روی زمین" هستیم؛ سزاوار است که بکمال سرور و نشاط وغایت افتخار بخود ببالیم و دمی از یاد خداوند منّان غافل نمانیم! گرچه هرگز از عهدهء شکر و سپاس چنین نعمتِ بی نهایت بر نخواهیم آمد! من در این خدمت بسیار مشکل، بخداوند پناه میبرم و در غایت خاکساری از آن محبوب و معبود یکتا یاری و یاوری میخواهم که از قصور و خطا حفظم فرماید.
​حضرت مسیح که با مناجاتی زیبا و بهجت انگیز "تأسیس ملکوت پدر آسمانی را در روی زمین" مسئلت میکند؛ از نوح و ابراهیم هم در خدمتشان به استقرار ملکوت و هدایت مردمان به آن واقعهء عظیم، یاد میفرماید! گرچه از نوح و ابراهیم و برگزیدگان پیش از آندو خبری مکتوب بجا نمانده است. جز این که به ابراهیم وعده داده شد که همهء خاندانها و قبایل انسانها در پناه یکی از اخلاف او به سعادت، نجات و آرامش خواهند رسید. بنابر شواهد تاریخی نخستین نبوّت و بشارت کامل به ملکوت الهی، از حضرت موسی’ در کتاب "تثنیه، فصل 30" ضبط تاریخ شده است. حضرت موسی’ پس از نصایح مشفقانهء خود به امّت نافرمان! و انذار و تحذیر آنان از پیامدهای دردناک و ذلّت و بدبختی دو هزار و پانصد و بیست سالهء (هفت بار ذلّت یعنی 7× 360 سال) آنان به سبب شکستن عهد و پیمانشان با خداوند بزرگ؛ و بازگشتشان به بت پرستی که در نتیجه به رانده شدنشان از "ارض مقدّس" انجامید! میفرماید:
"و چنین خواهد شد؛ که پس از همه برکات ولعنتها که برسرتان خواهد آمد؛ و من بروشنی می بینم! و شما پس از رانده شدن از سرزمین مقدّس و پناه بردن به امّتها همراه با خواری و آوارگی و ذلیل شدن و تحمّل نهب و غارت، توسری خوردن و کشته شدن در همه جا و همه وقت، به یاد خواهید آورد؛ به خود خواهید آمد و به خـدای خود باز خواهید گشت!  ندای او را لبّیک خواهید گفت! و به آنچه امروز بشما میگویم عامل خواهید شد، و خود و فرزندانتان با دل و جان مطیع خداوند خواهید شد! خداوند رحمان شما را بخشیده ذلّتتان را پایان خواهد داد. و شما و فرزندانتان را از بین امّتها گرد آورده در وطن موعود به عزّت و راحت و آرامش خواهد رسانید.
 (در کتب آسمانی، نبوّتی چنین روشن در موضوعی دیگر ضبط نشده است!)                       (تثنیه فصل 30 DEUTERENOMY,)
 
همانطور که ذکر شد، داستان و وعدهء "تأسیس و استقرار ملکوت یزدان (حکومت عدل و عشق) در عالم انسان" و برقراری صلح و آشتی پایا موضوعی است که در اکثر کتب عهد عتیق به آن اشاره شده و بشارت داده شده است! خدای یکتا میفرماید:        
1-"من آنان را یکدل خواهم کرد و روحی تازه بشما خواهم داد تا به اوامر من عمل کنید.            
شما بندگان من هستید و من خدای شما میباشم."                                                           (Ezekiel xi 19-20)   
2-"من با روح خود، همه بدنها را نیروی تازه میدهم."                                                  Joel, ii 28))                     
3-"جهان از دانش خداوند پر خواهد شد، چنانچه دریا از آب."                                         (14 (Isaiah, xi  9 and  Heb. ii
4-"و خداوند شاهنشاه تمامی جهان خواهد بود. در آن "روز"ربّ"
 و خـدا یکی خواهد بود و نام او هم یکی!"                                                               (Zech. xiv 9)
5-من احکام خود را در باطن آنان جای خواهم داد. و بر دلهایشان خواهم نوشت
و من خـدای آنها خواهم بود و آنان بندگان من!"                                                         (Jermiah xxxi 33)
6-او بسیاری مردمان را قضاوت خواهد کرد و ملّتهای دور دست را سرزنش خواهد نمود.
و آنان شمشیرهای خود را به ابزار شخم بدل خواهند کرد! و نیزه هایشان را به ابزار زراعت!"  (Micah  iv  3)
7-صلح و آشتی در همه نقاط زمین حکومت خواهد کرد. مردمان دیگر درس جنگ
نخواهند آموخت! در سایهء صلح، امنیّت کامل، آرامش فکری و فراوانی نعمت خواهند بود!"     (Joel  iii  18 and Isaiah  xxxv 1-2)
8-انسانها براستی اصلاح خواهند شد! "مرد فرومایه و پست" دیگر آزاده و آزاد منش
نامیده نخواهد شد. و مردمان، آدم نماهای رذل را بخشنده نخواهند دانست!                                  (Isaiah  xxxii  5)
9-و جالب اینست که "سرزمین مقدّس" در آن جهان صلح و آشتی و راستی ودرستی،
جایگاه و موقعیّت خاصّی خواهد داشت. به این نبوّات توجّه کنیم:
A – "از صهیون احکام و قوانین به جهانیان صادر خواهد شد!
و فیض الهی در کلام یزدانی از اورشلیم برای جهانیان ارسال خواهد شد."                         (Isaiah  ii  3)
B – "... بیائید با هم از کوه خـدا بالا رویم، به سوی خانهء یعقوب برویم؛
و او راههای خود را بما آموزش خواهد داد. وما به راه او خواهیم رفت...
او ملّت ها را قضاوت نموده، بسیاری مردمان را انذار و سرزنش خواهد نمود."                  (Isaiah ii  3-4)           
C – "و سلطنت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او بدیع (جدید و Wonderful) مشاوریا مشیر،
خداوند توانا، پدر جاودانی(اب سماوی) و شاهزادهء صلح خواهد بود!...                             
 حکومت او هر روز گسترده تر خواهد شد. و صلح او جاودانی و جهانگیر تر؛
بر تخت داوود مستقر شده حکومت خواهد کرد. و با عدالت قضاوت خواهد نمود،
برای همیشه؛ و همهء اینها با قدرت و غلبهء ربّ الجنود به وقوع خواهد پیوست!"                   (Isaiah  ix  6-7)
 
عزیزان توجّه بفرمائید که حضرت بهاءاللّه ایرانی و از شاهزادگان ساسانی هستند. و محترم ترین فرد در میان همه اشراف و درباریان زمان بودند. حضرتشان را حکومت و ملّایان مسلمانِ شیعه از ایران به کشور عثمانی مسلمانِ سنّی تبعید کردند. و سپس امپراطوری عثمانی در طیِّ چهار بار تبعید، سرانجام ایشان را به قلعهء عکّا در"سرزمین مقدّس" تبعید نمود. در سخت ترین زندان آل عثمان برای 24 سال آخر عمر مبارک در حبس و حصر باقی ماندند. و به این ترتیب "سرزمین مقدّس" "مرکز جهانی امر اعظم یزدانی” شد. و سیل آیات یزدانی و احکام الهی و الواح خطاب به همهء سلاطین، امپراطوران و رؤسای ادیان عالم، از آن سرزمین به همه نقاط جهان جریان یافت! و کوه کرمل (یعنی کرم خـدا=کوه و باغستان خـدا) مقام اعلی’ (The Sanctuary of God) و مرکز فرمانروائی سلطان سلاطین، یعنی مظهر اعظم خداوند یکتا شد! و شاید برای همیشه "بیت العدل اعظم جهانی" یا مرکز مَعصوم و مُلهَمِ سلطنتِ یزدانِ پاک در جهان انسان در "کوه کرمل" بماند!
 
جای تعجّب نیست که یهودیان هزاران سال ذلّت، سختی، مشقّت و آوارگی و بی سر و سامانی را در همه نقاط جهان و در میان همه ملّتها تحمّل نمودند؛ از دین و مراسم و مناسک خود نگذشتند و همواره این امید را در دل تازه داشتند و با سرور و شادمانی منتظر آمدن ربّ الجنود و تأسیس مدنیّت الهی و حکومت برابری و برادری انسانی و صلح و عدالت یزدانی ماندند. بلکه تعجّب در آن است که تنها گروهی کوچک از آنان ظهور اب سماوی (پدر آسمانی) و ربّ الجنود را در بهاءاللّه شناختند. گرچه بسیاری از این مؤمنان بهائی از دودمان اسرائیل با شوق و شور بی اندازه در خدمت امر نازنین یزدان فداکاری و جانفشانی نمودند! و شاید خداوند منّان در طرح نهائی خود حکمتهائی دارد که ما انسانهای نزدیک بین از حقیقت آنها بی خبریم! شما عزیزان چه فکر میکنید؟!
 
به عنوان مِسكُ الختام (پاياني مُشکین) این مقدّمه بر بخش نبوّات را با تصویری گویا و بهجت افزا از ملکوت الهی در روی زمین،
 آنچنان که در آخرین کتاب عهد جدید (مکاشفهء یوحنّا—The Revelation of Christ ) آمده است، بپایان میبرم!
  • "مشاهده کنید: سراپردهء خداوند بزرگ در میان مردمان است، و او در میان مردمش سکونت دارد. مردمی که از سر و جان و دل فدائی حضرتشان هستند. و خـدا خود با آنها خواهد زیست. و خـدای آنها خواهد بود. (عزیزان بیاد آرید که سراپردهء جمالِ قِدَم، ربّ الجنود بهاءاللّه در بغداد، درباغ رضوان (دوازده روز درعید گُل) و در باغ وشّاش "اغلب اعیاد نوروز" و درعکا، در باغ رضوان و بر فراز کوه کرمل چند بار (و یک بار برای مدّتی بیش از سه ماه) محلِّ اجتماع یاران، زائران و عاشقان جان باختهء محبوب ازلی ازایرانی و عرب و ترک و هندی بود. و حضرت بهاءاللّه بارها اشک شوق آنان را با انگشتان خود از چهر پاکشان میستردند! )
نبوّت اینچنین ادامه د ارد: (در اجتماعی در پناه ملکوت و ساطنت یزدانی؛) "دیگر مرگ نخواهد بود، غم، گریه، ناله، و درد نخواهد بود! زیرا آنچه در زمانهای پیش بود از بین رفته و تجدید و تبدیل یافته است. (عزیزان بدانید که در قران شریف هم نظیر این تصویر از محافلی در محضر موعود آخر زمان در سورهء (عَمَّ یَتَسائِلونَ؟ عَن النَّبَأِالعَظیمِ! ) آمده است و در این نوشتار از آن یاد خواهد شد.) و همگان روی او را خواهند دید و نام او بر پیشانی آنها نقش بسته است. (نام بهاءاللّه بر هر فرد مؤمن بهائی گذاشته میشود!) و در آن جهان هرگز شب نخواهد بود. نیازی به شمع و نور خورشید نخواهد بود. زیرا خداوند (با خرد و دانش فرزندان ویژه اش) به آنان نور خواهد داد. و حکومتشان برای همیشه پایدار خواهد بود."                                           (Rev. xxi 3-4, xxii 4-5)
* "و ملّتهائی که نجات یافته اند در نور خـداوند حرکت خواهند نمود. و سلاطین
شکوه و جلال خود را به پیشگاه او تقدیم خواهند داشت."                                           (Rev. xxi 24)                                              
عزیزان توجّه دارید که هر اشاره و نبوّت  به "حضور خـدا و سلطنت او بر زمین" با سرزمین مقدّس مربوط میباشد! و در"آئین نوین یزدانی" این سرزمین "ارض اقدس" نامیده میشود!
افزون بر همه اینها، عزیزان بیاد دارید که در نوشتارهای پیشین با ترکیب های "روز بدون شب" و معانی روحانی و عرفانی آن آشنا شدیم! و سمبولها را شناختیم!
 
 
و امّا حضرت روح اللّه مسیحِ صبیح!  من با مطالعهء آنچه در کتاب “Christ and Baha’u’llah” فصل سوّم آمده است، از نوشتن ماندم و بهتر دیدم که تا حدِّ ممکن برگردان پارسی نوشتار جرج تانزند "”GEORGE TOWNSHEND را نقل کنم! او مینویسد:
" مسیح، مبشّرِملکوت الهی"
"حضرت موسی’ سلطنت و ملکوت الهی را نبوّت فرموده اعلام کرد. پیامبران دور موسی’ بنابر الهامات یزدانی، بارها و بارها تأسیس و استقرار ملكوت را با عفو فرزندان اسرائيل، تبدیل حیات قوم یهود، آزادی و گرد آمدن آنان و صاحب وطن و حکومت شدن این قوم همزمان و همعنان پیشگوئی نمودند. مسیح در این مورد روشی صمیمی تر، خصوصی تر و محرمانه تر و در عین حال سازنده تر و خلّاقتر دارد. او براستی مبشّرِ ملکوت است. او اعلام کرد که ملکوت نزدیک  است! (The Kingdom is at hand. و البتّه چند هزار سال نزدیک تر بود!) امّا آن را توضیح نداد. بلکه فرمود: "بسیار چیزهای دیگر دارم که بگویم امّا شما اکنون استعداد و تحمّل شنیدن آنرا ندارید!" و از اینست که در (مکاشفهء مسیح THE REVELATION=)، آخرین کتاب در "عهد جدید" ملکوت یزدانی را با کلمات و جملاتی روشنگر، درخشان، زنده و تابنده در دلهای مؤمنان ترسیم نمود و ظهور و استقرار مادّی آن را در جهان انسان در آینده ای نزدیکتر نبوّت فرمود!
حضرت مسیح برای نخستین بار سلطان ملکوت یزدانی را نام برده به حقیقت او شهادت میدهد و میفرماید: "او هم به حقیقت من شهادت خواهد داد!"
مسیح در جهان انسان قدرتی جدید به ظهور آورد که درک وجود خداوند و روش خلّاقیت او را در عالم بشری برای انسانها ممکن ساخت. و شرط این ادراک را پاک سازی و طهارت سرشت انسانی از همه تعلّقات دنیائی و جسمانی قرار داد. انسان بایستی با انقطاع کامل از دنیا و آنچه دنیوی است، خود را آماده و مستعدِّ درک ربّانیت سازد! انقطاع از دنیا راه ادراک است و تمسّک و دلبستگی به دنیا گناه نا بخشودنی است. باید زندگی این جهانی را فدای حیات روحانی نمود.
مسیح خـدای را بغایت خواستنی، محبوب و جذّاب نشان داد. بنوعی که مؤمن مسیحی را به ترک جهان  در راه رسیدن به خـدا و مسیح آماده ساخت! و به این ترتیب آن خـدای جنگجو، توانا و سخت گیر و مَهیبِ "عهد عتیق"، در دور مسیح، دوست داشتنی، محبوب و جذّاب القوب شد. و این تغییر، انسان را بیاد داستان افتادن جوجه گنجشکی ناتوان بر زمین و نگاه های پدر مهربانش از شاخ درخت میاندازد. و یا داستان کودک خردسالِ مهربان و پدر قهرمانش! (Samaritan) را بیاد میاورد!
اکنون، یک عشق تازه و بدیع به ملکوت خـدا در دلها زاده میشود! عشقی که نه تنها مؤمنان را به خـدا می پیوندد، بلکه انان را به یکدیگر وابسته میسازد. این عشق آنقدر گسترش و عمق میابد که: "شما باید آنان را که از شما نفرت دارند دوست داشته باشید! "چه که افتخار در دوست داشتن مؤمنان و هم دینان نیست!" و این برای حواریون و شاگردان مسیح آزمایشی بسیار سخت بود!
منظرهء با شکوه بالاترین قلّهء این کوهستان عشق را در رابطهء مسیح با پدر آسمانی در کتاب John به ساده ترین عبارات و آسان ترین کلمات مشاهده میکنیم. و براستی این بیان عشق درعالیترین زبان در کتب مقدّسهء پیشین است!
و اینچنین است که تعلیمات مسیح بزرگترین قدرت روحانی را در عشق ورزیدن به خـدا و انسانها، به نوعی که پیش از ظهور او سابقه نداشت، در دل انسانها بر انگیخت. تاریخ دانان و مورّخان عالم انسان بر این باورند که تعلیمات مسیح در بالا بردن و روحانی کردن سرشت انسانی و تمدّن انسانی بیش از تمام تلاشها و همّت های فلاسفه، قانون گذاران و بزرگان تاریخی اثر مثبت داشته است! و این "ثمرهء آزاد کردن قدرت ایمانی مناسب با استعداد و درک انسانِ زمان مسیح بود!" که عواطف، احساسات و وفاداری عمیق و بدیعی را در قلوب خلق نمود، و بعبارت دیگر چون مادّهء گداخته ای در قالب انسان ریخته شد.
مسیحیان اوّلیه تقدّس زندگی انسانی و شرافت سرشت انسان را تعلیم میدادند! آنان کودکان خود را از نوزادی با تمرینات گلادیاتوری (قهرمانی) آشنا میساختند. و بزودی روش آموزش را دگرگونه ساختند! بیمارستان ها بنا کردند، قوانین را تعدیل نمودند، و آنچه درسیستم پیشین رُم معمول بود با عدل و انصاف همگام کردند. آنان به این مهمّ دست یافتند زیرا عرش مسیح در دلهای ایشان بود و تخت فرمانروائی او در روح و جان ایشان قرار داشت! آنان دربِ دل خود را در هر نَفَس بر روح مسیحائی باز نمودند و خود را با همه دل و جان در خدمت اجرای ارادهء مسیح و اطاعت آموزشهای او گذاشتند. و چنین بود که تمدّنی جدید و روحانی را در روم شرقی- (Byzantium=بیزانس) در قرن چهارم میلادی بنا کردند!
در زمان مسیح، گروه بزرگی از فلاسفه، تاریخ نگاران، سخنرانان حرفه ای، دانشمندان و شعراء میزیستند. بسیاری از آنان کاملاً و عمیقاً از فساد و ورشکستگی زندگی رومیان آگاه بودند. و همگی آنان با اشتیاق تمام در اندیشه و انتظار تغییر و دگرگونی عمیق در اوضاع فردی و اجتماعی مردمان، و بهبود اوضاع نابسامان امپراطوری رُم و ملّت روم روز شماری میکردند! ولی هیچیک از آنان خود را برای این مهمّ مستعد و آماده نمیدید! و متأسّفانه حتّا یک نفرشان در آموزشهای مسیح و در جامعهء مسیحی زمان خود در پی چاره نگشت! بلی در میان آنان یک فرد به فکر نیفتاد که تنها تعلیمات مسیح قادر به درمان بیماری های مزمن روز و دفع و رفع دردها و بلایای فردی و اجتماعی سیستم فاسد روم بود! گهگاه برخی از آنان در آثار خود از مسیح و مسیحیان و زندگانی آیشان نام برده اند، ولی همیشه این یاد کردنها همراه با اهانت و توهین به باورهای مسیحیان و پست شمردن مسیح و تعلیمات او بود. انسان خردمند و اندیشمند از کوری این تعداد بزرگ روشنفکران زمان مسیح در شگفت میماند! و حال آنکه مسأله آنقدر دور از ذهن و دسترس روشنفکر خردگرا نبود! مسیح فرمود که دنیای انسان با جهان روح و ملکوت خلاف یکدیگرند و با هم ناسازگارند ! "تو نمیتوانی خدمت خـدا کنی و در همان حال بنده ی دنیا و جیفهء جهان مادّی باشی!" (استاد محمّد، سلمانیِ بهاءاللّه چنین میسراید:
"هرکسی حُبِّ بهـا دارد، ندارد حُبِّ دنیا         باز سلطان کی نظر بر لاشهء مُردار دارد!؟")
(عزیزان توجّه دارید که این داستان و کوری و کری روشنفکران زمان مسیح چگونه امروز تکرار میشود! دانشمندان امروز جهان در برخورد و رفتارشان با تعلیمات "باب" و "بهـاءاللّه" و جامعهء جهانی بهائی و "آئین نوین یزدانی" همان میکنند که در دور مسیح و پیامبران پیشین هم عیناً اتّفاق افتاده است! ایرانیان اکنون پس از 40 سال زجر و شکنجه زیر مهمیز و نعلین آخوند و از دست دادن شرف، جان، مال و ناموس خود؛ کم کم از خواب خرگوشی بیدار میشوند! و هنوز هم اگر یکی از آنان از کوری محض رها شده، دل به دریا زند، و نکته ای مثبت در بارهء مقدّسات بهائی بنویسد یا بگوید؛ با شلّاق تکفیر و تفسیق و اِفساد به سخت ترین مجازات محکوم میشود!" دانشمندان دنیا هم در کوری بهتر از ایرانیان نیستند!)
مسیح میفرمود: "اگر کسی بخاطر مسیح و انجیل او از پدر، مادر، خانواده و همسر خود جدا نشود و نگذرد؛ نمیتواند حواری مسیح باشد! و این سنگ بنای تعلیمات او بود. او از انسانها میخواست که در مقیاسی بسیار بلند و عالی، انضباط شخصی و کنترل نفس داشته باشند. او میگفت: "زندگی دنیا و حیات جسمانی مانند پلی است که باید از آن بگذری و به زندگانی ملکوتی برسی. اینجا خانهء تو نیست. لانه و آشیانهء تو در ملکوت آسمانی و جهان روحانی است! انسان خردمند خود را در روی پل با قیود و بندهای گوناگون به دام واسارت نمی اندازد. و بستگیهای بسیار پیدا نمیکند. همیشه آماده است که اگر خوشبختانه ندائی از عرش ملکوت، خـدا و ربّانیت رسید، و برای خدمتی خوانده شد؛ فوراً پاسخ مثبت داده از دعوت اطاعت کند. بنابر این انسان زندگی جسمانی را با انضباطی شدید ادامه میدهد و هر لحظه آماده و مستعدِّ اطاعت فرمان مسیح و انجیل او میباشد.
فیلسوف رومی برعکس، تمام همّ و غمّش ارضاءِ هوسهای جسمانی و اطاعت از نداهای جهان انسانی بود. و کمترین درک از شناخت زندگی روحانی و یا توجّهی به فدا کردن لذّات جسمانی در راه یک هستی عالیتر، یعنی یک زندگانی روحانی نداشت!
در مکتب مسیح، پاکی و طهارت در مقام نخست پاکی دل انسان است از نفوذ سایه ها و شبحهای کور کنندهء دنیای مادّی که چشم باطن انسان را از دیدار جلال یزدانی و شکوه مسیحِ زمان محروم نموده او را در نیمه تاریکِ جهل و نادانی، زندانی میکند تا هرگز نتواند قدرتی را که عشق خـدا و بهـاءِ او در قلب انسان ایجاد میکند، به تصوّر در آرد! قدرتی که میتواند به آسانی حبِّ دنیا و جیفه های مادّی را در هم شکند! و چنین است که انسان از دیدن نیروهای روحانی افاضه شده از ظهور مسیحِ زمان که با قدرتی عظیم دلها را تسخیر میکند، کور میماند! اگر مسیح تمامی علائق مادّی و بستگیهای دنیای مادّی و جیفهء دنیوی را در راه خـدا و عشق به نوع انسان فدا نمیکرد، هرگز به انجام آن همه معجزات توانا نبود! این فدا مانند فدا شدن دانه در تاریکی خاک است که نتیجهء آن زاده شدن و رشد و نموِّ درختی است که با شاخه ها وبرگها بلوغ یافته و به شکوهِ باروری میرسد. دانه از خود و پوست خود میگذرد ، خود را قربان میکند تا آن گیاه نورُسته زندگی یافته رشد کرده بارو بر آرد. مسیح خود و خانواده و زندگی جسمانی را فدا کرد تا جامعهء مسیحی را هستی بخشید. او جمعی حواریون را چنان از سُکر عشق خداوند مخمور و مدهوش نمود که پس از او هریک مانند او بنوعی قربانی شدند!
بیاد آریم که مسیح "پدر آسمانی" بهاءاللّه (THE GLORY OF GOD) را بویژه درمکاشفه (THE REVELATION) تجلیل کرده به حقّانیت حضرتشان شهادت داد. و گفت که او هم به حقّانیتِ من شهادت خواهد داد. و این است شهادت جماِلِ قِدَم بهاءاللّه به حقّانیتِ مسیح:
"اِعلَم بِاَنَّ الاِبنَ حینَ الَّذی اَسلَمَ الرّوحَ قَد بَکَتِ الاَشیاءُ کُلُّها. وَلکِن بِاِنفاقِهِ روحَهُ استَعَدَّ کلُّ شَیئٍ کَما تَشهَدُ وَ تَری’ فِی الخلایِقِ اَجمَعینَ * کلُّ حَکیمٍ ظَهَرَت مِنهُ الحِکمَةُ، وَ کلّ عالِمٍ فصّلت مِنهُ العُلومُ وَ کُلُّ صانِعٍ ظَهَرَت مِنهُ الصَّنایِعُ وَ کُلُّ سُلطانٍ ظَهَرَت مِنهُ القُدرَةُ کُلُّها مِن تَأییدِ روحِهِ المُتَعالِی المُتَصَرِّفِ المُنیرِ* وَ نَشهَدُ بِاَنّهُ حینَ الّذی اَتی’ فِی العالَمِ تَجَلّی’ عَلَی المُمکِناتِ وَ بِهِ طُهِّرَ کُلُّ اَبرَصٍ عَن داءِ الجَهلِ وَالعمی’ وَ بَرَءَ کلُّ سَقیمٍ عَن سُقمِ الغَفلَةِ وَ الهَوی’ وَ فُتِحَت عَینُ کُلِّ عمّی وَ تَزَکّت کُلُّ نَفسٍ مِن لَدُن مُقتَدِرٍ قَدیرٍ* وَفی مقامٍ تُطلَقُ البَرَصُ عَلی’ کُلِّ ما یَحتَجِبُ بِهِ العَبدُ عَن عِرفانِ رَبِّهِ* وَالّذِی احتَجَبَ اِنَّهُ اَبرَصٌ وَ لا یُذکَرُ فی مَلَکوتِ اللّهِ العَزیزِ الحَمیدِ وَ اِنّا نَشهَدُ بِاَنَّ مِن کَلمَةِ اللّهِ طُهِّرَ کُلُّ اَبرَصٍ وَ بَرَءَ کُلُّ عَلیلٍ وَ طابَ کُلُّ مَریضٍ وَ اِنَّهُ لَمُطَهِّرُ العالَمِ. طوبی’ لِمَن اَقبَلَ اِلَیهِ بِوَجهٍ مُنیرٍ..."
میفرمایند: "بدان که چون ابن (پسر خــدا) روح خود را تسلیم نمود، همهء آفریده ها گریستند! ولکن او با انفاق روح خود ظرفیّت ویژه ای در همه اشیاء ایجاد نمود. چنانچه آثار آنرا در همه افریدگان مشاهده میکنی. هر حکیمی که از او حکمتی ظاهر شد و هر دانشمندی که دانشی از او پدید آمد و هر صنعتگری که از او صنعتی ظاهر شد و هر پادشاهی که از او قدرتی بظهور رسید، از تصرّف و غلبهء روح والا مرتبه و نورانی او کمک گرفت! و ما گواهی میدهیم به اینکه او در حینی که به عالم آمد، برهمه موجودات تجلّی کرد و بوسیلهء این تجلّی هر ابرص از بیماری نادانی و کوری پاک شد. و هر بیماری از درد بیخبری و هوی’ و هوس شفا یافت. و هر کوری چشم بینا یافت و هر نفسی به توانائیِ قادرِ توانا، پاکیزه شد. و در یک مقام بیماری برص به هر آنچه حجاب بین انسان و عرفان خـدا بشود، اطلاق میشود! و هر کس در حجاب بمانَد ابرص است. و در ملکوت خـدای عزیز حمید، مذکور نیست! و ما شهادت میدهیم که از کلام الهی هر ابرصی پاک میشود و هر علیلی خوب میشود و هر بیماری سالم میگردد. و البتّه کلام خـدا پاک کنندهء جهان است. خوشا بحالِ کسی که با روی شاد و نورانی بخدا روی آرد."
در کمال تأسّف بزودی پس از شهادت مسیح، آخوند و ملّا یعنی دینمدارانِ آنزمان، مؤمنان را در اختیار گرفتند و هم مردم و هم انجیل مسیح را به فساد کشیدند! آنان مسیح را که هرگز ادّعای پدر بودن نکرد، تجسّم پدر گرفتند و تعلیمات او را ابدی انگاشتند. و آنجیل او را تنها گفتار خدا با انسان گرفتند!  و به این ترتیب انواع بلاها را بر سر انسانها و جهان انسانی آوردند!
و امّا حضرت محمّد بن عبداللّه رسول اللّه سازنده و سامان دهندهء ملیّت و ملّت ها! به نظر میرسد که بلافاصله پس از ظهور مبشّر ملکوت، بایستی صاحب و سامان دهندهء ملکوت ظاهر میشد. و اقدام به استقرار ملکوت الهی بر روی زمین آغاز میشد. امِا نقشهء یزدان پاک این نبود. بایستی پیش از آغاز استقرار ملکوت، ملیّت خلق میشد و ملّتها سامان میافتند. از این بخش از نقشهء خداوندی در توراة یا عهد عتیق در جای دیگر گفتگو میشود:
و خداوند با ابراهیم، ابوالموحّدین (پدر یکتا پرستان) در مورد تسلسل پیامبری در نسل او، تنها از اسحاق سخن نگفت؛  بلکه چنانچه در (Genesis xvii) آمده است خداوند به او اطمینان داد که اسماعیل فرزند دیگر او را هم برکت داده است. خداوند فرمود: "... من از تو امّت بزرگی خواهم ساخت. و تو را برکت داده، نامت را بزرگ خواهم کرد."
و در ( (Genesis  xvii 20 فرمود:
"من نالهء تو را در بارهء اسماعیل شنیدم... او را برکت داده ام و نسلش را بسییار بزرگ خواهم کرد. در اولاد او 12 شاهزاده خواهند بود." و در(Genesis xxi  20 , 21) چنین آمده است: "…و خدا با آن جوان (اسماعیل) همراه بود. او بزرگ شده در بیابان فاران سکونت اختیار کرد و مادرش زنی از مصریان برای او گرفت. و اعراب از نسل او بوجود آمدند."
حضرت موسی’ از این بخش از نقشهء خلقت در (Deuteronomy  xviii  15) سخن میگوید: "و خداوندِ تو پیامبری از میان برادرانت مبعوث خواهد کرد..." (این اشارت به فرزندانِ برادر اسحاق یعنی اسماعیل است! حضرت محمّد از نسل او در فاران ظهور فرمود. در این باره در قرآن نیز در سورهء 26 آیات 192 تا 199 گفتگو شده است!)
عالم انسانی تا پیش از حضرت محمّد تشکیل خانواده و سازمان دهی قبیله و حکومت شهری را تجربه کرده بود. امّا هنوز ملیّت شناخته نشده و ملّت ها سازمان نیافته بودند. این وظیفهء بزرگ و سنگین به حضرت رسول محمّدبن عبداللّه پیامبر اسلام داده شد! (حضرت ولیِّ امراللّه شوقی افندی در کتاب "روز موعود فرا رسیده است" این تحوّل تاریخی را توضیح میدهند.)
محمّد بن عبداللّه در 570 میلادی در عربستان میان یکصد قبیلهء وحشی جنگجو که کار و هنری جز درگیری و کشمکش نداشتند، زاده شدند. در چنان محیطی و مردمی، خلق ملیّت معجزی بسیار بزرگ و سنگین بود. اندیشمندان و دانشمندان جهان تقریباً همه بر این باورند که این کار بزرگ تنها از عهدهء پیامبر عربی بر میامد! و اوست که ملیّت را افریده ملّت ها را سامان داد. حضرتشان پس از ده سال از مکّه با عدّدی کوچک از مؤمنان، به شهر مدینه مهاجرت فرمودند . کم کم در ظرف 23 سال مأموریت روحانی خویش، امّت و ملّتی بوجود آوردند که تنها رابطهء محکم بین افراد آن، دین واحد بود. حضرت محمّد این واحد بزرگ اجتماعی را با 9 اصل و قانون شریعتی بنا نهادند و این 9 عبارتند از:
  1. وطن پرستی! حضرتشان فرمودند: "حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الایمان!" وطن دوستی از ایمان دینی است.
    -2-  فقط مسلمان همشهری کامل و قانونی است. مسیحیان و یهودان با پرداخت یک مالیات کم، از حقوق شهروندی برخوردارند.
3- زبان رسمی لسان عربی است و همه باید آن را بیاموزند.
4- در بین مسلمانان طبقه ء خاصّی وجود ندارد.
5- رسوم دینی برای همه یکنوع و یکسان است.
6- اندیشه آزاد است و دین و علم با هم همگام هستند.
7- یک سیستم قضائی به دعاوی مردم رسیدگی کرده قضاوت میکند.
8- عضویت در این امّت برای همه ممکن است مانند حکومت مردمی امروز.
9- این یک حکومت دینی است.
رابطهء هر انسان با خداوند کاملاً خصوصی است.برای بررسی بیشتر در این موارد به کتاب (The Spirit of Islam)
تألیف امیر علی مراجعه فرمائید. 
باید بدانیم که محمّدبن عبداللّه بود که قوانین عادلانه را در روابط بین المللی تعمیم داده بی قانونی مفرطی را که در این زمینه حکمفرما بود از میان برد! و اِعمال و اجرای این قوانین بین المللی از مهمترین دست آوردهای اسلام محمّدی است! در امپراطوری رومان و درمسیحیت هیچ حکم و قانونی در روابط بین المللی وجود نداشت! انجام اینهمه دگرگونی و تأسیس بزرگترین امپراطوری تاریخ در طول یک عمر انسانی از شگفتیها و معجزات است!
حضرت محمّد از مدینه  نامه هائی برای سران شش حکومت آن زمان فرستاده آنان را از رسالت خود آگاه نمود و به اسلام دعوت کرد: امپراطور ایران، سلطان حبشه، حاکم مصر، شاهِ Hira، حاکم یمن (در مرکز عربستان) و نیز امپراطور چین (از سلسلهء Tang)
حضرت محمّد حفظ حقوق مسیحیان را در امپراطوری اسلامی تأکید فرموده منشوری که در عالم انسان تازه و بی نظیر است، در حفظ حقوق آنان به یادگار گذاشت. اگرپس از رحلتِ محمّد، عهد و پیمان حضرت رسول در مورد جانشین ایشان شکسته نمیشد و دشمنان او یعنی بنی امیّه (بنی امیّه "وحشی" بود که بنابر"مکاشفهء مسیح" از قعر جهنّم برامده روح اسلام را کُشت! و از آن جسدی بی روح باقی گذاشت!) به قدرت نمیرسید و حکومت سکولار بر اوضاع مسلّط نمیشد، تاریخ بشر و روابط اسلام و مسیحیت نوع دیگر شده و اینسان موجب شرمندگی جهان انسان نمیشد! بنابر این رحلت رسول اکرم و عهد شکنی اصحاب که ظهور و تسلّط "وحش" را به دنبال داشت، سبب بیش از دو قرن جنگ و کشتار نفرت انگیز بین مسلمانان و مسیحیان گشت و فصلی بسیار ننگین به تاریخ انسان و ادیان افزود! در این میان اروپا در تاریکی قرون وسطی فرو رفت و اروپائیان تا قرن هفدهم میلادی از تمدّن انسانی کاملاً بی بهره مانده در جهنّم مادّه پرستی دست و پا زدند. و هر روز بیشتر آلوده شدند! و مردم خاور زمین هم به تقلید از آنان در پی آنان تاختند و از موهبت دین و روحانیت خود را محروم ساختند!
حضرت عبالبهـاء که خلعت روح حکمت و دانش ربّانی بر دوش دارند در بارهء جهان انسان در این عصرو زمان میفرمایند: "مغرب زمین که خود را درذروهء پیشرفت و قلّهء تعالی در تمدّن انسانی می بیند، مانند مشرق زمین براستی در عمق غفلت و نادانی دست و پا میزند و از همه مواهب خداوندی محروم مانده است!"
فساد کلیسا بجائی رسید که نُهصد هزار پروتستانت به دست کاتولیکها کشته شدند! و تاریخ، این فاجعه را با سند به حافظه سپرد! امّا با وجود اینکه اروپائیان خـدای را از یاد بردند؛ گروهی از آنان در جهنّمِ کمونیسم، خواب کمونیسم جهانی را دیدند؛ و آن را ملکوت انسانی تصوّر کردند! و جمع دیگر در رؤیای تسلّط نژاد آرین و غلبهء آن نژاد بر جهان انسان در خواب خرگوشی مانده حاکمیت یک نژاد را ملکوت موعود پنداشتند؛! امّا با وجود همهء این خطاها، نسیم بهاری روحانی افرادی را در بین مسیحیانِ سردرگُم بیدار کرد تا نزدیک شدن "نزول و استقرار ملکوت یزدانی را بر زمین" در اشعار خود جشن بگیرند!
چنانچه Woodworth اینچنین میسراید:
"چه زیبا و مبارک بود آن سحرگاهان؛ و زیباتر بود زنده بودن در آن!
امّا، جوان بودن بهشت بود! چه وقت خوشی بود آن زمان!
آنگاه که منطق جای خود را در عالم انسان پیدا میکرد،  به همه میرسید!
و خود را چون عروسی زیبا آراسته، به رخ مردمان میکشید!
گوئی یک الههء جادوگر فریبا، کارها را آسان تر میکرد.
و با نام خود در جهان جا میگرفت، بی رنج و بی درد!
نه تنها در اینجا و آنجا، بلکه در همه سطح کرهء خاک
زیبائیش همه جا را زینت میکرد، پاکیزه و پاک!
چنان با شجاعت جلوه میفروخت که نمیشد احساس نشود!
در میان آلاچیغ های بهشتی، با جرأت و تهوّری آشکار؛
گلهای سرخ در شکوفه میشکفت، با سرشتی آرام!
طبیعت روی دیگر خود را نشان میداد، زنده و سرخوش؛
و دوستانی خوش خوی و دلپسند، به کمک برخاستند؛
همه ابزار و ادوات کار را در اختیار دارند؛
آمدند تا مهارت خود را بکار گیرند!
نه در یک رؤیای خوش بلکه در همه مزارع و دشت ها!
یا در جزیره ای مخفی و سرّی، خدا میداند کجا؟!
شاید در عالم، در همه عالم، عالم ما انسان ها!
جائیکه ما همه شادیها و برکات را خواهیم داشت!
 
و Fredrick Tennyson (1807 تا 1898) چنین سرود:
شب به پایان میرسد؛ صبح نزدیک است!
برخیز و نگاه کن؛ من صور محشر را میشنوم!
صدای عصر دیگررا، دور تحوّل و دگرگونی را، مثل غرّش موج اقیانوس!
و من به همه چیز و همه صداها گوش میکنم!                  (آنان که گوش دارند، بشنوند! در مکاشفهء مسیح 14 بار تأکید میشود!)
و امّا جدا از اشعار و نوشته های شعراء و نویسندگان بسیار، آثارمکاشفاتی شلّی (Shelley) مانند: "چکامه ای برای باد مغرب"
 (Ode to the West Wind) و “شورش و طغیان اسلام” ((The Revolt of Islam و بویژه برترین شعر در زبان انگلیسی "درام آزادی پرومتئوس" (Prometheus Unbound)* شاهکارِ شعر میباشند! در این درام-- شلّی از انسانی خدای گونه، قهرمانی میافریند که برای غفلت و گمراهی انسانها و جامعهء بشری، 50 سال میگرید، همه آزارها، شکنجه ها، دردها، رنجها، آوارگیها، تبعید ها، حبس و حصر ها، مسمومیت ها و مشقّات را تحمّل میکند تا انسانها را به راه آورده نجات میبخشد!
(عزیزان آیا بخوبی مشاهده میکنید که این قهرمان خدای گونه بهاءاللّه جمالِ قِدَم میباشند! جمال ابهایی که 50 سال در کمال مظلومیّت و رضا، به نصایح مشفقانه و اوامر حکیمانه، انسانی نوآفریده، جهان انسانی را با "نزول و استقرار ملکوت عشق و عدل و برادری و صلح و آشتی" به راه سعادت و نجات پایدار رهنمون میباشند!) آن حضرت در لوح خطاب به شاه ایران میفرمایند: "یا مَلِکُ! قَد رَأَیتُ فی سَبیلِ اللّهِ ما لا رَأَت عَینٌ و لا سَمِعَت اُذُنٌ!..قَد نَصَبَ ضَحضاحُ السَّلامَةِ وَاصفَرَّ ضِحضاحُ الرّاحَةِ، کَم مِنَ البَلایا نَزَلَت و کَم مِنها سَوفَ تَنزِلُ اَمشی اِلَی العزیزِ الوَهّاب و عَن وَرائی تَنسابُ الحُباب. قَدِ استَهَلَّ مَدمَعی اِلی’ اَن بُلَّ مَضجَعی. و لیسَ حُزنی لِنَفسی! تَاللّهِ رَأسی یَشتاقُ الرِّماحَ فی حُبِّ مَولاهُ. و ما مَرَرتُ عَلی شَجَرٍاِلّا وَ قَد خاطَبَهُ فُؤادی یا لَیتَ قُطِعتَ لِاسمی و صُلِبَ عَلَیکَ جَسَدی فی سَبیلِ ربّی؛ بَل بِما اَرَی النّاسَ فی سَکرَتِهِم یَعمِهونَ و لا یَعرِفونَ! َرفَعوا اَهوائَهُم وَ وَضَعوا اِلهَهُم. کَاَنَّهُم اَخَذوا اَمرَاللّهِ هُزُواً وَ لَهواً و لَعِباً و یَحسِبونَ اَنَّهُم مُحسِنونَ و فی حِصنِ الاَمانِ هُم مُحصَنونَ. لیسَ الامر کَما یَظُنّونَ!غَدَاً یَرَونَ ما یُنکِرونَ!..."ميفرمايند: "ای پادشاه! در راه خـدا دیده ام آنچه را چشمی ندیده و گوشی نشنیده است! سلامت از دست رفته است. و راحت نمانده! چه قدر بلایا فرود آمده و چه مقدار بعد میاید! در راه خود بسوی خداوند قدم بر میدارم و از پیِ من افعی سمّی روان است! اشکم از دیده میبارد بنوعی که رختخوابم خیس است و غمم برای خودم نیست. بخداوند سوگند که سر من مشتاق آنست که در راه عشق مولایم بر نیزه افراخته شود! - بر درختی نگذشتم مگر آنکه حقیقت وجودم آن را خطاب نمود که کاش بنام من بریده میشدی تا پیکر من در راه پروردگارم، بر تو به صلیب کشیده شود! بلکه غمم برای  مردمی است که در مستی و بیخبری گمراهند! و نمیدانند! در پیِ هوی’ و هوسهای خود روانند و خدای خود را از یاد برده اند! گوئی امر خداوند را بازیچه گرفته و به بازی سرگرم هستند. و گمان میکنند که کار خوبی میکنند! و در قلعهء امن و امان محفوظند.! نه چنان است که گمان میکنند! فردا خواهند دید آنچه را امروز مُنکرند!" این بخش از نوشتار را به “The Lord’s Prayer” پایان دهیم:
 
Our Father which art in heaven
Hallowed be thy name. Thy kingdom come. Thy will be done in earth, as it is in heaven.10)
MATTEHEW, 6: 9 &
و اکنون جای دارد که با ذکرملزومات و مقدّمات لازم برای تأسیس ملکوت یزدانی بر روی خاک - این مهمّ را آغاز کنیم و به بیان بعضی رویهای مکوت الهی، البتّه تا حدِّ ادراک خود ادامه دهیم.
بنام خداوند بی مانند!
نخستین نکته تعریف کامل یعنی تعریف جامع و دافع از انسان، فرزند محبوب خــداوند است. در طول تاریخ فلاسفه نهایت تلاش را در إِرائهء یک تعریف از انسان کرده اند و هرگز به جائی نرسیده اند. برترین تعریف شاید از افلاطون است و هرگز حقِّ مطلب را بجا نمی آورد! در "شریعت نوین یزدانی"، جمال ابهی’ میفرمایند "آنچه در آسمانها و زمین است مِحالِّ صفات و اسماءِ الهی هستند. چنانچه در هر ذرّه آثارِ تجلّیِ شمس حقیقی (محبوب ازلی، خداوند یکتا) ظاهر و هویداست. که... بدون ظهورآن تجلّی درعالمِ مُلکی هیچ شیئی به خلعت هستی مفتخر نیاید. و به وجود مشرّف نشود!... خاصّه انسان که از بین موجودات به این خِلَع تخصیص یافته و به این شرافت ممتاز گشته: چنانچه جمیع صفات و اسماءِ الهی از مظاهر انسانی بنحو اکمل و اشرف ظاهر و هویدا است!...اینست که فرموده "اَلانسانُ سِرّی وَ اَنَا سِرُّه" (انسان روح و سرّ من است و من سرِّ اویم!)..."    ( (THE GLEANINGS FRON THE WRITINGS OF BAHA’U’LLAH, #90
آیات و کلمات یزدانِ پاک، تعریف انسان را در این بیان روشن میسازد: “انسان درعالم خلق، تنها و یگانه آفریده و موجودی است که قابلیت آن را دارد که همه صفات و اَسماءِ خداوند یعنی کمالات یزدانی در او تجلّی نماید!” این تعریف کامل، جامع و دافع است یعنی انسان را از هر شکل و رنگ و ساختار جسمانی و در هر جا در آفرینش باشد، شامل شده، - غیر انسان را شامل نمیشود!
جمال ابهی’ در جای دیگر میفرمایند: "مقصود از کتابهای آسمانی و آیات الهی انکه مردمان به راستی و دانائی تربیت شوند که سبب راحت خود و بندگان شود. هر امری که قلب را راحت نماید و بر بزرگی انسان بیفزاید و ناس را راضی دارد، مقبول خواهد بود. مقام انسان بلند است اگر به انسانیت مزیّن! و الّا پست تر از جمیع مخلوق مشاهده میشود...از حقّ میطلبم جمیع را بطراز عمل پاک و خالص در این یوم مبارک "روز خـدا" مزیّن فرماید!  إنَّهُ هُوَ المُختار"          THE GLEANINGS #101))
و جمال ابهی’ نه تنها انسان را تعریف میفرمایند که نمونه ای از انسان کامل را در عبدالبهاء خلق فرموده او را در مَقامِ "مَثَلِ اعلای" آموزه های ربّانی برای نوع انسان بیادگار گذاشتند! حضرتشان درحقیقت، آدمی از نو ساختند تا عالمی از نو بنا کنند.  حافظ آرزو کرد "آدمی از نو بباید ساخت وز نو آدمی" و مولانا آنرا نبوّت کرد: (برجه که "نقّاش ازل"  بار دوم شد درعمل   تا نقشهای بی بَدَل     برکِسوِهء مُعلَم زند)
و بیاد آریم که؛ جمال ابهی’ وعده فرمودند که "نژادی نو از انسان خلق فرمایند!"
از بهـــــاءاللّه خلقتهــــا بجــاست         اوّلین مخلــوق او عبدالبـهاست
"مرکز پیمان" آن شمس بقــاست         غصن اعظم، سرِّذات کبریاست
و عزیزان توجّه دارید که جامعهء انسانی با 3 شرکت کنندهء دائمی: فرد، جمع یاران در محلّ، ومؤسّسات اداره کننده بنا میشود. این سه باید در کمال هماهنگی و تفاهم باشند تا جامعه ای کامل و سالم بنا کنند. و اکنون که به پایان قرن نخست ازعصرتکوین (Formative Age) "آئین نوین یزدانی” میرسیم، نقشهء نُه سالهء بیت العدل اعظم جهانی، در همه نقاط عالم انسان، به هدایت این 3 شرکت کننده و با دعوت انسانها ار هر نژاد، دین و ملّیت؛ و شرکت دادن آزاد آنان در بنای جامعهء نوین انسانی، آنان را با ظهورِ"قدرتِ جامعه سازی امر اعظم یزدانی" آشنا میسازند، تا جوامع نوین انسانی زیر لوای "آئین نوین یزدانی" بنا شوند. و این مرحله خود یکی از مراحل حسّاس و مهمّ در رشد عالم و "استقرار امر اعظم" در جهان و تأسیس "ملکوت یزدانی در عالماست ." (برای دانش بیشتر در این باره، عزیزان را به مطالعهء مطلبی روشنگر در این زمینه، در (The American Baha’i  Volume 55 November) سفارش میکنم.
 
و امّا دوّمین نکته در این مورد؛ در "ادعیهء حضرت محبوب"چندین لوح مبارک به اتّحاد و وجوه مختلف آن میپردازد. و جمال مبارک در لوحی که در صفحات 363 تا388 درج است، به برترین سبب و بزرگترین علّت که تاریخ عالم انسانی را از ظلم و ستم و اجحاف آکنده است، اشاره فرموده راه نجات جهان انسان را از این بلاءِ ادهم بیان میدارند. لوح مبارک، در صفحهء363 به این بیان آغاز میشود: "بنام آنکه بیم از اوست و امید از او" و آیات یزدانی ادامه میابد: " نخستین گفتار کردگار این است؛ با سینهء پاک از خواهش و آلایش، و دلِ پاکیزه از رنگهای آفرینش، پیش دانا و بینا و توانا بیائید. و آنچه سزاوار روز اوست، بیارید. امروز روز دیدار است؛ چه که یزدان بی پرده پدیدار و آشکار. بجان پاک بشتابید، شاید برسید و به آنچه سزاوار است پی برید!...امروز نور ناطق و نار متکلّم! و خورشید حقیقی مُشرق! جهد نما شاید فائز شوی به آنچه سزاوارِ "یوم اللّه" است. حقّ مقدّس است از ظنون و اوهام و مشیّت و ارادهء انام... با عَلَم یَفعَلُ ما یَشاءُ وَ رایَتِ یَحکُمُ ما یُریدُ آمده (یعنی این ظهور با اختیار کامل آمده و استقرار ملکوت یزدانی هدف آن است. و از اینست که لوح مبارک به بیان "سبب فساد تاریخ بشر" پرداخته؛ ازالهء آن سبب را آغاز میکند و زمینه را برای استقرار ملکوت یزدانی (حکومت عشق، عدل و یگانگی ) آماده مینماید. البتّه الواح ملکوتی ترتیبی ملکوتی دارد و نه آرایش نوشتارهای انسانی. در لوح چند جهت از اتّحاد بیان میشود؛ مانند اتّحاد در قول، اتّحاد در فعل، اتّحاد در اجرای احکام و به "اتّحادِ مَقام" میپردازد.(عزیزان توجّه فرمائید که تاریخ ده تا پانزده هزار سالهء انسان تا چه حدّ ننگین بوده است! همیشه ظلم و ستم بی نهایت به جامعهء زنان اِعمال شده است! برده گیری از بسیاری اقوام و نژادها، جنگ و نکبتِ، کشتارِ ناتوانان و دیگراندیشان و کشتارهای نمایشی برای شادی و تفریح امپراطوران و شاهان و سرداران و سرمایه داران؛ چه در عرصهء سیاست و چه در میدان دین و دینمداری، تاریخ  را به جهنّم انسانها بَدَل ساخته است.) جمال قِدَم در صفحهء 378 میفرمایند: "از جمله اتّحاد مَقام است. و اوست سبب قیام امر و ارتفاع آن مابین عباد! برتری و بهتری که بمیان آمد عالم خراب شد. و ویران مشاهده گشت! نفوسی که از بحر بیان رحمان آشامیده اند، و به افق اعلی’ ناظرند باید خود را در یک صُقع و یک مَقام مشاهده کنند." و تأکید میفرمایند: "اگر این فقره ثابت شود و به حول و قوّهء الهی محقّق گردد، عالم "جنّت ابهی’" دیده شود.) جنّت ابهی’، اشاره به ملکوت یزدانی است.
عزیزان را مژده میدهم که حضرت بهاءاللّه در دگرگون کردن این روند و ازالهء سبب و علّت ذلّت جهان انسان و خرابی عالم؛ همه عوامل مؤثّر را به کار بسته، به "روز فرح و شادی و صلح جاودانی و پایدار در عالم انسان" مژده میدهند. و امّابرخی از این عوامل:
  1. انسان را تربیت میفرمایند و انذار میکنند که اگر خود را از دیگری برتر ببیند، در همان آن از همهء انسانها پست تر قرار میگیرد. انسانی برتر از انسان دیگر نیست. هرکس یگانه است! امّا همه در چشم یزدانِ پاک، شریف و عزیزند و برابر.
  2. حضرتشان در تربیت انسان هزاران لوح از نصایح مشفقانه دارند. در اینجا تنها به نمونه هائی اشاره میکنیم. در "کلمات مکنونهء فارسی" نازل: "ای برادران! با یکدیگر مدارا نمائید. به عزّت افتخار منمائید و از ذلّت ننگ مدارید. قسم بجمالم که کُل را از تراب خلق نمودم و البتّه بخاک راجع فرمایم." و نیز "ای ساذج هوی’! حرص را باید گذاشت و به قناعت قانع شد؛ زیرا که لازال (همیشه) حریص محروم بوده. و قانع محبوب و مقبول." و نیز "ای ابناءِ غرور! به سلطنت فانیهء ایّامی، از جبروت باقی من گذشته و خود را به اسباب زرد و سرخ میارائید! و بدین سبب افتخار مینمائید! قسمم بجمالم که جمیع را در خیمهء یکرنگ تراب در آورم. و همهء این رنگهای مختلفه را از میان بردارم؛ مگر کسانی که برنگ من درآیند! و آن تقدیس از همهء رنگهاست." (پاکی از همهء رنگهاست!) – در لوح بشارات نازل: "یا اهلَ الارض!  بشارت اوّل که از امُّ الکتاب در این ظهور اعظم بجمیع اهل عالم عنایت شد، محو حکم جهاد است ازکتاب. تَعالَی الکریمُ ذو الفضلِ العَظیمِ الّذی بِهِ فُتِحَ بابُ الفضل عَلی’ مَن فِی السّماواتِ وَ الاَرَضینَ." و "بشارت دوّم  اذن داده شد احزاب عالم با یکدیگر به روح و ریحان معاشرت نمایند. عاشِروا یاقومِ مَعَ الادیانِ کلِّها بِالرّوحِ وَالرّیحان..." و "بشارت سیزدهم:   امور ملّت معلّق است به رجال بیت عدل الهی. ایشانند اُمَناءُ الله بینَ عبادِهِ و مطالعُ الامرِ فی بِلادِهِ؛ یاحزب اللّه! مربّی عالم عدل است چه که دارای دو رکن است: مجازات و مکافات. و این دو رکن دو چشمه اند از برای حیات عالم. چونکه هر روز را امری و هر حین را حکمی مقتضی؛ لذا امور به وزرای بیت عدل راجع تا آنچه مصلحت دانند معمول دارند!..." و در لوح طرازات نازل: "طراز سوّم فِی الخُلق انّهُ اَحسَنُ طرازٍ لِلخَلق مِن لَدَی الحقّ زَیّنَ اللّهُ بِهِ هیاکلَ اولیائه. ... هر نفسی به آن فائز شد، از جواهر خَلق محسوب است." و در لوح کلمات فردوسیه نازل:  "سراج عباد داد است. او را به بادهای مخالف ظلم و اعتساف خاموش منمائید! و مقصود از آن ظهور اتّحاد است بین عباد. در این کلمهء علیا بحر حکمت الهی موّاج..."
  3. و"کلمة اللّه در ورق هفتم از فردوس اَعلی’  ای دانایان امم! از بیگانگی چشم بردارید. و به یگانگی ناظر باشید و به اسبابی که سبب راحت و آسایش عموم اهل عالم است، تمسّک جوئید. این یک شِبر(وجب) عالم یک وطن و یک مَقام است. از افتخار که سبب اختلاف است بگذرید و به آنچه علّت اتّفاق است توجّه نمائید. نزد اهل بهــاء افتخار بعلم و عمل و اخلاق و دانش است. نه بوطن و مَقام!"
  4. و درلوح دنیا نازل:  "از قبل فرموده اند: حُبُّ الوطنِ مِنَ الایمان!  و لسان عظمت در یوم ظهور فرموده:  "لیسَ الفَخر لِمَن یُحِبُّ الوطنَ بَل لِمَن یُحِبُّ العالم!" افتخار در وطن دوستی نیست، در دوستی عالم انسانی است.
  5. و "در صحیفهء حمراء (کتاب اقدس) در سجن عکّا نازل شد آنچه که سبب سموِّ عباد و عمار بلاد است! از جمله این بیانات در آن از قلم مالک امکان نازل:  " اسِّ اعظم که ادارهء خلق به آن مربوط و منوط آنکه  اوّل باید وزرای بیت عدل صلح اکبر را اجراء نمایند تا عالم از مصاریف باهظه فارغ و آزاد شود. این فقره لازم و واجب؛ چه که محاربه و مجادله اسِّ زحمت و مشقّت است. دوّم باید لغات منحصر به یک لغت گردد و در مدارس عالم به آن تعلیم دهند. سوّم باید به اسبابی که سبب الفت و محبّت و اتّحاد است، تشبّث جویند! و چهارم جمیع رجال و نساء آنچه را که از اقتراف و زراعت و امور دیگر تحصیل نمایند، جزئی از آنرا از برای تربیت و تعلیم اطفال نزد امینی ودیعه گذارند و به اطّلاع امنای بیت عدل صرف تربیت ایشان شود! پنجم  توجّه کامل است در امر زراعت. این فقره اگرچه در پنجم ذکر شد ولکن فی الحقیقه دارای مَقام اوّل است. در ممالک خارجه این فقره بسیار ترقّی نموده؛ و امّا در ایران الی’ حین امرش معوّق است!"
  6. وعدهء بلوغ جمعی انسان و جامعهء انسانی است که خطر وجود و نفوذ افراد جاه طلب و قدرت جوی را در جامعه از بین میبرد. انسان بالغ در پی جاه و مَقام نیست. (در جامعهء بالغ انسانی "سلطنت میماند و کسی حاضر به تحمّل ثقل آن نخواهد بود.") افزون بر این در جامعهء بالغ خرد و حکمت حاکم است و این مانع بزرگی در مسیر جاه طلبان و قدرت جویان است و این هر دو عامل، مانع ظهور و تسلّط قدرت جوئی در جامعهء انسانی خواهد بود!
  7. دو گروه مردمان که دیگران را خادم خود میدانند یکی دینمدارانند و دیگری اهل ثروت و قدرت. این هر دو گروه از افرادی هستند که خود را از دیگران برتر و بهتر میدانند و در پی جستجوی قدرت و استیلا بر دیگرانند. جمال قِدَم گروه نخست یعنی دینمداران را به یک اشاره از عالم دین حذف فرمودند. در "آئین نوین یزدانی" دینمدار وجود ندارد. (براستی شیطان و مظاهر آن از عالم انسانی حذف شدند! یعنی مهلت آنان تمام شد!)  و امّا برای حذف گروه دوّم ابزارها و وسائلی روحانی در نظم اداریِ شریعت اللّه نصب است که هیچکس، و به هیچ وسیله نمیتواند با احساس برتری در پی قدرت جوئی برود و زنده ماند. نظم اداری بهائی که برای ادارهء جامعهء انسانی (محلّی، ملّی و بین المللی) همگام با رشد و استقرار "آئین نوین یزدانی" برپا شده به رشد و بلوغ میرسد؛ با همه تمهیدات لازمه در کار است و فرد متجاوز و خطاکار را از جامعه اخراج میکند تا در تنهائی و انزوا بماند و بمیرد! بلی عزیزان ملکوت یزدانی "جنّت ابهی’" آمدنی است و میاید! و در این زمینه عهد و میثاق جمال ابهی’ با قدرتی بی نهایت در حفظ وحدت و سلامت "آئین نازنین یزدانی" وحفظ وحدت و سلامت "عالم انسان" تحت حمایت روح اعظم یزدان پاک و روح طلعت باب همواره بیدار و هشیار میباشد.
  8. جمال ابهي’ ىر لوح اشراقات ميفرمايند: "ابهی’ ثمرهء شجرهء دانش اين كلمه’ علياست: همه بار يک دارید و برگ یک شاخسار!  ليسَ الفخر لِمَن یُحِبُّ الوَطَنَ بَل لِمَن یُحِبُّ العالَمَ! .... یا اهل بهــاء!...شما مشارق محبّت و مطالع عنایت الهی بوده و هستید. لسان را به سبّ و لعن احدی میالائید و چشم را از آنچه لایق نیست حفظ نمائید . آنچه را دارائید، بنمائید؛ اگر مقبول افتاد مُراد حاصل و الّا تعرّض باطل!...سبب حزن مشوید تا چه رسد به فساد و نزاع!
 
و امّا محمّد، رسول اللّه، و بشارات به "روز قیامت"، " روزی که زمین به نور و بهــاءِ خداوند روشن میشود."یعنی یوم اللّه"، دور استقرار سلطنت و ملکوت یزدانن پاک بر کرهء خاک  براستی اکثر آیات قرآن مجید در اشاره به "یوم اللّه" است و من تنها به ذکر چند مورد بسنده میکنم.
1 – در بیان نبوّات کتب مقدّسهء پیشین: در سورهء ابراهیم نازل: "وَ لَقَد اَرسَلنا موسی’ بآیاتنا اَن اَخرِج قَومَکَ مِنَ الظُّلُماتِ اِلیَ النّورِ وَ ذَکّرهُم باِیّامِ اللّهِ. اِنَّ فی ذالِکَ لَآیاتٍ لِکُلِّ صَبّارٍ شَکورٍ."(5) میفرماید ما موسی’ را با نشانها فرستادیم تا قوم خود را از تاریکیِ (نادانی و غفلت) برهاند و به نورِ(دانائی) رساند و به "ایّام خـدا" متذکّر دارد... و این اشاره به نبوت حضرت موسی’ به "روز ظهور اعظم خداوند است در فصل 30 کتاب تثنیه از توراة یا "عهد عتیق!" جالب این است که در نخستین آیه از این سوره وحدت پیامبران الهی و مأموریت همانند آنان آموزش داده میشود؛ میفرماید: "کتابٌ اَنزَلناهُ اِلَیکَ لِتُخرِجَ النّاسَ مِنَ الظّلماتِ اِلَی النّوربِاِذن ربّهِم الی’ صِراطِ العزیزِ الحَمیدِ.(1)" خداوند کریم خطاب به رسول اللّه میفرماید:  اینست کتابی که فروفرستادیم تا مردم را از تاریکی (جهل و نادانی)بیرون آری  و آنان را به روشنائی دانائی و راهِ حق آوری!
2 – و ىر سورهء رعد در عظمت و اهمیّت ظهوراللّه نازل: "اللّهُ الّذی رَفَعَ السّماواتِ بِغَیرِ عَمَدٍ تَرَونَها. ثمَّ استَوی’ عَلیَ العرشِ و سَخَّرَ الشّمسَ وَالقمَرَ کلٌّ یَجری لِاَجَلٍ مسمّیً. یُدَبِّرُالامر،َ یُفَصِّلُ الآیات لَعَلّکُم بِلِقاءِ ربِّکُم توقِنونَ (2) میفرماید: خداوند خدائی است که آسمانها را بدون ستونی که شما ببینید بر پا فرمود. سپس بر عرش خود نشسته خورشید و ماه را بخدمت گرفت برای زمانی معیّن؛ و امر خود را تدبیر و تفصیل میفرماید تا شما به دیدار خداوند خود یقین آورید. (عزیزان توجّه دارید که ایمان و بویژه ایقان و باور محکم انسان به حقایق روحانی بحدّی مهمّ است که خداوند یا مظهر اعظم او خورشید و ماه را به خدمت میگیرد و تدبیر و تفصیل امر یزدانی میفرماید؛ تا انسانها به دیدار روحانی خـدا یقین آرند. و خداوند برای نجات انسان و رسیدن او به حیات باقی و بهشت جاودانی همهء امکانات را فراهم میسازد. با نهایت تأسّف اکثر مردمان در ایّام ظهور مظهر رحمان در نادانی کامل مانده و مصداق "کانَّهُم حُمُرٌ مُستَنفِرَةٌ" هستند که از طلعت الهی و جمال هویّة خود را میپوشانند.
 
3- و خبر بزرگ قرآن ظهور مظهر رحمانیت خـداست (در سورهء نبأ، سورهء 78) در روزی که "در صور دمیده میشود." (یعنی مظهر خداوند مأموریت خود را به انسانها اعلام میفرماید آیهء 18) و حضرت روح یعنی مظهر رحمانیّت خداوند با صفها از مؤمنان فرشته خوی خود در محفلی جمعند.(آیهء 38) بسیار جالب است اینکه حضرت بهاءاللّه مظهر رحمانیت خـدا هستند و این نکته 28 بار در کتاب اقدس تکرار میشود و در بسیاری از الواح دیگر جمال مبارک نیز مکرّر آمده است!
4- و روزی که در ان پس از دو ظهور بزرگ، زمین به نور و بهــاءِ خداوند روشن میشود. (سورهء زُمَرآیهء39) در آن روز زمین در اختیار خـدا است و آسمانها در دست راست اوست. در صور دمیده میشود مردمان بیهوش میگردند. دو باره در صور دمیده میشود مردم قیام قائم و قیّوم را می بینند. و زمین به نور پروردگارش روشن میشود. (آیات 67 تا 69) آسمانها اشاره به ادیان است و زمین، زمین ادرا ک مردمان است که چه روشن شده است. انسانهای عادی امروزاز دانشمندان پیشین داننده تر هستند!
5- در سورهء عَبَسَ وَ تَوَلّی’ ىر مورد "روز خـدا" میفرماید: فَاِذا جائَتِ الصّاخَّةُ (33) یَومَ یَفَرُّ المَرءُ مِن اخیهِ* وَ اُمِّهِ وَ اَبیهِ* وَ صاحِبَتِهِ و بَنیهِ*  لِکلِّ امرَئٍ یَومَئذٍ شَأنٌ یُغنیهِ (37) وُجوهٌ یَومَئِذٍ مُسفِرَةٌ*ضاحِکَةٌ مُستَبشِرَةٌ(39) وَ وُجوهٌ یَومَئِذٍ عَلیَها غَبَرَةٌ (40) تَرهَقُها قَتَرَةٌ (41) اولئِکَ هُمُ الکَفَرَةُالفَجَرَةُ (42) میفرماید: پس آنگاه که خروشی کر کننده براید، هرکس از برادر خود فرار میکند و از مادر و پدرش جدا میشود و از همسرو اولاد میبُرَد. آنروز هرکس به کار خود درگیر است! آنروز برخی چهره ها گشاده و خندان است و بعضی رویها را غبار غم پوشانده و دستخوش پریشانی است. آنان کافرانی پرده درهستند!
6- افزون بر این، خداوند در سورهء قصص آیهء 5 و در سورهء انبیاء آیهء 104 و 105 بروشنی وعده میدهد که دوران حکومت قدرت طلبان و برتری جویان و عصرِ اِعمال خشونت و ظلم و ستم بر بینوایان و ضعیفان، با قیام حضرت ذکر یعنی "قائم آل محمّد"، طلعت باب، به سر میاید و حکومت عدل و عشق یزدانی در جهان مستقر خواهد شد. این یکی از وعده های روشن حضرت رحمان به استقرار ملکوت یزدانی در روی زمین است. خداوند در سورهء قصص آیهء 5 میفرماید: "وَ نُریدُ اَن نَمُنَّ عَلیَ الّذینَ استُضعِفوا فِی الارضِ وَ نَجعَلَهُم اَئِمَّةً وَ نَجعَلَهُمُ الوارِثینَ"  یعنی ما اراده فرموده ایم که بر نفوسی که زیر ظلم و ستم خم شده اند، منّت نهاده، آنان را رهبران جامعه و وارثان زمین قرار دهیم! و در سورهء انبیاء آیات 104 و 105 میفرمایند: "یَومَ نَطوِی السَّماءَ کَطَیِّ السِّجِلِّ لِلکُتُبِ کَما بَدَأنا اَوَّلَ خَلقٍ نُعیدُهُ. وَعداً عَلَینا اِنّا کُنّا فاعِلینَ"(104) " وَ لَقَد کَتَبنا فِی الزَّبور من بعد الذّکرِ اَنَّ الارضَ یَرِثُها عِبادیَ الصّالِحونَ"(105) یعنی در آن روز "روز خدا" آسمان را در هم می پیچیم و آفرینش را تجدید میکنیم و همانطور که در زبور داوود نازل کردیم؛ بعد از ظهور حضرت ذکر"ظهور قائم آل محمّد ، طلعت باب"؛ زمین و حکومت آن را به بندگان شایستهء خود به ارث میدهیم. این وعده در تأکید بر وعدهء خداوند پاک به استقرار ملکوت یزدانی در روی خاک است. به این ترتیب دوران ظلم و ستم پایان میابد و دور حکومت عدل و داد آغاز شده؛ جهان انسان تا ابد در صلح و آرامش بسر خواهد برد! و انسانها در برادری و برابری و امنیّت کامل زندگی خواهند کرد!
بسیاری سوره های دیگر قرآن کریم وعده به "ایّام خــدا و دو ظهور پی در پی باب و بهاءاللّه" میباشد. من به ذکر نامِ چند سوره بسنده میکنم: الرّحمن، الفجر، الرّوم، الحاقّة، القیامة، والشّمس، النّازعات، التّکویر، الانفطار و بسیاری دیگر! احادیث هم در ظهور قائم و قیّوم بسیارند!
علمای دین و دینمداران که یک دسته از ظالمانند ودر تحریف کلمات و آیات الهی استادند، معانی راستین قران و نبوّات را نفهمیدند و یا با درک اندک خود و به میل خود توضیح و تفسیر کردند. و نیز با تعبیر غلط یک آیه از قرآن،(ما کانَ محمّدٌ اَبا اَحَدٍ مِن رِجالِکُم وَلکِن رّسولَ اللّهِ وَ خاتَمَ النَّبییینَ) اسلام را ابدی پنداشتند و نقشهء عظیم یزدانی را برای نجات عالم انسان خیالی خام گرفتند. و نیز بلوغ روحانی و جسمانی آدمیان را و دوران حکومت و سلطنت یزدانی را افسانه پنداشتند! و با تألیف ده ها هزار کتاب از اوهام و خرافات؛ قیامتی خود ساخته را به مردم نادان فروختند و آنان را از فیض عام و خاصّ خداوند بی خبر و مأیوس کرده غرقه در گمانها و توهّمات شیطانی، خود و مردم را از نقشهء نجات انسانی و رشد و کمال آدمیان و استقرار مدنیّت راستین و حکومت و سلطنت یزدان پاک بر جهان خاک و حصول وحدت و یگانگی کامل عالم انسان و حلول بهشت آسمانی در روی زمین غافل داشته و همه را به زندگی پس از مرگ وعده دادند! و اینچنین امید به آیندهء باشکوه و جلالِ زندگی بر روی خاک را از ذهن مردم زدودند. خود با تمام دل و حریصانه جان به دام و دانهء دنیا سپردند. امّا امّت اسلام را از عنایات ربّانی نومید ساختند. در حالیکه تأسیس ملکوت الهی بر روی زمین موضوع اصلی همه کُتُب خداوندی است. و بخشی از "عهد و پیمان جاودانی بین خدا و خلق" اوست! و این در نقشهء خلقت بوده است. ویک  After-Thought   نیست!  
 
حضرت ربِّ اعلی’ طلعت باب در نخستين اثر نازله از قلم مباركشان سلاطين و حاکمان جهان را از استقرار ملکوت یزدانی بر روی زمین آگاه فرموده، آنان را انذار نمودند که تخت و تاج را برای صاحبان راستین آن ترک کنند و خود را برای "روز حساب" اماده سازند!
حضرتشان انقلابی بی نظیر در جهان بر پا کردند و برای استقرار جهانی بر اساس عدل و داد و عشق و وِداد، هزاران عاشق جانباز و نیز نفس پاک خود را در راه محبوب ازلی به فدیه تسلیم فرمودند. و اهل شرق و غرب را با شجاعت و مهارتی رحمانی به میدان فرستادند. نفس مقدّسشان چون کره ای آتشین آسمان ایران را در شش سال در نوردیدند و با شهادت معجز آسای خود "کتاب قضای یزدانی" را مُهر فرمودند.
حضرتشان میفرمایند: "ای شاهان و حاکمان زمین! خلعت و لباس حکومت از بدن بیاندازید. زیرا پادشاه راستین ظاهر شده است! سلطنت از آنِ خـــداوند علیِّ اَعلاست! و این امری است که از قلم اعلی’ صادر شده است." (ترجمه)
طلعت باب چنانچه در اسلام وعده شد؛ "الخاتِمُ لِماسَبَقَ وَالفاتِحُ لِماَاستُقبل" هستند. ایشان آنچه در گذشته بود ختم فرمودند. و آنچه وعدهء یزدانی برای آینده است آغاز نمودند. "کور توحید" یا "کورنبوّت" و به نام دیگر"کور تربیت جسمانی انسان" را به مُهر پایانی ختم فرمودند و"کور تحقّق وعده ها"، "کور تربیت روحانی انسانها" و به نام دیگر"کور وحدت عالم انسانی" را آغاز فرمودند. در "بیان" بصراحت انسانها را ناظر به نظم بهاءاللّه و در انتظار تأسیس ملکوت عدل و عشق و برابری و برادری خواستند. حضرتشان میفرمایند: "خوشا بحال آنان که ناظر به نظم بهـاءاللّه هستند؛ چه که آن نظم وعدهء خـداوند پاک است و در استقرار آن در جهان انسان تردیدی نیست. ای مردم سپاس خدای را بجای آورید." (ترجمه) حضرتشان با این ذکر اعظم "هَل مِن مُفَرِّجٍ غَیرُ اللّه؟ قُل سُبحانَ اللّه هُوَاللّه! کُلٌ عِبادٌ لَهُ وَ کُلٌ بِاَمرِهِ قائِمونَ!" (آیا گره گشائی غیر خداوند سبحان هست؟ بگو مقدّس است خداوند پاک! اوست خداوند پاک. انسانها همه بندگان اویند و به امر او برپای هستند!) بنا بر این آیه، هیچ انسانی بندهء انسان دیگر نیست! همه بندگان خداوند یگانه اند!
و جمال ابهی’ در "کتاب اقدس" که "ناموس اکبر" است، اصول نظم جهانی را تشریع فرموده، چگونگی تأسیس آن را بیان نموده آن را اینچنین وصف مینمایند:
"قَدِ اضطَرَبَ النّظمُ مِن هذَا النّظمِ الاَعظمِ وَاختَلَفَ الترتیبُ بِهذَا البدیعِ الّذی ما شَهِدَت عَینُ الابداعِ شِبهَهُ... اِیّاکُم اَن تُوَقِّفوا فی هذَا الامرِالّذی بِهِ ظَهَرَت سلطنَةُ اللّهِ وَ اقتِدارُهُ اِسرَعوا اِلَیهِ بوُجوهٍ بَیضاءَ. هذا دینُ اللّهِ مِن قَبلُ وَ مِن بَعدُ. مَن اَرادَ فَالیُقبِل وَ مَن لَم یُرِد فَاِنّ اللّهَ لَغنیٌّ عَنِ العالَمینَ* (بند 181 و 182) میفرمایند: نظم عالم انسان با ظهور این نظم اعظم بی نظیر بر هم خورد. و همه ترتیبات پیشین با استقرار این ترتیب بدیع از میان رفت. این چنان ترتیبی است که چشم روزگار مانند آن را ندیده است... مبادا در قبول این امر اعظم جهانی که به آن سلطنت و ملکوت یزدانی تأسیس و استقرار میابد، توقّف کنید! با تمام دل و جان و با روئی شادمان به قبول این امر بشتابید! این دین یزدانی است آنچنان که از پیش بوده و بدانسان که از بعد هم خواهد بود. هرکس میخواهد، بشتابد و هر کس نمیخواهد؛ خدای از همه جهانیان بی نیاز است!*  (بند181 و 182)
و در بیان شناخت مظهر اعظم یزدان پاک در این دور بزرگ میفرمایند: "لَیسَ لِمَطلَعِ الامرِ شَریکٌ فِی العِصمَةِ الکُبری’! اِنَّهُ لَمَظهَرُ یَفعَلُ ما یَشاءُ فی مَلَکوتِ الاِنشاءِ. قَد خَصَّ اللّهُ هذَا المَقامَ لِنَفسِهِ. وَ ما قُدِّرَ لِاَحَدٍ نَصیبٌ مِن هذَا الشّأنِ العَظیمِ المَنیعِ* هذا اَمرُ اللّهِ قَد کانَ مَستوراً فی حُجبِ الغَیبِ، اَظهَرناهُ فی هذَا الظّهورِ وَ بِهِ خَرَقنا حِجابَ الّذینَ ما عَرَفوا حُکمَ الکِتابِ وَ کانوا مِنَ الغافِلینَ!*" (بند 47) میفرمایند: مظهر ظهور اعظم دارای "عصمت کُبری’" میباشند و هیچ فردی در این مقام با ایشان شریک نیست. اوست مظهرِ"در عالم وجود، ميكند أنچه را که ميخواهد!" خداوند این مقام را به او اختصاص داده است. و در این شأن بزرگِ والا، برای کسی دیگر نصیبی قرار نداده است! این امر خداوند بزرگ است که در پرده های غیب نهان بود. آن را در این ظهور از حجاب بیرون آوردیم و حجاب غفلت آنان را که نمیدانند پاره نمودیم! (بند 47)
طلعت باب حضرت علیِّ اعلی’ در مورد عظمت ظهور جمالِ قِدَم از قبل فرمودند: "اِنَّهُ یَنطِقُ فی کُلِّ شَأنٍ اَنَّهُ لا اِلهَ اِلّا اَنَا الفَردُ الواحِدُ العَلیمُ الخَبیرُ* (بند143)
او، ظهور اعظم یزدانی در هر شأن خواهد فرمود: "خدائی نیست جز من یکتا، یگانه، دانا و آگاه!"(بند143)
و برای حفظ امراللّه از مدّعیان نادان؛ در کتاب اقدس نازل: "مَن یَدَّعی اَمراً قَبلَ اِتمامِ اَلف سَنَةٍ کامِلَةٍ، اِنَّهُ کَذّابٌ مُفتَرٍ. نَسأَلُ اللّهَ بِاَن یُؤَیِّدَهُ عَلَی الرُّجوعِ! اِن تابَ اِنَّهُ هُوَ التّوّابُ، وَ اِن اَصَرَّعَلی’ ما قالَ، یَبعَثُ عَلَیهِ مَن لا یَرحَمُهُ! اِنَّهُ شَدیدُ العِقاب*"(بند 37) میفرمایند: هر کس پیش از هزار سال تمام؛ ادّعای (مأموریت و امری) بکند، دروغگوئی مُفتری (افتراء زن) است! از خداوند میخواهیم او را از ادّعا باز دارد. اگر توبه کند، خداوند او را میبخشد. امّا اگر اصرار در ادّعا کند؛ خداوند کسی را بر او بر میانگیزد که به او رحم نخواهد کرد. عذاب خــدا بسیار شدید میباشد! (بند 37)
جمال ابهی’ در سال 1864 یکسال پس از اظهار امر، سورة الملوک را خطاب به سلاطین و امپراطوران جهان صادر فرموده آنان را به اجرای عدل و داد و زندگی در راه راست دعوت نمودند: "ای شاهان زمین گوش هوش به ندای خـدا دارید... خداوند قادر و توانا و حکیم... تقوی پیشه کنید و از او بترسید و از فضل بینهایت او خود را محروم ننمائید. آنچه دارید ترک کنید و به حبل یزدان پاک متشبّث  شوید. دلهایتان را بسوی خداوند دارید و از پی هوی’ و هوسهایتان نروید! چه اگر جز این کنید نابود خواهید شد!"
حضرتشان شاهان را از اینکه در امر طلعت باب کوتاهی کردند مؤاخذه میفرمایند و به جبران خطا دعوت میفرمایند! "مسائل و اختلاف نظرها را خردمندانه حل کنید و مخارج بی اندازهء جنگ را بر رعیّت تحمیل ننمائید. فقراء امانات خداوند در بین شمایند آنان را با محبّت حفظ کنید و به راحت نفس خود تمام مپردازید. وگرنه پایان سروَریتان نزدیک است."
جمال ابهی’ به نُه نفر از بزرگترین سلاطین زمان در شرق و غرب الواح انفرادی نازل نموده هریک را به نوعی خاصّ انذار و تنبیه فرمودند. ناپلئون سوّم را بویژه ماموریت دادند که "به خدمت امر نازنین یزدانی" قیام کند. از غرور بپرهیزد و حکومت عدل و داد را در جهان برپا کند. وگر نه عذاب الهی بنیان او و حکومتش را بر خواهد انداخت." و در کمتر از یک سال بزرگترین شکست تاریخی (Capitulation) در سدان، او را به ذلّت محض کشید. از این شاهان 5 نفر کشته شدند و همگان سلسله سلطنتیِ شان منقرض گردید! و پاپ پی نهم هم از قصر رانده شد. حکومت بر ایطالیا را از دست داد و در واتیکان زندانی گشت.
حضرتشان در کتاب اقدس میفرمایند: "یا مَعشَرَالمُلوک قَد اَتَی المالِکُ. وَ المُلکُ لِلّه المُهَیمِنِ القَیّومِ" (بند78) ای پادشاهان مالک راستین آمد. سلطنت از آنِ خداوند مهیمن و قیّوم است. در خطاب به امپراطور آلمان، او را به سرنوشت ناپلئون متذکّر داشته میفرمایند: "یا مَلِکُ! تَفَکَّر فیهِ و فی اَمثالِکَ الّذینَ سَخَّروا البِلادَ و حَکَموا عَلَی العِباد قَد اَنزَلَهُمُ الرّحمنُ مِنَ القصورِ اِلَی القبور. اِعتَبِر وَ کُن مِنَ المُتذَکِّرین." میفرمایند: ای پادشاه! در حال او بیاندیش و در دیگرانی که شهر ها را فتح کردند و بر مردم حکم راندند. همه از قصرها به خاک رفتند. پند بگیر و هشیار باش.
و به شاهان و رؤسای جمهور در امریکا میفرمایند: "ای شاهان و رئیس جمهوران در امریکا بشنوید آنچه را ورقاء یزدان بر درخت جاودان اعلام میدارد که نیست خدائی جز من آمرزنده و کریم. حکومتِ خود را به زیور عدل و تقوی’ زینت دهید و به نام و یاد خدا همه چیز را آغاز کنید... شکستگان را درمان باشید و ظالمان رابنابر احکام الهی درهم شکنید!" (برداشته از بند87 و88)    
و در بند81 و82 میفرمایند: "یامعشرَ المُلوک! قَد نُزِّلَ النّاموسُ الاکبر فِی المَنظَرِالاَنوَرِ... اَنتُمُ المَمالیک قَد ظَهَرَ المالکُ باحسَنِ الطِّراز و یَدعوکُم اِلی’ نَفسِهِ المُهَیمِنِ القیّوم. اِیّاکُم اَن یَمنَعَکُمُ الغُرورُ عَن مَشرِقَ الظُّهور!" میفرمایند: ای گروه شاهان! قانون اعظم یزدانی در منظر انورنازل شد... شما همه مملوک هستید. مالک راستین با بهترین طراز ظاهر شده شما را به خود میخواند. مبادا غرور شما را از مشرق ظهور باز دارد!
و در عظمت "امر نوین یزدانی" این آیات نازل: "امری که لم یزل و لایزال (همیشه و در همه ادوار) مقصود نبییین و غایت رجای مرسلین بوده، به ارادهء مطلقه و مشیّت نافذه ظاهر شده. اوست موعودی که جمیع کتب الهی به او بشارت داده...بگو ای اولیای حقّ جهد نمائید شاید بعرفانش فائز گردید.."و خطاب به اهل بهاء "شما الحمدُ لِلّه بمقصود فائزید و بموعود رسیده اید. به اعانت حقّ جَلَّ جَلالُه این مقام را حفظ نمائید و به آنچه سبب و علّت ارتفاع امر است تمسّک جوئید..."    (THE GLEANINGS #3)
در لوح دیگر نازل: "امروز روزی است که بحر رحمت ظاهر است و آفتاب عنایت مُشرق، و سحاب جود مرتفع. باید نفوس پژمرده را به نسائم محبّت و مودّت و میاهِ رحمت (آبهای رحمت) تازه و خرّم نمود. احبّای الهی در هر مجمع و محفلی که جمع شوند، باید بقسمی خضوع و خشوع از هریک در تسبیح و تقدیس الهی ظاهر شود، که ذرّات ترابِ آن محلّ شهادت دهند به خلوص آنجمع و جذبهء بیانات روحانیّهء آن نفوس زکیّه."                                                         THE GLEANINGS #5))
و در لوح دیگر نازل: "امروز روز فضل اعظم و فیض اکبر است... زود است بساط عالم جمع شود و بساط دیگر گسترده گردد. انَّ ربَّکَ لَهُوَ الحَقُّ علّامُ الغُیوب."                                                                         (4# THE GLEANINGS)
و باز میفرمایند: "فی الحقیقه امروز روز مشاهده و اصغاء(شنیدن) است؛ هم ندای الهی مرتفع است. هم انوار وجه از افق ظهور مُشرق و لائح... امروز عظیم است چه که در جمیع کتب به "یوم اللّه" معروف. جمیع انبیاء و اصفیاء طالب لقای این یوم بدیع بوده اند. و همچنین احزاب مختلفهء ارض... حجاب اکبر بشر را از مشاهده منع نمود و از شنیدنِ ندا باز داشت. انشاءاللّه آفاق بنور اتّفاق منوّر شود. و در جبین جمیع مَن عَلَی الاَرض نقش خاتمِ "اَلمُلکُ لِلّه" (سلطنت از آنِ خـداست!) منطبع گردد..."  (7# THE GLEANINGS)
و در لوح دیگر نازل: "قلمُ الامرِ یَقولُ المُلکُ یَومَئذٍ لِلّه.  لِسانُ القدرةِ یَقولُ السَّلطَنَةُ یَومَئِذٍ لِلّه. ورقاءُ العَماء عَلی’ غُصنِ البقاء تَغَنُّ العَظَمَهُ لِلّهِ الواحدِ الجَبّارِ... دیکِ العَرشِ فی اَجمَةِ القُدس یَدلَعُ بِاَنَّ الغلبةَ یَومَئذٍ لِلّهِ الفردِ المُقتدِرُ المُختارِ..."           ( #15 THE GLEANINGS)
و "بگو ای عباد! امروز روز دیگر است.  لِسانِ (زبان) دیگر باید تا قابل ثنای مقصود عالم شود. و عمل دیگر باید تا مقبول درگاه گردد! جمیع عالم طالب این یوم بودند که شاید موفّق شوند به آنچه لایق و سزاوار است... اشارات و علامات کتب ظاهر. و در هر حین صیحه مرتفع! معذالک جمیع از خمر غفلت مدهوشند. الّا مَن شاءَ اللّهُ. هر روز ارض در بلای جدیدی مشاهده میشود. و آناً فآناً در تزاید است... غبار نفاق قلوب را اخذ نموده و ابصار را احاطه کرده. سَوفَ یَرَونَ ما عَمِلوا فی اَیّام اللّه! کذالِکَ یُنَبِّئُکَ الخَبیرُ مِن لَدُن مُقتدرٍ قَدیرٍ!" (بالاخره ثمرهء اعمال خود را در ایّام الله خواهند دید!)                         (#16 THE GLEANINGS)
و امّا حضرت عبدالبهاء مرکز و محور عهد و پیمان جمال ابهی’" هرقدر در نوشتارهای پیشین از ایشان یاد کردیم، تا لوح غُصن را دقیقاً مطالعه نکنیم به عرفان حضرت سرّ اللّه الاعظم واقف نیستیم. بنابر این  بخشی از لوح غُصن را قبلاً مطالعه میکنیم و بعد به مطلب
عبدالبهاء و ملکوت یزدانی میپردازیم.  در لوح غُصن نازل:
"قُل قَدِ انشَعَبَ بحرُ القِدَم مِن هذَا البَحرِ الاعظَمِ. فَطوبی’ لِمَنِ استَقَرَّ فی شاطِئِهِ وَ یَکونُ مِنَ المُستَقِرّینَ* وَ قَدِ انشَعَبَ مِن سِدرَةِ المُنتَهی’ هذَا الهَیکَلُ المُقدّسُ الابهی’ غُصنُ القُدس فَهَنیئاً لِمَنِ استَظَلَّ فی ظِلِّهِ وَ کانَ مِنَ الرّاقِدینَ. قُل قَد نَبَتَ غُصنُ الامر مِن هذَا الاصلِ الّذِی استَحکَمَهُ اللّهُ فی ارضِ المَشیّةِ وَ ارتَفَعَ فَرعُهُ اِلی’َ مقامٍ اَحاطَ کُلَّ الوُجود. فَتَعالی’ هذَا الصُّنعُ المُتَعالِی المُبارَکُ العَزیزُ المَنیعِ* اَن یا قومِ تَقَرَّبوا اِلَیهِ و ذوقوا مِنهَ اثمارَ الحِکمَةِ وَ العِلمِ مِن لَدُن عَزیزٍ عَلیمٍ* وَ مَن لَم یَذُق مِنهُ یَکونُ مَحروماً عَن نِعمَةِ اللّهِ ولَو یُرزَقُ بِکلِّ ما عَلَی الارضِ، اِن اَنتُم مِنَ العارِفینَ* قُل قَد فُصِّلَ مِن لَوحِ الاعظمِ کلمةٌ عَلَی الفضلِ وَ زَیَّنَهَا اللّهُ بِطِرازِ نَفسِهِ وَ جَعَلَها سُلطاناً عَلی’ مَن عَلَی الارضِ وَ آیَةَ عَظَمَتِهِ وَ اقتِدارِهِ بَینَ العالَمینَ* لِیُمَجِّدُنَّ النّاسُ بِهِ ربَّهُمُ العزیزَ المُقتدرَ الحَکیمَ وَ یُسَبِّحُنَّ بِهِ بارِئَهُم و یُقَدّسُنَّ نفسَ اللّهِ القائِمَةَ عَلی’ کلِّ شَیئٍ. اِن هذا اِلّا تَنزیلٌ مِن لَدُن عَلیمٍ قدیمٍ. قُل یا قَومِ فاَشکُرُوا اللّهَ لِظُهورِهِ* وَ اِنَّهُ لَهُوَ الفَضلُ الاعظمُ علَیکُم وَ نِعمَتُهُ الاتمُّ لَکُم وَ بِهِ یَحیی’ کُلُّ عَظمٍ رَمیمٍ* مَن تَوَجَّهَ اِلَیهِ فَقَد تَوَجّهَ اِلَی اللّهِ، فَمَن اَعرَضَ عَنهُ فَقَد اَعرَضَ عَن جَمالی وَ کَفَرَ بِبُرهانی وَ کانَ مِنَ المُسرِفینَ* اِنّهُ لَوَدیعَةُ اللّهِ بَینَکُم وَ اَمانَتُهُ فیکُم وَ ظُهورُهُ عَلَیکُم وَ طُلوعُهُ بَینَ عِبادِهِ المُقَرّبینَ* کَذالِکَ اُمِرتُ اَن اُبَلِّغَکُم رِسالَةَ اللّهِ بارِئِکُم. وَ بَلّغتُکُم بِما اُمرتُ بِهِ* اذاً یَشهَدُ اللهُ عَلی’ ذالِکَ، ثُمَّ ملائِکَتُهُ وَ رُسُلُهُ ثُمَّ عِبادُهُ المُقَدّسینَ* اَنِ استَنشقوا رائِحَةَ الرّضوان مِن اَورادِهِ و لا تَکونُنَّ مِنَ المَحرومینَ* اَنِ اغتَنِموا فَضلَ اللّهِ عَلَیکُم وَ لا تَحتَجِبوا عَنهُ وَ انِّا قَد بَعَثناهُ عَلی’ هَیکلِ الانسانِ فَتَبارَکَ اللّهُ مُبدِعُ ما یَشاءُ بِاَمرِهِ المُبرَمِ الحَکیمِ*(و در مقام انذار، این بیان مبارک نازل:
"اِنَّ الّذینَهُم مَنَعوا اَنفُسَهُم عَن ظِلّ الغُصنِ اولئِکَ تاهوا فِی العَراءِ وَ اَحرَقَتهُم حَرارَةُ الهَوی’ وَ کانوا مِنَ الهالِکینَ!*” میفرمایند:
"دریای قِدَم از این بحر اعظم منشعب شد! خوشا آنکس که به کرانهء آن آید و در آن مکان قرار گیرد! و همانا از این سدرهء منتهی’ (درخت بهشتی) این هیکل مقدّس ابهی’، غُصن قُدس مُنشعب شد. خوشا آن که در سایهء او راحت جوید و استراحت نماید! بگوغُصن امر از این اصلی که خداوند آن را در زمین مشیّت محکم فرموده و شاخه هایش همهء آفرینش را پوشانده است، منشعب شده! پس چه متعالی است این خلقت والای مبارک و عزیز و بلند مرتبه! ای قوم من! به این غُصن نزدیک شده از میوه های علم و حکمت آن بخورید که از خداوند دانا و ابهی’ آمده است! و هرکس از آن نخورَد، از نعمتهای یزدانی بی بهره مانده است! وگرچه همه میوه های روی زمین را در دسترس داشته باشد! اگر شما بدانید!
بگو از لوح اعظم بفضل یزدانی کلمه ای جدا شد و خدای آن کلمه را به طراز نفس خود مزیّن فرمود و آن را سلطان همه جهانیان قرار داد و نشانهء بزرگی و توانائی خود برای مردمان ساخت! تا مردم به واسطهء اوخدای عزیز توانا و حکیم را تمجید نمایند. و بوسیلهء او خالق خود را تسبیح کنند و نفس بر پای دارندهء همه چیز را تقدیس نمایند. این ها همه از جانب خداوند دانا و قدیم مقرّر گشته است! بگو ای قوم من!خدای را بخاطر ظهور او سپاس گوئید و ستایش کنید زیرا او فضل اعظم خداوندی بر شماست. و نعمت تمام او برای شما میباشد که به او استخوانهای پوسیده زنده میشوند!
هرکس به او روی آرد به خـدا روی آورده است! و هرکس از او روی بگرداند از جمال من روی گردانده و برهان مرا انکار نموده و از زیانکاران میباشد! او سپردهء خداوند است بین شما و امانت اوست در میان شما و ظهور اوست بر شما و طلوع اوست برای بندگان مقرّب یزدان!
من اینچنین مأمور شدم تا رسالت خدای خالقتان را بشما ابلاغ کنم. و آنچه را به آن مأمور شدم ابلاغ نمودم. خدای را بر این (حقیقت) گواه میگیرم و فرشتگان او را و پیامبران او و بندگان مقدّس او بر این (حقیقت) گواه من هستند.
عطر بهشت را از گُلهای وجود او ببوئید و خود را از آن محروم ننمائید! فضل یزدان پاک را بر خود غنیمت شمرید و از آن محجوب نمانید.
ما او را به هیکل انسان مبعوث فرمودیم! پس چه مبارک است خداوند، خالقی که هرچه بخواهد به امر مبرم و حکیمانه خویش خلق میکند!"
و جمال قِدَم محرومان را این چنین انذار و تحذیر میفرمایند:  "آنان که خود را از سایهء غُصن محروم میدارند، در بیابان برهوت سرگردانند و به آتش هوی’ و هوس سوخته به تاریکی مرگ فرو میروند!"
جمال ابهی’به امر یزدان پاک سلاطین، امپراطوران و سران سیاسی و دینی را با قدرت کامله انذار و تنبیه فرمودند و راه و روش حکومت عادلانه را آموزش دادند. مواهب و نعمتها و فیوضات خداوند یگانه را گوشزد آنان نمودند. و نیز ثمرات غفلت و بیخبری و غرور و نافرمانی را اعلام و راه راست را نشان دادند. و آنگاه جهان انسان را به سرپرستی مرکز و محور عهد و میثاق بی نظیر خود "کلمهء یزدانی که به هیکل انسان مبعوث شد" سپردند و خود به افق دیگری در خلقت بیکرانهء طلعت رحمان پرواز نمودند.
و در سال 1310 هجری مطابق 1892 میلادی عبدالبهاء سرپرستی "جامعهء نوین بهائی" و هدایت جامعهء جهانی انسانی را بعهده گرفتند. و این مولای مهربان با عطوفتی پدرانه و شجاعتی خدای گونه به حفظ "وحدت جامعهء نوپای بهائی" قیام فرمودند.
بیست سال نخست را حضرتشان به دفع حملات انسانهای نزدیک بین و صاحب غرض و افراد جاه طلب و فرصت جو پرداختند و در عین حال به تهیهء مقدّمات تأسیس مرکز جهانی "شریعت نوین یزدانی" همّت گماشتند.
حضرتشان که در 1868 بهمراه پدر بزرگوار و هفتاد نفر مظلومان عالم در عکّا زندانی شدند در 1908 با قیام ترکان جوان از زندان آزاد شدند و در 1910 با ضعف سلامت جسمانی و خستگی مفرط، به دنیای مسیحیت غرب برای هدایت نفوس و بیدار کردن آنان از خواب غفلت دو هزار ساله حرکت فرمودند! در آن زمان ایشان بخوبی میدانستند که جهان بظاهر مسیحی غرب در دریائی از باورهای ساختهء توهّمات انسانی و رسوم و عادات من در آوردی،  در معرض خطر بزرگی قرار دارد! و بنابر این بسیاری اوقات، هر روز در چند جلسه، با سخنان حکیمانهء خود انسانهای علاقمند را به حقایق روحانی، کرامات انسانی و مواهب یزدانی آشنا فرموده سعی در روحانی کردن گمراهان مینمودند. سخنان حضرتشان در سه کتاب PARIS TALKS)) و (ABDU’L-BAHA IN LONDON،) و
(THE PROMULGATION OF UNIVERSAL PEACE) جمع آوری شده راهنمای انسانهای فرهیخته در جهان انسان میباشد.
از همان زمان ایشان میدانستند که دنیای مسیحی غرب در چنگال مادّه پرستی مفرطه اسیر است و سرانجام به عذاب ناشی از این غفلت و بیخبری از کرامت انسانی و مواهب روحانی الهی گرفتار شده و تنها با تنبیه و تعزیر شدید خدای یگانه نجات خواهد یافت.
حضرتشان در لوحی خطاب به اهل بهــاء اینچنین انذار فرمودند: "ای سپاهیان نور! در شرق و غرب، انسانها به پرستش ستاره های کور و بی نور سرگرمند! هم مردم غرب  و هم اهل شرق از عنایات فراوان و نعماءِ بی نهایت خداوند مهربان غافلند. در غرب به آنچه دارند میبالند و خود را در قلّهء تمدّن می پندارند. از دین و حقایق روحانیه و همه مواهبی که شریعت راستین یزدانی افاضه میکند بیخبر و بی بهره مانده به ثمرات محدودهء علم و دانش خود راضی و مسرورند.
مردم اروپا و آمریکا از وضع بحرانی خود کمترین آگاهی نداشتند. آن حضرت با تلاشی خستگی ناپذیر و با مهری عمیق در هر فرصت با تجزیه و تحلیل اوضاع و با دلایل منطقی سعی میفرمودند تا حسّاسیت زمان را اعلام نموده نقاط ضعف مدنیّت مادّی را گوشزد افراد علاقمند و محقّقین راستین بکنند، شاید بهوش آمده دیگران را نیز آگاه سازند. بویژه مردم اروپا در آن زمان گمان میکردند که تمدّن اروپائی ثمرات همه تمدّنهای پیشین بشری را از یونانی، رومانی، چینی، ایرانی و حتّا هندی و مصری جمع نموده و نتایج کاوشهای علمی و فکری اروپائی را به آن افزوده معجونی کامل و بی نقص و عیب به جهان هدیه میکند. شاید بسیاری از روشنفکران و دانشمندان غربی با این گمان و تصوّر ناآگاهانه سخنان ان حضرت را چندان جدّی نمیگرفتند. باورهائی نظیر نظرات این دانشمند فارغ التّحصیل اکسفرد اکثر مردم اروپا را با این گمان نادرست مسرور و خشنود میداشت. او در معرّفی کتابی در تاریخ اروپا اینچنین اظهار نظر میکند: "آثار تمدّن ما اروپائیان در همه نقاط دنیا کاملاً روشن و عیان است. این تمدّن همه گیر و همه جانبه است. ظاهراً آسیا از نظر جمعیت انسانی در مقام نخست است ولی با توجّه عمیق به سطح و نوع زندگی و جمعیتهای اروپائی که در بیشتر نقاط زمین با روش اروپائی زندگی میکنند بخوبی میتوان آثار تفکّر اروپائی و اثرات تمدّن این مردم را در همه جا دید. حتّا در آمریکا مردمی که جامعه را سامان داده و میدهند اغلب اروپائی هستند. وسائل جدید حمل و نقل و مسافرت مثل هواپیما، صنایع چاپ و نشر کتاب و روزنامه، ابزار و وسائل زندگی راحت تر و موتور بخار و موتورهای دیگر همه حاصل این تمدّن است. پیشرفتهای علمی در فیزیو لوژی، گردش خون، دستگاه تنفّس و اختراعاتی مثل سینماتوگرافی، گرامافون، تلویزیون و بسیاری ابزار دیگر از ثمرات اندیشه و خرد مردم این قارّه است. براستی همه جا آثار تمدّن اروپا بفراوانی شاهد همه جانبه بودن این تمدّن میباشد..."
عبدالبهاء بخوبی میدانست که همه این مصنوعات و ترقیات از روح زمان و روحانیت عاری است و در اثر غفلت مردم از سرنوشت روحانی خود میتواند در مدّتی قلیل نابود شود. غرور وتکبّر و قدرت طلبیِ دست اندر کاران این تمدّن را هم به نیستی سوق خواهد داد! بیاد آوریم که با توجّه به روح زمان و وخامت اوضاع جهان، طلعت باب مردم غرب را امر به خروج از کشورها و شهر ها دادند و آنان را به خدمت به امر یزدانی دعوت فرمودند. ضرورت زمان ایجاب میکند که انسانها همه بیشتر از هر زمان در تاریخ به وخامت اوضاع بیاندیشند و پیش از آنکه فرصت از دست رود به سرنوشت روحانی عالم انسان بپردازند.
حضرت عبدالبهاء همه نبوّات کتب مقدّسه را و بیانات جمالقِدَم را میدانستند و به تحقّق آن ها بنابر اراده و مشیت خداوند بزرگ که همواره در جهان در اجراست، یقین داشتند و بنابراین از حوادث منتظره در آیندهء نوع انسان نگران بودند! حمال مبارک بصراحت فرمودند که "هنگام فنای عالم و اهل آن رسیده است!" و ظالمان ارض را چنین انذار میفرمایند: "از ظلم دست خود را کوتاه نمائید که قسم یاد نموده ام از ظلم احدی نگذرم و این عهدی است که در لوح محفوظ محتوم داشتم و به خاتَم عزّ مختوم" و خطاب به اهل ارض: "براستی بدانید که بلای ناگهانی شما را در پی است و عِقاب عظیمی از عقب! گمان مبرید که آنچه را مرتکب شده اید از نظر محو شده! قسم بجمالم که در الواح زبرجدی از قلم جلی جمیع اعمال شما ثبت گشته!" و خطاب به اغنیا: "ای اغنیای ارض فقراء امانت منند در میان شما. پس امانت مرا درست حفظ نمائید و به راحت نفس خود تمام نپردازید!"
عبدالبهاء بخوبی میدانست که گمان زنیهای اهل غرب از عظمت و کفایت تمدّن غرب مسیحی اوهام محض است. جمال ابهی’ بصراحت تمام فرموده اند که روزهای مهلت سپری شده! زود است که بلایائی شدید از بالای سر و از زیرپا مغرب زمین و اهل آنرا دربر گیرد، تمدّن مادّی افراطی را به آتش کشد و شهرها را بخاکستر بدل سازد. آن روز، خوش خیالیها تمام  شده و مردم خواهند فهمید که لسان عظمت فرموده است که "سلطنت و قدرت از آنِ خداست. و اراده و مشیّت اوست که در کار است ونه تصمیم سران و سیاستمداران!"
حضرتشان خوب میدانستند که تنبیه و تعذیر یزدانی جهان غافل انسانی را در پی است و آنچنان که ناپلئون و پی نهم را در کمتر از یک سال پس از دریافت انذارات بهاء اللّه بخاک مذلّت کشید، مغرب زمین و مردم غافل و مغرور آنرا به خاک راجع خواهد کرد!
و از این رو عبدالبهاء در کمال اندوه و در عین قدرت سعی میفرمود که تا حدِّ امکان با دعا و تلاش از درد و الم حاصله از مصیبات آینده بکاهد! حضرتشان امید آن داشتند که انسانهای فرهیختهء مغرب زمین از خواب غفلت بیدار شده بخود آیند و راه راست را انتخاب نمایند! همه نبوّات کتب عهد عتیق از رسالهء اشعیا و حزقیال و مکاشفهء عیسی مسیح از بلایای "روز بزرگ خـدا"، "روز حصاد" و "روز قیامت" حکایت میکند.
حضرتشان اعلام میکردند که "این دور جدید و عصر مجیدی است که در آن قدرتهای مودوعه در ذهن انسانها شکوفا میشود. تمام آفاق عالم نورانی است و امید "استقرار ملکوت یزدانی در روی زمین" بسیار است! باید جنگ و منازعه موقوف شود. هدیهء یزدان پاک به عالم بشری در این عصر نورانی تفکّر "وحدت عالم انسانی" است! باید همگان در اشاعه و آموزش این اندیشه بکوشیم شاید با درد و زحمت کمتر از این مرحلهء دشوار بگذریم!" و "باید صلح عمومی برقرار شود. وحدت دین به مردم تعلیم و تفهیم گردد تا جهان انسان به تأیید خداوند بزرگ به خوشبختی و آرامش و آسایش راستین و دائمی برسد."
عبدالبهاء در راه آماده کردن مردم اروپا و آمریکا برای تلاش در راه راست و درست، در سخنان خود، روئی دیگر از مسیح و شریعت مسیحی را که هدف غائی او نجات انسانها و ساختن تمدّنی روحانی و جسمانی بود، به مردم نشان میدادند تا بلکه بخود آیند و در راه سازندگی قدم بردارند. آن حضرت میفرمودند که "باید در ازالهء تعصّبات بکوشیم، مردم را از هر جنس و نژاد و ملّت و با هر تفکّر و برداشت اجتماعی گرد هم آریم، وحدت عالم انسانی را آموزش دهیم و کرامت انسانی را تعلیم دهیم تا واحدی بزرگ از آنان بسازیم شاید با خسارت کمتر از این بحران عبور کنیم." این همه را حضرت عبدالبهاء با سرور و شادمانی و روح و ریحان ملکوتی در سخنان حکیمانهء خود به مردم گوشزد میکردند و آنان را دائماً به شاد و مسرور بودن دعوت میفرمودند. و به هم زیستی و همکاری سفارش مینمودند. آن حضرت تمامی این تعلیمات حکیمانه را با محبّت و مهری آسمانی به مردم هدیه میفرمودند. و با دلایل منطقی و با خردگرائی کامل و تجزیه و تحلیل علمی مسائل را توضيح داده، با امید و باور به نتایج این تلاشهای همگانی بذر امید را دردلهای آنان میکاشتند!
خصیصهء بارز آن حضرت در فروتنی عاشقانه و محبّت خالصانه ای بود که محبوبیت بی نظیری  در میان همگان برای وجود مبارک بوجود میاورد و به این ترتیب همه مسحور بیانات و راهنمائیهای ایشان شده، در راه ایشان همراه و همگام میشدند. سحر ایشان در این بود که در هر فرد انسان جمال و کمال خداوند را میدیدند و با اوبا این دید خاص گفتگو داشتند. و در نتیجه از او موجودی بهتر میساختند.
با همه این تلاشها، حضرتشان با قلبی آکنده از تشویش و اندوه از آنچه در اروپا میگذ شت و شبح وحشتناک جنگ جهانی را به وضوح نشان میداد، مغرب زمین را ترک فرمودند و برای تسکین آلام مردمان به دعا متوسّل شدند.
در تمامی دوران جنگ در اطعام و محافظت انسانهای درهم شکسته و گرسنهء فلسطین بکمال بزرگواری کوشیدند. و در سال 1916 با تنظیم "نقشه ای ربّانی" در گسترش "آئین نوین یزدانی" در همه قارّات عالم، و ارسال دستورالعمل آن طی 14 لوح مقدّس به مغرب زمین و بویژه آمریکا، جهان انسان را به امید آینده ای بهتر و سعادت آمیز تر امیدوار ساختند.
حصرتشان در طول جنگ جهانی اوّل با ارسال مکاتبات بسیار و صدور الواح مخصوص و راهنمائیهای محبّت آمیز جوامع بین المللی را هدایت فرمودند و تدریجاً با پشتکاری بی نظیر انسانهای مغرب زمین را از تصوّر خطایشان که ایجاد یک حکومت نژادی و یا امپریالیستی را راه نجات عالم میدیدند؛ بیدار فرموده آنان را به انتظار استقرار"ملکوت الهی در روی زمین" امیدوار ساختند.
در سالهای پایانی عمر سندی در تبیین و توضیح کتاب اقدس به عنوان "الواح وصایای عبدالبهاء" بمانند میراثی بس گرانبها برای عالم انسان باقی گذاشتند! و در این سند تأسیس و استقرار "ملکوت یزدانی را بر کرهء خاک" قدم به قدم ترسیم فرمودند. در بررسی این سند مهمّ و عظیم و نیز برای درک چگونگی استقرار ملکوت یزدانی و شکل مؤسّسات، نوعِ کار و حدودِ اختیارات آن تشکیلات باید این سند مهمّ را کاملاً مطالعه کنیم.
مسیح فرمود: "سلطنت من این جهانی نیست" این بیان در مسیحیان، تصوّر نادرستی را از دین بوجود آورد. آنان گمان کردند که دین یک  مجموعهء ذهنی و سابژکتیو بیش نیست! و تدریجاً کار بجائی رسید که در ابتدای قرن نوزدهم، غرب مسیحی، دین و شریعتی را میخواست که کاری به اجتماع انسانی و ادارهء آن نداشته باشد! و در ضمن برای ظهور کلّی و اعظم الهی و ربّ الجنود (که حکومت او اُبژکتیو و جاودانی میباشد!) نیز تعیین تکلیف هم مینمودند! غافل از اینکه ملکوت یزدانی حکومتی راستین با سلطنت یزدان پاک در جهان انسان است! و بنابرین هر اندیشه ای در این باره به ایجاد مؤسّساتی کار آمد با اختیارات معیّن و وظایفی مشخّص آغاز خواهد شد! جوامع مسیحی غرب از این حقایق بی خبر بودند.(وای بر اینهمه غفلت، بیخبری و کوته فکری!)
عبدالبهاء آن پدر مهربان و شکیبا در "الواح وصایای خود" سعی فرمودند بلحنی پدرانه آنان را به حقایق آگاه فرمایند. و بنابرین لزوم تأسیس و انتخاب مؤسّساتی جهت تصمیم گیری، قانون گذاری، مشورت و ادارهء جوامع محلّی و ملّی و بین المللی را توصیه فرموده حدود اختیارات و محدودیت های هریک را بیان نمودند. و برپا نمودن این مؤسّسات را برای ادارهء جامعهء بشری، قانون گذاری، حفظ وحدت امر الهی و وحدت ارگانیک جامعهء بهائی، و حتّا نوع و حدود مجازاتها و مکافاتها را مشخّص کردند و تأسیس آن مؤسّسات را در برخی نقاط عالم بهائی آغاز فرمودند. و ضمناً تهیه و تنظیم چهارچوبها و(By-Laws) را بعهدهء نسلهای بعدی گذاردند. و اینچنین مقدّمات ملکوت یزدانی برای "کسیکه حکومت و سلطنت برای همیشه بر دوش او خواهد بود، یعنی ربّ الجنود" فراهم آمد. حضرتشان همهء این ظرائف کار را با تماس مُداومی با روح اعظم پدر بزرگوارشان و بررسی آیات و نظرات اَبِ سماوی، ربّ الجنود به انجام رسانیدند! و سندی کامل و کافی را که از نظری متمّم کتاب اقدس میباشد، برای جهان انسان به ارث گذاردند. و چنین است که منشور نظم اداری "آئین نوین یزدانی" که اصولش از قلم اعلی’ نازل شده بود، به خامهء عبدالبهاء در غایت کمال موجودیت یافت! و افزون بر اين در كنار بيت العدل های محلّي و بيت العدل اعظم جهاني، بيت العدل های خصوصي يا ملّي برای کشورها اضافه شد! این مؤسّسات انتخابی امراللّه، قوانین و احکام نازلهء فردی و اجتمائی را چنانچه در آیات یزدانی آمده در جامعهء اهل بهاء جاری مینمایند. و با عطوفتی پدرانه افراد و جوامع بهائی را هدایت میکنند. بیت العدل اعظم، ضمناًعلاوه برادارهء جامعهء جهانی و مدیریت ادارات: محفظه یا آرکایوِ (Archive) بین المللی، مرکز تحقیق و مطالعهء آثار مقدّسه، مرکز تبلیغ بین المللی و کتابخانهء جهانی؛ به تدوین قوانین فرعی و ثانوی که در آیات نازل نشده، اقدام مینماید. و بنا بر مقتضیات روز به جرح و تعدیل و یا تغییر و تبدیل آن قوانین موضوعهء خود میپردازد. بیت العدل اعظم را جمال مبارک صراحةً دارای عصمت موهوبی اعلام فرموده، آن را "مصدر کلِّ خیر و مصون از خطا" و محلِّ الهامات یزدانی قرار داده اند. که همواره تحت حفاظت و هدایت حضرت بهاء اللّه و حمایت طلعت باب میباشد. و اینچنین حکومت دائمی خداوند در جهان انسان برقرار میگردد!
در این منشور نظم اداریِ امراللّه هیچ نکته ای به اهمیت قدرت و اختیاری که حضرت عبدالبهاء به حضرت شوقی افندی ولیِّ امر بهائی اعطاء فرمودند، نمیباشد. بعلاوه در مورد غُصن ممتاز، حضرت شوقی افندی، یگانه ولیِّ امر بهائی باید بیاد آریم که ایشان نسبت خونی با جمال ابهی’ و نیز طلعت اعلی’ دارند. حضرت عبدالبهاء در خطبهء الواح وصایا در مورد ایشان میفرمایند: "تحیّة و ثناء و صلاة و بهاء بر برترین غُصنی سرسبز، خرّم، تازه و شاداب که از سدرهء مقدّس ربّانی بر آمده و منشعب از دو درخت مبارک یزدانی است" و نیز "تحیّة و ثناء و صلاة و بهاء بر گوهر یکتائی که در خلال دو دریای (ابهی’ و اعلی’) که درهم آمیخته اند، درخشنده و تابان است! و پس از من خورشید هدایت ربّانی است و ولیِّ امراللّه و آیت اللّه و مبیّن آیات اللّه. و این مقام در نسل مستقیم او تنها برای اولاد او خواهد ماند."
عبدالبهاء در مقام تحذیر و انذار میفرمایند: "هرکس از او اطاعت کند از خـدا اطاعت نموده و هرکس از او روی گرداند از خـدا روی گردانده است. همگان باید مطیع و منقاد مرکز امر و بیت العدل اعظم جهانی باشند و از آندو طلب هدایت کنند. تبیین و تعبیر آیات الهی که همیشه و در همه ادیان پیشین زمینهء انشقاق و انشعاب دین بوده است، در "شریعت نوین یزدانی" از اختیارات ولیِّ امر است. البتّه او میتواند هدف حمله ها، دسیسه ها و اعتراضات قرار گیرد، ولی همواره او مرکز منصوص مطاع بوده از عصمت موهوبی برخوردار است و قدرت او تضعیف نخواهد شد. و اختیارات او محدود نمیشود. ولیِّ امر و بیت العدل اعظم تحت حمایت و هدایت حضرت بهاءاللّه و صیانت و حفاظت طلعت باب میباشند! و اینچنین وحدت جامعه و "امر اعظم یزدانی" محفوظ خواهد ماند. وملکوت یزدانی با سرپرستی آنکه "سلطنت و حکومت پایدار بر شانهء اوست" برای همیشه نوع انسان را غریق سعادت و فلاح و نجاح خواهد داشت! و این همه از ثمرات عهد و میثاق بی نظیر جمال ابهی’ در این دور مشعشع صمدانی میباشد. عهد و میثاقی که در تاریخ روحانی عالم انسان یگانه و بی همتاست و از "نظم اداری امر بهائی" جدا شدنی نیست!
باید توجّه داشته باشیم که هرقدر مقام ولیِّ امر بالا و والاست و اختیارات او وسیع و وظائفش سنگین؛ هرگز او نمیتواند مقامی در حدِّ حضرت عبدالبهاء که مرکز و محور عهد و میثاق و مَثَلِ اعلای تعالیم الهی و مرآت تمام نمای کمالات جمالقِدَم است، داشته باشد! و با وجود آنکه در تبیین آیاتِ مظهر خداوندِ یگانه و کلماتِ حضرت عبدالبهاء شریک ایشان است، هرگز نمی تواند خود را مَثَلِ اعلای تعالیم الهی و یا آئینهء تمام نمای کمالات محبوب ازلی بداند و یا به القاب (Lord  و His Holiness) مخاطب باشد! و یا روز تولّد او روز ویژه ای باشد! و جشن عمومی گرفته شود! و بنابرین اگر ولیِّ امر بخواهد نسبت به امانت خداوندی که به او سپرده شده وفادار بماند، نبایستی هرگز مقام و رتبه ای بالاتر از آنچه به او داده شده ادّعا نماید! یا مقامی نظیر رسالت و مرکزیت عهد را بخود نسبت دهد!
باید یاد آور شویم که نظم اداری روحانی بهائی هیچگونه شباهتی به حکومتهای دینی مانند (Papacy) و خلافت و غیر آن ندارد! زیرا مؤسّسات قانون گذاری در این نظم بدیع با انتخابات خصوصی و محرمانهء افراد اجتماع برپا شده؛ و در برابر سلطان ملکوت مسئولیت دارند. و آ نکه سلطنت و حکومت بر شانهء اوست، خود هدایت این مؤسّسات را بر عهده دارد! و بیت العدل جهانی که در موارد غیر منصوص در آیات یزدانی قانون گذاری میکند از عصمت موهوبی برخوردار میباشد. از سوی دیگر دینمداران را در "آئین نوین یزدانی" مقام و حتّا جائی نیست! و وظائفی مانند اقرار به گناه، اجرای تعمید و(Communion) در "آئین نوین یزدانی" وجود ندارند! و در نظم بدیع بهائی، قدرت در مؤسّسه محصور است و به افراد منتقل نمیشود. از سوی دیگر این "نظم اداری نوین" هیچگونه شباهت به حکومات دموکراسی و دیکتاتوری ندارد؛ زیرا در سایهء هدایت سلطان ملکوت قرار داشته و مجبور به اطاعت از نظرات عمومی نیست. ومسئول کسی است که سلطنت بر شانهء اوست! نکتهء قابل توجّه دیگر اینکه مقام و اختیارات ولیِّ امر اللّه شخصی و خصوصی است و در بیوت عدل مقام و اختیارات متعلّق به مؤسّسه است و به افراد منتقل نمیشود.
و به این ترتیب با استقرار "ملکوت یزدانی در روی زمین" دوران مأموریت پیامبران یعنی آماده کردن "فرزندان محبوب خداوند" برای "ایّام اللّه"  به انتها رسیده و دوران تحقّق وعده ها و نبوّات آغاز شده است. و در"ملکوت جهانی" بهاء و جلالِ خداوند یکتا خود هدایت و رهبری "تمدّن جهانی دائماً مترقّی را" بر عهده دارد؛ و  نیز رشد و تکامل افراد انسان را تا رسیدنِ"فرزندمحبوبش" به بلوغ و کمال هدایت میفرماید!
 
به این ترتیب ملکوت الهی با دو ستون ربّانی (Divinely Ordained) ولایت امر و بیت العدل جهانی که هردو تحت هدایت و حفاظت حضرت بهاء اللّه و طلعت باب هستند، سلطنت و حکومت ابژکتیو ربّ الجنود را در زمین و بر نوع انسان برقرار میدارند! و این در تاریخ عالم انسانی بی نظیر و بی سابقه است. بیت العدل جهانی که تدوین کلمهء یزدانی است، بر محکمترین اساس بنا شده! و از هر نوع اعتراض (Impeachment) برکنار میباشد!  رابطهء بسیار نزدیک این دو مؤسّسهء ربّانی و "اصل مشورت بهائی" که در "الواح وصایای عبدالبهاء" و آیات جمال ابهی’ کاملاً توضیح و تبیین شده است؛ کار این دو مؤسّسه را بغایت آسان و آرام میسازد. بویژه اینکه مصونیت بیت العدل اعظم اعضاء آن را شامل نمیشود؛ درحالی که مقام و مصونیت ولیِّ امراللّه فردی و شخصی است! او شخصاً "آیة اللّه"، "ولیّ امراللّه"، "مبیّن آیات اللّه" است و نوری است که پس از عبدالبهاء از افق هدایت برجهان انسان میتابد! و چنین است که دوران پیامبری و آماده سازی افراد انسانی بسر آمده، ملکوت یزدانی در عالم خاک با سرپرستی سلطان ملکوت، هدایت نوع انسان را بعهده میگیرد! و هدایات و عنایات و فیوضات دائمی او مدنیت دائم التّرقّی جامعهء بشری را اعتلاء میبخشد! تا به ظهور کمال غائی فرد انسان و جلال بی نهایت ربّ الجنود بیانجامد.
آیات خداوندی در دو ظهور مقدّس پی در پی ("به فاصلهء 19 سال" ) در مدّتی کمی بیش از نیمهء اوّل قرن نوزدهم نقشهء عظیم خداوند توانا را در تأسیس ملکوت یزدانی بر روی خاک ترسیم نمود. و انسان امروز براحتی می بیند که آنچه را جامعهء نوین بهائی از مقدّمات استقرار ملکوت یزدانی؛ در قرن یکم از دور بهائی، تحت هدایت ربّ الجنود و مرکز میثاق او به وجود آورده است؛ با أنچه از ملکوت الهی، در پایان قرن نوزدهم، در اندیشهء دینمداران مسیحی مغرب زمین میگذشت و تصویری که دینمداران کلیسا از مطالعهء مناجات مسیح از ملکوت یزدانی در ذهن تاریک خود داشتند، کاملاً متفاوت است و بخوبی خطا بودن تصوّرات اهل کلیسا را عیان میسازد. مسیحیت مغرب زمین ملکوت الهی را حکومت یک نژاد بر عالم انسان و یا استیلای یک کلیسا را بر هزاران کلیسای گوناگون، تحقّق استقرار ملکوت یزدان پاک بر کرهء خاک تصوّر میکرد و این بغایت دور از ذهن مسیح و مسیحی راستین بوده و میباشد!
حضرت عبدالبهاء در سخنان خود در مغرب زمین تصویری بسیار زیبا، روحبخش و شادی آفرین از آمدن ملکوت یزدانی در عرصهء عالم انسانی ارائه میدادند. ایشان دروازه های فیوضات ربّانی را بر روی آدم خاکی باز میدیدند و نزول نعماء ملکوتی را بنحوی خارق العاده بر دلها و اذهان بشری به مستمعین خود نشان میدادند، حضرتشان میدانستند که استقرار ملکوت الهی بر زمین از پیش از خلقت، در نقشهء آفرینش بوده است و تمام تلاشهای پیامبران الهی و اندیشمندان و فلاسفهء ربّانی در هزاران سال تاریخ برای آماده ساختن نوع انسان برای "ایّام اللّه" و جشن و سرور و شادمانی در آینده بوده است. و اکنون که دو هزار سال پس از مناجات مسیح نوع انسان به مرحلهء بلوغ نزدیک میشود بایستی خود را برای استقبال از نزول ملکوت الهی بر روی خاک آماده سازد!
و به این منظور باید جهان انسان از نظر مادّی و معنوی، جسماً و روحاً برای چنان روز با شکوهی آماده باشد. و نیز بایستی در عالم انسانی مؤسّساتی شایسته و مناسب برای حلول ملکوت الهی بر پا شود. عبدالبهاء خوب میدانست که حضرت بهاء اللّه نظام عالم را بهیچ صورت در خور و آماده برای ظهور ملکوت ندیدند و بروشنی تمام فرمودند: "نظم عالم انسان با ظهور این نظم بدیع یزدانی که بی سابقه و بی نظیر است و چشمی شبه ان را ندیده است! به شدّت در انقلاب و اضطراب افتاده است."
و نیز: "وجه حقّ از افق اعلی’ به اهل بهاء توجّه نموده و میفرماید "در جمیع احوال به آنچه سبب آسایش خلق است مشغول باشید! همّت را در تربیت اهل عالم مصروف دارید که شاید نفاق و اختلاف از مابین اُمَم باسم اعظم محو شود! و کلّ اهل یک بساط و یک مدینه مشاهده گردند. قلب را منوّر دارید و از خار و خاشاک صغینه و بغضاء مطهّر نمائید! کُلّ اهل یک عالمید و از یک کلمه خلق شده اید! نیکوست حال نفسی که به محبّت تمام با عموم انام (مردمان) معاشرت نماید!"
و حال به این کلمات که از قلم شوقی ربّانی ولیِّ امر بهائی در (The Unfoldment of World Civilization) بیادگار مانده است و رساترین و گویاترین بیان در مورد آیندهء مناسب جامعهء بشری برای استقرار "مدنیت جسمانی-روحانی جهانی" و "استقرار ملکوت یزدانی" است توجّه نمائیم: میفرمایند: "وحدت جمیع افراد جامعهء انسانی مقصد نهائی از این مرحله در رشد جمعی انسان در حرکت بسوی کمال است! وحدت خانواده، قبیله، سازمان حکومت شهری و سازمان دهی ملّتها با موفّقیت به انجام رسیده است؛ وحدت عالم انسانی هدفی است که انسان نا آرام امروز در پی استقرار و استحکام آن میباشد." ولیِّ امر یزدانی ادامه میدهند:
"وحدت عالم انسانی آنچنان که منظور نظر جمال ابهی’میباشد در قدم نخست، اقدام به خلق جامعهء جهانی انسانی با "آفرینش یک حکومت جهانی" (World Commonwealth) است، که در آن همه ملّتهای عالم، نژادهای بشری، اقوام و طبقات مردمان مستقیماً و برای همیشه با هم آهنگی تمام متّحد میشوند! و درعین حال هریک از این اعضاءِ متّحد، دارای آزادی و استقلال کامل در امور داخلی خود میباشد، و نیز هر فرد انسان از آزادی تمام در باورها واظهار نظرها و برداشتهای فردی برخوردار میباشد. آزادی که برای ظهور استعدادهای خدا داده هر فرد در هر زمان ضروری است!.
"این حکومت جهانی تا آنجا که میشود پیش بینی کرد، دارای یک دستگاه عالی قانون گذاری خواهد بود؛ که اعضای آن مُعتَمَدانِ (Trustees) همه انسانهای عالمند. این دستگاه با وضع قوانین عمومی، همه منابع مواد خام در هر نقطه ای از جهان را که در اختیار دارد تنظیم مینماید و در توزیع و تقسیم آن به  نسبت نیازهای معقول ملل و دول نظارت مستقیم دارد. و با تقنین قوانین عادله به ترتیب و تنظیم زندگانی افراد و اجتماعات بشری رسیدگی خواهد کرد! و روابط بین اقوام و نژادها را هم آهنگ خواهد نمود. و البتّه این دستگاه مقنِّنِه برای اجرای نظرات قانونی خود نیاز به یک دستگاه مجریّهء مناسب با پشتیبانی قدرت نظامی جهانیِ کافی خواهد داشت. که وحدت کاملهء جامعهء جهانی انسانی را محافظت و مراقبت نماید. و نیز این اتّحادیهء جهانی یک دادگاه بین المللی برای قضاوت نهائی در موارد اختلاف نظرهای ناشی در روابط عمومیهء اعضاءِ خواهد بود. و ادّعاها و دعوی’ ها همه الزاماً به ان راجع میشود و قرارهای آن همواره قطعی و واجب الاجراء است.
"یک سیستم ارتباطی و مخابراتی جهانی، بسیار منظّم و مرتّب، آزاد و رها از مداخلهء نیروهای ملّی و منطقه ای، با سرعت فوق العاده، ارتباط نزدیک و هم آهنگ همه اجزاء و اعضاءِ این اتّحادیهء جهانی را در همه نقاط جهان به بهترین و سریعترین نحو تأمین مینماید.
"یک متروپلیس بزرگ و مناسب، مجهّز به همه وسائل و ابزار و نیازهای لازمه بعنوان "مرکز اعصاب" با همه امکانات ضروری بنا خواهد شد تا همه نیروهای متّحد کنندهء را از همه اقطار جهان جذب کند و در عین حال همه امکانات و وسائل تغذیه کننده و هم آهنگ کننده را به اقطار عالم ارسال داشته و یا صادر نماید!
"یک زبان بین المللی، یا از میان زبانهای موجود و یا ابداع نوین و تنظیم جدید، انتخاب شده؛ و در همه مدارس جهان آموزش داده میشود، تا همه افراد بشری در همه نقاط جهان خود را در میان همشهریان مشاهده کنند. و ضمناً یک خطِّ واحد برای انتشارات جهانی و ادبیات بین المللی ابداع یا انتخاب خواهد شد تا همگان را قادر به دسترسی به همه اطّلاعات لازمه بنماید.
"یک نوع پول بین المللی یا جهانی ارتباطات توریستی و تجاری را برای همه انسانها و مشاغل سامان داده آسان میسازد.
"یک سیستم اندازه گیری برای مسافات، اوزان، مقادیر و غیره وضع میشود تا مشکلات زندگی را در این زمینه ها برطرف نموده، ارتباطات را در این زمینه آسان کند!
"در چنان جهانی دانش و دین، این دو نیروی عظیم و دو سیستم آموزشی و پرورشی بزرگ با هم همساز و همگام شده؛ مکمّل و متمّم یکدیگر خواهند شد! و به سرعتِ رشد و بلوغ انسان خواهند افزود.
"و مطبوعات براستی و کاملاً در خدمت جامعهء جهانی انسان رهبری خواهد شد و از دسترس افراد و جماعات سود جو و صاحب غرض بر کنار شده؛ در طریق راستی و درستی راهی خواهد شد!      
"در چنان عالمی منابع انرژی قدیم و جدید بتمامی مورد بهره برداری قرار میگیرد. و موادِّ خام قدیم و جدید عادلانه و بمناسبت در اختیار همه افراد و جوامع بشری قرار خواهد گرفت!
"در چنان جهانی رقابتهای ملّی، دسیسه کاریها، نفرت ها، دشمنیهای نژادی و تعصّبات جاهلانه با محبّت و دوستی بین نژادی، تفاهم و همکاری عمومی جایگزین میشود!علل و موجبات جدال و نزاع دینی و مذهبی برای همیشه از بین میرود. سدّها و موانع و محدودیتهای  اقتصادی کاملاً از میان میرود. تمایزات غیر عادی طبقاتی محو و زائل میگردد. فقر و ناداری از یکطرف و انباشته شدن بی رویّهء ثروت از سوی دیگر اتّفاق نمیافتد. انرژی و هزینهء عظیمی که در راه جنگهای اقتصادی و سیاسی  و درهم شکستن نیروهای دیگری هدر میرفت، در طریق پرورش بیشتر ابتکارات و اکتشافات انسانیِ، افزایش محصولات عام المنفعه، ریشه کن کردن امراض و بیماریها، توسعهء تحقیقات علمی، بالا بردن استانداردهای سلامت جسمانی و بهداشت عمومی، تند و تیز کردن کار آمد مغزی انسانها، کشف منابع نوین انرژی و موادِّ خام و بهره برداری از آنها و افزایش طول عمر انسانی و تقویت قوای ذهنی و اخلاقی و روحانی همهء ساکنان ارض بکار خواهد رفت!
"یک سیستم فدرال جهانی که با توانائی بی رقیبی بر اندوخته های فراوان زمین نظارت دارد و هدف آن حفظ و صیانت منافع شرق و غرب عالم است و از لعنت و بدبختیهای جنگهای خانمانسوز در امان میباشد؛ وبر همه منابع انرژیِ کرهء زمین نظارت بلا منازع دارد! سیستمی که در آن نیرو و انرژی، بنده و خادم عدالت و آزادی است. و حیات و وجود آن بر مبنای اعتقاد بر ظهور مستمر و مترقّیِ خداوند واحد متّکی است! اینچنین سیستم و جهانی هدفی است که نیروهای متّحد کننده و افزاینده ای، جهان انسان را بسوی آن  سوق میدهد!
"تأسیس این ملکوت و سلطنت ربّانی که بهمان میزان که یزدانی است، زمینی نیز میباشد؛ در همه نبوّات کتب مقدّسه بویژه عهد عتیق و عهد جدید (توراة و انجیل) و نیز در داستانسرائیهای این کتب همواره با یاد و ذکر تاریخ ارض مقدّس همراه و همگام است. ارض مقدّسی که سرانجام خانه و مرکز جهانی "شریعت نوین یزدانی" شده و در "آئین نوین یزدانی" مقدّس ترین نقطه در جهان خاک شده است! و این به تصمیم و ارادهء مظهر ظهور الهی اتّفاق نیفتاده است! بلکه دسیسه ها و ظلم و ستمهای شاه ایران و سلطان عثمانی با همکاری و تلاش آن دو و بسیارِی دیگر، این جابجائی را موجب شد! آین دو دشمن سرسخت، "مظهر اعظم یزدانی، بهاءاللّه"، نجیب زاده ای ایرانی، فرزند ایران، متولّد در پایتخت ایران را 5 نوبت تبعید نمودند. و سرانجام در 1968 در عکّا (Ottoman’s Penal Colony) در جوار کوه کرمل (باغ و کوه خـدا) زندانی کردند. و بدینسان 24 سال نهائی عمر حضرتشان در آن محلّ بسر آمد.
"جمال ابهی’ حضرت بهــاء اللّه دارای قدرت خلّاقه ای بودند که جهان انسانی را از نو آفریدند و آن را بصورت یک واحد ارگانیک  شکل دادند! واحدی روحانی که از ابتدای آفرینش در عرصهء خاک نظیری نداشته است. و جالب آنست که این معجز شگفت آور با ابداع یک "نظم بدیع جهان ارائی" حاصل شده است که هنوز خود در مرحلهء جنینیِ رشد میباشد. و "شریعت نوین یزدانی" نیز در پرتو این نظم بدیع، بحرانی ترین مرحلهء تولّد و طفولیت و استقرارش (در عصر رسولی و در عصر تکوین) در عالم انسان، وحدت کامل خود را چه در اندیشه و چه در عمل حفظ نموده است! و در زمان درگذشت حضرت عبدالبهـاء با وجود صدها هزار مؤمنان از همه طبقات مردم و نژادها و قبائل و گروه های آدمیان در همه اقطار جهان، وحدت جامعهء بهائی کاملاً محفوظ ماند!
"و "شریعت نوین یزدانی" اکنون در مرحله ای است که در آن هر انسانی با همه افراد انسانی دیگر مقام مساوی دارد و از حقوق برابر برخوردار است. و جامعهء جهانی بهائی در غایت وحدت و یگانگی، جلال و بهاءِ روح القُدُس را منعکس مینماید.
" تا این زمان نوع انسان به دو دسته: خوبان و بدان، مؤمنان و کافران و یا منتَخَبان و گمراهان منقسم بوده اند! با استقرار ملکوت یزدانی در عالم انسانی همه انسانها در مقام برابر در وحدت کامل و در یک دسته قرار میگیرند و عبدالبهاء تأکید فرمودند که بایستی اذعان به این حقیقت، باور همه افراد انسانی شده و باشد! آنچه امروز در برخورد با نظم جهان آرای بهاء اللّه بسادگی مفهوم است اینست که برابری حقوق و کرامت انسانیِ هر فرد انسان در زیر پوشش وحدت آفرینِ نظم جهانی بهائی، در حصن حصین این نظم بدیع کاملاً محفوظ است. جمال ابهی’ بصراحت تمام اين حقيقت روحاني را ىر أيات خداوند رحمان بيان فرموه اند: "اِنَّ رَبَّکُمُ الرَّحمان یُحِبُّ اَن یَری’ مَن فِی الاَکوان کَنَفسٍ واحِدَةٍ و هَیکلٍ واحِدٍ! اَنِ اغتَنِموا فَضلَ اللّهِ وَ رَحمَتَهُ فی تِلک الایّامِ الَّتی ما رَأَت عَینُ الاِبداعِ شِبهَها. طوبی’ لِمَن نَبَذَ ما عِندَهُ ابتِغاءً لِما عِندَاللّهِ. نَشهَدُ اِنَّهُ مِنَ الفائِزینَ..." میفرمایند: "خداوند رحمانِ شما دوست دارد که همهء اهل جهان را مانند یک فرد ببیند و به مثابهء یک بدن مشاهده نماید. فضل و رحمت یزدانی را در ایّامی که مانند آن روز ها را دیدهء آفرینش ندیده است! غنیمت شمارید! خوشا بحال آنان که باورهای خود و آنچه را دوست دارند برای آنچه خــدا میخواهد، رها کنند. ما گواهی میدهیم که این کسان به مقصد راستین رسیده اند..."                                    (The Gleanings From the Writings of Baha’u’llah #107)
"و به این ترتیب نفوس بیشمارِ همشهریان ملکوت یزدانی در آغاز استقرار ملکوت و سلطنت الهی بر روی زمین، به کارِ ساختمان و تأسیسِ (َA Universal World Commonwealth) مشغول میشوند. ساختمانی و تأسیسی که به "مدنیّتی روحانی و جهانی" منتهی خواهد شد.
" در مورد این واقعهء عظیم جهانی حضرت عبدالبهاء چنین میفرمایند: "یکی از حوادث عظیمه ای که در دور ظهور آن غُصن منتخَب یزدانی در عالم انسانی به وقوع خواهد پیوست، بر افراخته شدن رایت یزدان پاک در جمع همه ساکنان جهان خاک است! و این به آن معنی است که همه ملل و اقوام در زیر رایت یزدانی جمع شده، یک ملّت خواهند شد. اختلافات دینی و مذهبی، دشمنیهای نژادی و برخوردهای ملّی از میان خواهد رفت. مردم همه پیروان یک آئین الهی خواهند شد. و همه از یک نژاد محسوب خواهند بود. و همه اهل یک کشور، یعنی تمامی کرهء خاک خواهند بود."
 
 
این نوشتار را به دو بخش کوتاه از نبوّات کتاب مقدّس از ترجمهء تفسیری آن پایان میدهم و امیدوارم برای عزیزان مفید واقع شود.
در مکاشفه آمده است:
"آنگاه تخت بزرگ سفیدی را دیدم. بر آن تخت کسی نشسته بود که زمین و آسمان از روی او گریختند و ناپدید شدند!...
همه چیز تازه میشود!
21- سپس زمین و آسمان تازه ای را دیدم. چون آن زمین و آسمان اوّل ناپدید شده بود. از دریا هم دیگر خبری نبود. و من، یوحنّا، شهر مقدّس اورشلیم را دیدم که از آسمان از جانب خــدا پائین میامد. چه منظرهء باشکوهی بود! شهر اورشلیم بزیبائی یک عروس بود که خود را برای ملاقات داماد آماده کرده باشد!
از تخت صدائی بلند شنیدم که میگفت: "خوب نگاه کن! خانهء خدا از این پس در میان انسانها خواهد بود. از این پس خدا با ایشان زندگی خواهد کرد. و ایشان خلقهای خدا خواهند شد. بله، خود خدا با ایشان خواهد بود. خدا تمام اشکها را از چشمان آنها پاک خواهد ساخت و دیگر نه مرگی خواهد بود و نه غمی، نه ناله ای و نه دردی، زیرا تمام اینها متعلّق به دنیای پیشین بود که از بین رفت. آنگاه او که بر تخت نشسته بود، گفت: "ببین! الآن همه چیز را نو میسازم!" و بمن گفت: "این را بنویس چون آنچه میگویم، راست و درست است. دیگر تمام شد! من الف و یاء، اوّل و آخر هستم. من به هرکه تشنه باشد از چشمهء آب حیات به رایگان خواهم داد تا بنوشد. هرکه پیروز شود تمام این نعمتها را بارث خواهد برد و من خدای او خواهم بود و او فرزند من! ولی ترسوها که از من روبرمیگردانند و کسانی که بمن ایمان ندارند...و کسانی که بجای خدا بت میپرستند، جای همه در دریاچه ای است که با آتش و گوگرد میسوزد. این همان مرگ دوّم است.
رؤیای اورشلیم تازه
آنگاه یکی از ان هفت فرشته که هفت جام بلای آخر را دارند، نزد من آمد و گفت: "همراه من بیا تا عروس را بتو نشان دهم. او همسر برّه است. سپس در یک رؤیا، مرا بقلّهء کوه بلندی برد. از آنجا شهر مقدّس اورشلیم را دیدم که از جانب خدا  از آسمان پائین میامد...
شهر غرق در جلال و شکوه خدا بود و مثل یک تکّه جواهر قیمتی که بلورهای شفّافش برق میزد، میدرخشید..."
(اورشلیم جدید اشاره به "کتاب مستطاب اقدس" کتاب قانون "شریعت نوین یزدانی" است.)
 
و امّا در رابطه با اسرائیل
هوشع نبی در پایان نبوّتش مینویسد:
"14- ای قوم اسرائیل، بسوی خداوند، خدای خود بازگشت کنید، زیرا در زیر بار گناهانتان خرد شده اید. نزد خداوند آئید و دعا کنید و گوئید: "ای خداوند، گناهان ما را از ما دور کن، بما رحمت فرموده، ما را بپذیر تا قربانی شکرگذاری به تو تقدیم کنیم. نه آشور میتواند ما را نجات دهد و نه قدرت جنگیِ ما...خداوند میفرماید: "شما را از بت پرستی و بی ایمانی شفا خواهم داد و محبّت من حدّ و مرزی نخواهد داشت، زیرا خشم و غضب من برای همیشه فرو خواهد نشست. من مثل باران بر اسرائیل خواهم بارید و او مثل سوسن، خواهد شکفت و مانند سرو آزاد لبنان در زمین ریشه خواهد دوانید...هرکه داناست این چیزها را درک کند. انکه فهم دارد گوش دهد، زیرا راههای خداوند راست و درست است و نیکان در آن راه خواهند رفت. ولی بدکاران لغزیده خواهند افتاد."
 
و میکاه نبی نبوّتش را چنین به پایان میبرد:
صلح جهانی
و امّا در روزهای آخر، کوه خانهء خداوند مشهورترین کوه جهان خواهد شد و مردم از سراسر دنیا به آنجا آمده خواهند کفت: "بیائید به دیدن کوه خداوند برویم و خانهء خدای اسرائیل را زیارت کنیم. او راههای خود را بما خواهد اموخت و ما مطابق آن عمل خواهیم کرد، چون شریعت و کلام خداوند از اورشلیم صادر میشود.
خداوند در میان قومها داوری خواهد کرد و به اختلافات بین قدرتهای بزرگ در سرزمینهای دور دست پایان خواهد بخشید. و ایشان شمشیرها و نیزه های خود را درهم شکسته، از آنها گاو آهن و ارّه خواهند ساخت. دولتها دیگر بجان هم نخواهند افتاد. و خود را برای جنگ آماده نخواهند کرد. هرکس در خانهء خود در صلح و امنیّت زندگی خواهد کرد..."
و در نجات اسرائیل مینویسد:
ای دشمنان به ما نخندید، زیرا اگرچه بزمین بیفتیم، باز برخواهیم خاست! اگرچه در تاریکی باشیم، خود خداوند روشنائی ما خواهد بود! وقتی خداوند ما را تنبیه کند، تحمّل خواهیم کرد... سرانجام او در برابر دشمنانمان از ما حمایت کرده، ایشان را بسبب تمام بدیهائی که بما روا داشته اند مجازات خواهد کرد. خداوند ما را از تاریکی بیرون آورده، در روشنائی قرار خواهد داد. و ما شاهد عمل نجات بخش او خواهیم بود... خود خداوند روشنائی ما خواهد بود...."
"ای خداوند بیا و بر قوم خود شبانی کن. گلّهء خود را رهبری فرما و گوسفندانت را که در جنگل تنها مانده اند، مانند گذشته به چراگاههای سرسبز و حاصلخیز باشان و جلعاد هدایت کن. خداوند در پاسخ میفرماید: "بلی، مثل زمانی که شما را از اسارت مصر بیرون آوردم، معجزه های بزرگی برای شما خواهم کرد."
 "مردم جهان کارهای او را خواهند دید و از قدرت ناچیزشان شرمنده خواهند شد. از ترس دست بر دهان خواهند گذاشت و گوشهایشان کر خواهد شد. مثل مار از سوراخهای خود بیرون خزیده، با ترس و لرز در حضور خداوند، خـدای ما خواهند ایستاد!
خداوندا! خــدائی مثل تو نیست که گناه را ببخشد. تو گناهان بازماندگان قوم خود را میامرزی و تا ابد خشمگین نمی مانی، چون دوست داری رحم کنی. بلی بار دیگر بر ما رحم خواهی فرمود. گناهان ما را زیر پاهای خود لگدمال خواهی کرد و آنها را به اعماق دریا خواهی افکند! چنانکه قرنها پیش به یعقوب وعده فرمودی، ما را برکت خواهی داد و همانطور که با پدر ما ابراهیم عهد بستی، بر ما رحم خواهی کرد!"       آمین! یا ربّ العالمین!
 
 
 
]]><![CDATA[سخن سی و ششم: صعود حضرت عبدالبهاء]]>Wed, 17 Jan 2024 10:15:12 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/6756236Picture
آنچه در این سلسله نوشتارها خطاب به عزیزان ارائه شد، کم و بیش تاریخ وقایع و حوادثی است که در عصر اوّل، یا عصر رسولیِ آئین نازنین یزدانی در مدّت 77 سال و اندی (عهد اعلی’ 19 سال،عهد ابهي’ 40 سال و عهد میثاق 29 سال) در جهان انسان در رابطه با ظهور دور بهائی واقع شده عالم انسانی را در مسسیر رشد و تکامل هدایت نمود. در این نوشتار آخرین پرده از این درام آسمانی را بکوتاهی به نظر عزیزان میرسانم. این پردهء آخر صعود حضرت عبدالبهاء و پرواز آن ذات بی همتاست به جهان باقی و جوار پدر بزرگوارشان، مظهر اعظم یزدان یکتا.
اکنون در نومبر 1921 کار بزرگ و وظیفهء سترگ سالار میثاق در عالم انسانی به انجام میرسید! مأموریت تاریخی که پدر مهربانشان، مظهر اعظم طلعت رحمان برعهدهء ایشان گذارده بودند بکمال انجام شده بود. مأموریتی که این فرزند برومندِ آن سلطان مشیّت الهی در آغاز اقدام به انجامش از پدر مهربان به این مناجات استمداد میطلبند:
"هوالابهی’
ای بهای جهان آسمانی! ای ملیک کشور رحمانی! ای محبوب و مقصود من! ای معبود و مسجود من!
این مرغ شکسته بال را که پرواز دادی؛ بال و پری عطا فرما!
و این شخص علیل را که چنین امانت ثقیل حمل فرمودی؛ قدرت و قوّتی احسان کن!
از جمیع جهات عالم و افواج امم؛ صدهزار تیر پرّان است!
و او فرید و وحید و ناتوان!
و اردوهای ممالک و طوائف در هجومند؛ و او تنها و یک تنِ بینوا!
پس، ای جان و جانان! تو امدادی فرما! و استعدادی بخش!
چه که هجوم شدید! و شعوب چون اجسام حدید!
نه معین و غمخواری! و نه یاوری و ظهیری!  نه داد دهی و داوری! و یار بردباری!
ای پروردگار! تا چند او را در حیات مستعار، برقرار داری؟
وقت آن است که این طیر پرواز به جوار رحمت نماید. و در ملکوت رحمتت لانه و آشیانه کند.
توئی رحمان. توئی یزدان.     عبدالبهـــاء عبّاس"
درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهیِ پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!
سی و ششمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر"، "روز سخت"، "روز قیامت"، و "روز شگفتیها"است. 
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80 و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85 ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآ ن23:27 ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.
خوب میدانیم که در نخستین روز از کور بهائی و اوّلین دور از کور بهائی (کور پانصدهزار ساله و دور حدِّ اقل یکهزار سالهء امر اعظم یزدانی) یعنی پنجم جمادی الاولی’ 1260 هجری قمری مطابق با 22 می 1844 میلادی، عبّاس فرزند میرزا حسینعلی نوری در طهران، امُّ العالم متولّد شدند. و با صعود ایشان از عالم جسمانی، عصر اوّلِ (عصر رسولی با مدّتِی بیش از 77 سال) آئین یزدانی بپایان رسید. این عصر که هر روز و هر لحظهء آن شاهد شگفت آورترین وقالع در جهان انسان بود،  سرانجام با این پردهء آخر (درامی کم نظیر در تاریخ روحانی انسان یعنی صعود مرکز میثاق بهــاء از جهان ناسوت و پرواز روح پاکشان به "ملکوتِ رحمت"، جوار پدر محبوب) خاتمه یافت. این واقعه از چند نظر بزرگترین درام عصررسولی آئین نازنین الهی است. عصری که با شهادت کبری’ (شهادت طلعت اعلی’)، جانبازی بیش از بیست هزار نفس مسیحائی، گاه انفرادی و گاه در هیأت اجتماع؛ حبس و حصر مبشّر ظهوراعظم یزدانی، چهار بار تبعید مظهر اعظم یزدان پاک و بالاخره زندانی نمودن آن جمال بی مثال و 70 نفر از فرزندان و خویشان و عاشقان آن حضرت در ویران ترین قلعه در ارض مقدّس، شهادت غُصن اطهر(فرزند 22 سالهء بهـاءاللّه) در زندان عکّا، و بسیاری حوادث و وقایع با شکوه و جلال دیگر که اغلب در تاریخ روحانی عالم انسان بی نظیر و بدیل است، جاودان گردید. پیش از آغاز به ترسیم این درام آخرین باید بیاد آریم که پردهء آخر این درام در زمانی اتّفاق افتاد که اولاً امر بهائی حدِّاقل در 40 کشورِ در کرهء خاک مؤمنان و طرفدارانی داشت، و ثانیاً عبدالبهاء در خاور میانه بویژه در فلسطین، کشور عثمانی و ممالک اروپا و آمریکا بنام پیامبر ایرانی و پیامبر صلح، هزاران برابر بیشتر از مبشّر اعظم و مظهر کلّیِ یزدان، دوستان و تحسین کنندگان داشتند. ثالثاً در حالیکه طلعت باب بهمراه یک نفس مقدّس بشهادت رسیدند و خبر این شهادت کبری’ برخلاف انتظار امیر کبیر، سالها بعد بگوش ماىر آنحضرت رسید! وخبر صعود اعظم ظهور ربّانی حضرت بهاءاللّه با یک تلگرام به امپراطور عثمانی اعلام گردید و تطهیر و تکفین رمس مقدّس در سکوت و خلوت تمام به دست عبّاس فرزند بی مانندشان، عبدالبهاء انجام شد؛ خبر صعود مرکز میثاق بهـاء پوششی وسیع در روزنامه های محلّی، مصر، فلسطین، اروپا و امریکا داشت! و در سوگ عبدالبهاء بزرگترین جمعیتی  که فلسطین بیاد داشت همراه، همپا، همدل و هم آواز بودند. مردم از همه قبائل و ادیان، نالان و گریان پیکر ایشان را مشایعت نمودند. و نه(9) نفر از برجسته ترین سخنرانان از همه ملل و ادیان در فقدان حضرتشان هم دل و هم صدا مرثیه ها سرودند. و تا مدّتها هزاران مرثیه به نظم و نثر در ذکر محامد و مکارم آن پدر مسکینان و یاورِ بینوایان از سراسر جهان به خانواده  و خویشان حضرتشان رسید. در اینجا مناجاتی از طلعت میثاق بجای آریم و سپس به شرح صعود مولای حنون بپردازیم:!      
​                                   
ای خـــدا! رحمی فرما و این جان پژمردهء مرا آزادی عطا فرما؛
و بزودی در آستان خاصّانت حاضر کن.
قسم بجمالت که خانهء دل بشدّتی تنگ و مغموم است که دلِ کلوخ و سنگ پرخون است!
از جمیع جهات بحر احزان است که پر موج است. و ناله و فغان است که متواصل به اوج است.
تعجیل فرما (عجله فرما) نه تأجیل!
تا این روح به تنگ آمده از تن، از ظلمات مُهلکهء امکان و عُسرت و فِرقت و حِرقت نجات یافته،
به آستان مقدّست توجّه نماید،
  و در سایهء الطاف دوستانت مقر گزیند!                (کتاب مکاتیب عبدالبهاء جلد 7 ص74)
 
و چه زیبا و بجاست که این واقعهء عظیم را به قلم نوهء ارشد آن مولای حنون حضرت شوقی افندی، یگانه ولیِّ امر بهائی، مطالعه کنیم:  " کار بزرگ عبدالبهاء، اکنون به اتمام رسید. امانت عظیمی که 29 سال پیش پدر بزرگوار به ایشان سپرده بودند از هر نظر، در غایت شکوه و جلال به مقصد رسید. فصلی جاودانه در استقرار آمر اعظم الهی به قلم قدرت یزدانی مسطورشده بتاریخ پیوست. عصر رسولیِ دور بهائی که از اغاز تا انجام با حیات عنصری عبدالبهاء مقارن بود! و ایشان در آن سهم بزرگی داشتند، پایان یافت. حضرتشان در زندگی بیش از هر حواری دیگر در رشد و تکامل امر یزدانی رنج بردند. جام فدا و جانفشانی را سرشارتر از همه جانبازان راه حق به سرکشیدند. و فتوحات روحانیه ای را که مبشّر اعظم و شارع قدیر امر الهی ندیدند، بچشم ظاهر مشاهده نمودند.
در پایان سفرهای تبلیغی خود به مغرب زمین که آخرین بقایای نیروی بدنی ایشان  را بکار برد، نوشتند که: "ای دوستان! اکنون زمان آن فرا رسیده است که از بین شما مفارقت نمایم. آنچه باید انجام میشد انجام داده ام. با تمام جان و نیروی خود به امر طلعت محبوب بهاءاللّه خدمت کرده ام. تمامی مدّت عمر خود را در شب و روز در خدمت امر صرف نمودم. حال چقدر آرزو دارم که شما مؤمنان خدمت امراللّه را بعهده گیرید. روزهای زندگانی من انگشت شمار است، و تنها مایهء سرور من انجام این آرزوست!"
چند سال پیش از آن، حضرتشان خطاب به یاران نوشتند: "ای یاران با وفا و محبوب! اگر زمانی حوادث ناگوار در ارض اقدس اتّفاق افتد، مشوّش نشوید و مضطرب نگردید. زیرا آنچه پیش آید، سبب ارتفاع و اعتلاءِ امر الهی و انتشار نفحات قُدسی است." و نیز "بخاطر داشته باشید که من اگر در روی زمین باشم یا نباشم، همواره با شما هستم!" و در یکی از آخرین الواح میفرمایند: "به شخص عبدالبهاء ناظر مباشید! من سرانجام از میان شما میروم. باور و ایمان شما چنان محکم باشد، که اگر در یک آن صدها نفر چون عبدالبهاء هدف تیرهای بلا شوند، در خدمتتان به امراللّه خللی وارد نگردد."
و چند روز پیش از صعود مبارک، در لوحی خطاب به یاران امریکا، آرزوی قلب خود را چنین بیان میفرمایند:
"یا بهـــاء الابهی
از جهان و جهانیان گذشتم. و از بیوفایان دلشکسته گشتم و آزرده شده ام. و در قفس این جهان چون مرغ هراسان بال و پر میزنم. و
هر روز آرزوی پرواز بملکوت میکنم.
یا بهـــاء الابهی!
مرا جام فنا بنوشان. و نجات بخش. و از این بلایا ومحن و صدمات و مشقّات آزاد کن. توئی معین و نصیر و ظهیر و دستگیر."
God Passes By, Ch. xxi)
"صبح جمعهء اخیر توقّف مبارک در این جهان (25 نومبر1921) به صبایای مبارک فرمودند: "عروسی خسرو امروز باید بشود. اگر شما مشغولید ، خودم تهیهء لازم را خواهم دید. زیرا باید امروز واقع شود!" (خسرو یکی از خدّام باوفای بیت مبارک است.)
روز جمعه: حضرت مولَی الوَری’ براي صلوةِ جمعه (نمازِ جمعه) تشریف بردند. در حین خروج فقراء برای دریافت بخشش مقرّری که هر جمعه مرحمت میفرمودند، منتظر بودند. این روز بر حَسَبِ عادت با وجود کثرت تَعَب ایستادند و بدست مبارک بهریک یک سکّه عنایت فرمودند. بعد از صرف ناهار، چند لوح به روحی افندی دیکته فرمودند. این الواح اخیربود! پس از استراحت در باغچه قدم زدند. معلوم بود که در فکر عمیقی هستند.
اسمعیل آقا، خادم محبوب با وفایش چنین حکایت میکند: "تقریباً بیست روز قبل از صعود مولای عزیزم، نزدیک باغچه بودم که صدای مبارک را شنیدم؛ یک نفر از احبّای قدیم را صدا نموده میفرمودند: بیا تا باهم از صفای این باغ لذّت ببریم. نگاه کن که روح وفاداری ممکن است، چه کارهائی بکند! این محلِّ منبت با طراوت، چند سال قبل یک تلِ سنگی بود. و امروز با گل و ریاحین سبز و خرّم است! آرزو دارم که بعد از من، احبّای عزیز متّحداً به خدمت امر الهی قیام کنند، و به خواست خـدا چنین خواهد شد. عنقریب اشخاصی مبعوث خواهند شد؛ و به عالم، روح خواهند بخشید. بعد از چند روز فرمودند: "خیلی خسته شده ام؛ وقت آن رسیده که هر چیز را بگذارم و فرار کنم! از شدّت خستگی نمیتوانم راه بروم." بعد فرمودند: "در اواخرِ ایّامِ جمالِ مبارک، وقتی مشغول جمع آوری اوراقی که روی تخت در اطاق تحریر مبارک در بهجی بود، بودم. رویِ مبارک را بمن کرده فرمودند: "جمع آوری آنها فایده ندارد. باید آنها را بگذارم و فرار احتیار کنم!" منهم کار خود را کرده ام. دیگر کاری نمیتوانم بکنم؛ لهذا باید وداع کرده بروم!"
و نیز، "سه روز قبل از صعود مبارک در حالتی که در باغچه جالس بودند، مرا احضار نموده فرمودند: ’از شدّت خستگی ناخوش شده ام. دو عدد از نارنگیها را بیاور که برای خاطر تو بخورم.’ اطاعت کردم. بعد از تناول توجّهی بمن نموده فرمودند: ’اینها تمام شد! هیچ از لیموهای شیرین داری؟ عرض کردم بلی! فرمودند چند عدد بیاور.’ مشغول چیدن بودم که وجود مبارک بپای درخت تشریف آورده فرمودند: ’باید بدست خودم بچینم!’ بعد از میل کردن، نظری نموده فرمودند: ’دیگر چه خواهش ىاري؟’ سپس با یک اشارات حزن انگیزی، با دست مبارک در نهایت تأثّر و تأکید، از روی کمالِ اراده فرمودند: ’حالا تمام شد! تمام شد!’ این کلمات پر معنی در روح من اثر کرد. هر دفعه که میفرمودند مثل اینکه خنجری به قلب من فرو میرود! مقصود مبارک را فهمیدم؛ ولی گمان نمی نمودم که ایّام اخیر این قدر قریب است!"
اکنون دوستان را به مناجاتی که مولای محبوب برای یاران رحمانی، به درگاه محبوب ازلی تقدیم داشتند، میهمان میکنم:

"هوالله
ای خـداوند! یاران هوشمند را بنواز! عیش روحانی مهیّا ساز! بزم ربّانی بیارا! و جمال نورانی بنما!
ای پروردگار! ابرار را بزرگوار کن. و فیض ابدی آشکار کن. اسرار پدیدار نما. و انوار انتشار ده.
هر دلی را همدم یادت کن! و هر چشمی را روشن و بینا! دوستان را عزیز کن! و یاران را با فرهنگ و تمیز نما!
هریک را شمع جمع کن! و شاهد انجمن نما! و سرو چمن کن! و طاووس این گلشن نما!
تا جهان را تزیین بخشند! واین نور مبین منتشر نمایند! و جبین به پرتو فیض قدیم بیارایند!
توئی مقتدر و توانا! و توئی دهنده و بخشنده و بینا!
لا اِلهَ اِلّا اَنتَ الکَریمُ المُعطیُ الفَضّالُ! ع ع"

مولای مهربان عبدالبهاء همواره قمیص عبودیت در بر داشتند. ایشان مظهر بندگی، خدمت، فدا، فنا و خاکساری بودند. در بیان این مظهریت، از قلم مبارکشان صدها لوح و سند صادر شد. میفرمایند: "جمال قدم و اسم اعظم روحی لِتُربَتِهِ الفِداء این عبد را از کودکی رضیع ثدی(پستان) عبودیت فرمود. و در آغوش خضوع و خشوع و رقیّت (بندگی) پرورش داد. و به خلعت بندگی درگاه احدیّت الهیّه این هیکل محویّت را زینت بخشید! تا در قطب امکان عَلَمِ میثاق به نسیم عبودیت کبری’ موّاج گردد. و سراج عهد در زجاج رقیّت به محویّت عُظمی’ وهّاج شود! عبودیّتی در ابداع ظاهر گردد که در جمیع عوالم تحقّق یابد. و شبیه و مثیل و نظیری در این عهد نداشته باشد!"   "لهذا، این عبد سلطنت عزّت ابدیّه را به این عبودیّت صمیميّه تبدیل ننمایم! و سریر اثیر را (تخت پادشاهی جهان را) به این حصیر حقیر مبادله ننمایم! و این حضیض ادنی’ را به اوج اعلی’ تحویل نجویم! راه بندگی پویم . و اسرار عبودیّت گویم! در دامن کبریاء در آویزم و اشکِ حسرت ریزم و عجز و نیاز آرم که :ای دلبر یکتایم! و خداوند بی همتایم! قوّت و قدرتی بخش و تاب و توانی عطا فرما...تا بر بندگی آستان مقدّست، چنانکه باید و شاید موفّق شوم. ای محیط! در بسیط فقر و فناء راه ده. ای مُهَیمِن! در خلوتکدهء محو و هبا مسکن بخش. خاک ره دوستانت کن و غبار آستانت فرما..."
حضرتشان افراد احبّا و یاران را با چنین نصایح مشفقانه تربیت فرمودند: "ای احبّای الهی! در این دور مقدّس نزاع و جدال ممنوع! و هر متعدّی محروم! باید با جمیع طوائف و قبائل چه آشنا و چه بیگانه نهایت محبّت و راستی و درستی کرد. و مهربانی از روی قلب نمود. بلکه رعایت و محبّت را به درجه ای رساند که بیگانه خود را آشنا بیند! و دشمن خود را دوست شمرد! یعنی ابداً تفاوت معامله گمان نکند. زیرا اطلاق امریست الهی و تقیید از خواصِّ امکانی. لهذا باید فضائل و کمالات از حقیقت هر انسانی ظاهر شود! و پرتوش شمول بر عموم یابد! مثلاً انوار آفتاب عالمتاب است. و باران رحمت پروردگار مبذول بر عالمیان. نسیم جانبخش هر ذیروح را پرورش دهد... پس ای یاران مهربان! با جمیع ملل و طوائف و ادیان بکمال راستی و درستی و وفاپرستی و مهربانی و خیرخواهی و دوستی معامله نمائید، تا جهان هستی سرمست جام فیض بهائی گردد! و نادانی و دشمنی و بغض و کین از روی زمین زائل شود! ظلمت بیگانگی از جمیع شعوب و قبائل به انوار یگانگی مُبَدَّل گردد! اگر طوائف و ملل سائره جفا کنند، شما وفا نمائید! ظلم کنند، شما عدل بنمائید!... زهر بدهند، شهد ببخشید! زخم بزنند، مرهم بنهید!"                                           ( کتاب ایّام تسعه آخرین فصل، "خاتمه")
در آخرین لوح مبارک به احبّای اشتوتکارت، در بارهء جهان فانی میفرمایند: "ای یاران الهی! در این جهان فانی هیچ چیزی دوامی ندارد. و جمیع خلق ایّامی چند حرکتی بی نتیجه مینمایند.  و عاقبت بشهر خاموشان زیر طبقات تراب مقرّ میابند. نه حرکتی و نه برکتی و نه نتیجه و ثمری. ایّام زندگانی بتمامه به هدر رفته! ولکن ابناء ملکوت در کشتزار حقیقت تخم میافشانند. که خرمنها تشکیل نماید! و ِالَی الاَبَد فیض و برکت باقی ماند! حیات ابدیّه یابند و نعمت سرمدیه جویند و از افق ملکوت مانند ستارگان درخشند! و عَلَیکُمُ البَهاءُ الاَبهی’"
و در اشاره به صعود مبارك و غيبت جسماني خويش، اطمينان ميدهند: "بدانید خواه من در این عالم باشم، خواه نباشم، همیشه در بین شما حاضرم!"
قریب به هشت هفته قبل از صعود، حضرت مَولَی الوَری’ باهل بیت مبارک این حکایت را فرمودند: "خواب دیدم که در محراب جامع عظیمی رو به قبله در محلِّ شخص امام ایستاده ام. دراین اثنا ملتفت شدم که عدّهء کثیری از ناس (مردمان) دسته دسته داخل مسجد میشوند. دائماَ بر عدد نفوس میافزود، تا آنکه جمِّ غفیری شدند؛ و همه در عقب من صف بستند. همانطور که ایستاده بودم با صدای رسا صدای اذان را بلند نمودم، بغتةً بتفکّرم رسید، که از مسجد خارج شوم. در خارج متذکّر شدم که چرا قبل از انجام نماز بیرون آمدم! ولی بخود میگفتم اهمیّتی ندارد، چون من ندای اذان را بلند نموده ام، این جمِّ غفیر بخودی خودشان نماز خواهند نمود!"
بعد از صعود مبارک، اهل بیت در این خواب تفکّر نموده چنین تعبیر نمودند که حضرتش جمِّ غفیری را از قبائل مختلفه، مذاهب مختلفه، نژادهای مختلفه، و دول و ملل مختلفه را به اتّحاد و صلح و محبّت و اخوّت بینَ المللی دعوت فرمود. و پس از اعلان این دعوت بسوی ربِّ حنونی که به امر او این پیام آسمانی و ندای عظیم را بلند نموده بود، رجعت فرمود. همین جمِّ غفیر... به امر عظیمی که حضرت عبدالبهاء آنها را دعوت فرموده، مداومت خواهند داد. و کلاَ در اِکمال آن کوشش خواهند نمود."              (کتاب ایّامِ تسعه ص487)
"یک ماه پیش از صعود مبارک (در سال 78 از حیات عنصری حضرتشان، در نخستین ساعات روز 28 نومبـــر 1921) مولای حنون، در نامه ای برای تسلّی خاطر یکی از یاران که در سوگ برادرش زار و نالان بود از نزدیکی صعود حضرتشان با سرور یاد فرمودند. و دو هفته قبل از صعود، در گفتگو با باغبان وفادارشان فرمودند: "بسیار خسته ام! وقت آن است که همه چیز را بگذارم و پرواز نمایم! حتّا راه رفتن برایم طاقت فرساست..." و آنگاه با یاد آوری آخرین روزهای حضور جسمانی جمالِ قِدَم در بهجی، فرمودند: "من هم کارهای خود را به اتمام رسانده ام، کار دیگری از من بر نمی آید! بنابرین باید همه چیز را بگذارم و بروم." آن مولای مهربان تا آخرین روز حیات، مهر و محبّتِ شوق انگیزشان را چون باران جانبخش بهاری برهمه انسانها از عالی و دانی فرو باریدند! وکمک ویاری ومساعدتشان تا ساعات آخر شامل حال بیچارگان و افتادگان بود! و تا آخرین نفس خدمت به امر یزدانی و پدر رحمانی را با همان شوق و شعف دورهء جوانی، هدف حیات خود میشمردند. در جمعهء آخر زندگانی، با وجود خستگی بسیار، برای نماز ظهر به مسجد رفتند. و سپس بنابر روش معمولشان فقرا را دیدار نموده اعانت مالی فرمودند. و آنگاه آخرین الواح را دیکته نمودند. و سپس عروسی یکی از خادمان با وفا را تبرّک کرده در خانهء خود محفل یاران را بحضور خویش متبرّک داشتند. روز بعد تب شدید عارض شد و نتوانستند که از خانه خارج شوند. روز یکشنبه دوستان را به احتفالی که به میزبانی یکی از یاران زرتشتی بمناسبت سالگرد "روز عهد و میثاق" در مقام اعلی’ برگذار میشد، فرستادند. و خود در کمال ادب و احترام از مفتی حیفا، شهردار و رئیس پلیس شهر پذیرائی بمل آوردند و آخر شب، آخرین شب حیات مبارک، از حال واحوال یک یک اعضاءِ خانواده ، یاران، زائران و میهمانان پرسش فرمودند! و پس ار آگاهی از حال همگان در اطاق خود به بستر رفتند.(در این زمان 6 نفر از یاران غربی هم میهمان حضرتشان بودند.)
ساعت یک و نیم از بستر برخاسته به سوی میزی در فاصله ای کوتاه تشریف برده، کمی آب میل فرمودند. و آنگاه یکی از دو دخترشان را که آنشب برای مراقبت از ایشان بیدار بودند، بنام خواندند و فرمودند پرده های پنجره ها را بالا ببرند زیرا بسختی نفس میکشند. سپس قدری گلاب میل فرموده، در بستر فرو رفتند. اندکی بعد در پاسخ دخترشان که خواست برایشان کمی خوراک بیاورد، فرمودند:’  میخواهی غذا بخورم در حالیکه من در حال رفتنم؟’  دقیقه ای یعد روح مبارک بسوی لانه و آشیان باقی پرواز نمود و با سرور وصل  جاودانی با فرّ و شکوه پدر محبوب خود، به آرامش ابدی رسیدند.
خبر صعود ناگهانی و غیر منتظرهء مولای مهربان بسرعت در شهر پیچید و دراندک مدّتی درهمه نقاط کره خاکی منتشر شد. و جامعهء بهائی را در شرق و غرب عالم درغم و ماتم فرو برد. آنگاه سیل تلگرافها و نامه های تسلیت و همدردی از همه افراد و جماعات انسانها،عالی و دانی در غرب و شرق، به آدرس خانواده محزون و غمزده مولای حنون سرازیر شد. (God Passes By, P 311)     
 
 “صبح دوّم، سه شنبه تشییع جنازه واقع شد. تشییع جنازه ای که حیفا و فلسطین نظیر آنرا ندیده بود! در جمیع آن نفوسی که عدّهء آنها به چندین هزار میرسید، یک حسِّ تأثّر درونی آنها را در این مصیبت شریک وهمراه مینمود. مندوب سامی، سر هربرت سموئیل حاکم قدس شریف حاکم فنیقیه، سران عمدهء حکومت، قناسلِ دول مختلفه، ساکنین حیفا، رؤسای فرق مذهبی، اشراف فلسطین؛ یهود، نصاری’، اسلام، دروز، مصری، یونانی، ترک، کُرد و جمعی از احبّای امریکائی و اروپائی و محلّی؛ رجال، نساء و اولاد از تمام طبقات، تقریباً ده هزار نفر در عزاداری  محبوب عزیزشان شریک و سهیم بودند.  در مقدّمهء این تشییع پر عظمت و شکوه دستهء پلیس شهری بود. متعاقب آنها فرقهء کشّافات مسلمین و نصاری’ با عَلَمهای بلند بودند. بعد یکدسته از نوحه خوانهای مسلمین بودند. که تلاوت آیات قرآن شریف میکردند. بعد رؤسای ملّت اسلام در تحت ریاست مفتی حیفا بودند. بعد عدّه ای از خوریهای ملّت روح بودند، که نمایندهء فِرَقِ مختلفهء مسیحی از رومی، لاتینی و انجیلی بودند. این عدّه در جلو عرش مبارک که احبّا بر دوش گرفته بودند، میرفتند. در عقب عرش مطهّر اعضاءِ فامیل مبارک بودند. و بعد از انها مندوب سامی حاکم قدس شریف حاکم فنیقیّه و سپس قناسل و اشراف مملکت بودند و بالاخره آن جمِّ غفیری که حضرتش را عظیم و عزیز میشمردند.
"در این روز هیچ لکّه ابری در آسمان نبود! و هیچ صدائی از شهر و حوالی آن به سمع نمیرسید.بجزنغمهء موزون اسلامی (تلاوت قرآن) و صدای مؤَذّن و ناله و فغان کسانیکه دوست یگانهء خود را گُم کرده بودند! کسی که (دوستی که) آنها را از مشقّات و مِحَن خلاص کرده بود! کسی که اعطای کریمانه اش خردسالان و نونهالانشان را از مجاعهء (گرسنگی قحطی) سالهای سخت تاریک حرب عمومی(جنگ جهانی) نجات بخشیده بود! کلّ بیک آواز فغان مینمودند: ’ای خـدا! ای خـدا! پدر ما از ما مفارقت فرمود!’
"بواقع هنگامهء عجیبی بود. آن جمِّ غفیر که در ان روز مجتمع بودند؛ بواسطهء عبودیّتی بود که از عبدالبهاء در ایّام حیات خود ظهور یافته بود، که خلقی را از مذاهب و اجناس و الوان مختلفه با هم متّحد فرموده بود.
"در واقع هنگامهء عجیبی بود! آن جمِّ غفیر که در ان روز مجتمع بودند، بواسطهء عبودیّتی بود که از عبدالبهاء در ایّام حیاتشان ظهور یافته بود، که خلقی را از مذاهب، اجناس و الوان مختلفه با هم متّحد فرموده بود!
"این جمع کثیردر نهایت آرامی از پیچ و خمهای کوه کرمل (تاکستان الهی) بالا میرفتند. و چون عرش مبارک را خیلی بالای سر میبردند، از دور بنظر میامد که (حاملان) عرش ایادی غیر مرئیه (نادیدنی) هستند. بعد از دوساعت به باغچهء مقام اعلی’ رسیدند. در عين تأثّر عرش را بر روی یک میز ساده که برآن پارچهء کتان سفیدی انداخته بود، گذاشتند. چون این هیأت (جمعیت) عظیم دور عرش مقدّس که حاضر برای گذاشتن در زیر زمینی جنب مقام مبارک حضرت اعلی’ بود؛ گرد آمدند، نمایندگان فرق مختلفه مسلمین، نصاری’ و یهود با قلوبي پر از آتش محبّت عبدالبهاء، بعضی ارتجالاً (فِی البَدیهه) و برخی با تهیّهء قبلی نطقهای مؤثّری در تأبین ایراد نمودند. و آخرین اظهار بندگی و وداع را در ساحت یگانه محبوب خود اظهار داشتند. (هر یک از آنان) چنان در ستایش و تقدیس آن مربّی واقعی و آشتی دهندهء نوع بشر دراین عصر پر آلام و مِحَن، قیام نمود که برای احبّاء مجال تکلّم نماند!
  
در خاتمه از صفحات بسیار سخنان سران و نمایندگان مذاهب، ملل و اقوامی که در بزرگداشت حیات بی نظیر عبدالبهاء و در سوگ آن مولای حنون ایراد شده، جملاتی کوتاه برای عزیزان نقل میکنم و شما را به فصل آخر از کتاب "ایّام تسعه" گردآوری دانشمند بزرگ عبدالحمید اشراق خاوری توصیه مینمایم.
نمایندهء اسلام احساسات همکیشان خود راچنین بیان نمود:
"ای معشر عرب و عجم! برای که گریه و زاری میکنید؟ آیا برای کسی است که در حیات دیروزی خود بزرگ بود و در موت امروزی بزرگتر است!..اشک برای کسی که بعالم بقاء شتافته مریزید.بلکه برای از کف رفتن تقوی’ و عقل و احسان ندبه کنید. برای خود زاری کنید چه که فاقد شمائید!...ساعتی برای خاطر کسی زاری کنید که قریب به هشتاد سال برای شما گریه کرد!...وای بحال فقراء! وای بحال یتیمان!"
نمایندهء مسیحی در بیانات خود گفت:
"بَکَیتُ عَلَی الدّنیا وَ قَد ماتَ سَیِّدی            وَ ِمثلی مَن یَبکی اِذا ماتَ سَیِّدُهُ" بر جهان میگریم که سِروِر و آقایم رفت! و هرکس مولایش را از دست بدهد مثل من گریان است!
"این مصیبت جانگداز، تلخ و ناگوار است. این خسارت فقط راجع به مملکت ما نیست! یک فاجعهء عمومی است! حضرتش ناس را تهذیب فرمود. تعلیم نمود. احسان کرد و ارشاد نمود. تا آنکه قومش را به اعلی’ ذروهء جلال فائز نمود!...ایُّها النّاس بدانیدعبّاس مفقود نشد و نور بهـــاء خاموش نگشت. شعاع این نور اِلَی الابد پاینده و درخشنده است! سراج بهــاء حضرت عبدالبهاء عمری نمود که از آن معانی حیات ابدی منبعث گشت! و از آن تجلِّیّات حیات روحیه هویدا شد."
مفتی حیفا چنین تکلّم نمود:
"مایل نیستم که در تأبین این شخص جلیل مبالغه کنم. زیرا که ایادی احسانش در راه خدمت به انسانیت و تاریخ حیات غرّایش که مملو از نیکی و مبرّات است منکری ندارد مگر کسی که خداوند چشم قلبش را کور و نابینا کرده باشد!..."
 
عزیزان را در کمال خضوع برای مطالعهء دقیق و تفکّر عمیق درعهد و میثاق بهــاءاللّه و"الواح وصایای حضرت عبدالبهاء، مرکز عهد و میثاقِ جمالِ ابهی’" در(God Passes By, Chs.  XIV & XXII) و نیز (کتاب ایّام تسعه فصل خاتمه) سفارش میکنم!​

----
نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
]]><![CDATA[جنرال چارلز گوردون و ادوارد براون]]>Thu, 31 Aug 2023 15:48:14 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/2624137Pictureعکسی از جنرال گوردون
یکی از معروفترین ژنرال های انگلیسی که به جنرال  نظر کرده یا جنرال شکست ناپذیر معروف بود و در بسیاری از جنگ ها در سراسر دنیا شرکت کرده و در همه آن جنگ ها پیروز شده بود
بین سال های ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳ میلادی برای مدتی از ارتش کناره گیری می کند و برای زیارت اماکن مقدسه تاریخی  و مطالعه کتب مقدسه و تذکر  و تفکر عازم اراضی مقدسه و فلسطین می شود و حدود یکسال به مطالعه و تعمق و گشت و گذار در اراضی مقدسه می پردازد و حامی سرسخت مکانی که تازه کشف شده بود که در آن مکان مسیح را به صلیب زده بودند شد تا آنجا که  این مکان تا مدتی به نام او   و بنام گوردون کالوری معروف بود
Pictureعکسی از جنرال گوردون
در همین زمان بوده که این جنرال معروف و خدا پرست و مردم دوست علاقه پیدا می کند که به حضور حضرت بهاءالله مشرف شود
حاضرین که شاهد ملاقات او با حضرت بهاالله بوده اند ذکر کرده اند‌ که به محض اینکه جنرال گوردن وارد اطاق شد و نگاهش به هیکل مبارک حضرت بهاءالله افتاد  بر خلاف عادات  ارتشی های مغرور
بی اختیار چهار زانو  روی زمین به حالت تسلیم و احترام ‌نشست و در این حالت تعظیم و تکریم مدتی ساکت نشست و هیچ گونه حرفی بین آنها رد و بدل نشد و با حالت احترام از اطاق خارج شد
مجسمه این ژنرال معروف  در سراسر جهان از سودان گرفته تا چین و اروپا و استرالیا و شهر های دیگر دنیا  به نشانه احترام به او در میادین شهرهای بزرگ به نمایش گذاشته شده است
در سال ۱۸۶۰، گوردون داوطلب شد که به چین اعزام شود.در سپتامبر ۱۸۵۹ وارد تیانجین شد. وی در جریان جنگ دوم تریاک، در اشغال پکن و اشغال کاخ تابستانی دخالت داشت. بریتانیا تا اوایل آوریل ۱۸۶۲ شمال چین را در تصرف داشت، اما برای حفظ بندر شانگهای از خطر ارتش تایپینگ‌ها مجبور به عقب‌نشینی از شمال چین شد.
 
با آغاز شورش‌ها در نقاط مختلف چین و به‌خصوص قدرت‌گیری تایپینگ‌ها، دودمان چینگ و بریتانیایی‌ها برای شکست دشمنان مشترک متحد شدند و ارتشی ۳۵۰۰ نفره به‌نام ارتش همیشه پیروز (به انگلیسی: Ever Victorious Army) را تأسیس کردند. فرماندهی این ارتش به افسر خوشنامی به‌ نام چارلز جرج گوردون سپرده شد.
درپی موفقیت‌های ارتش همیشه پیروز در سرکوب و شکست شورش تایپینگ‌ها، ارتش بریتانیا در تاریخ ۱۶ فوریه ۱۸۶۴ چارلز جرج گوردون را به رتبهٔ سرهنگ دومی ارتقاء درجه داد.امپراتور چین نیز به پاس خدماتش، لباس زرد امپراتوری و مقامِ کلاهِ طاووس رتبهٔ ۱ ماندارین را به وی اهدا کرد.
ژنرال گوردون در سال ۱۸۶۵ از چین به انگلستان بازگشت.
و نهایتا جنرال گوردون در سودان بدست طرفداران محمد احمد المهدی کشته می شود در صورتیکه المهدی سفارش کرده بود که مبادا آزاری به جنرال گوردون برسانید چه که او نظر کرده هست و دارای قوای روحانی عجیبی هست
المهدی تاکید کرده بود که سر نوشت من  و او به هم  تابیده شده است اگر او کشته شود من هم مدت زیادی زنده  نخواهم بود بعد از کشته شدن جنرال گوردن چند ماه بعد المهدی هم به ناگهانی از دنیا رفت
در سال ۱۸۷۳، اسماعیل پاشا، حاکم مصر به پیشنهاد دولت بریتانیا، ژنرال گوردون را به فرمانداری استان استوایی سودان جنوبی منصوب کرد. در آن‌زمان سودان تحت لوای حکومت مشترک بریتانیایی-مصری اداره می‌شد.
ژنرال گوردون بر روی پله‌های کاخ محل سکونت حاکم بریتانیا به قتل رسید.
کالبد ژنرال گوردون هیچ‌گاه یافت نشد، اما برای وی در کلیسای جامع سنت پل، سنگ قبری نمادین بنا شد.
در سال ۱۸۹۸ میلادی، فیلد مارشال هربرت کیچنر با گُردان تحت فرمانش، پس از شکست نیروهای المهدی، برای انتقام قتل ژنرال گوردون، مقبره المهدی را ویران کرد و استخوان‌های باقی‌مانده از کالبد المهدی را به رود نیل ریخت.
در سال ۱۸۹۹ سودان به‌طور کامل مستعمره بریتانیا گردید. از زمانی که جنرال گوردون در سودان کشته شده تا کنون  نه سودان رنگ صلح دیده و  نه مردم سودان روز خوشی داشته اند  و دولت انگلیس  هم همیشه خود را مسئول شکست او می دانسته که در سخت ترین روزهای زندگی او را تنها گذاشته و به خواسته او برای کمک فوری اقدامی نکرده.
یک ملاقات کوتاه او با حضرت بهاءالله او را به معروفترین و قدرتمند ترین و محترم ترین ژنرال امپراطوری بریتانیا تبدیل کرد تا آنجا که همه او را جنرال نظر کرده می نامیدند حتی محمد احمد المهدی سودانی  که ادعای مهدویت داشت و تا کنون پیروان بیشماری دارد و  دشمن او بود احترام عجیبی برای او قائل بود و به پیروانش سفارش می کرد که مبادا قصد جان او را بکنید که سرنوشت  من و او از هم جدا نیست مرگ او باعث مرگ  فوری من هم خواهد شد
بله
“آنان که خاک‌را  بنظر کیمیا کنند
آیا شود که‌گوشه چشمی به ما کنند”
حتی پادشاهان یا علمائی  که  مورد خطاب حضرت بهاالله  قرار گرفته اند از معروف ترین پادشاهان و علماء  تاریخ آن کشور ها هستند و از بقیه خیلی بیشتر سلطنت کرده اند یا مؤثر بوده‌اند 
مثل ناصرالدین شاه در ایران
یا  ملکه ویکتوریا در انگلیس
یا سلطان عبدالعزیز در ترکیه
یا تزار روس و امپراطور المان و اطریش  و یا پاپ پایس نهم
یا شیخ مرتضی انصاری یا شیخ محمدحسن نجفی یا کریم خان کرمانی یا آقا نجفی و غیرو

​فیلمی از قبله بهائیان در ارض اقدس در شهر عکا
حضرت بهاالله برای مدت ۲۴ سال در این خانه‌دار تبعید و  محبوس و تحت نظر بودند و نهایتا در این خانه در سن ۷۵ سالگی فوت نمودند و با اجازه سلطان عثمانی در این خانه بخاک سپرده شدند
در این خانه بود که مستشرق معروف و دوست ایرانیان
ادوارد براون  به حضور حضرت بهاالله مشرف شد و خاطرات خودش را در کتاب خاطرات  یکسال در میان ایرانیان اینطور می نویسد

​ادوارد براون

Pictureعکسی از مستشرق معروف ادوارد براون
ادوارد گرانویل براون (Edward Granville Browne) هنگامی که به داستان بسیار شگفت آوری روبرو گردید جوانی بود در انگلستان. این داستان، داستان دیانت بهائی بود که به همراه پیروانش شدیداً مورد آزار و اذیّت قرار گرفته بود. خودش دربارۀ خاطراتش چنین نوشته:
«توجّه من برای اوّلین بار به این مطلب از طریق... نوشته های کنت گوبینو (Comte de Gobineau) تحت عنوان «فلسفه و ادیان در آسیای مرکزی» جلب گردید که در آن شرح هولناک دقیق جزئیات و واضح کشمکش بابیان بود که لذّت غیرقابل توصیفی از خواندش بردم. علاقۀ زیادی پیدا کردم که در مورد این مطلب مطالعۀ بیش تری نمایم، تا جائی که دنبال منابع دیگری گشتم که بتوانم در مورد پیشرفت این فرقه اطلاعاتی به دست آورم ولی متأسّفانه نتوانستم چیزی پیدا کنم... نکته ای را که دریافتم این بود که این فرقه در خفا به حیات خویش ادامه می دهد و تعداد اعضاء آن هم مرتباً در حال افزایش است. این امر باعث شد که اگر روزی بتوانم به ایران سفر نمایم یکی از هدف های اصلی من تحقیقی بیش تر در مورد این امر باشد.»
عاقبت در سال ۱۸۸۷ ادوارد براون، زمانی که به عنوان عضو عالی مقام دانشکدۀ پمبروک (Pembroke) دانشگاه کمبریج ارتقاء یافت همکاران وی را مورد تشویق قرار دادند که به ایران سفر نماید تا به بهبودی زبان فارسی خویش که علاقۀ خاصّی بدان داشت بیفزاید.
در کتاب خویش «یک سال در میان ایرانیان» ادوارد بروان در مورد خاطرات و مشکلات سفر خویش در ایران نوشته تا آن که در نهایت توانست یکی از بابیان را ملاقات نماید و این در حالی بود که در آن زمان اکثریّت بابیان از پیروان حضرت بهاءُالله محسوب و به نام بهائی نامیده می شدند.
در عاقبت ادوارد براون توانست به عنوان تنها نفسِ غربی به حضور حضرت بهاءُالله در عکّا که خاطرات خویش را نوشته مشرّف گردد که در زیر آمده:
«جمالی را که مشاهده نمودم هرگز فراموش ننمایم هر چند از توصیف بر نیایم. آن چشمان نافذ گوئی تا اعماق روح و ضمیر را می خواند و قدرت و عظمت بر جَبینِ مُبینش نمودار... مپرس در حضور چه کسی ایستاده ام، چه سر تعظیم به آستان کسی فرود آورده ام که محلّ پرستش و مَحَبتّی است که پادشاهان حسرت می برند و سلاطین غبطه می خورند.»
ادوارد‌براون‌ در زمانی که کشتار بابیان در زمان ناصرالدین شاه  در ایران در جریان بود وارد ایران شد در زمانی که ناصرالدین شاه گفته بود اگر بدانم این چنار جلوی قصر من که مردم به آن دخیل می بندند بابی  هست از ریشه آنرا  هم ریشه کن خواهم کرد
ادوارد براون در خاطراتش می نویسد که مدت شش ماه در طول سیر و سیاحت در ایران هر جائی دنبال یکی از پیروان سید باب گشتم کسی را پیدا نکردم
تا اینکه روزی  در اصفهان کنار خیابان مشغول خرید چند  مهره عتیقه بودم و با فروشنده در حال چانه زدن که یکی آهسته از پشت سر نزدیک من آمد و  یواشکی در گوشم گفت با این مرد زیاد چانه نزن او بابی هست و اینها گران فروش و دروغ گو  و متقلب نیستند همین قیمتی که می گوید درست هست
براون می نویسد این اولین باری بود که با تعجب با یکی از پیروان سید باب روبرو می شدم و فوری محو صورت او گشته چه که داستان های فداکاری و از خود گذشتگی  و شهامت آنها را زیاد خوانده بودم و‌علت اصلی آمدن من به ایران این داستان های شهامت و فداکاری و  افسانه ای آنها بود
بروان می نویسد که بعد از جلب اعتماد او خواستم که مرا با یکی از بزرگان بابیان آشنا کند و‌او‌‌. روز بعد همراه من در کوچه پس کوچه های اصفهان با احتیاط زیاد به دیدن یکی از بزرگان بابیان رفتم ابهت و شخصیت و نفوذ کلام او طوری بود که هرگز فراموش نخواهم کرد ‌و علت آصلی من برای نوشتن کتاب یکسال در میان ایرانیان این ملاقات بود
Pictureکتاب خاطرات معروف او یکسال در میان ایرانیان
کتاب یکسال در میان ایرانیان در ایران چاپ‌شده و در کتابخانه فروشی ها قابل خرید هست ولی نیمی از کتاب سانسور و حذف شده است وقتی از مسئول وزارت ارشاد پرسیده بودند چرا این همه سانسور مسئول مربوطه گفته بود اگر کتاب را سانسور نمی کردیم باید اسم کتاب را هم می گذاشتیم یکسال در میان بابیان و نه یکسال در میان ایرانیان کتاب های نوشته شده توسط بروان مثل تاریخ ادبیات در ایران ‌‌و تاریخ مشروطه از مستندترین کتاب ها هستند در ایران و مورد رجوع همگان و همیشه  و همه  بزرگان ایران او را  همیشه دوست واقعی ایرانیان می دانستند
همین براون که شش ما قادر به پیدا کردن یکی از پیروان سید باب در ایران نبود در اواخر عمر در کوچه ای که در لندن زندگی می کرد خانواده بهائی انگلیسی نژاد  در همسایگی او  در همان کوچه زندگی می کرد
ادوارد براون خلاصه نظر خود را در باره ملاقات با حضرت بهاالله  اینطور می نویسد
«جمالی را که مشاهده نمودم هرگز فراموش ننمایم هر چند از توصیف بر نیایم. آن چشمان نافذ گوئی تا اعماق روح و ضمیر را می خواند و قدرت و عظمت بر جَبینِ مُبینش نمودار... مپرس در حضور چه کسی ایستاده ام، چه سر تعظیم به آستان کسی فرود آورده ام که محلّ پرستش و مَحَبتّی است که پادشاهان حسرت می برند و سلاطین غبطه می خورند.»
ادوارد براون در سال ۱۸۹۰ میلادی زمانی که حضرت بهاءالله در شهر عکا زندانی دولت عثمانی بودند برای ملاقات ایشان وارد عکا شد و به دیدار حضرت بهاءالله رفت. ادوارد براون شرح اولین تشرف و شنیدنی‌های خویش را به زبان فارسی نگاشته است که ثبتی از فرمایشات حضرت بهاءالله به وسیله یک غیر بهائی است و در زیر درج می‌گردد:
 
“راهنمای من کمی مکث کرد و نگاهی به من انداخت. کفش‌هایم را از پا درآوردم، به سرعت پرده‌ای را کنار زد و داخل اتاق بزرگی شدیم. در مقابل ما دو یا سه صندلی وجود داشت. درست نمی‌دانم به کجا و به ملاقات چه شخصی آمده‌ام، اما زمانی طول نکشید که دو چشم من به جمالی افتاد که هر چند از وصف آن هم عاجزم، اما هرگز فراموشش نخواهم کرد. هیکلی جلیل در کمال عظمت و وقار بر صندلی جالس شدند. حدّت بصرشان نشان از آگاهی به امر دل و جان داشت و قدرت و عظمت از سیمای روحانی‌شان نمودار بود. هر چند به ظاهر علائم سالخوردگی در چهره‌شان نمایان بود ولی گیسوان سیاه که در اطراف صورت‌شان هویدا بود نفی این تصور را می‌کرد. از من مپرسید که در حضور چه شخصی ایستاده‌ام و به چه منبع تقدیس و محبتی تعظیم نمودم که تاجداران قبطه ورزند و امپراطورهای امم حسرت برند. صوتی لطیف و مهیمن امر به جلوس نموده و فرمودند الحمدالله فائز شدی. به ملاقات مسجون منفی آمدی، جز اصلاح عالم و آسایش امم مقصدی نداریم معذالک ما را از اهل نزاع و فساد شمردند و مستحق سجن و نفی به بلاد آیا اگر جمیع ملل عالم در ظل یک آئین متحد و مجتمع گردند و ابنا بشر چون برادر مهرپرور شوند روابط محبت و یگانگی بین نوع انسان استحکام یابد و اختلافات مذهبی و تباین نژادی محو و زائل شود چه عیبی و ضرری دارد، بلی همین قسم خواهد شد، جنگ‌های بی‌ثمر و نزاع‌های مهلکه منقضی شود و صلح اعظم تحقق یابد.
 
آیا شما در ممالک اروب محتاج به همین نیستید و آیا همین نیست که حضرت مسیح خبر داده، با وجود این مشاهده می‌شود که ملوک و زمامداران ممالک شما کنوز (گنج‌ها) ثروت و خزائن را در عوض آن که در سبیل آسایش و سعادت نوع انسان انفاق کنند، به کمال آزادی و خودسرانه در راه اضمهلال و هلاکت اهل عالم صرف نمایند. نزاع و جدال و خونریزی‌ها باید منتهی شود و جمیع بشر یک خانواده گردند. نباید شخص فخر کند که وطن خود را دوست دارد بلکه باید فخر کند که نوع بشر را دوست دارد.
 
این‌ها بیاناتی بود که من از حضرت بهاءالله به خاطر دارم، حالا انصاف دهید آیا این تعالیم مستحق قتل و زندان است و اگر این‌ها در جهان گسترش پیدا کند سبب حیات عالم نمی‌شود
 
ادوارد براون چند دفعه به حضور مبارک مشرف شد و هر بار بعد از شنیدن بیانات مبارک
حضرت بهاالله به او فرصت سئوال و صحبتی را ندادند و بعد از اتمام  بیانات خودشان ایشان را فورا مرخص کردند
 

]]><![CDATA[میرزا عبدالله  پدر موسیقی سنتی ایران یک بهائی بود]]>Wed, 27 Jul 2022 11:20:45 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/6991924Pictureمیرزا عبدالله
از زبان استاد مجید درخشانی بشنویم.
 همانطور که در پستهای گذشته به تفصیل بیان شد، بهائیان  در عین حال اینکه نظام بهداشت ایرانیان را دگرگون کرده و هموطنانشان را از حمامهای متعفن «خزینه» رهایی دادند و حمام های «دوش» را جایگزین کردند، همچنین اولین مدارس دخترانه «تربیت بَنات» را در ایران بنا نهادند، نغمات «موسیقی سنتی»، این «شناسنامه ملی» ما ایرانیان را که در حال فراموشی بودند را بصورت دستگاه هایی منظم کرده تا از بین نروند و به نسلهای بعدی تدریس و منتقل شوند. .
کمتر کسی پیدا میشود که با تار و سه تار و موسیقی سنتی آشنایی داشته باشد و نام «میرزا عبدالله» را نشنیده باشد. . 
همانطور که در پستهای گذشته به تفصیل بیان شد، بهائیان  در عین حال اینکه نظام بهداشت ایرانیان را دگرگون کرده و هموطنانشان را از حمامهای متعفن «خزینه» رهایی دادند و حمام های «دوش» را جایگزین کردند، همچنین اولین مدارس دخترانه «تربیت بَنات» را در ایران بنا نهادند، نغمات «موسیقی سنتی»، این «شناسنامه ملی» ما ایرانیان را که در حال فراموشی بودند را بصورت دستگاه هایی منظم کرده تا از بین نروند و به نسلهای بعدی تدریس و منتقل شوند. .
کمتر کسی پیدا میشود که با تار و سه تار و موسیقی سنتی آشنایی داشته باشد و نام «میرزا عبدالله» را نشنیده باشد. .
او فرزند آقا علی اکبر فراهانی از نوازندگان معروف دربار قاجار و پدربزرگ مهندس هوشنگ سیحون از برجسته ترین معماران کشورمان میباشد. .
درحالی‌که موسیقی به‌ وسیله علمای اسلام،  «حرام» و «مبتذل» اعلام‌ شده بود، حضرت  بهاءالله نه‌ تنها موسیقی را حلال بلکه آنرا «نردبانی برای ترقی روح انسان» دانستند. .
میرزا عبدالله، از بهائیان تهران، به تشویق حضرت عبدالبهاء که او را "باربُد الهی"ملقب ساختند، باقیمانده «نغمات» و «آوازهای پراکنده» و در حال فراموشی ایران را در قالب ردیف های منظّم جمع آوری کرده، به عنوان میراثی گرانبها برای آیندگان باقی گذاشت . لوح حضرت عبدالبهاء خطاب به میرزا_عبدالله
 
«ای باربد الهی، هرچند سلَف در فن موسيقی مهارتی نمودند و اَلحانی بَديعه سرودند، شهير آفاق گشتند و سَروَر عشاق، ابيات عاشقانه به الحان بيات بنواختند و در انجمن عالم نوايی بلند نمودند و در صحرای فراق به آهنگ حجاز وِلوله در عراق انداختند،
ولی نغمه‏ء الهی را تأثيری ديگر و آهنگِ آسمانی را جذب و وَلَهی ديگر. در اين عصر طيور انس در حدايق قدس بايد آواز شهنازی بلند کنند که مرغانِ چمن را به وجد و پرواز آرند و دراين جشن و بزم ربانی چنان عود و رودی به سرود آرند و چنگ و چغانه‏ای بنوازند که شرق و غرب را سرور و شادمانی دهند و حبور و کامرانی بخشند.
 حال تو آهنگ آن چنگ را بلند کن و سرود آن عود بزن که باربد را جان به کالبد دهی و رودکی را آسودگی بخشی، فاريابی را بی‏تاب کنی و ابن سينا را به سينای الهی دعوت نمايی» .
میرزا عبدالله نغمات اصیل ایرانی را در ۷ دستگاه شور، ماهور، همایون، سه گاه، چهار گاه، نوا و راست پنجگاه و ۵ آواز: ابوعطا ، بیات ترک، افشاری ، دشتی و بیات اصفهان محفوظ نمود. . .
]]><![CDATA[تعداد جمعیت بهائیان در ایران  و در سراسر عالم]]>Wed, 27 Jul 2022 11:01:12 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/6340052Pictureتعداد جمعیت بهائیان در ایران و در سراسر عالم
هیچ کسی جز خداوند شماره دقیق  آنها را نمی داند
لرد کرزن  سیاح اروپائی که در اوائل سلطنت ناصرالدین شاه که  به عنوان سیاح از ایران عبور می کند  در سیاحت نامه خود عده بابیان  را صد هزار تا یک میلیون می نویسد در آن زمان جمعیت ابران بین شش تا هفت میلیون بیشتر  نبوده است.
حضرت عبدالبها  در ۱۱۰ سال پیش در سفر   خود به امریکا در سال ۱۹۱۲ میلادی در جواب خبر نگار ی که در باره تعداد بهائیان می پرسد عدد  یک میلیون را اعلام می کنند ولی حقیقت این است که تعداد  دقیق بهائیان را کسی جز خداوند نمی داند.
ابوجهل همیشه در مکه می گفت که تعداد مسلمان و پیروان حضرت محمد بیشتر از ۱۹ نفر نیستند  و از بین بردن آنها کاری نداردو چون  بر این مسئله اصرار داشت این آیه  مبارکه نازل شد.
مَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا ۙ وَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿٣١﴾
و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان قرار نداده ایم، و شماره آنان را جز آزمایشی برای کافران مقرّر نکرده ایم تا اهل کتاب [به خاطر هماهنگی قرآن با کتابشان] یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان [در حقّانیّت قرآن] تردید نکنند، و تا بیماردلان و کافران بگویند: خدا از توصیف گماشتگان آتش به این [نوزده نفر] چه هدفی دارد؟ این گونه خدا هر که را بخواهد [پس از بیان حقیقت] گمراه می کند و هر که را بخواهد هدایت می نماید، و سپاهیان پروردگارت را جز خود او کسی نمی داند، و این قرآن فقط مایه تذکر و پند برای بشر است. (۳۱)
 
در قران کریم حق می فرماید
“ ما یعلم جنود ربک الا هو”
یعنی جز خدواند کسی تعداد جنود خدواند را نمی داند
 و دلائل بر صحت این موضوع بسیار است چرا که هیچ کسی از اسرار قلو ب دیگران آگاه نیست جز خدواند
ناصرالدین شاه قاجار دشمن الد بهائیان قسم خورده بود و به تمام ایالات و ولایات  مملکت نوشته بود که بابیان باید نیست و نابود و کاملا  ریشه کن شوند ودر این قتل عام و فاجعه بزرگ بیشتر از بیست هزار نفر از  بابیان  را از دم تیغ گذراند تا آنجا که گفته بود  که اگر بدانم این درخت چناری که روبروی قصر  من هست و مردم او را مقدس  و مبارک می دانند  و به او دخیل می بندند و مراد می طلبند بابی است از بیخ و بن ریشه کن خواهم کرد.
همین پادشاه عادت داشت که گه گاهی هنگام خواب از میرزا عبدالله هنر مند معروف بخواهد که در کنار بالین او برایش تار و موسیقی  بنوازد ولی او نمی دانست که کسی که با موسیقی دلنواز او  آهسته آهسته بخواب می‌رود کسی نیست جز یک فرد بهائی.
در همان زمان کشیشی از طرف جامعه مسیحیان  امریکا عازم تبریز و رضائیه می شود برای تبلیغ و تبشیر و کمک به مسیحیان در آن منطقه ولی بعد از مدتی متوجه می شود که بسیاری از مسیحیان بهائی شده یا می شوند این موضوع را به مرکز دفتر خویش در امریکا نوشته و پیشنهاد کمک و مشورت می کند ولی  به هیچ وجه جوابی دریافت نمی کند دو باره نامه دوم و سوم را می نویسد و ارسال می کند و باز جوابی دریافت نمی کند.
 
وقتی به امریکا رقته و جویای مطلب می شود که چرا جواب نامه ها و مشکل  اصلی او داده نشده در جواب  به او گفته می شود که ما هیچ مطلبی در این مورد  از شما دریافت نکرده ایم بعد از تعجب و تحقیق متوجه می شود که منشی مخصوص و مورد اعتماد او بهائی شده و آن نامه ها را  ایشان هیچ وقت  پست نکرده است.
 
بنابراین طبق آیه مبارکه قران مجید هیچ کسی جز حق شماره جنود الهی را نمی داند
“ما یعلم جنود ربک الا هو “
مولوی در مثنوی معنوی می نویسد
جمله ذرات زمین و آسمان لشگر حقند گاه امتحان
 
آب را دیدی که در طوفان چه کرد
باد را دیدی که با عادان چه کرد
 
جمله ذرات زمین و آسمان لشکر حق‌اند گاه امتحان
 
باد را دیدی که با عادان چه کرد آب را دیدی که در طوفان چه کرد
آنچ بر فرعون زد آن بحر کین وآنچ با قارون نمودست این زمین
وآنچ آن بابیل با آن پیل کرد وآنچ پشه کله‌ی نمرود خورد
 
وآنک سنگ انداخت داودی بدست
گشت شصد پاره و لشکر شکست
سنگ می‌بارید بر اعدای لوط
 تا که در آب سیه خوردند غوط
گر بگویم از جمادات جهان
 
عاقلانه یاری پیغامبران
مثنوی چندان شود که چل شتر
گر کشد عاجز شود از بار پر
 
دست بر کافر گواهی می‌دهد لشکر حق می‌شود سر می‌نهد
 
ای نموده ضد حق در فعل درس
 در میان لشکر اویی بترس
 
جزو جزوت لشکر از در وفاق
مر ترا اکنون مطیع‌اند از نفاق
 
دکتر عباس میلانی محقق و دانشمند معروف و استاد بلند پایه دانشگاه در امریکا در خاطرات خود می گوید:
وقتی به دعوت بهائیان در  کنفرانس بهائیان در واشنگتن  به عنوان سخنران دعوت شده بودم بعد از پایان سخنرانی وقتی عازم هتل بودم
در آسانسور با خانمی مواجه شدم  و خطاب به من گفت دکتر جنابعالی خیلی دانشمند و با اطلاع هستی  ولی یک مطلب را نمی دانی  و بهتر هست که آنرا  هم بدانی
وقتی پرسیدم اون مطلب چیست گفت تو بهائی هستی و خودت هم نمی دانی
]]><![CDATA[شهادت در دیانت بهائى / دکتر علیمراد داوودی]]>Thu, 24 Feb 2022 08:36:20 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/6761945Pictureبرخی از شهدای دیانت بهائی پس از سال ۱۳۵۷
گاهى عاشقى را بى آن که سلاح به دست گيرد مى کُشند؛ بى آن که به جنگ پردازد به خاک مى افکنند؛ بى آن که دست ببازد سر مى بُرند؛ بى آن که بر کسى بتازد، گردن مى زنند. در چنين وضعى از يک جانب ستم به اوج خود مى رسد، دل در سينۀ دشمن ؛ سنگ خارا مى شود، مردمى از ميان مى رود، شرف معنى خود را از دست مى دهد، شخص انسان به حدّ گرگ بيابان يا کَفتار لاشخوار ؛ فرو می افتد، حاجب الدّوله و ابن الذّئب و ظلّ السّلطان می شود. از جانب ديگر قوّت ايمان به حدّاکثر امکان جلوه مى کند، هيچگونه شائبه اى ؛ عشق دلدادۀ آزاده را آلوده نمى سازد.
هرگاه مدّعى ايمان به جنگ و ستيز بر می خواست احتمال آن مى رفت که کوشش او تنها به اميد پيروزى باشد؛ امکان داشت تصوّر کنيم که به جان مى زند تا به نان برسد؛ به ميدان قتال مى رود تا به ايوان جلال بيايد؛ اگر به شکست خود يقين کند مِهر دلدار را از دل مى راند و براى حفظ جان دست از جانان فرو مى شويد. پس، نثار جان در چنين حالى و از چنين کسى ؛ نشان ايثار نيست. حق اين است که شهدا مرگ را آرزو مى کنند. آنان که چنين مى کنند شهادت به بقاى نفس انسان مى دهند. اثبات وجود حيات در جهان برين مى کنند. با مرگ خود به ديگران مى گويند که در آن سوى گور ؛ نشان از هستى جاويدان گرفته اند. به عمل اثبات مى کنند که امر خدا در دل و جان اهل ايمان نافذ است. کلمۀ الهيّه خلاقيّت دارد و حقانيّت آن در همين جا است. بدين سببب است که خون پاکى که در راه خدا به خاک ريزد تأثير شديد در عالم معنى مى بخشد. درخت ايمان را تناور و بارور و سايه گستر مى سازد. نداى امر را تا اوج افلاک مى رساند. بدين سبب است که شهادت حسين بن على حافظ حيات اسلام مى گردد. شهادت نقطۀ اولى اِعلاى امر جمال ابهى مى کند. شهادت بديع به خلق جديد تعبير مى شود. شهادت سلطان الشّهداء "طراز کتاب وفا" نام مى گيرد.
---
مأخذ: انسان در آئين بهائى، صفحه ۱۷۴ به بعد🔽
بازنگری و ویرایش: از کانال پربار عندلیب پارسی ۱۷۸ بدیع🔽
]]><![CDATA[سخن سی و پنجم: هدیه مولانا به عالم انسانی]]>Tue, 18 Jan 2022 10:42:33 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/5633023Picture
​عزیزان در ماه نومبر هستیم و سال 2021، سدهء غیبت مولای حنون عبدالبهاء از دیدگان عاشقان جانباز و حواریون جان بر کف خود، و پرواز ایشان از جهان گذران به آشیانهء پاک جاودان.
ولکن از آنجا که غزل حماسی مولانا که تصویری گویا از "روز رستاخیز" و ظهور اعظم یزدانی است، در فضای مجازی و بویژه در بین اهل عرفان و عزیزانی که دآب عرفان دارند و مرید این رادمرد یگانه اند، قیامتی برپا کرده و موضوع بحث و بررسی بسیاری از دوستان است، من در اندیشهء آنم که بار دیگر تمامی غزل را به عزیزان هدیه کنم و تا حدِّ ممکن دقایق بینش آن مرد سترگ را در بیان نبوّات "عهد عتیق"، "عهد جدید" و "قرآن مجید" روشن سازم. و تحقّق آن نبوّات را در طلوع خورشید حق در ظهور "باب" و "بهاءا للّه"، و آفرینش "مَثَلِ آدم نوین" یعنی "عبدالبهاء"  نشان دهم. و در این مهمّ از خداوند بزرگ تأیید میطلبم.
درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.! سی و پنجمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها". 
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.
و این است تمامی ابیات غزل:
گر جان عاشق دم زند      آتش در این عالم زند         وین عالم بی اصل را      چون ذرّه ها برهم زند
عالم همه دریا شود      دریا ز هیبت لا شود         آدم نماند وادمی      گر خویش با آدم زند
دودی براید از فلک      نی خلق ماند نی ملک         زان دود ناگه آتشی      بر گنبد اعظم زند
بشکافد آندم آسمان      نی کَون ماند نی مکان         شوری درافتد در جهان      وین سور بر ماتم زند
گه آب را آتش برد      گه آب آتش را خورد         گه موج دریای عدم      بر اشهب و ادهم زند
خورشید افتد در کمی       از نور جان آدمی          کم پُرس از نامحرمان       آنجا که محرم کم زند
مرّیخ بگذارد نری      دفتر بسوزد مشتری         مه را نماند، مهتری      شادی او بر غم زند
افتد عطارد در وحل      آتش در افتد در زحل         زَهره نماند زُهره را      تا پردهء خرّم زند
نی قوس ماند نی قزح      نی باده ماند نی قدح         نی عیش ماند نی فرح      نی زخم بر مرهم زند
نی آب نقّاشی کند      نی باد فرّاشی کند         نی باغ خوش باشی کند      نی ابر نیسان نم زند
نی درد ماند نی دوا      نی خصم ماند نی گوا         نی نای ماند نی نوا      نی چنگ زیر و بم زند
اسباب در باقی شود      ساقی بخود ساقی شود         جان ربّی الاعلی’ گود      دل ربّی الاعلم زند
برجه! که نقّاش ازل      بار دوم شد در عمل         تا نقشهای بی بَدَل      بر کسوهء مُعلَم زند
حقّ آتشی افروخته      تا هرچه ناحقّ سوخته         آتش بسوزد قلب را      بر قلب آن عالم زند
خورشید حقّ، دل شرق او      شرقی که هردم برق او
بر پورهء ادهــــــم    جهد      بر عیسیِ مریــــــم زند
پیش از بررسی آنچه مولانا به عالم انسان هدیه کرده است، باید بیاد آوریم که کلام یزدانی در همه عوالم دیدنی و نادیدنی معانی بسیار و بیش از ادراک انسانها دارد. و بخصوص در آیات خداوندی در همه کتب مقدسه، مظاهر ظهور یا پیامبران مکرّر تأکید میکنند که متشابهاتِ "کلام یزدانی مُهرشده" است. و بویژه در قرآن خداوند به روشن ترین بیان میفرماید " تأویل و تفسیر و بیان معانی راستین کلام یزدانی با خـداست. و کسی را حقّ تعبیر و تفسیر نیست." خداوند وعده میدهد که "علینا بیانه". کتب مقدّسه به روشنی آموزش میدهند که کلام خـدا دو قسم است محکمات و متشابهات. قرآن برای خواندن است و برای درک محکمات که مَحملی و بهانه ای برای تعبیر و تفسیر بدست نمیدهد. متشابهات را خداوند تا زمان معیّن (روز رستاخیز) ممهور میدارد تا خود با "ظهور اعظم یزدانی" از این "رحیق مختوم" مُهر برگیرد و "همه حقایق را آشکارا" و نه در "مَثَل و داستان" (Parables) برای انسانهائی که سهم بیشتری از دانش دارند بیان فرماید. محبوب عالم در <کتاب اقدس> در این مورد میفرمایند: "لا تحسبنَّ اِنّا نَزَّلنا لَکُمُ الاحکامَ بَل فَتَحنا خَتمَ الرّحیقِ المَختوم بِاَصابِع القدرةِ والاقتدار. یَشهَدُ بِذلکَ ما نُزِّلَ مِن قلمَ الوَحی. تَفَکّروا یا اولِی الافکار!" <بند 5> میفرمایند گمان مکنید که ما برای شما احکام فرود آوردیم! بلکه مُهر از شراب ممهور برداشتیم. و آثار قلم وحی گواه این مقام است. در آن تفکّر کنید؛ ای اندیشمندان!
مولانا عارف، مؤمن و حکیم است. و بنابرین آیات متشابهات را بظاهر بیان میکند و گرد تعبیر و تفسیر نمیرود! او آنچه در بارهء آسمان و زمین، ماه و خورشید و ستارگان در کلام یزدان آمده است در جهان مادّی مینگرد و بیان میدارد. و معانی این آیات را در عوالمِ ظهور الهی و روحانی، طبق فرمان خـدا، برای مظهر ظهور وا میگذارد. تفاوت فاحش بین این رادمرد با علماء دین، یکی در آنست که او در مورد حقایق سخن میگوید و دینمداران محصور در اوهام و خرافات، در آنچه نمیدانند قلمفرسائی میکنند!
مولانا شاید نمیدانست که "دینمداران مظاهر شیطانند." - "شیطان و مظاهر اومهلتی مقدّر و معیّن دارند. و در یوم خـدا، با ظهور اعظم یزدانی این مهلت تمام میشود." – "اینان ماه و ستاره های عالم دین هستند که در شکافتن آسمان دین و افراشتن آسمان نوین، یعنی تجدید آسمانِ دین و زمینِ ادراکِ انسانی، از روشنائی محروم شده، از اعتبار ساقط میشوند." و یا شاید این حقایق را میدانست. ولی افزون بر آن، خوب میدانست که نباید در آن میدان نظری ابراز دارد!؟
و نیز خوب میدانست که خمیرهء هستی عشق است و چون "سلطان سلاطین عشق" بر کرسی اختیار نشیند، از دم او هر آفریده در جای خود قرار میگیرد. ارزشها براستی شناخته میشوند. و اینچنین جهان مادّی از اصالت میافتد، هستی آن از دم عشق است. و تمامی آن در چنگال عنقای عشق، چون کبوتری در چنگ شاهین است. او میدانست که از دم عاشق راستین عالم مادّی بیش از ذرّاتی در کنار هم نیست! مولانا قدرت عشق را که بآسانی حقایق عالم مادّی و معنوی را روشن و عیان میسازد، بتمامی میستاید. ظهور اسطورهء عشق و فدا، حضرت اعلی’ را، و طلوع خورشید علم و دانش را در اثر[PR1]  دم آن عاشق با وفا بیان میکند. او هزار سال یش از آنکه دانشمندان و خردمندان عالم مادّی را بصورت ذرّات متحرّک که بهم نزدیک شده هیولائی را ساخته اند، می بیند و این دیدار و منظر را از قدرت عشق میشمارد. پس میگوید: گر جان عاشق دم زند      آتش در این عالم زند         وین عالم بی اصل را      چون ذرّه ها برهم زند
بیان کامل این حقیقت را در "لوح افلاکیه" اثر حضرت عبدالبهاء میتوان یافت. و توضیح علمی آنرا در بررسیها و نظریه های دانایان روز و فیزیک دانان امروز میتوان مطالعه نمود.
امّا در شناخت عشق، این برترین فیض رحمانی بهترین راه آنست که به آیات و بیانات "سلطان سلاطین عشق"، بهاء اللّه باز گردیم. این فیض رحمانی در هر عالم و در هر رتبه تجلّی خاصّ دارد و نوعی ظاهر میشود. درست بهمان گونه که نور خورشید در عالم جماد بسته به ماهیت و قابلیت آفریده بنوعی مؤثّر است - و در عالم نبات که قابلیت بیشتر دارد، نوعی دیگر - و در عالم حیوان با جلال بیشتر اثرات گوناگون ظاهر میسازد و جلوه هائی نو از معجز خویش نشان میدهد.
حضرتشان عشق را در چند عالم تعریف میفرمایند. و در مقام اوّل از رابطهء عشق در ارتباط انسان و آفریدگار آغاز میکنند. آن حضرت میفرمایند: "عشق قانون اعظم است که بر این کور بزرگ آسمانی (کور بهائی) حکومت مینماید." (ترجمه) در کور بهائی که پانصدهزار سال خواهد بود و در دور بهائی که نخستین دور از آن کور است، قانون اعظم و حاکم بلا منازع، عشق است. از پیش دیدیم که بهاء اللّه میفرمایند: "همه قوانین تغییر مینمایند بجز قانون عشق و محبّت."
در مقام دوّم از عشق در عالم مادّی چنین میفرمایند: "عشق قدرت یکتا و یگانه ایست که اجزاء مختلف این جهان مادّی را بهم پیوند میدهد." (ترجمه)
در مقام سوّم میفرمایند: "عشق اعظم قوّهء مغناطیسی است که حرکات افلاک را در قلمرو آسمان هدایت میکند." (ترجمه)
و در مقام چهارم میفرمایند: "عشق با قدرتی بی نهایت و شکست ناپذیر اسرار نهان جهانِ آفرینش را عیان میسازد." (ترجمه) و این بیان مبارک نشان میدهد که عاشق راستین محیط بر کائنات و اسرار هستی است. و کیمیای عشق حقیقت هر پدیده را با همه لطایف و ظرایف آن در معرض بینش او قرار میدهد.
انسان بالغ در این دور با شناخت "ظهور اعظم یزدانی" خـدای را معشوق و محبوب خود میداند. در نماز او را با "یا محبوبَ العالم و یا مقصودَ الامم" میخواند. و بزبان حال میگوید: "یا مَن فی فِراقِکَ ذابَتِ القلوبُ وَ الاکباد و بِنارِ حُبّکَ اشتَعَلَ مَن فِی البِلاد..." او از 16 سالگی تا هفتاد سالگی در نماز و نیزدر همه دقایق زندگی روزانه و در اشتغال خود به کار که خدمت و عبادت محسوب است، تمرین عشق ورزی با محبوب ازلی میکند تا به عشق راستین رسد و دانا بر اسرار آفرینش گردد.
 
در بیت دوّم مولانا از آن میگوید که اولاد آدم همه ربع مسکون را پوشانیده اند. و امّا در این دریای انسانی، آدم کم می بیند. او کمتر
 کسی را میابد که قابل قیاس با آدم ابوالبشر باشد. این نکات در همه نبوّات پیامبران و بخصوص در "مکاشفهء یوحنّا" بدرازا آمده و
نیز در خطابه ای بسیار طولانی و بشکل کلمات قصار، از حضرت علی امام اوّل شیعیان در ذکر علائم قیامت آمده است؛ "وَازدَحَمَتِ الصّفوف" این یکی از صدها عبارت است؛ و یعنی؛ در آن روز مردم همه جا در صفها هستند؛ صفهای جنگی، صفهای آوارگان، صفهای مستمندان و مظلومان، صفهای جیره بندی، صفهای انتظار در ایستگاه های اتو بوس، ترن، هواپیما، کشتیها و صفهای سینما و تئاتر و صفها برای دریافت کمکهای بهداشتی و پزشکی و ...
و همجنین در مورد گمراهی مردمان آخر زمان و حصر همّت آنان در لذّات مادّی و جسمانی آیات بسیار در همه کتب مقدّسه آمده است. من تنها به ذکر یک مورد از "عهد جدید" بسنده میکنم. پولس در نامهء دوّم خود به تیموتی، فصل سوّم مینویسد: "این را نیز باید بدانی که در زمانهای آخر مسیحی بودن بسیار دشوار خواهد بود. زیرا مردم خود پرست، پول دوست، مغرور و متکبّر خواهند بود. و خـدا را مسخره کرده، نسبت به والدین نامطیع و ناسپاس خواهند شد. و دست به هر عمل زشتی خواهند زد. مردم سنگدل، بی رحم، تهمت زن، ناپرهیزکار، خشن و متنفّر از خوبی خواهند بود. و کسانی را که میخواهند زندگی پاکی داشته باشند، به باد تمسخر خواهند گرفت؛ در آن زمان خیانت در دوستی امری عادّی بنظر خواهد آمد، انسانها خود رأی، تند خو و مفرور خواهند بود، عیش و عشرت را بیشتر از خـدا دوست خواهند داشت، بظاهر افرادی مؤمن، امّا در باطن بی ایمان خواهند بود. فریب اینگونه اشخاص خوش ظاهر را نخور." می بینیم که 19 صفت بد از رفتار مردمان آخر زمان یاد شده است!
آری، براستی عالم همه دریا شده! امّا مولانای بزرگ حقّ دارد که در غایت تأسّف باشد؛ زیرا که این دریا از اولاد آدم غرقه در مادّیات هستند و بیخبر از عوالم عشق و روح و روحانیات. براستی همه مردگان روحانی اند. از اینست که میگوید "آدم نماند وادمی-         تا خویش بر آدم زند! یعنی کمتر کسی میتواند خود را با آدم که مظهر "علّم الاسماء" بود، مقایسه نماید.
 
مولانا پس از این دو بیت، در چندین بیت از دودی که برخواهد خاست، شکافته شدن آسمان، سقوط خورشید و ماه و ستارگان (نامی که در هزاره های پیشین به همه اجرام آسمانی تابنده و چشمک زن داده میشد!) از آسمان عزّت و اعتبار، میگوید. او به یک معنی بیان میکند که مقاماتی که آدمیان قدیم در افسانه های خود به خورشید و ماه و سیّارات معدودی که شناسائی مختصری از آنها داشتند، داده بودند، همه از اعتبار میافتند. روشن است که افسانه های رایج در همه نقاط زمین ساختهء اوهام و خرافات آدمیان بوده! و بنابرین مولانا میگوید که مرّیخ از غرور "نر بودن" عاری میشود! مشتری دفتر داری نمیکند! زحل در منجلاب فرو میرود! و ماه از برتری و مهتری میفتد. و... او با توجّه به آیات "کتاب مقدّس" و "قرآن مجید" (اکثر سوره های کوتاه قرآن مثل المدّثّر، القیامة، النّبأ، التّکویر، الانفطار، الزّلزال،  البروج، الاعلی’، الشّمس، الضّحی’، البیّنة، الهمزة، الکوثر و ...) از تاریک شدن خورشید و ماه و سقوط ستارگان و انقلابات در آسمان و زمین – و از باد و طوفان و تبدیل بروج فلکی، تنها بظاهر عبارات و بیان معانی ظاهری اکتفاء میکند.
با اینهمه، مولانا خوب میداند که بنابر حدیث اسلامی وعده میدهد که قائم آل محمّد سوگواری امام حسین را بر میچیند...و بنابرین  میگوید "این سور بر ماتم زند". او افزون بر این توجّه دارد که در تقویم های مرسوم که در سراسر پهنهء نسبةً متمدّن جهان، اسامی روزها و ماه ها، از نامهای بتهای یونان و رومان و یا سیّارات و بروج فلکی، تنظیم شده، در دنیای آینده جائی نخواهد داشت. آری طلعت باب، عاشق فدائی یزدان پاک "گاه شماری بدیع" به جهان انسان هدیه خواهد کرد که تمامی نامهای روزها و ماهها از اسامی خداوند یگانه برگزیده خواهد شد. و به این ترتیب همه این اسامی و بتها و نیز ماه و خورشید و سیّارات از آسمان عزّت ساقط میشوند! روشن است که مولانا گرد تعبیر و تفسیر متشابهات نمیگردد! . آیا او نخواست که به آن عرصه قدم گذارد - یا از آن دانش روحانی بی بهره بود؛ پرسشی است که پاسخی برای آن در دست نیست.
 
از پیش دانستیم که کلام یزدانی در هر عالم و در هر رتبه معانی بسیار دارد. و در هر مقام برترین حقایق را روشن میسازد. و بنابر نبوّات کتب مقدّسه در ظهور اعظم یزدانی "روح راستی همه راستیها را بیان میکند و همه چیز را از تاریکیها به روشنی میاورد."، محبوب عالم یک سال پیش از ظهور علنی "مهر از شراب ممهور بر گرفت" و در <کتاب ایقان> دریائی از حقایق روحانیه بعالم انسان هدیه فرمود. کتابی که برترین دانشمندان بیش از صد بار آنرا مطالعه نمودند و همواره به کشف حقایق و اسرار نوین پی بردند. عزیزان را به مطالعهء این گنجینهء حقایق سفارش کرده، تنها به اشاراتی چند بسنده میکنم.
در مقام نخست؛ در جائی در کتب یزدانی، آسمان سمبل دین  است و خورشید و ماه و ستارگان احکام و تعالیم مناسب روز هستند که زینت آسمان دین و چراغهای هدایت در هر دور محسوب میشوند. و بدیهی است که در تجدید بهار روحانی که آسمان دین شکاف برداشته، آسمانی نوین برافراشته میشود، احکام دور پیشین از اعتبار میافتند و آموزشهای شایسته و بایستهء دور جدید تدوین میگردد.
در مقم دوّم؛ در بسیاری از آیات، آسمان اشاره به عزّت و رفعت شجرهء ظهور و مقام وحی است. و بنابرین ثمرات ظهور نوین که برای آفرینش مدنیتی نوین به جهان انسان هدیه میشود با تناسب کامل با قابلیت و آمادگی انسان روز، آسمان دین نوین را زینت میکنند. و ثمرات شجر ظهور در دور پیشین برای مرحلهء حاضر از رشد و تعالی انسانها بکار نیامده از اعتبار ساقط میشوند.
و در مقام سوّم؛ در تمامی ادوار در کور نبوّت، برای ادارهء آسمان و سراپردهء دین و قلمرو حیات روحانی آدمیان، نیاز به جمعی دینمدار بود تا کتاب خـدا را برای مردمی که گاهی صد در صد و گاهی نزدیک به صد درصد بی سواد بودند، بخوانند و ان شاء اللّه آنان را به درستی هدایت کنند. سپاس خداوند را که این کور بسر آمد و طبیعت شیطانی که در مهلت معیّن "باغبانان ظالم" و "مظاهر اوهام" و "مطالع شیطانی" و "گرگان در لباس شبان" را بنام ملّا و آخوند و مانک و اسقف و کشیش و حاخام و... به سرپرستی فرزندان محبوب ازلی، قدرت بخشیده بود، مهلتش تمام شد. و اینان از همه مناصب و مقامات خلع ید شدند. و بجز معدودی که راه راست را یافتند، اکثر آنان از آسمان عزّت و حرمت ساقط شدند. عزیزان خوب میدانند که اوّلاً "این هنوز اوّل سحر است!" و ثانی "در "شریعت نوین یزدانی" قدرت در هیچ فردی متمرکز نیست و همه تصمیمات در سازمانهائی انتخابی و و پس از مشاورهء راستین، با اکثریت آراء گرفته میشود.
       
و اکنون به مولانا و غزل حماسی او برمیگردیم. این رادمرد بزرگ که از انبیاء بنی اسرائیل و مقدّسین مسیحی برتر است. امّا نبی نامیده نمیشود. (زیرا رسول اکرم فرمود بعد از من نبی نخواهد بود. و از این روست که القاب ولی، وصی و امام ... بر بزرگان دور اسلام تعلّق میگیرد. ولی هرگز کسی نبی نام نخواهد داشت.) من مولانا را سالار عرصهء عرفان میشناسم و با او در این قول همراهم که میگوید: "ما ز قرآن مغز را برداشتیم       پوست را بهر خران بگذاشتیم" او برخلاف دینمداران که خود را "همه دان" میدانند و هزاران کتاب از اوهام و خرافات تألیف میکنند، از تعبیر متشابهات میگذرد و این از حکمت و پاکی طینت اوست. امّا خوب میداند که در آینده دوری و کوری خواهد بود که سلطان عشق حکومت بر جهان و جهانیان را بر عهده خواهد داشت. و با بینشی روحانی، منظری روشن از ظهور "طلعت باب" دارد و انقلاب عظیمی که از طلوع خورشید حقّ و از دم عاشق راستین در همه عرصه های دانش بشری اعم از روحانی و مادّی حاصل خواهد شد، با خبر است. و بخوبی این دگرگونی ژرف را در ابیات سوّم تا یازدهم ترسیم میکند. و ناگاه متوجّه میشود که "اسباب در باقی شده – ساقی بخود ساقی شده"؛ گوئی مشاهده میکند که طلعت قائم، اسطورهء عشق پس از آنکه جام عشق و فدا را به هزاران عاشق دلدادهء یزدان پاک هدیه فرمود، در روز قیام تنها مانده است! (میدانیم که حضرت باب در سه سال دوّم از رسالت شش سالهء خویش زندانی بود و تنها یک همدم داشت.) او در پایان شش سال مأموریت خود جام فدا را خود سرکشید "ساقی به خود ساقی شد!" و عنقای بقا از قاف وفا با بهجت تمام به جلال یزدانی پیوست. و از بابیان و عاشقان او، آنانکه در طوفان ظلم و ستم دوام آوردند، خاموشی گزیدند. و نهضت بابی از شور افتاد و شعلهء عشق را موقّتاً خاکستر پوشانید.) مولانا در دنبالهء همین بیت میگوید: "جان ربّی الاعلی’ گوید – دل ربّی الاعظم زند"؛ جانهای پاک به عشق "طلعت باب" میسوزند ولی دلها ناله میزنند که "خـدا داناست! و او میداند چه خواهد شد."!
 
و در این دم، ناگاه مولانا منظری می بیند که فریاد میزند: "برجه که نقّاش ازل - بار دوم شد در عمل"! قطب عرفان میگوید بپاخیز و به رقص و پایکوبی و دست افشان درا! از آنکه مشیّت اوّلیه ظهور دوّمی دارد. (دو ظهور پی در پی در تمام کتب مقدّسه وعده شده است. و تنها در <مکاشفهء یوحنّا> بیش از 19 بار این حقیقت تکرار میشود! مولانا اشاره میکند که این ظهور دوّم هدفی بغایت بزرگ دارد!  نقّاش ازل بر آنست که "نقشهای بی بدل    برکسوهء مُعلَم زند" یعنی خلق آدم را کامل فرماید!
دوستان بیاد دارند که در سال سوّم از شهادت ربّ اعلی، حضرت بهاءاللّه پس از 4 ماه اسارت در زندان سیاه چال از ایران سرگون شدند. حضرتشان در سیاه چال به مآموریت اعظم خود آگاه شدند و با ورود به عراق به رهبری و هدایت بابیان پرداختند.
مولانا میگوید "نقّاش ازل به عمل میپردازد تا "نقشهای بی بدل – بر کسوهء مُعلَم زند." با ظهور نوین، قابلیت هائی نوین به روح و سرشت انسانی داده میشود (مُعلَم آدم است که آموزشهائی در آفرینش خود گرفته بود.) و در واقع آدمی از نو خلق میشود تا جهانی از نو پدید آید. این بر عهدهء ظهور اعظم الهی و شریعت جهانی بهائی است.  در این باره پس از توضیحی بر آخرین دوبیت شعر، سخنی کوتاه  خواهیم داشت.
مولانا میفرماید: "حقّ آتشی افروخته       تاهرچه ناحقّ سوخته          آتش بسوزد قلب را     بر قلب آن عالم زند" این بیان ترجمهء بسیاری آیات خـداست. آنچه قلب و ناخالصی است در آتش افروختهء یزدان پاک خواهد سوخت. اعمِّ از پیرایه هائی که دینمداران بر دین خـدا بسته اند. و یا ستارگانی که از آسمان عزّت ساقط خواهند شد.
بیت آخر نوعی دریافت از وعدهء ظهور دوّم در یوم واپسین است. در <کتاب مقدّس> خبر است که بهاء اللّه از دروازه ای که بسوی شرق باز میشود، خواهد آمد. و در اسلام ظهور قائم از مشرق وعده شده است. این وعده را مولانا با برداشتی ظریف چنین بیان میکند: "خورشید حقّ، دل شرق او" او باز به اکسیر عشق و خانهء عشق توجّه دارد. امّا دلی که هردم برق او   پسر ادهم را به مقامات بلند عرفان میرساند و عیسی’ پسر مریم را به رسالت مأمور میکند.
 
برای بازگشت به گفتار مولانا، بیت 13 را تکرار میکنیم؛ او میگوید: "برجه که نقّاش ازل       بار دوم شد در عمل        تا نقشهای بی بدل       بر کسوهء مُعلَم زند. - براستی مولانا ظهور دوّم مشیت اولیه را در بهاء اللّه بزیبائی تمام بیان میکند و بروشنی تمام نقش آن ظهور را در براوردن نژادی نو از انسان و جهانی نو از آدمیان اعلام میدارد.
جمال ابهی’ بصراحت میفرمایند: که با خلق نژادی نو از انسان، بساط جهان را نو خواهند فرمود. "سَوفَ نَطوی بِساطَ الاوّلین وَ نَبسطُ بساطاً آخَر." سرانجام بساط پیشینیان را جمع میکنیم و بساطی نو میگسترانیم. و "اَ ماعَلمتُم بِانّا طَوَینا ما عِندَ النّاس وَ بَسَطنا بِساطاً آخَر." آیا نمیدانید که ما آنچه بود جمع نمودیم و بساطی دیگر گسترانیدیم؟
عزیزان توجّه دارید که دگرگونی در عالم انسان مستلزم تغییر بنیادی در طبیعت و سرشت سه عامل شرکت کننده  در این عالم است: فرد آدمی، مؤسّسات اداری و روابط اجتماعی. - در مورد فرد آدمی این تحوّل از آغازکور و دور بهائی یعنی بعثت "ربّ اعلی’، طلعت باب" در 5 جمادی الاولی 1260 هجری قمری (23 می 1844 میلادی) شروع شد. - در مورد مؤسّسات اداری، وعده در آیات طلعت باب داده شد و با آیات ظهور اعظم و تدوین نظم ابدع ابهی’ در کلمات بهاء اللّه، نقشهء اعظم آن ترسییم شد. و در "وصیت نامهء حضرت عبدالبهاء" تمام جزئیات و عناصر آن توضیح شده تأسیس آن آغاز گردید و در عصر تکوینِ آئین نازنین بهائی بنای ان سرعت یافته ادامه دارد. – و در مورد جامعه ای با روابط نوین باید بگوئیم که این حرکت از همان آغاز ظهور شروع شد و در بیست و پنج سال آتیه  سرعتی شگفت خواهد داشت.
من در این نوشتار تنها به "فرد آدمی و تولّد آدم نوین" که مولانا به آن اشاره میکند، میپردازم و تا حدِّ امکان به کوتاهی مطالبی تقدیم عزیزان مینمایم.
عزیزان! ان شاء اللّه بیاد داریم که بنابر وعدهء خداوند در سورة الرّخمن، ظهور انسان راستین با آغاز بیانِ متشابهات قرآن، قرین است. و چنین است که در روز بعثت "طلعت باب"در شیراز، نوزادی خجسته قدم در بیت میرزا حسینعلی نوری و آسیه خانم در طهران زاده شد. و او را عبّاس نام نهادند. طلعت باب در آیات خویش او را سرّاللّه نامیدند و نخستین مؤمن به "من یظهره اللّه".
عبّاس تا اندکی بیش از 8 سالگی در طهران با بسیاری بابیان آشنا شدند. در سال سوّم از شهادت "ربِّ اعلی’" محبوب عالم بهاء اللّه 4 ماه در سیاه چال طهران زندانیِ ناصرالدّین شاه بودند و آنگاه به عراق عرب سرگون شدند. عبّاس بهمراه پدر و مادر و دو عمو و خانواده ها به بغداد وارد شدند. عبّاس در نُه سالگی جلال و بهاء پدر بزرگوار را مشاهده نمود و در حال تقاضای فدا در راه محبوب عالم کرد. او از همان زمان سرپرست و یار غمخوار عاشقان محبوب عالم و پرستار درماندگان و بیماران بودند. و بزودی در برابر حملات دشمنان و زحمت مزاحمان، چون سپری از محبوب عالم و یاران حضرتشان محافظت مینمودند.
محبوب عالم عبّاس را "سرکار آقا" خطاب میفرمودند. و به القاب "سرّ اللّه الاعظم"، "غصن القدس" و... ملقّب نمودند. در "لوح غصن" میفرمایند که همگان در سایهء او راحت جویند. و از ثمرات حکمت و دانش او بهره گیرند. "او فضل اعظم است به انسانها و نعمت اتمّ... به او استخوانهای پوسیده زنده شوند... او ودیعة اللّه و امانت اوست بین شما. و ظهور او و طلوع او برای بندگان مقرّب یزدان پاک. او کلمهء فضل الهی است و بر همهء زمین و آنانکه در آنند سلطان است."
محبوب عالم در 1873 در <کتاب اقدس> به عهد و پیمان خود با انسانها و انحصار "تبیین آیات" در مرکز عهد خود اشاره میفرمایند. و در < کتابُ عهدی> وصیة اللّه این غصن اعظم را مرکز عهد، مبیّن آیات و جانشین محبوب عالم تعیین میفرماید. عبّاس پس از جلوس بر اریکهء میثاق لقب "عبدالبهاء" را برگزیند و عبدالبهاء عبّاس مُهر وامضاء ایشان است. مولای حنون عبدالبهاء تا آخرین ساعات حیات، به دل و جان در خدمت "وحدت عالم انسانی"، "وحدت امراللّه" و "وحدت جامعهء بهائی" فداکاری فرمودند.
ایشان برای همیشه "مثل اعلای اصول و مبادئ و تعالیم یزدانی" هستند و تجسّم روح امراللّه و "مصدر و محور وحدت عالم انسان." هر فرد بهائی در هر مورد از خود میپرسد که "در چنین مورد عبدالبهاء چگونه عمل میکرد؟" و بنابر برداشت خود از ایشان سرمشق میگیرد. عزیزان! به این بیان حضرت عبدالبهاء توجّه فرموده، آن را بخاطر بسپاریم؛ "برترین خصیصه و مشخّصهء ظهور بهاء اللّه، و آموزش و تعلیمی نوین که هیچیک از پیامبران پیشین به آن اشاره نکرده اند؛ قانونِ تدوین و تعیین "مرکز عهد و میثاق" است. با این انتصاب و پیش بینی قانونی، بهاء اللّه آئین یزدانی را در برابر ظهور اختلافات و تفرقه اندازی افراد ناباب محافظت فرمود. و باب هر نوع انشقاق و تشعّب را بر "امر اعظم جهانی" برای همیشه مسدود نمود." (ترجمه)
 
و اکنون با دلی سرشار از سرور و فرح، یکبار دیگر در این نوشتار در محضر مبارکش از "حکمت و دانش" ایشان بهرمند شویم!
خطابه در کلیسای موحّدین سانفرانسیسکو، صبح یکسنبه 6 اکتبر 1912

 [PR1]
هواللّه
حقیقت الوهیت بر جمیع کائنات به محبّت طلوع نموده، زیرا محبّت اعظم فیض الهی است. مصدر ایجاد محبّت است... و از فیض الهی است که در میان جمیع کائنات محبّت و الفت است. چون در کائنات ملاحظه کنیم، چه کلّی و چه جزئی، جمیع را مرتبط به یکدیگر می بینیم. و این ارتباط از صلح است. و این صلح منبعث از این ارتباط. اگر چنین ارتباطی بین کائنات نبود، بعبارةٍ اُخری اگر صلح بین کائنات نبود، عالمِ وجود بقا نداشت... همین قوّهء جاذبه که بین کائنات است... و بین اجزاءِ فردیهء هر شیئ است... نوعی از انواع محبّت است. زیرا عالم جماد استعداد بیش از این ندارد. و چون بعالم نبات میاید، این قوّهء جاذبه منضمّ به قوّهء نامیه شود، محبّت و الفت بیشتر ظاهر میشود. و چون بعالم حیوان میاید، چون عالم حیوان... لطیفتر است، استعدادش بیشتر است. این است که احساسات مخصوصه در عالم حیوان بیشتر است. و روابط حبّیه بیشتر ظاهر. و چون بعالم انسان آید، چون دارای استعداد فوق العاده است، این است که انوار محبّت در عالم انسان روشن تر است. و روز بروز بیشتر میگردد. و جاذبهء محبّت در عالم انسان بمنزلهء روح است... این اجسام عظیمه که در این فضای نامتناهی است، اگر روابط جاذبه میان انها نبود، جمیع ساقط میشدند... اگر وجود هر کائنی از کائنات را درست تحقیق کنید، میبینید از اجتماع و الفت آن عناصر است...
از الفت و اجتماع و ترکیب عناصر حیات حاصل شود و این عین صلح است... در جمیع کائنات صلح و الفت سبب حیات است. و اختلاف و جنگ سبب ممات... در عالم حیوان... الفت از خصائص حیوانات مبارکه است. و جنگ از خصائص حیوانات درنده... 
چون... بتاریخ نظر میکنیم...عالم انسان (را)... می بینیم که همیشه خونریزی بوده، همیشه حرب بوده، همیشه خانمانها خراب شده. ابداً عالم انسان راحت و آسایش نیافته. حال این قرن نورانی آمده. عقول بشر ترقّی کرده. علوم و فنون توسّع یافته. لهذا سزاوار چنین است که بر حَسَبِ نبوّات کتب مقدّسه، شرق و غرب متّحد شوند، و زمانی بیاید که گرگ و میش از یک چشمه بنوشند. و باز و کبک در یک لانه و آشیانه زندگانی نمایند. و شیر و آهو در یک چمن چرا نمایند! بلکه انشاء اللّه عالم انسانی راحت جوید.
باید جمیع ماها بکوشیم و جانفشانی کنیم و متحمّلِ هر مشقّتی شویم تا آنکه صلح عمومی تأسیس یابد. وحدت عالم انسانی جلوه نماید. الحمد لِلّه ماها همه بندگان خـدا هستیم. و جمیع در بحر رحمت او مستغرق. شعاع شمس حقیقت بر جمیع ماها تابیده. باران رحمت الهی بجمیع ماها رسیده. و نسیم عنایت بر جمیع ماها وزیده. پروردگار بجمیع ماها محبّت میفرماید... کل در پناه او راحت و آسایش مینمائیم. و خداوند از برای ما محبّت خواسته است. اتّحاد و اتّفاق خواسته است... مهربانی خواسته است. چرا ما این موهبت را از دست بدهیم؟ چرا این نور را بظلمت تبدیل کنیم؟ چرا این حیات را مبدّل به ممات نمائیم؟... خـدا ما را ملائکه خلق نموده است. آیا جایز است حیوان درنده گردیم؟ چه قدر سبب حسرت است اگر انسان در این وحشت بماند!...
... مظاهر مقدّسهء الهی زحمتها و بلایای شدید تحمّل نمودند. یکی هدف هزاران تیر شد. یکی در تاریکی حبس افتاد. و دیگری نفی در بلاد شد. یکی بالای صلیب رفت و دیگری در قعر زندان افتاد. این بلایا را بجهت این کشیدند که در بین قلوب محبّت حاصل شود. با یکدیگر الفت نمایند. با یکدیگر مهربان باشند. جان خود را فدای یکدیگر نمایند! راحت و آسایش خود را فدای خیر عموم نمایند!...
جنگ را تجربه کردیم و دیدیم که حرب و قتال و بغض و عدوان سبب اضمحلال است. سبب غضب الهی است. سبب محرومیت از رحمت پروردگار است! خوب است حالا در این عصر نورانی، یکچندی الفت و محبّت را تجربه نمائیم. صلح عمومی را اعلان کنیم. وحدت عالم انسانی را نشر دهیم. شب و روز بکوشیم تا بین بشر اتّحاد و اتّفاق جلوه نماید. این را نیز چندی امتحان کنیم، اگر دیدیم که محبّت و الفت و صلح ضرر دارد، دوباره به جنگ برمیگردیم!... باری من شب و روز دعا میکنم که این آتش حرب و قتال خاموش شود. و چشمهء صلح و حیات بجوشد. امیدوارم که جمیع ماها بکوشیم، راحتمان را فدا کنیم، ثروتمان را صرف کنیم، حتّا جانمان را فدا نمائیم تا این نورانیت صلح و وفاق در جمیع آفاق بتابد و عالم انسانی روشن شود!... خـدا دین را تأسیس فرمود تا محبّت بین بشر زیاد شود. سبب الفت و مؤانست گردد. ما چنین موهبت الهی را سبب جنگ و جدال نموده ایم!... اگر دین سبب جنگ و جدال شو د، بی دینی بهتر است!... اگر دین سبب شود که قلوب را از یکدیگر متنفّر نماید و سبب این ظلم و عدوان گردد، البتّه این دین نیست. بل عین ضلالت و گمراهی است و بی دینی خوشتر!... الآن در بالکان همین تعصّب دینی سبب این توحّش، این خونریزی و این ظلم و عدوان شده است. لهذا همه دعا کنید که خـدا اینها را هدایت کند. این برّه ها را از چنگال گرگان نجات بخشد.  کلّ طیور سلام شوند! و حمامهء صلح عام گردند! با یکدیگر الفت کنند تا این ظلمت از عالم زائل شود و نورانیت تعالیم الهی شرق و غرب را روشن کند! اینست نهایت آرزوی ما. ولی ما بقدر قوّه میکوشیم بلکه شمس نجاح و فلاح از افق عالم انسانی طلوع نماید!
من از شرق آمده ام. مسافت بعیده را طی کرده ام. از بس که شماها را دوست داشتم. زیرا شنیدم که شماها صلح جو هستید. راحت و آسایش عالم انسانی را میخواهید. لهذا از این افکار عالیهء شما، از این مقاصد خیریهء شما نهایت سرور را دارم.
 
مولای حنون سخن خود را با مناجاتی آموزنده و دلنشین پایان دادند.   

 ------              
 نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
]]><![CDATA[سخنی با هم ولایتی ها در باره ایراد  گرفتن به دیانت بهائی]]>Sun, 12 Dec 2021 15:00:46 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/5459527Pictureدیروز این مطلب توسط یک از اعضاء در گروه نوشته شد مطلب جالبی بود که لازم شد نکاتی را اضافه کنم آفرین و احسنت به کسی که دیروز در این گروه مطلب فوق را نوشت
دیروز  این مطلب توسط یک از اعضاء در گروه نوشته شد
مطلب جالبی بود  که لازم شد نکاتی را اضافه کنم
آفرین و احسنت به کسی که دیروز در  این گروه مطلب  فوق را نوشت
بقدری تحت تاثیر این چند کلمه و جمله قرار گرفتم  که حد و اندازه ای نداشت  تا آنجا که مجبور شدم قلم را برداشته و به نوشتن این چند کلمه  و مطلب بپردازم .  
مطلب ذکر شده بالا و نکته فوق  حرف حق  بودو حقیقتی روشن در حد حرف اولیاءالله و فلاسفه و شاعران نامدار مثل سعدی و حافظ و مولوی حرف آخر بود در این مورد که ای مردم و ای اهالی جاسب غریبه ها را اجازه ندهید که بیایند در گروه و هر مطلبی را بنویسند. غریبه ها از روابط بین اهالی خبر ندارند در جاسب بهائی و مسلمان از یک خانواده هستند خیلی از خانواده ها برادر بهائی  و خواهر مسلمان بوده  دائی و عمه مسلمان هستند و عمو و خاله ها بهائی هستند توهین به یک بهائی توهین به چندین خانواده مسلمان هست گذشته از این خط بین بهائی و یک مسلمان یک لحظه هست  یک مطلب است یا یک خواب یا داستان یا یک حقیقت است و خیلی ها که امروز مثلا مسلمان دو آتیشه بودند فردای آن روز و‌مدتی بعد  در جلسات بهائی نقل و نبات و شیرینی پخش می کردند و خادم بهائیان بودند پدر من که سالها رئیس محل جاسب بود پدرش سازنده نخل کروگان بود و نخل کول می کرد و زمانی آستین ها را تا بالاتر از آرنج بالا می زد و دو دستی سینه می زد و نوحه می خواند و پرچم باب الحوئج به دوش می کشید و برای اهالی  محل  زیارت نامه خوان امام زاده بود چرا یک روز  نخل بر کول و سنج در دست  روضه سید الشهدا می خواند و روز دیگر کتاب ایقان و اقدس در دست به معلمی بچه های بهائی نشسته و رئیس محفل آنها می شود!
Picture
خیلی ساده  و روشن هست  یک روز عقاید الشیعه می خواند و بحار را از بر می کرد و روز دیگر حس کنجکاویش او را تا آنجا می برد که تورات و انجیل و قران و اقدس را پهلوی هم گذاشته و شرح حال موسی و عیسی و حضرت محمد و باب و بهاالله را می خواند و به این نتیجه می رسد که اگر باید کتاب اقدس و بیان را رد کند باید قران و تورات  و انجیل را هم رد کند.
اگر ماموریت الهی باب و بهاالله را رد کند و زیر سئوال ببرد  باید  حضرت محمد و عیسی و موسی و بقیه انبیاء را هم رد کند رد یکی از این کتاب ها رد همه کتابها هست و رد یکی از این پیامبران رد همه پیامبران هست و‌توهین ‌و تحقیر و خصومت نسبت به پیروان یکی از این ادیان توهین و تحقیر همه ادیان هست.
 
تمام  حقایق ها وخصوصیاتی که در باره کتب و انبیای گذشته خوانده وشنیده‌‌ همه آن خصوصیات عجیبه را در شخصیت باب و بهاالله و کتاب ها ی ایشان  به کلها و تمام ها وبه وضوح  و روشنی دیده هست چرا که حق دوباره ظاهر شده و حقایق ها دوباره عیان گردیده،  وعود الهی نهایتا بعد از شش هزار سال به منصه ظهور در آمده،
باید به جای نوحه و ندبه و انتظار به میدان خدمت و شور و شوق و شادی در آمد هیچ خانواده ای در جاسب به اندازه  طایفه جمالی ها  در راه دین خدا شهید و معلول و آواره و مصیبت زده   نداشته اند اکثر آنها   شیعه  دو آتیشه مرتضی علی هستند و مفسر قران و  مدیحه  سرای ائمه  در این مسجد یا آن امامزاده و گوش بفرمان علماء سالها در جبهه های  حق و با طل در صف اول روبروی دشمنان متجاوز از جان و مال و نام گذشتند.
 
و از روز اول بنیان گذار طایفه شان جمال بود و صاحب جمال و آن  جمالشان همه عشق بود و عشق وبعد ها  جلال و کمال و ضیاء هم به جمعشان اضافه  شدند و همه خلق خدا از آنها ‌و از دست آنها راضی در رضا و با رضا وعده ای  دیگر از این طایفه هم آواره چهارگوشه دنیاو مشغول خدمت و  اگر فرصتی دست دهد مشغول به تبشیر و ترویج  عقاید نوین الهی و هر دو‌ گروه با هم هیچ مشکلی هم نداشته و ندارند عیسی به دین خود و موسی به دین خود چه که در این دنیای وانفسا هیچ متاعی بی مشتر ی نیست گروهی این گروهی آن پسندند
Picture
ای مردم جاسب ای اهالی محترم  ای برادر های ایمانی باشمایم باشمایم  با شما ای نور چشمان خدا قدر خودتان را بدانید و به آنچه شایسته این مقام و این اوصاف و نعوت است قیام کنید. همانند گروهی از اجداد خودتان پرده اوهام و خرافات را به کناری زده و به  یک دفعه و یکبار خلعت جدیدی بپوشید و به آنچه شایسته این روز  مبارک و نوین هست قیام  کنید.
زمانی دین آباء و اجدادی شما دین بهی بود و همه پرستنده ایزد یکتا و زمانی بعد با ظهور زرتشت به یکباره به دین جدید گرویدید و زرتشتی شدید و بعد با ظهور پیغمبر اسلام و ارتفاع پیام الهی از حجاز پیام الهی را لبیک گفتید و به دین حنیف اسلام گرویدید و باز با ظهور فرقه ناجیه شیعه دوباره پیرو این فرقه شدید و نهایتا وقتی ۱۷۰ سال پیش  ندای الهی از خطه فارس و شیراز به اوج اعلی رسید و قائم موعود با عزت و سطوت و جاه و جبروت ظهور نمود و یوم الحساب یوم التلاق ویوم المیزانو یوم القاء و(یوم یقوم الناس لرب العالمین) رسید .
عده ای در جاسب و نراق و محلات  ندای الهی را اجابت نموند و به دین جدید الهی پیوستند این  منقبتی نبود که نصیب هر بی سر پائی شودشما ها  بودید برگزیدگان‌حق‌ شما ها بودید راکبین این سفینة الحمرا شما ها بودید اولین ستایندگان اسم اعظم در زمانی که همسایگان شما مثل کهک و کلهجار و خاوه و فردو  و امثالها در خواب غفلت بودند و هنوز هم هستند شما ها و اجداد نزدیک شما بودند که با شنیدن نباء عظیم از سر جان ‌‌جهان دست فشان بر خواستند و به جان فشانی و گوهر افشانی در راه حق و حقیقت  پرداختند
اولین شهید و برگزیدگان راه  حق  این ظهور در ایران و عراق و تمام دنیای خاور میانه آن روز  از این محل و منطقه بودند و برخواستند همانند ابراهیم محلاتی  و ملا جعفر جاسبی و یا کمال الدین نراقی  و خیل بیشماری دیگر خلاصه کلام و ختم بیان آنکه این منطقه بهشت آسا را باید بهتر بشناسیم و بدانیم که  این دیار مورد توجه مخصوص الهی بوده و با جان و دل به خدمت و آبادی و سرافرازی و سر فرازی آن قیام کنیم
جاسبی ها در قدیم از چندین گونه تیره  و تبار و مذهب و مسلک بودند گروهی یهودی و سنی و شیعه و درویش و بهائی و روش های مختلف دیگر بودند و از دهات و شهرهای مختلف بخاطر تسامح و تساهل اهالی  به این منطقه مهاجرت  می کردند و مقیم می شدند و معمولا همه در صلح و صفا و کار و داد و ستد و خدمت به هم نوع بودند.
زمانی از را ه مستقیم منحرف می‌شدند و در گروه ضالین در می آمد ند که پیرو فلان ملا یا شیخی می شدند که از خارج می آمد و برای رونق منبر خویش و اخذ مال و چرب و چیلی بودن سفره شام  و نهارش شروع به پخش خرافات و دشمنی می کرد و مردم را راهی چاه های خرافاتی  می کرد که  عده ای ازخلق بیچاره بی داد رس یا به غار سیجون در وارون  پناهنده می شدند یا در سیارون کروگون گروه گروه  سی نفری سر بریده می شدند یا در هرازجان هزار سنی بیچاره را گردن می زدنند ‌و یا  در فتنه ۵۷ هزاران نفر از بهترین اهالی این منطقه را به اسم بهائی بودن آواره  صدها کوه و بیابان وبه چهار گوشه دنیا پراکنده کردند.
 
حضرت بهاءالله در(ايات الهي،ج١،ص٢٥٠،درج گرديده) می فرمایند:
عنقريب يد قدرت محيطۀ الهيه نفوسى چند خلق فرمايد که جميع احجاب را خرق نمايند و بى ستر و حجاب به مکمن رب الارباب درآيند و در سبيل محبوب از هيچ آبى مخمود نشوند و از هيچ نارى جزع ننمايند . غير معبود را مفقود شمرند و ماسِواى مقصود را معدوم مشاهده نمايند و در کّل اوان اهل امکان را به سلاسل بيان به رضوان قدس رحمن کشند . قسم به آفتاب معانى که انوار اين نفوس اهل ملأ اعلى را مستنير نمايد چنانچه شمس اهل ارض را .
Picture
کسانی که از دیانت بهائی ایراد می گیرند باید بداند که آن   ایراداتی که   بر دیانت بهائی  می گیرند هزاران برابر آن ایرادات بر اعتقادات خود آنها وارد هست هر تیشه ای  که به زعم خود به ریشه دیانت بهائی می زنند نمی دانند که  نا خواسته آن تیشه را محکمتر به ریشه  و اساس مذهب و دیانت اسلام هم  می زنند فلمثل در قران خداوند می فرماید که هیچ باطلی نه در زمان پیغمبر اسلام‌ نه بعد از پیغمبر پایه و اساس نخواهد گرفت حال اگر شما سعی کنید که دیانت بهائی را رد کنید  نا خواسته حقیقت این آیه  و‌بالمأل حقیقت قران را رد کرده اید چون دیانت بهائی بعد از اسلام پایه و اساس گرفته و در چهار  گوشه دنیا ریشه  دوانیده و با وجود این همه مخالفت ها و طوفان های سهمناک نه تنها باقی و بر قرار مانده بلکه   در حال توسعه و انتشار سریع هم‌ هست وکاملا در تار و پود جوامع بشری ریشه دوانیده.
 خداوند در سوره فصلت در قران مجید خطاب به حضرت محمد می فرماید که
 لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ﴿۴۲﴾
 
خطاب به پیغمبر می فرماید که نه در زمان تو و نه بعداز تو باطل پایدار نمی ماند حالا اگر دیانت بهائی باقی و بر قرار می باشد طبق این آیه مبارکه نمی تواند باطل باشد
برای اطلاع بیشتر  دوستان بی مورد نیست که به چند نکته  در این مورد در باره خصوصیات مختصه بهائیان  اشاره شود اولا در تمامی دنیا بهائیان تنها گروه و دسته و مذهب و دینی هستند که در ۱۷۷ سال گذشته  رهبری معصوم داشته و دارند و هیچ گروهی و مذهبی در سراسر دنیا هم اکنون نمی تواند این ادعا را داشته باشد که مرکزیت رهبری آنها دارای عصمت بوده و مصون از خطا می باشد این فقط مختص بهائیان هست شما چه ایرادی بر بهائیان و تاریخ و تعلیمشان  می توانید بگیرید در صورتی که در تمام تاریخ حیاتشان رهبری آنها توسط مرجع معصوم بوده و است.
 
هر کاری کرده اند هر جا بوده اند  و هر چه هستند طبق مشیت و اراده کلی الهی بوده و هست بهائیان دقیقا آشنا و عامل به تعالیم و حدود و احکام‌خود هستند و اطلاع دقیقی از نصوص و آثار خود دارند و چون حدیث و روایت و تفسیر و ملا  ندارند و در سیاست هم دخالت نمی کنند این است که غیر ممکن است که به بیراهه بیفتند و راه اختلاف را بپیمایند و جزو مغضوبین و ضالین شوند و یا به عقب برگردند چه که  تولد جدیدی یافته اند و  به مرحله بلوغ نسبی رسیده اند و از تاریکی اعصار به وادی نور رسییده اند و احتیاجی ندارند که کسانی که خودشان از کتاب و احکام خود خودشان اطلاعی ندارند.
 برایشان نسخه بنویسند و تعین تکلیف کنند و یا بقول خودشان روشنگری بنمایند. 
Picture
مسلمانان  ۱۴۰۰ سال است که کتاب قران  را می خوانند هر چند که خواندن و فهمیدن قران  برای اکثریت مومنین  که هیچ حتی برای علماء آنها کار آسانی نیست چه که اولا به زبان نا آشنا و بیگانه ای  نوشته شده و ثانیا آنقدر احادیث و روایت جعل کرده اند که اکثریت مردم از رسیدن به  حقیقت محروم شده و راهی وادی حیرت شده اند و همچنین علماء با  قائل شدن حق تفسیر برای خود  شب و روز به  تفسیر  که خیر به تحریف کتاب خدا  مشغول شده اند از تمامی قران گذشته فقط سوره اول قران را در نظر بگیرید یک نفر نیست در تمامی عالم اسلام که این سوره را  بدرستی فهمیده باشند با اینکه شب و روز آنرا می خوانند و در نماز و مراسم گوناگون هر مو منی خواه ناخواه هزاران بار آنرا در طول عمر خودتکرار کرده است.
 بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ﴿۱﴾ الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۲﴾ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ﴿۳﴾ مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ﴿۴﴾ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ﴿۵﴾ اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ ﴿۶﴾ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنعَمتَ عَلَيهِمْ غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ ﴿۷﴾
 بله هیچ کسی معنی این آیات را نفهمیده و عمل نکرده جز اقل قلیلی با اینکه شب و روز در تکرار و تمرین هستند
بله اگر  لغت رحمن و رحیم را فهمیده بودند  اینقدر بر طبل جنگ و جدال و قتل و قتال نمی کوبیدن و جنگ را نعمت نمی دانستند
اگر صراط مستقیم را فهمیده و یا یافته بودند به ۷۲ فرقه تقسیم نمی شدند و این همه اختلاف و انشقاق نداشتند
اگر ایاک نعبد و ایاک نستعین را فهمیده بودند پیرو و بنده هر اخوند و ملا ئی نمی شدند
و از مرده پرستی و قبر پرستی رو گردان می شدند و خرافات و تعصبات و تخیلات را فراموش می کردند
 و اگر مغضوب و ضالین را فهمیده بودند همگی  جزو این گروه یا آن  گروه نمی شدند
و از همه بدتر اگر مالک دین را فهمیده و شناخته بودند اینهمه به اعراض و انکار و دشمنی با حضرت باب و حضرت بهاالله قیام نمی کردند
چه که این دو وجود مقدس مالک یوم دین هستند در این دوران و در این روزگار و در این زمان.
۶ هزار سال پیش مالک یوم دین حضرت آدم بود
۵ هزار سال پیش مالک یوم دین حضرت نوح بود
۴ هزار سال پیش مالک یوم  دین حضرت ابراهیم بود
۳ هزار سال پیش حضرت موسی بود
و ۲ هزار سال پیش مالک یوم دین حضرت مسیح بود
 ‌و هزار سال پیش مالک یوم حضرت محمد بود
و امروز مالک یوم دین حضرت باب و حضرت بها الله هستند
به خاطر این ‌دو وجود مقدس هست که هر واژه و مضمونی در این سوره دوبار تکرار شده
و همچنین خود سوره دوبار در قران نازل شده
 و هر دو سوره هفت آیه دارد که عدد هفت مطابق و اشاره به  عدد حروف اصلی اسم  مالک یوم دین  که همان باب و بهاالله می باشد
(علی محمد  و    حسین علی)
بنابراین کسانی که از فهمیدن سوره اول کتاب خودشان عاجز هستند چطور اجازه به خود می دهند که درباره تاریخ و تعالیم و عملکرد هیکل مقدسه دیانت بهائی به خود اجازه قضاوت بدهند که از اصل و روح و هدف آن کاملا غافل و بیخبر هستند.
Picture
ای برادران عزیز
ای هم ولایتی های محترم
ای اقوام ‌و‌هم بستگان گرامی
 
 شما بخوبی می دانید که در مذهب حقه شیعه دوازده امامی موضوع ظهور مهدی و حضرت حجت  از چه  مقام ومرتبه والائی بر خوردار هست  تا آنجا  که در بیشتر از  هزار سال گذشته هر وقتی اسم مبارکش می آید همه اعزازا لاسم او و اجلالالجلال او‌ از جای خود قیام می کنید 
چه که بر طبق بسیاری از آیات قران و احادیث و بشارات صادقه بسط صلح و صفا و عدل و عدالت و رفاه و سعادت در جهان تنها و تنها  وابسته به ظهور و قیام ایشان بوده و هست ‌در این جا سئوالی از خود و تک تک شما ها دارم و تقاضا دارم گذشته از هر نوع حب و بغض و از روی تعقل و انصاف این سئوال را  جواب بدهید.
قبل از طرح  این سئوال به مقدمه کوچکی اشاره کرده و بعد سئوال خود  را مطرح می کنم
سید علی محمد شیرازی  معروف به سید باب و و حضرت اعلی و القاب بسیاری دیگر در سن ۲۵ سالگی یکه و تنها در شیراز در سال ۱۲۶۰ قمری ادعای قائمیت و مهدویت می کند و خود را قائم موعود شیعیان و موعود تمامی عالم می داند و بسیاری به او می گروند و بیشتر از بیست هزار نفر  از علماء و فضلا و امراء و تجار و مردم کوچه و بازار جان و مال و هستی خود را فدای اقدام مبارکش می سازند که همه یک به یک در تاریخ  این طایفه  و غیر ضبط و ثبت شده است تا آنجا که لرد کرزن مستشرق  معروف غربی در ضمن سیر و  سیاحت خود در آن زمان در ایران  در دو جلد سیاحت نامه خود می نویسد
(که پیروان سید باب در ایران از نیم میلیون  بیشتر و حتی به  راحتی به یک میلیون هم می رسند .)
  لازم به گفتن است که در آن زمان جمعیت ایران  تقریبا ۶ میلیون بیشتر نبوده است که‌ بخوبی این داستان وسعت نفوذ کلام سید باب را  نشان می دهد و حاج کریم خان کرمانی رهبر شیخیه آن زمان و  دشمن الد سید باب در کتاب خود می نویسد اگر قلم من و مخالفت علماء وشمشیر ناصرالدین شاه نبود سید باب همه اعناق را نه تنها  در ایران بلکه  ماوراء ایران هم مطیع و خاضع  خویش کرده بود و احدی را جرئت اعراض و انکار و اعتراض نبود.
سید باب همانند جد بزرگوارش حضرت محمد امی بود و تحصیلات رسمی نداشت ودر کودکی پدر خود را از دست داده و همانند پیامبر اسلام تحت سر پرستی اقوام خود و مشغول به تجارت مختصری بود و از مال و منال و قدرت و نفوذ و سیاست هم بکلی دور بود و بهره ای نداشت با تمام این محرومیت ها یکه و تنها در مقابل دولت و ملت و همه علماء  و مردم می ایستد و دعوت مهدویت  خود را علنی می سازد و تا آخرین نفس با استقامت تمام از جان  و هستی خود گذشته ولی از کلام و حقیقت و ادعای خود نمی گذرد و در عرض چند روز کتابی بنام قیو الاسماء به اندازه و عظمت قرآن نازل می فر ماید و نسخه های آنرا با پیک مخصوص برای علمای نجف و کربلا و عتبات و تمامی ایران و حتی شخص شاه می فرستد و از همه می خواهد که پیام الهی را بشنوند و مطیع اوامر او گردند و خود برای اعلان امرش در همان سال  راهی  مکه مکرمه و حج  می گردد و در آن سال در مقابل  بیشتر از هفتاد هزار نفر از حجاج که از سراسر عالم اسلامی آمده بودند ادعای خود را به گوش شریف مکه و بزرگان شیخیه و همگان  می رساند تا آنها این خبر بزرگ و نباء عظیم را بعد از رجوع به ارجاءو اوطان خود به سمع  اهالی محل خود برسانند و ‌امروز از آثار قلمی او بیشتر از ۲۲۰ اثر باقی مانده و هزاران نفر از هزاران مرز و بوم و از هر نژاد و رنگ و خون در ره اعلای امرش جان بکف آماده اند.

و اینک سئوال بنده از شما ها

Picture
آیا شما و خیلی از شما ها که موقعیتی  بمراتب بهتر از سید  باب از لحاظ  تحصیل و مال و منال و قدرت و نفوذ و موقیعت خانوادگی و اجتماعی و غیرو از سید باب دارید آیا جرئت مطرح کردن همچین ادعائی  که مهدی موعود هستید را دارید؟
بنده که اصلا و ابدا جرئت که هیچ حتی فکرش را هم نمی توانم به مخیله خود راه دهم
از شما گذشته آیا هیچ یک از علما و فضلا و امراء را که دارای علم و مال ومنال و قدرت و نفوذ هستند جرئت  مطرح کردن همچین ادعای را دارند از علماء و فضلا و اغنیاء  و نفوس مهمه و نخبه ها گذشته آیا هیچ یک از  تقریبا دوازده مراجع معروف که کثر الله امثالهم از مال و نفوذ و قدرت و علم و مقلد و جاه و مقام معروف خاص و عام هستند می تواندهمچین جرئتی را داشته باشند.
 
از مراجع و امراء بنام گذشته آیا رؤسا و حکام کشور  که قدرت و ثروت و نفوذ مطلقه بقول خود دارند آیا جرئت چنین ادعائی  را می توانند داشته یا داشته باشند تا حالا که هیچ کدام  جرئت چنین ادعائی را نداشته و ندارند.
بنابراین اگر سید باب چنین ادعائی داشته این خود نشان می دهد که ادعایش ماوراء معیار های بشری بوده و قلبش مستفیض و وابسته به فیض الهی بوده چه که اگر تمام قلب های عالم را در سینه یک نفر قرار دهی  آن شخص جرئت چنین ادعائی عظیمی را نمی تواند داشته باشد الا به إذن الهی چه بجاست  ذکر داستان حضرت ابراهیم و یکی از پادشاه زمان حضرت ابراهیم که در قران کریم ذکر شده و سئوالی شبیه این سئوال را حضرت ابراهیم از آن پادشاه می پرسد و پادشاه با قبول حقیقت همانند خیلی ها دچار بهت و تعجب شده و چون جوابی نداشتند ساکت شده و به انکار خود ادامه می دهند
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا أُحْيِي وَأُمِيتُ ۖ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
(سوره بقره آیه ۲۵۸)
​
آیا ندیدی که پادشاه زمان ابراهیم (علیه السّلام)
به دلیل حکومتی که خدا به او داده بود درباره (یکتایی) خدا با ابراهیم به جدل برخاست؟
چون ابراهیم گفت: خدای من آن است که زنده گرداند و بمیراند، او گفت:
من نیز زنده می‌کنم و می‌میرانم. ابراهیم گفت که خداوند خورشید را از طرف مشرق برآورد، تو اگر توانی از مغرب بیرون آر.
آن نادان کافر در جواب عاجز  و متحیر و بهت زده ماند.
و خدا راهنمای ستمکاران نخواهد بود.

لینک مطالب مرتبط

 * پاسخی مختصر به بعضی ایرادات نسبت به بعضی از تعالیم و احکام دیانت بهائی
]]><![CDATA[ُسخن سی و چهارم: معجزه عشق]]>Sat, 20 Nov 2021 21:57:10 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/7875657Picture
پیش از آغاز ادامهء اقدامات و مجهودات معجز آسای مولای حنون عبدالبهاء، هدیه ای برای عزیزان دارم. دیشب گلگشتی در کتاب شمس تبریزی اثر طبع گهربار برترین عارف و بهترین شاعر جهان مولانا داشتم. در صفحهء 235 دیدگان جانم به قطعهء 527 و این نبوّات روشن شد. مولانا که با کلام یزدانی آشناست، قرنها پیش از ظهور "طلعت باب" و "محبوب عالم" و "حضرت سراللّه عبدالبهاء" آنچه را این سه اسطورهء ایرانی به عالم انسانی هدیه خواهند نمود، با ژرف نگری به آیات قرآنی دید و در این غزل حماسی بیان کرد. او آنچه را گهگاه برخی روشنفکران ایرانی امروز پس از نزدیک به دو قرن از طلوع "باب" در جهان انسان، کم و بیش می بینند، هشتصد سال زودتر در عالم روح مشاهده نموده بیان کرد.
این ابیات شاید نقشی از کلمات یزدان پاک در "سورةُ الهُمَزَة" سورهء 104 قرآن است که مولانا به روشنی از معجز عشق و آتش افروختهء "محبّت اللّه"، "نارُ اللّهِ الموقَدَةِ الّتی تَطّلعوا عَلَی الافئدة" دیده است.
درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!  سی و چهارمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها". 
انشاءاللّه ما همه و در  رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122 (- میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.


گر جان عاشق دم زند     آتش در این عالم زند        وین عالم بی اصل را    چون ذرّه ها برهم زند
عالم همه دریا شد       دریا ز هیبت لا شود          آدم نماند وادمی       گر خویش با آدم زند
بشکافد آندم آسمان       نی کَون ماند نی مکان          شوری درافتد در جهان       وین سور بر ماتم زند
خورشید افتد در کمی       از نور جان آدمی          کم پُرس از نامحرمان       آنجا که محرم کم زند
نی قوس ماند نی قزح       نی باده ماند نی قدح          نی عیش ماند نی فرح       نی زخم بر مرهم زند
نی درد ماند نی دوا       نی خصم ماند نی گوا          نی نای ماند نی نوا       نی چنگ زیر و بم زند
اسباب در باقی شود       ساقی بخود ساقی شود          جان ربّی الاعلی گود       دل ربّی الاعلم زند.
حقّ آتشی افروخته       تا هرچه ناحقّ سوخته          آتش بسوزد قلب را       بر قلب آن عالم زند
مولانا از آینده میگوید. از عارف نه، بلکه از عاشق و از معجز عشق. او میداند که عالم روح و جهان روحانی انسانی کیمیای عشق را میطلبد تا آدمی دیگر و عالمی دیگر هستی یابد. آنچه دینمداران بنام دین ساخته و پرداخته اند بکار فردا نخواهد آمد. آتشی را که خـدا خواهد افروخت هر قلب و بدلی را خواهد سوخت. تنها حقیقت در جهان خواهد ماند.
من بکوتاهی بعضی نکات را با عزیزان در میان میگذارم و مرغ اندیشه تان را در پرواز آزاد رها میکنم.
در بیت نخست از آتش عشق سخن میرود. و از جهان بی اصل. "سلطان سلاطین عشق"، بهاء اللّه روشن میسازد که وجود جسمانی شبه وجود است و وجود حقیقی وجود روحانی است. خطاب به "ناپلئون سوّم" میفرماید آیا به این مینازی که بر یک وجب از خاک حکومت میکنی؟ بدان که کرهء خاک در چشم اهل بهاء کمتر از سیاهی چشم موری مرده است!
در بیت دوّم و سوّم از انقلابات و دگرگونیها سخن میرود که در آخرین کتاب "عهد جدید" بدرازا بیان شده است. و آیا "این سور بر ماتم زند" اشاره بر عید میلاد "طلعت باب" نیست که ماتم شیعیان را به جشن و سرور تبدیل نمود!
در بیت چهارم، مولانا نور خورشید را در برابر نور جان آدمی که بارقه ای از یزدان پاک است به هیچ میشمارد!
در ابیات بعد باز از دگرگونیها سخن است. بخوبی می بینیم که در این زمان هر ده سال یا بیشتر دنیا حالتی دیکر دارد. نوآوریها بیش از حدِّ تصوّر است.
در بیت بعد مولانا اشاره میکند که همه جانهای پاک "موعود عالمیان" را به لقب "ربِّ اعلی’" نام میبرند . و در بیت دیگر از آتشی که  حقّ افروخته گفتگو میکند که سرانجام هر ناحقی را خواهد سوخت  و جهانی از عشق و علم و عدالت و آزادی و برابری و رهائی خواهد ساخت.
بسیار بجاست که از این آتش عشق یزدانی در سه نیّر تابنده رحمانی در این ظهور اعظم به کوتاهی سخنی داشته باشیم.
  
"طلعت باب"حضرت ربِّ اعلی’ چون شهابی آتشین و یا "ستونی گداخته از عشق من یظهره اللّه" هزاران ستون انسانی را به عشق یزدان و مظهر او بر پا داشت (فی عَمَد مُمَدّدَة). و خود و آنان را در ساحت عشق فدا فرمود. از هزاران آیه در گواهی به این عشق گدازان، تنها به چند آیه کفایت میکنیم.
در نخستین شب ظهور و در محکم ترین حجّت خویش میفرماید: "یا بقیّة اللّه! قد فَدَیتُ بکلّی لَکَ... ای مظهر موعود! من خود را بکلّی فدای تو نموده ام. به هر ناسزا در راه تو رضا داده ام. و جز کشته شدن در راه عشق تو آرزوئی ندارم. و خداوند مرا گواهی کافی است."
"هر اسم خیری که در بیان نازل شده، مراد من یظهره اللّه است..."
"مدِّ نظر بیان نیست الّا بسوی من یظهره اللّه..."
"آنچه در بیان متکوّن میشود (هستی میابد) از شئون محبوبه، تحفه ایست از قِبَلِ نقطهء بیان بسوی من یظهره اللّه..."
"هرکس لقاءِ من یظهره اللّه را درک نماید، لقاء اللّه را درک نموده..."
"بدان که در بیان هیچ حرفی نازل نشده مگر آنکه قصد شده که اطاعت کنند من یظهره اللّه را که او بوده منزل بیان قبل از ظهور خود..."
"طلعت باب" بیک کلمه آنچه از اوهام از قلم دینمداران بنام دین تألیف شده بود، از حیات خلع فرمود. و به نیش قلم سحر آفرین خود همه عناصر مدنیّتی نوین را بنا نهاد.
این "جان عاشق" دم زد و "آتش بر این عالم زد!" عزیزان را از دریائی از دعا و آیات نازله از قلم مبارکشان، به مناجاتی که یک سال پیش از ظهور (در 24 سالگی) در فوت پسر نوزاد خود سرودند، میهمان میکنم. میفرمایند:
اللّهمَّ یا الهی! کاش این ابراهیم تو را هزار اسماعیل بود تا همه را در راه محبّت تو قربانی مینمود. یا محبوبی! یا مقصودَ قلبی! محبّت این احمد که بندهء تو علی محمّد او را در راه تو قربانی کرد، هیچگاه نمیتواند شعلهء محبّت تو را که در قلبش افروخته، خاموش سازد. تا جانم در پای تو نثار نشود، و تا جسمم در راه تو بخاک و خون نغلطد، و تا سینه ام برای تو هدف گلوله های بی شمار نشود، اظطراب من تسکین نیابد. و دل من راحتی نپذیرد. ای خـدای من! ای یگانه مقصود من! قربان شدن یگانه فرزند مرا بپذیر و قبول فرما. و فدا شدن او را فاتحه و علامت فداشدن من در راهت قرار بده. و بفضلت فداکاری مرا قبول فرما. آرزو دارم که خون من در راه تو ریخته شود تا بذر امر تو را با خون خود آبیاری نمایم. تأثیر مخصوصی بخون من عطا کن تا بذر الهی بزودی در قلوب عباد انبات نماید. و سرسبز گردد و نموّ کند تا درختی توانا گردد. و جمیع اهل عالم در سایهء آن مجتمع شوند. اللّهمَّ استجِب دعائی و حقّق لی اَمَلی. انَّک انت المقتدر الکریم"
و تأثیر دم این عاشق چیست و چه خواهد بود! در شش سال نخستین در ایران ما یک ملیون هوادار "سیّد باب" بودند. و صیت ظهور آن اسطورهء عشق، مسکو و پاریس را صحنهء درام زندگانی کوتاه آن شهاب گدازان ساخت.
 
و امّا "سلطان سلاطین عشق"، بهاء اللّه (آنچنان که در <کلمات مکنونهء پارسی> آمده،) در مغازله با روح یزدان میسُراید:
ای بهاء اللّه! چو نورت برفروخت            خرمن هستیِّ عشّاقان بسوخت
یک شرر از عشق بر دلهـا زدی            صدهزاران سدره بر سینا زدی
سدره هـــا از هر دلـی آمـــد پدید           موسیــا! اینجــا به سر باید دوید  
آن محبوب عالم پنجاه سال در عشق محبوب ازلی سوخت و هر آن خود را به جان، مال، شهرت، افتخار، فرزند و خاندان، فدای جانان فرمود. و آنی از کوشش و جوشش در اعلاء امر یزدانی و ستایش و پرستش معبود یگانه راحت نجست. در دعائی در ابتدای <ادعیهء حضرت محبوب> نازل: "نفسی فِداکَ! مُرادی ما انتَ اَرَدتَهُ. و محبوبی ما انتَ اَحبَبتَهُ. فَوَ عزّتِکَ اُحِبُّ اَن یَکونَ لی فی کلِّ حینٍ الف روحٍ و اَفدیها فی سَبیلِکَ... لا حیاةَ لاَحَدٍ الّا بذِکرِکَ و حُبِّکَ و لا وجودَ لِنَفسٍ الّا بِثَنائِکَ وَ وَصفِکَ... طوبی’ لِمَن یَری’ فی ظُهوری ظهوراتِ مَشیّتِکَ و مِنِ اشتِعالی نارَ حُبّکَ... فَوَ نَفسِکَ کلُّ جوارِحی وَ اَرکانی تُحِبُّ اَن یِصیرَ اَرباً اَرباً فی سَبیلکَ... ای ربِّ فاَستقِمنا عَلی’ حُبّکَ و السّلوکِ فی مَناهِجِ رضائِکَ.... ای ربِّ فاَشتَعِلنا بِنارِ مَحَبّتِکَ علی’ شأنٍ یَشتَعِلُ بِنا نارُ حُبّکَ بینَ خلقِکَ... " در صفحات 9-10-29-40 خطاب به دلدار یگانه میفرمایند جانم بفدایت! مراد من آنست که تو خواهی. و محبوب من آنچه تو دوست داری. به عزّتت سوگند دوست دارم که در هر حین هزار روح میداشتم و در راه تو فدا مینمودم... کسی را حیات نیست مگر به یاد آوری تو. و وجودی نیست مگر به ستایش تو و وصف تو... خوشا از برای آنان که در ظهور من تنها ظهورات ارادهء تو را بینند و در شعله های وجودم آتش عشق تو را مشاهده کنند. سوگند به نفس تو که همه ارکان و اعضاء بدن من دوست دارند که در راه تو قطعه قطعه شوند... ( و دراین آیات برای خود و دوستداران خود دعا میکنند ): ای پروردگار من! ما را در عشق خود پایدار فرما و به رفتاری شایسته بنابر رضای خویش موفّق دار... ای پروردگار من! ما را به آتش عشق خود بسوزان تا به آتش ما، همگان به محبّت تو برافروزند..."  
در <کلمات عالیات> میفرمایند: "سرهای عاشقان تو طالب کمندهای محکم است. و گردنهای طالبان روی تو منتظر شمشیرهای برنده. و سینه های منیره از جذب و شوق،  مترصّد تیرهای زهر آلوده. پس معدوم شود نفسی که در راه عشق تو جان نبازد... و بمیرد قلبی که بذکر تو زنده نگردد... "
در مناجاتی چنین مینالند: "... طوبی’ لِمَن ذاقَ حَلاوَةَ ذکرِکَ و ثنائِکَ. انّهُ لا یَمنَعُهُ شیئٌ عَنِ التّوجّهِ اِلی’ مَناهِجِ رضائِکَ و مَسالِکِ امرِک. و لَو یُحارِبُهَ مَن عَلیَ الارضَ کلّها. فاَنظر دُموعَ البَهاء یا محبوبَ البَهاء! ثمّ انظُر زَفَراتِ قلبِ البَهاء یا مقصودَ البَهاء. فَوَ عزّتِکَ و عظمتِکَ و جلالِکَ لَو تورِثُنیَ الجنانَ کلّها بدوامِ نفسِکَ، و انِّها یَشغُلُنی عَن ذِکرِکَ فی اقلّ مِن آنٍ، اَترُکُها و لَن اَتَوَجّهَ اِلَیها ابداً! اَناَ الّذی یا الهی بِحُبِّکَ مُنِعتُ عَنِ الدّنیا وَ العافیةِ فیها و بذِکرِکَ قَبِلتُ البلایا کلّها. اَسألُکَ یا انیسَ البَهاء و محبوبَ البَهاء بِاَن تَکشِفَ حجابَ الّذی حالَ بینَکَ و بینَ عِبادِکَ لِیَعرفنَّکَ بِعَینِکَ و یَنقَطِعنَّ عَمّا سِواک و انّکَ انتَ المقتدرُ الغفورُ الرّحیمُ..." میفرمایند: خوشا بحال کسی که شیرینی ذکر و ثنای تو را بچشد!اینچنین کس را هیچ چیز از توجّه براه رضای تو و امر تو باز نمیدارد. گرچه همه ساکنان زمین با او بجنگ برخیزند! ای محبوب بهاء! اشکهای بهاء را بنگر و ای مقصود بهاء! آههای دل او را مشاهده فرما. به عزّت و عظمت و جلالت سوگند اگر مرا برای همیشه وارث بهشت خود فرمائی و این ارث مرا دمی از یاد تو بیخبر کند، آنرا وامیگذارم و ابداً به آن توجّه نمیکنم. من کسی هستم ای پروردگار من! که دنیا و عافیت آن مرا از عشق تو باز نداشت. و به یاد تو همه بلایا را پذیرفتم. از تو میخواهم، ای انیس بهاء! و ای محبوب بهاء! که حجابی را که بین تو و بندگانت هست از میان بردری تا تو را به دیدهء تو بنگرند و از غیر تو ببُرند. توئی توانا، بخشاینده و مهربان.
 
 و امّا حضرت سرّ اللّه الاعظم، مولای حنون عبدالبهاء. آن مولای حنون از ابتدای کودکی در عشق محبوب ازلی آوارهء دیار شد. و در 9 سالگی با عرفان پدر بزرگوار، محبوب عالم خود را بتمامه فدای امر یزدانی و فرزندان محبوب ازلی نمود. راز و نیازهای عاشقانهء ایشان با محبوب یگانه از هزاران بیشتر است.  در این نوشتار تنها به چند مورد بسنده میکنم.
 هواللّه       الهی! الهی! تَرانیَ الفائضَ العین بِالعَبَرات، و المُلتَهِبَ الاَحشاء بِالزَّفَرات، مُتَاوِّهاً بِالحَسَرات، خائِضاً فی غِمارِ السَّکَرات لِحِرمانی عَن مُشاهدةِ جمالِک و هِجرانی عَن ساحةِ قُدسِک..." دیده گریان است و احشاء سوزان. پیوسته در حسرتم و در عمق امواج سرگردانی غرقه ام و این همه سوز و درد از محرومیتم از دیدارت و دوریَم از درگاه پاکت میباشد.
"هوالابهی’       ای خداوند مهربان! عنایتی فرما و موهبتی بنما. تا همّت بینوایان بلند گردد و بندها بگسلیم و از بیگانگان بیزار شویم و به تو دل بندیم و بتمامی در دام عشقت گرفتار شویم. آتشی در دل برافروزیم و حجبات ماسِوی’ بسوزیم و چشم از مادون بدوزیم و بمشاهدهء جمال در ملکوت ابهایت باز کنیم. ع ع"
"هواللّه       ای دلبر ابهی’! ای محبوب یکتا! دل از هر دو جهان برداشتیم، چون علم محبّت برافراشتیم. رخ از عالم و عالیان برتافتیم، چون روی دلجوی تو یافتیم. چشم از غیر تو بربستیم، چون بجمال تو گشودیم. ای معشوق حقیقی! پرتوی در دلها افکن و جلوه ای در قلوب بنما. تا از هر قیدی آزاده گردیم و بکلّی گرفتار تو شویم. شعلهء میثاق گردیم. و نجوم بازغه از مطلع اشراق. ع ع"
"ای خـدای من! جانم فدای احبابت. این خون افسرده را در سبیل دوستانت بر خاک ریز. و این تن فرسوده را در راه یارانت، خاک راه و غبار اقدام نما. ای خـدای من. ع ع"
حضرتشان تا آخرین روزهای حیات همواره در معرض خطر اعدام و تبعید بودند و خواهیم دید که این آرزوی دل و جانشان بود!
عزیزان در جهان امروز، در هر گوشه و کنار میبینند که از دم این سه اسطورهء عشق یزدانی و همدمی ملیونها پاکان دل باخته عالم عالمی دیگر است. و در آیندهء نزدیک از دم بر دم زدن صدها ملیون عاشق جانباز "سنگ از آتش بتوفد و بر آدم ناحقّ زند" و جهان انسان آئینهء ملکوت ابهی’ و فردوس اعلی’ گردد
و اکنون چنانچه وعده شد در ادامهء دست آوردهای مولای حنون عبدالبهاء در آخرین دههء عمر، چند مورد دیگر را به کوتاهی بررسی میکنیم.
 
ششم  تلاش و کوشش دائمی عبدالبهاء در ترویج صلح جهانی و انذارات مکرّر آن مولای حنون مردم جهان و بویژه ساکنان آمریکای شمالی را از وقوع جنگی خانمانسوز – دعوت از مرکز"عهد و میثاقِ محبوب عالم" به آمریکا در مقام نخست برای سخنرانی در مجامع صلح در این کشور بود. و از آنجا که هدف غائی "امر اعظم جهانی" استقرار صلح پایدار و وصول به وحدت عالم انسانی است، در هر نشست و در هر گرد هم آئی، سخنان مولای حنون نوعی ارتباط به ترویج صلح و اعلام آن داشت. بویژه آنکه مقارن ورود آن حضرت به آمریکا آتش جنگ دو کشور عثمانی و ایتالیا را در آفریقا درگیر کرد و سبب غم و رنج بیشتری برای آن مولای مهربان گشت. و مکرّر به آن اشاره نموده، برای دو طرف دعا میفرمودند. عبدالبهاء در بسیاری از گزارشها ی روزنامه ها و مجلّات و در مصاحبه ها و مقالات بنام "پیامبر صلح" و "پیغمبر آشتی و صلح و سلام شرق" معرّفی میشدند. و افزون بر این همه سخنرانیهای مولای حنون در آمریکای شمالی و کانادا در کتابی زیر عنوان
                                                < The Promulgation of Universal Peace>
جمع آوری و مکرّر منتشر شده است. در این نوشتار به چند مورد انذارات ایشان جهان انسان را، اکتفاء میکنیم. و در همه این گفتارها به مضمون بیان مبارک قناعت میشود. در جائی با توجّه به علم اخلاق در کمال تأسّف میفرمایند اگر فردی کسی را بکشد، مجرم است و اعدام میشود. ولی یک مرد جنگی صدهزار همنوع خود را معدوم میکند و با عنوان سردار و قهرمان و... جاودانه میگردد! مردی که مال کمی را از کسی میدزدد، زندانی میشود. دیگری کشوری راغارت میکند، و بنام فاتح و وطن پرست مورد اکرام واقع میشود! دروغی کم اهمیت مردی را بی آبرو میکند، و هر دسیسه و تقلّب و دوروئی سبب شهرت و اعتبار سیاست مدار و فرمانده  و حکمران است! (ص 288 کتاب فوق )
6 سپتمبر 1911 تایمز لندن خبر داد که رهبر بهائیان جهان در لندن است. و دو هفته در این شهر خواند ماند. در نخستین سخنرانی خود فرمودند ای جمع شریف و ای طالبان حقّ! الحمد للّه امروز نور حقیقت بر آفاق جهان تابیده... دریای وحدت و یگانگی از شوق در موج است. و رابطهء راستین بین افکار و قلوب انسانها برقرار است.
متأسّفانه در 27 سپتمبر اخبار وحشت زا از پیشرفت صنایع جنگی، قیمت بسیاری اجناس ضروری را دو برابر کرد.
در کتاب <عبدالبهاء در لندن> ص19 و 20 در ذکر آینده، فرموده اند: جنگ بین ملّت ها متوقّف خواهد شد و به لطف و ارادهء خداوندی صلح اعظم برقرار خواهد شد. جهان جهان دیگر خواهد بود و مردم برادر یکدیگر.
در پاسخ روزنامه نگاری که پرسید که آیا تحقّق صلح ناگهان و سریع خواهد بود؛ فرمودند اگر زود و آسان باشد، دوام نخواهد داشت. بعد چون پدری مهربان با تبسّم فرمودند درختی که آرام آرام رشد میکند و قوی میشود پایدار میماند. و سپس با آرامش و شکیب اثرات وحدت، محبّت و یگانگی را در یک خانواده، در یک شهر و در یک کشور بیان نموده به وضع جهان مرتبط فرمودند. "این کرهء خاکی یک وطن و یک مقام است و نوع انسان ساکنان آن هستند!"
در ص 162 کتاب <Abdul’-Baha> اثر حسن بالیوزی می بینیم که روز 20 اکتبر 1911 مولای حنون در فرانسه از جنگ بنغازی آگاه شده فرمودند خبر جنگ بنغازی مرا غمگین میکند... و فردای آن روز خطاب به یاران فرمودند از هریک از شما میخواهم که دلها را مشحون از محبّت و وحدت نمائید. هر زمان فکری از جنگ و دشمنی در دل آید، با یک فکر قوی تر از صلح و سلام مقابله کنید. امروز در این اطاق افرادی از نژادهای گوناگون، فرانسوی، امریکائی، انگلیسی، آلمانی و ایتالیائی چون برادر و خواهر در غایت دوستی و هم آهنگی جمعند. این گردهم آئی را نمونه ای از آنچه براستی در جهان خواهد بود، بگیرید و بدانید...
در سفر عبدالبهاء به آمریکا مسألهء اصلی صلح بود. و روزنامه نگاران این نکته را تأکید نمودند. (New York Press) نخستین خبر را منتشر کرد: "مربّی ایرانی صلح و سلام در میان ما هستند. ایشان بر آنند که آمریکا را طرفدار باور و دکترین خود نمایند." جالب اینکه همان روزهای نخست در آمریکا هادسن مکزیم (Hudson Maxim) مخترع موادّ منفجرهء بی دود، در محضر مبارک بود و گفت که میدانم شما پیامبر صلح هستید. ولی جنگ سبب اختراعات بسیاری است. مولای حنون به مهربانی فرمودند تو داشمندی مخترع هستی و آلات خرابی و کشتار میسازی. حالا فرصتی داری که شهرتی دو برابر بیابی. دانش صلح را ترویج ده! توپ عشق را اختراع کن که اساس جنگ را دگرگون نماید.
در 12 می 1912 خطاب به "دادگاه بین المللی صلح" فرمودند الآن اروپا یک میدان جنگ و انبار مهمّات جنگی است و منتظر یک جرقّه که لابد همهء دنیا را به جنگ خواهد کشید!
حضرتشان در 16 سپتمبر انذار شدید فرمودند که شرایط بسیار بحرانی است به نوعیکه انسان در دریا و صحرا و حتّا در جو با وحشیگری بی سابقه به جنگ خواهد پرداخت!
از یک سو  Ward, 239 Days ص 170خبرمیدهد که عبدالبهاء مژدهء صلح میاورد. "او تمام کوشش خود را در ترویج صلح و استقرار آن بکار میبرد." و از سوی دیگر بیان میکند که "قطعهء اروپ یک زرّادخانه است و منتظر یک جرقّه... بویژه در این زمان که مسألهء بالکان حدّت و فوریت دارد.
بزودی با تغییرات سیاسی در اروپا احتمال جنگی عمومی زیاد شد.  و در همان ماه عبدالبهاء نبوّتی لرزش آفرین فرمودند: " ما در آستانهء جنگ آرماگدون هستیم جنگی که در فصل 16 "مکاشفه"ء یوحنّا پیشگوئی شده است. دو سال بیشتر فرصت نیست! در 1917 بسیاری حکومات مضمحل خواهند شد و جهان انسان بر خود خواهد لرزید!" Baha’u’llah and the New Era, P 223
مولای حنون عبدالبهاء در هر فرصت از اصول و مبانی که استقرار صلح پایدار را ممکن میسازد سخن گفتند و شنوندگان را در راه آشتی و سلامت رهبری فرمودند.
Ward, 239 Days مینویسد: فیلسوف ایرانی پس از 50 سال تبعید و دوری از وطن، از برابری جنسی سخن میگوید و آن را از اساس استقرار صلح در جهان میداند. او از حقّ رأی زنان حمایت میکند و اعلام میدارد که بشر در قرون پیشین ناقص بوده و جنگ و خرابی افق عالم را تاریک داشته است. امروز با تعمیم آموزش و پرورش زنان و تأمین حقوق مساوی آنان، امکان استقرار صلح در عالم انسانی بیشتر است. زنان همهء همّت خود را بر علیه جنگ و خونریزی بکار خواهند گرفت. بدون تردید زنان جنگ را معدوم خواهند نمود.
مولای مهربان پیوسته تا آخرین روزهای عمر در اعلام و ترویج صلح کوشیدند و در بهار 1916 و 1917 در بحبوحهء جنگ اوّل در الواح "نقشهء ملکوتی تبلیغ امر اعظم در جهان" خطاب به مسافرین و مبلّغین فرمودند " حال زمان آنست که شما برپا خیزید و خدمتی بجای آرید که سبب هدایت نفوس بیشمار گردد. در اثر این خدمت خارق العاده انوار صلح و سلام بتابد و آفاق عالم انسانی را روشن و درخشنده سازد و جهان انسان صلح و آرامش یابد."
و سرانجام در پایان جنگ اوّل جهانی، کنفرانس صلح لاهه از حضرتشان خواستند بیانیه ای در مورد صلح اعطاء کنند. ایشان ضمن تهنیت و تبریک و ارائهء کاربردهائی برای استقرار صلح، اعلام داشتند که در کمال تأسّف دلها هنوز ارتباط روحانی ندارند و آتش نفرت بسیاری را اسیر دارد.  و این مسأله خبر از جنگی سهمگین تر و وحشتناک تر میدهد!
در لوحی میفرمایند: "بالکان آرام نگیرد. از اوّل بدتر شود. دول مقهوره آرام نگیرند، بهر وسیله ای تشبّث نمایند که آتش جنگ دوباره شعله زند." و در لوحی دیگر این بیان مبارک ثبت شد: "...در مستقبل حربی شدیدتر یقیناً واقع گردد، قطعیاً! در این شبهه ای نیست."
                                                                                <حیات حضرت عبدالبهاء، تألیف محمّدعلی فیضی ص271>
عزیزان را توصیه میکنم تا باهم "لوح سلام عام" را در ص 262 این کتاب بخوانیم و مناجات پایانی لوح را به امید اجابت، به درگاه خداوند رحمان تقدیم نمائیم  
 
هفتم  مراقبت و مواظبت و حفظ ساکنان فلسطین از قحط و غلاء و گرسنگی در طول سالهای مصیبت بار جنگ   در سفر آمریکا مولای حنون بارها بیاد ارض اقدس و مردم فلسطین بودند. بویژه که دولت عثمانی پس از انقلاب ترکان جوان، سیاست دیگری در پیش گرفته بود. گرچه هنوز امپراطور شخص اوّل کشور بود ولی سه نفر از جوانان ترک رشتهء امور را در دست داشتند. افزون بر گرفتاریهای داخلی، اخیراً عثمانی و ایتالیا در شمال آفریقا درگیر کشمکش شدند. در این زمان مردم عثمانی داوطلبانه مبالغی را به دولت کمک کردند تا دو کشتی جنگی از انگلستان خریداری نماید. با بلند شدن زمزمهء جنگ، چون کشور عثمانی با آلمان هم پیمان شد، انگلستان دو کشتی آماده را مصادره نمود و در برابر آلمان و متّحدین او قرار گرفت.
عثمانیان از همان ابتداء به قطع درختان کهن پرداختند تا سوخت لازم برای جنگ را تهیه کنند. مردم فلسطین از هر سو گرفتار کم بود سوخت، آب و موادّ غذائی شدند. اوضاع بحدّی ناگوار شد که حیوان و انسان به خوردن پوست درختان پرداختند. تصوّرِ ستمهای وارد به مردم و کمبود دانه و غلّات حضرت عبدالبهاء را بسیار غمگین ساخت و در اندیشهء آینده، نقشه ای برای تأمین خوراک و حفظ مردم از قحطی و بیماری در ذهن ایشان شکل گرفت.
حضرتشان از پیش در سفر آمریکا، کتباً به یاران در فلسطین توصیه فرمودند تا همه اراضی امری را زیر کشت دانه و غلّات ببرند و مازاد آن را در چاههای متروکه و نقاط مناسب دیگر برای سالهای بعد انبار کنند. و این محبّت رحمانی و دور اندیشی شگفت تقریباً تمامی اهل فلسطین را در طی چهار سال بسیار سخت از درد و مصیبت و بیماری و مرگ در امان داشت.
افزون بر این، در آخرین مراحل جنگ زمانی که فرمانده قوای متّفقین به دیدار مولای حنون رسید، ضمن سپاسگذاری از رفتار پدرانهء مولا نسبت به مردم فلسطین، اظهار داشت که قشون او از نظر غذا برای افراد و حیوانات در مضیقه بسیار است. و حضرت عبدالبهاء فرمودند که ما دانه و غلّات داریم. او پرسید که آیا برای ما هم دارید؟ فرمودند انسان و حیوان گرسنه باید سیر شوند. برای ما ملیت و دین و نژاد اصل نیست و انسان بودن معیار ماست. زندگانی هم در هر نوع باید حفظ شود.
اخبار فلسطین و مردم آن از راههای مختلف به گوش زمامداران دولتهای فاتح رسید و موجب آن شد که دولت انگلستان مولای حنون را «Knight» بشناسد و لقب "سِر" به ایشان تقدیم شد. عزیزان شاید میدانند که این مسأله دستاویزی به دست متعصّبین مذهبی و روشنفکران شیعه زده داد. در حالیکه بسیاری انسانهای فرهیخته از ایرانی و غیر آن دارای این لقب هستند!
در سفر با همسرم این موضوع مطرح شد و ما باهم این قطعه را سرودیم.
سَروَری کو از بهـــاء دارد نسب            کی شود از عیش دنیا در طرب
کـــــی شــود آلت بدست پادشــاه            آنکــــه باشد سلطنت ها را سبب
کی شود "سرِّ خــدا" عبدالبهــــاء            مفتخر از "سر" که دادندش لقب
گـر پذیرفت این لقب را، آن امیر            بــــــود از راه محبّــــت یا ادب
آنکـــه بـــودش افتخـــار بندگـــی          کی شود مغرور ازین زرّین سلب
شاهــد ما، سرور خلق خـــداست            این مقـامش داده، ایزد، بی تعب
مرکز عهد بهــاء، غصن بهاست            آنچــه باید داشت، دارد بی طلب
او گـزیده است افتخــــار بنـدگــی            سلطنت هــا باشد، او را، ازعقب
شــاه شــاهـان خــادم درگاه اوست           ذکـر "یا مـولا!" بود کل را به لب  
جــان هــر عاشق به دیدار رخش          هست چون پروانگان درتاب و تب
جملــه خلقت در رکاب حضرتش           "کهکشان امر" را، چـون ذو ذَنَب
                       قلب پرویز و شهین در درگــهش
                       طائف حول جمالش، روز و شب
 
هشتم   برانگیختن تعدادی بی شمار حواریون از بین عاشقان پاک یزدان در شرق و غرب جهان و طرح نقشهء اعلان امر اعظم  طی 14 لوح منیع "نقشهء ملکوتی تبلیغی" خطاب به یاران آمریکای شمالی برای فتح روحانی جهان انسان  عزیزان بیاد دارند که مولای حنون عبدالبهاء در ابتدای قرن بیستم سفرائی چند به آمریکای شمالی فرستاده مؤمنان غربی را در جهت یگانگی و وحدت کامله هدایت فرمودند. و سرانجام خود به آن قطعه سفر نموده، طی 239 روز هزاران نفر را به آتش عشق محبوب عالم افروختند. حضرتشان در بهار 1916 و 1917 الواح نقشهء ملکوتی را خطاب به این جانبازان صادر و فتح نقاط مختلف کرهء خاک را با ذکر نام بعهدهء آنان گذاردند. (عدد این فارسان طلعت رحمان شاید بیش از 1900 بود. تعدادی از آنان همراه با نفوسی از شرق بنام 19  نفر حواریون "طلعت میثاق" نامیده شده اند. و دیگران بمانند آنان تاریخ نگاران امر اعظم یزدانی هستند! )
از همان زمان که الواح نقشهء ملکوتی صادر شد، بسیاری مهاجران به نقاط نامبرده در "الواح" مهاجرت کرده به تبلیغ و ترویج آئین نازنین حضرت رحمان پرداختند. این جریان پس از صعود مولای حنون به ملکوت ابهی’، در عصر تکوین (عصری که از سال 78 بهائی آغاز شد.) طی نقشه های متعدّد به رهبری ولیِّ مقدّس امراللّه (36 سال) به سراسر عالم بهائی تعمیم یافت.  و سپس طی نقشه های پی در پی بیت العدل اعظم جهانی ادامه یافته و تا استقرار کامل امر اعظم یزدانی در جهان انسانی ادامه خواهد داشت. به این معنی مولای حنون عبدالبهاء با جهان بینی ملکوتی خویش آیندهء جامعهء جهانی بهائی را از هر نظر تعیین فرموده، مؤسّسات لازمه را در "الواح وصایا" مشخّص نموده، سرنوشت عالم انسانی را طبق عهد و پیمان بی نظیر بهاء اللّه تضمین کردند.
اجرای این "نقشهء ملکوتی تبلیغ" سبب شد که در صد سال نخست از آغاز اعلان امر اعظم، دیانت بهائی گسترده ترین آئین (بعد از مسیحیت با همه فرق و مذاهب آن) در جهان باشد. اکنون 2112 نژاد و قبیلهء در ظلّ امر محشورند و آثار بهائی به همه زبانهای زنده در جهان در دسترس میباشد. بررسی این فتوحات تاریخ یکصد و هفتاد و هشت سالهء آئین نازنین یزدانی است.
     
نهم  عبدالبهاء "مرکز میثاق بهاء" و ایران، وطن مقدّس محبوب عالم و فرزند جان نثار او  مولای حنون در بیش از 68 سال زندگانی در تبعید و زندان، به فرمودهء خودشان، کوچکترین عادات نیکو و انسانی ایرانی را ترک نفرمودند و پیوسته در اندیشهء نجاح و فلاح هموطنان، آنچه ممکن بود بجای آوردند. تا 50 سالگی آنچه آثار از قلم ایشان صادر شد به اشاره و دستور پدر بزرگوارشان بود. در 18 سالگی تفسیری بر "کُنتُ کَنزاً مَخفیاً..." به عربی نوشتند که لوحی عظیم و یکتاست. بعد ها دو کتاب در عمار بلاد و مدنیت مادّی و روحانی تنظیم فرمودند که هردو در هدایت و راهنمائی ایرانیان در راه سعادت دنیا و آخرت است. عبدالبهاء در زبان فارسی چه نوشتار مطرّز و مسجّع و چه فارسی سره از یکّه تازان میدان ادب هستند و در زبان عربی و ترکی مورد تحسین و تمجید نفوسی مانند شیخ محمّد عبده میباشند.
حضرتشان در بیست سال آخر حیات عنصری پیوسته بهترین ها را برای ایران زمین و ایرانیان خواستند و بجای آوردند. مربّیان، اساتید، اطبّاء و پرستاران بسیاری از کشور های غربی با توصیهء ایشان به وطن مقدّس ما آمدند و عمر خود را در خدمت صادقانه در ایران زمین بسر آوردند. و پیکر برخی از آنان در خاک مقدّس ما باقی ماند! برای آگاهی از این اقدامات حضرت عبدالبهاء، عزیزان را به مطالعهء تاریخ مدارس بهائی در ایران (که نخستین مدارس عمومی مدرن پسرانه و دخترانه در کشور بود و ده ها سال تنها مدارس ایرانی با روش آموزش و پرورش راستین به حساب میامد!) توصیه میکنم.
 
در پایان با اشاره به اینکه مجهودات حضرت عبدالبهاء در رشته های مختلف شامل ده ها اقدامات بزرگ دیکر است، که در تاریخ امر ثبت شده و در دسترس همگان میباشد، برای آشنائی با زندگانی روزمرّهء مولای حنون به این گوشه از تاریخ، نوشتار را ختم میکنم. و سعی میکنم تا عزیزان را با "مظهر فداء و فناء" حضرت عبدالبهاء بیشتر آشنا سازم.
مولای حنون عبدالبهاء در همه ایّام زندگی در معرض خطر بودند. و این نکته بویژه در الواح مبارکهء وصایا کاملاً روشن است. در اینجا داستانی از زمان جنگ اوّل جهانی را در ارض اقدس به عزیزان هدیه میکنم.
"فرشتهء ششم جامش را بر رودخانهء بزرگ فرات خالی کرد و آب رودخانه خشک شد.بطوری که پادشاهان مشرق زمین توانستند نیروهای خود را بدون برخورد با مانع بسوی غرب ببرند." < مکاشفه 16:12>
نیروهای عثمانی از شمال در مسیر رود فرات بسوی جنوب سرازیر شدند. آنان به درّهء مگادو (که در زبان عبری آرماگدون است!) نزدیک شدند ودر آنجا زیر بمباران هواپیماهای انگلیس قرار گرفته از سه ارتش دو تا از میان رفت! بمباران با بمب های 20 پوندی و 112 پوندی از 4 صبح تا نیم روز ادامه داشت. (جالب اینکه در <مکاشفه> تگرگ و یخ پاره های 113 پوندی ذکر شده است.)
فرماندهء نیروهای عثمانی در این جبهه جمال پاشا بود، (بیوک جمال پاشا سوگند یاد کرده بود که در حیفاء عبدالبهاء را به صلیب خواهد کشید.)
او پیکری کوچک و ریشی توپی سیاه داشت. وقتی آرام بود بسیار معمولی مینمود. امّا چون حرکت میکرد انرژی قابل توجّهی از او دیده میشد. مثل فنر از جا میجست و از چشمانش برق میجهید. خیلی خوش قیافه نبود، امّا جاذبه ای داشت که افراد برجسته را در ابتداء تحت تأثیر قرار میداد. انرژی، جاه طلبی و هوشیاری او را از طبقهء معمولی اجتماع به ردهء بالا برد. او یکی از سه نفر "جوانان ترک" بود که در انقلاب 1908 پس از امپراطور قدرت دولت جدید را دارا بودند. این ها انور پاشا، طلعت پاشا و جمال پاشا بودند و جمال پاشا بزرگتر از آن دو و چهل ساله بود.) جمال پاشا پیش از جنگ، از فرانسه کمک مالی بزرگی گرفت ولی با اتّحاد با آلمان بر علیه فرانسه وارد جنگ شد. و ضمن فرماندهی ارتش چهارم، حاکم سوریه و فلسطین هم بود. او ارتش چهارم را در امتداد فرات به جنوب حرکت داده تا کانال سوئز رفت. امّا در مسیر خود مردم فلسطین را به قحط و گرسنگی سخت محکوم کرد.
کشور عثمانی در تمام دوران امپراطوری و حکومت جوانان ترک، از جدائی طلبی و آزادیخواهی یهودیان، مسیحیان و اعراب و حتّا استقلال طلبی برخی مذاهب اسلامی در ترس و وحشت بود. جمال پاشا کوشش میکرد با مشتی آهنین از این خطر جلوگیری کند. او میگفت "اینکه ما در سوریه توطئه و قیامی نمی بینیم، مدیون اعدامهای 1916 هستیم!"
مردم همه از تضییقات در زحمت بودند و اقلّیت ها همیشه در خطر سخت بسر میبردند.
ارض اقدس نه تنها وطن جمعی مسلمان بود، بلکه یهودی، عرب، دروز و بهائی هم در آن وطن داشتند. و هرچه نفوذ آلمان در کشور بیشتر میشد، فلاکت و خطر بیشتری اقلّیت ها را تهدید میکرد. در این میان بهائیان و مولای محبوب بیش از همه در خطر بودند. عبدالبهاء بار دیگر مورد استنطاق قرار گرفتند! و شایعات علیه بهائیان دائماً در جریان بود. بویژه آنکه مولای حنون همواره در کمال سکون و آرامش بودند و با تمام قدرت حرکت میکردند.
یزدی در <Blessings Beyond Measure، برکات بیش از حدّ ص 3> در باره نحوهء تکلّم حضرت من اراده اللّه با هیأت مفتّشین دولتی مینویسد: "من به آسانی صدای حاکمانهء ایشان را با عناصر دولتی، از پنجره میشنیدم. نمیشد فهمید چه کسی بازرس است و چه کسی متّهم!" براستی حضرتشان در مواقع خطر آرام، متین، مطمئن و کاملاً خونسرد بودند. و این همه بی اعتنائی به خطر، حسِّ احترام خاصّی در جمال پاشا بر میانگیخت.
وقتی جمال پاشا نزدیک عکّاء چادر فرماندهی برپا نمود، حاکم شهر را گفت که باید عبدالبهاء را فوراً ببیند. حضرت سوار بر خر وارد کمپ شدند. جمال پاشا با احترام ایشان را خوش آمد گفت. ولی بعد با لحنی تهدید آمیز از اخلال گران مذهبی سخن گفت. حضرت با لحنی مزاح آمیز فرمودند اخلالچی گری (عمداً واژهء ترکی بکار بردند!) دو نوع است: سیاسی و مذهبی و افزودند که الحمد لِلّه از اخلالچی گری سیاسی خرابی ببار نیامد. امید است از اخلالچی گری مذهبی هم مشکلی پیش نیاید.
جمال پاشا نکته را دریافت. زیرا او، بار دیگر در نهان توطئه کرده بود که علیه امپراطور قیام کند و جای او را بگیرد. و درخواست کرد که انگلستان اسلحهء لازم به او برساند. انگلستان با برنامه ای که خود برای خاور میانه داشت، فقط سلطنت سوریه را به او وعده داد. و اینچنین توطئه در هم شکست.
به هر حال در 1916 بار دیگر ملاقاتی بین عبدالبهاء و جمال پاشا اتّفاق افتاد. یک روز حضرت ساعت 7 صبح امر فرمودند کالسکه حاضر شود و ایشان را از حیفاء به ناصره ببرد. حالت بدنی ایشان خوب نبود و خستگی شدیدی داشتند که مانع سفر بود. بالاخره ساعت 7 عصرکالسکهء مبارک به هتل آلمانیها در ناصره رسید. فردای آن روز ساعت یک بعد از ظهر با یکی از رجال ناصره برای ناهار به محلّی که جمال پاشا حدود 200 نفر از سران لشگر را مهمان کرده بود، تشریف بردند.
جمال پاشا بعنوان حاکم سوریه عادت نداشت با ورود کسی از جای برخیزد. حضرت عبدالبهاء سه ساعت در مسائل فلسفی و دینی صحبت میفرمودند و همهء حاضران با جمال پاشا در کمال ادب و احترام گوش میدادند. وقتی ساعت 4 حضرت جلسه را ترک میکردند، جمال پاشا با احترام کامل مشایعت مینمود. عبدالبهاء مدّتی بیشتر در سالن پذیرائی پرسش های بسیاری را پاسخ فرمودند. و سرانجام جمال پاشا ایشان را تا پائین پلّه ها همراهی کرد.
ولی دشمنان امر و ناقضان ذهن پاشا را بر علیه مولای حنون مشوّش نمودند. و پاشا صریحاً گفت اگر قوای عثمانی مجبور به عقب نشینی از حیفاء شود، حضرت را بر کوه کرمل به دار خواهد آویخت!  
 
تاریخ نگاران در بررسی آخرین وقایع در جریان درگیریهای قوای انگلیس و عقب نشینی نیروهای ترک از حیفاء و ارض اقدس نتوانسته اند به روشنی شکست جمال پاشا را در اجرای نیّت شوم خود توضیح دهند. شاید سرعت حملهء نیروهای انگلیس فرصت هر اقدامی را از او گرفت.
و شاید ورقهء مبارکهء علیا خواهر مولای حنون که پس از بدرقهء برادر برای سفر به ناصره، در اطاق ایشان تنها نشسته به فکر رفتند، به دعا از محبوب عالم خواستند تا فرصتی دیگر به مولای حنون داده شود تا حضرت شوقی افندی تنها ولیِّ امر بهائی برای 36 سال مأموریت و سرپرستی جامعهء بهائی آمادگی کامل پیدا کنند. به هر تقدیر خداوند حضرت عبدالبهاء را بار دیگر از خطر نجات داد و تا 28 نومبر 1921 غیبت او را از بین دل باختگان جان بر کف او در این دنیا به تأخیر انداخت.
عزیزانی را که مشتاقند با جزئیات داستانهای آخرین روزهای زندگی "غصن اعظم بهاء"، حضرت عبدالبهاء آشنائی بیشتر پیدا کنند، به دو کتاب ارجاع میدهم:
-THE SERVANT  THE GENERAL & ARMAGEDON By Roderic Maude & Derwent Maude                   
LUA GETSINGER   Herald of the Covenant By WELDA PIFF METELMANN                                     
       


-----
نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
 
]]><![CDATA[سخن سی و سوم، حراست و محافظت امر اعظم یزدانی]]>Tue, 12 Oct 2021 09:20:34 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/2036828PictureGOD PASSES BY
عزیزان! من بر این باورم که بهترین راه برای همراه شدن با مولای حنون عبدالبهاء و آشنائی با بخش آخرین زندگانی انسان کاملی که تجسّم همه تعالیم محبوب عالم و "مثال" راستین صفات رحمانی است، با بررسی فصل هجدهم و نوزدهم و بیستم  از تاریخ تحلیلی، علمی و فلسفی < GOD PASSES BY> اثر قلم معجز آفرین شوقی افندی یگانه ولیِّ امراللّه امکان پذیر است. برداشتی هرچند ناقص از این سند ارزشمند هدیه ایست که تقدیم عزیزان میشود.
کوشش میکنم در بستر این بررسی و در طیِّ سه نوشتار آخرین، برخی از جبهه هائی را که مولای حنون میبایست با همّتی فوق طاقت بشری و با پشتوانه ای از "حکمت و دانش" موهوبی و تکیه بر استمرار تأییداتی ملکوتی، "امر اعظم یزدانی" را حراست و محافظت فرموده، دستهای نامحرمان را از دامن پاک آن کوتاه نموده و رشد و توسعهء قوای خدادادی آن را تضمین نمایند و آن را آمادهء در برگرفتن عالم انسانی و نجات "فرزند عزیز" محبوب ازلی کنند، به اختصار، زیر عناوین ویژه، بنظر عزیزان برسانم.
​برادران، خواهران و فرزندان مسلمان!
درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!  سی و سوّمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها". 
انشاءاللّه ما همه و در  رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122 (- میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.

نخست معرّفی "عهد و میثاق" یکتا و بی نظیر محبوب ابهی’

– این "عهد و میثاقِ" محکم متین، این پیوند و پیمان که در غایت استحکام به آیات "کتاب اقدس"، "کتاب عهدی"، "لوح غصن" و بسیاری بیانات دیگر در این ظهور اعظم و در کتب مقدّسهء پیشین برای تأسیس و حفظ "وحدت امر اعظم جهانی" و "وحدت عالم انسانی" به مشیّت و ارادهء "حاکم ماکان و مایکون" خلق شد. عبدالبهاء را که خود "مرکز این عهد" و "محور این پیمان" و "محور وحدت عالم انسانی" است، از نخستین روزِ سرپرستی جامعهء رویا و پویای "امر نوین یزدانی"، به خود مشغول داشت. و حضرتشان معرّفی و تحکیم آن را وجههء همّت پولادین خود قرار داد. و با تمام وجود به حفظ و حمایت آن مشغول شد. هر دسیسه و وسوسه ای را محکوم فرمود و هر ناقض عهد شکنی را منکوب کرد. و طیِّ سالها با هزاران لوح کوتاه و بلند (از جمله دو لوح هزار بیتی) به تبیین مبانی و امتیازات این "عهد وثیق" پرداخت. و یک یک مؤمنان را به اهمیت استقامت در "عهد و میثاق" پدر بزرگوار خود آگاه نمود. و سرانجام با سند بیمانندِ "الواح مبارکهء وصایای عبدالبهاء" که "متمّم کتاب اقدس" است، پایائی این "میثاق یعنی زره هیکل امراللّه" را ضمانت فرمود. در باره این "عهد و میثاق" بی نظیر و در مورد صلابت و استحکام آن، در نوشتارهای پیشین اشارات بسیاری آمده و عزیزان کم و بیش از آن آگاه میباشند. و کمال آن و آسیب ناپذیری آن، از هر نظر، در مراحل پر انقلاب رشد و تکوین "امر اعظم یزدانی" و "جامعهء جهانی بهائی"، به اثبات رسیده است. 
 دوّم تأسیس مرکز جهانی روحانی و اداری امر اعظم یزدانی" - فصل هجدهم <God Passes By> به این مطالب پایان میابد: با انتقال رمس مطهّر طلعت باب از ایران به ارض اقدس، استقرار آن در کوه کرمل در نقطه ای که جمال ابهی’ مشخّص کرده و مرکز میثاق را به انجام آن مأموریت امر فرمودند، سوّمین گام در تأسیس مرکز جهانی بهائی یعنی مجموع مرکز روحانی و مرکز اداری امر اعظم یزدانی که طلعت ربّ الجنود در "لوح مقدّس کرمل" وعده فرمودند، برای همیشه برداشته شد و مرکزیت دو شهر عکّا و حیفاء به منزلهء دل و دماغ جامعهء جهانی فرزندان یزدان پاک، برای همیشه تعیین و تثبیت گشت.
بررسی تاریخی وقایعی که به این تأسیس اعظم انجامید، نکاتی بسیار در "تحقّق وعود و نبوّات چندین هزار سالهء" پیامبران و فلاسفهء جهان عیان میسازد. مظهر جهانی طلعت رحمان پس از چهار بار تبعید- هربار دورتر از سرزمین ایران "مهد امر اعظم ربّانی"- در پایان به ارض مقدّس که در آن زمان فلسطین و مسکن اعراب بود و بخشی از کشور بزرگ عتمانی را تشکیل میداد، سرگون شدند و 24 سال پایانی عمر را در آن مکان "زندانی و تبعیدی امپراطوری عتمانی و خلافت اسلامی" بودند. و این نخستین گام در تأسیس "مرکز سلطنت ناسوتی حضرت ربّ الجنود" را نشان میگذارد.
با "پرواز ورقاء بقاء" به "مقصد پنهان جاویدان خویش" یعنی صعود بهاءاللّه در 1892 میلادی، و استقرار عرش مطهّر در ساختمانی در کنار "قصر بهجی"، قبلهء جاودانی اهل بهاء مشخّص شد و دومین گام در تأسیس آن مرکز جاودانی نشان شد. و آنگاه، استقرار رمس مطهّر طلعت باب در کرمل در نوروز 1910 سوّمین گام در تأسیس آن مرکز بود. مولای حنون حضرت عبدالبهاء در ایجاد جادّه و تبدیل زمینهای بکر اطراف "مقام اعلی’" در کوهستان کرمل به آبادانی نسبی کرمل (باغ  یا کوه خـدا)، و  نیز آغاز احداث باغهای اطراف "روضهء مبارکه"، مضجع جمال ابهی’ در بهجی، سالها زحماتی طاقت فرسا تحمّل فرمودند و ساختمان بنای خارجی (Super-structure) مقام اعلی’ و احداث باغهای وسیع و بی نظیر را در اطراف آن مقام و گرداگرد "روضهء مبارکه" بعهدهء همّت شوقی افندی، یکتا ولیِّ امر بهائی واگذار فرمودند. حضرت شوقی ربّانی با دقّتی فوق العاده نخست پیکر آسیه خانم "مصاحب جمال ابهی’ در همه عوالم یزدانی" را و نیز پیکر "غصن اطهر" فرزند شهید جمال ابهی’ را به کوه کرمل انتقال دادند. بعدها با استقرار پیکر نازنین "ورقهء مبارکهء علیا"، دختر جمال ابهی’ و خواهر "غصن اعظم" و "غصن اطهر"، روحانیت "مرکز جهانی بهائی" را به بالاترین حدّ ممکن افزودند. و بنای مرقد منیره خانم، همسر حضرت عبدالبهاء آخرین اقدام ولیّ مقدّس امراللّه در این مسیر بود. تا پایان قرن بیستم احداث نوزده تراس بر دامنهء کرمل و تبدیل "کوه خـدا" به یکی از عجایب و شگفتیهای جهان نوین کامل گشت. و در ابتدای قرن بیستم مراسم افتتاح این تراسها با حضور نمایندگان همه جوامع بهائی در جهان جشن گرفته شد. توسعهء باغهای اطراف قصر بهجی، و بنای مزار مولای حنون عبدالبهاء در نقطه ای بین دو شهر عکّاء و حیفاء برای مراسم بزرگداشت سدهء صعود مرکز عهد و میثاق بهاء، زمینه را برای ساختمان (Super-Structure) روضهء مبارکه آماده میسازد. همزمان با این تحوّلات، ساختمانهای "قوس کرمل" مرکز اداری جهانی بهائی یکی بعد از دیگری در غایت جمال و کمال بوجود آمد و مرکز جهانی بهائی را از هر جهت آمادهء فعالیتهای دائم التّزاید در حفظ آثار، تحقیق در آیات، تبلیغ و ترویج امراللّه و ادارهء عالم انسانی در سایهء بیت العدل اعظم جهانی نمود.
و اینچنین "کرسی سلطنت بهیّهء ابدیهء ربّ الجنود" در ارض اقدس بنیان یافت و در رضوان 1963 میلادی، نود سال پس از "نزول کتاب اقدس" هیأت رئیسهء "نظم بدیع جهان آرای الهی" با انتخاب اعضاء 56 محفل ملّی بهائی، برای تامین سعادت و سلامت جهان انسانی، مطابق با "مشیّت یزدانی" آفرینش یافت.
سوّم برخی اثرات جهانی و توفیقات بزرگ که ار ثمرات سفرهای مولای حنون عبدالبهاء به کشورهای اروپائی و آمریکای شمالی محسوب است - بیانی کوتاه در مورد برخی آفرینش های جاودانی شخصیت خلّاقهء "سرّ اللّه الاعظم" در جهان انسان –
این بررسی را در چند بخش تقدیم عزیزان میکنم. و به این منظور نکاتی را از فصل نوزدهم و بیستم <God Passes By> بعنوان مقدّمه یادآوری می نمایم. فصل نوزدهم کتاب بیشتر جنبهء تاریخی دارد و پس از اشاره به آزادی نسبی عبدالبهاء، استقرار عرش "طلعت باب" و نیز از خستگی و عدم سلامت کامل جسمانی حضرت گفتگو شده و از تصمیم بزرگ ایشان در صرف باقیماندهء انرژی حیاتی خود در ترویج و تبلیغ اصول "امر اعظم یزدانی" در شرق و غرب عالم یاد میشود. در این فصل از شهرها، کشورها و مناطقی که اقدام مبارک عبدالبهاء را پذیرا شدند، از رجالی در تمام سطوح اجتماع بشری که افتخار حضور و مصاحبه با ایشان را یافتند و از مجامع، دانشگاهها، کلوپها، سازمانهای اجتماعی و نهضتهای فکری، علمی و دینی و غیر آن که از سخنان ایشان با دل و جان بهره بردند، ذکر میکنند. و گهگاه از خلق جدیدی که از نفوس مستعدّه حاصل میشد یاد میشود. در فصل بیستم می بینیم که با انجام سفر سه سالهء بی نظیر مولای حنون در آمریکای شمالی و اروپا مهمترین بخش از نمایش روحانی یکصد ساله در عالم نقش گرفت. و فصلی درخشان از تاریخ قرن اوّل بهائی نوشته شد. بذر کلمة اللّه بهمّت مرکز عهد و میثاق بهاء در بسیاری اراضی دلهای مستعدّه پاشیده شد. در تمامی تاریخ رشد روحانی بشر، این اقدام بی مانند است. در اثر این حرکت نیروی بی سابقه ای در بسیاری جوامع غربی بکار افتاد. ده ها سال پس از آن ملکه ای مسیحی، با الهام از سخنان مولای حنون در این سفر، حضرت رسول و شریعت اسلام را پذیرفت. و رئیس جمهوری ممالک متّحده بسیاری از اصول بهائی را که حضرتشان در آمریکا اعلان فرمودند، در "سند حاوی پیشنهاد صلح" خود به مجامع بین المللی گنجانید. گرچه، متأسّفانه عالم انسانی گوشی ناشنوا برای شنیدن حقایق داشت! انذارات آن حضرت را ناشنیده گذاشت و در نتیجه به دو جنگ بین المللی خانمانسوز گرفتار شد. در فصل بعد می بینیم که اعلان عمومی امر جمال مبارک در ادرنه که در تاریخ بشر بیسابقه است با تبلیغ و تبشیر و ترویج شریعت اللّه در مغرب زمین بوسیلهء "مرکز عهد و میثاق بهاء"، بویژه در سفر 239 روزهء آن حضرت در آمریکای شمالی، مقایسه میشود!
این از قدرت مکنون در "عهد و میثاقِ بهاء اللّه" بود که سالار عهد و مرکز میثاق را موفّق نمود تا اقدامات معارضین و ناقضان را در ایجاد شکافی در صفوف مؤمنان خنثی’ و بی اثر نماید و وحدت و یکپارچگی امر اللّه را در شرق و غرب جهان انسان تا ابد تضمین کند. با انقراض امپراطوری عثمانی و خلافت اسلامی از یک سو، و استقرار عرش "طلعت باب" در کوه کرمل که مقدّمهء تأسیس مرکز جهانی بهائی در عالم است، بسیاری از توهّمات بیدانشان و بدخواهان بکلّی زائل شد.
همزمان، در شرق جهان، در ترکستان روس، اوّلین "مشرق الاذکار" بهائی در کمال جلال و جمال بنا گردید. و در میانهء جنگ اوّل جهانی "الواح ملکوتی" از قلم مرکز میثاق صادر شد و اساس نقشه های تبلیغی امر جهانی یزدانی برای آینده تا استقرار امر در جهان انسان از قلم میثاق صادر گشت.
مقدّمهء کوتاه مذکور در این سطور، زمینهء بررسی ما را در موارد گوناگون آماده میدارد.
بسیارند نفوسی از همه طبقات در مغرب زمین که گواهی داده اند که در پندار و کردار و گفتار مولای حنون عبدالبهاء، پیوسته یک نُت بروشنی بر همه چیز چیره و مسلّط است و آن نُتِ وحدت و یگانگی است. - حضرتشان به هرچه بیاندیشند یا بنگرند یا از آن بگویند، وحدت و عشق را برترین و غالب ترین تجلّی فیض رحمانی در آن پدیده مشاهده نموده، به شنونده القاء میفرمایند.
و البتّه جای هیچگونه شگفتی نیست. محبوب عالم بهاءاللّه هدف "شریعت اللّه" و بویژه "امر جهانی بهائی" را وحدت عالم انسانی فرموده اند و "نظم بدیع جهان آرای الهی" را برای استقرار صلح پاینده و سلامت و سعادت نوع انسان در سایهء حکومت عدل، عشق، علم، برابری، آزادی و آزادگی طرّاحی نموده اند. آن محبوب و مقصود عالمیان اگر در ادیان پیشین به عللی زمانی، مکانی و غیر آن، امکان وحدت جامع نبوده است، به اثر "قلم اعلی’" آن موانع را از کتاب اللّه محو فرموده اند. و از همه قوانین آفرینش "قانون عشق " را لا  یزال و لن یتغیّر اعلام داشته اند.
عبدالبهاء که تجسّم همه فضائل بهائی و اصول "شریعت راستین یزدانی" هستند، به همگان نشان میدادند که تحرّی حقیقت در همه موارد زندگی و بویژه در مورد باورهای انسانها راه نجات از دام اوهام و خرافات و راه یافتن به دانش راستین و تمیز بین دین ساختگی و حقیقت شریعت الهی است. ایشان لزوم تمسّک به عدالت و انصاف را که برترین و محبوب ترین معیار برای آزادی در شناخت حقیقت است، گوشزد میفرمودند تا شنونده زلال پاک حقایق را از سرچشمه بنوشد نه از برکهء آلوده به گل و لای!
براستی جهاد بزرگ "امر اعظم یزدانی" با ابداعات و ابتکارات شیطانی رهبران ادیان در همه ادوار تاریخ است. در اکثر الواح و آثار قلم اعلی’ مکرّر امر بر اجتناب از تقلید، و رهائی از اوهام و خرافات و باورهای ساختگی رهبران دین است. جمال ابهی’ این جهاد بزرگ روحانی را در خاور زمین مدّت 50 سال در حبس و حصر و تبعید و سرگونی، پیوسته هدف امراللّه قرار دادند.
حضرت عبدالبهاء در جمیع سخنرانی ها همواره خطّی جلی و روشن بین حقیقت دین و آنچه بنام دین به مردم فروخته میشود، کشیده اند و دائماً تأکید فرموده اند که اساس دین راستین هرگز تغییر نکرده است و این اساس در همه ادوار تاریخ بزرگترین نیرو در تشکیل جوامع انسانی و آفرینش تمدّن راستین یعنی مدنیت روحانی و مادّی بوده است. حضرتشان در نخستین سخنرانی خود در کلیسای اسنشن (Church of Ascension) اعلام فرمودند که "من از لحظهء ورود به آمریکا متوجّه شدم که در این کشور تمدّن مادّی ترقّی بسیار نموده است." و در 14 آپریل رسماً گفتند که "امّا تمدّن روحانی از قافله عقب مانده است!" این بیان جمع حاضر در کلیسا را تکان داد.
کلیسای اسنشن یکی از سازمانهای رهبر و راهنما در (Social Gospel) بود و میخواست دین را در خدمت اجتماع بکار گیرد. و سعی میکرد باور هزار و نهصد سالهء مسیحیان را در اینکه "عیسی مسیح برای بخشایش گناه نخستین بر سر دار رفت!" را با "عیسی مسیح برای ایجاد یک جامعه بر مبنای عشق و محبّت فدا شد!" تبدیل نماید. و به این ترتیب کوشش داشت که نجات اجتماع را هدف خود قرار دهد. و آموزش میداد که "عشق و محبّت باید در اجتماع انسانی جانشین خود پرستی و سودجوئی شود."
مولای حنون عبدالبهاء صراحةً فرمودند "هدف دین باید ایجاد جامعه ای بر مبنای عدالت، صلح و آرامش باشد." و اضافه فرمودند که قدرت سیاسی هرگز از عهدهء این امر بزرگ بر نمی آید! و تنها دین راستین است که برای چنین هدفی بوجود آمده و توانائی انجام آن را دارد. آفرینش تمدّن روحانی و مادّی متوازن و متعادل هنر دین راستین است.
مدّتی کوتاه پس از آن، عبدالبهاء در ساحل دریاچهء میشیگان در شیکاگو، سنگ بنای تأسیسی را نصب فرمودند که پرستش خداوند را با خدمات اجتماعی در یک مجموعه همراه و همگام میسازد. مشرق الاذکار بهائی مؤسّسه ای است که خدمت به افراد جامعه را در  مقام پرستش خـدا ارائه میدهد و آنرا پاکترین نوع سپاس از عشق و محبّت و نعماء نامحدود محبوب ازلی میداند. دین نه تنها انسان را به پرستش محبوب میخواند بلکه هدف غائی آن خدمت به جامعهء انسانی است! مشرق الاذکار یا معبد بهائی همه اهداف آجتماعی، آموزشی، علمی و خدمات عمومی مانند نگهداری از پیران، یتیمان و بیماران را نیز بعهده دارد. عبدالبهاء در همان روز فرمودند که در آینده هزاران مؤسّسه با این هدف هستی خواهد یافت.
حضرتشان از نخستین ماه ورود به آمریکا رسوم و تشریفات کلیسائی را از حقیقت دین جدا فرموده، تأکید بر بررسی دین راستین و یافتن حقیقت دین نمودند. ایشان بروشنی نشان دادند که رهبران ادیان و ارباب کلیسا تا جائی رفته اند که جنگهای مذهبی و خونریزیهای ظالمانه را برای هزاران سال بعنوان جزئی از دین خـدا به مردم کوچه و بازار فروخته اند! رؤسای دین در همه ادواردور شدن مردمان را از یکدیگر و دشمنی آنان را با هم بنام ارکا ن دین به توده ها القاء کرده و جزء باورهای دینی آنان نموده اند. مولای حنون رؤسای ادیان را متّهم فرمودند که قدرت انسان سازی و خلّاقیت دین را با رسوم و تشریفات خرافی جانشین کرده اند. آنان برای بزرگ جلوه دادن خود دین واقعی را فدا نموده اند. و سیاستمداران ناجوانمردانه قدرت باور و اعتقاد مردمان را در مسیر اعمال شیطانی خود و امیال خود خواهانه بکار گرفته اند.
این دو دسته خود فروشان انسانها را از دریای نجاح و فلاح محروم کرده، به ظواهر ساختگی دین فریفته اند! اینانند که با در دست داشتن زمام مردمان، پیامبران و رهبران راستین "شریعت یزدانی" را در همه ادوار مطرود جامعه نموده، گرفتار ظلم و ستم، حبس و شکنجه، و بسیاری موارد قتل و کشتار کرده اند.
در 12 اکتبر در معبد امانوئل، سانفرانسیسکو، عبدالبهاء با ذکر تاریخ مختصر برخی ادیان، به آسانی ثابت فرمودند که دین راستین همواره (پیش از آنکه نابکاران آنرا دگرگونه سازند،) سبب سعادت نوع انسان و پیشرفت تمدّن روحانی و مادّی آدمیان بوده است. ایشان نشان دادند که حضرت موسی’ قومی را که چهارصد سال در بردگی بسر برده، ستم و بلاء دیده بود و به پستی و محرومیت عادت داشت، از ذلّت محض نجات داده به اوج اعتلاء مادّی و روحانی رسانید. و سپس مواردی دیگر از خلّاقیت دین راستین بیان فرموده افزودند که گرچه قوانین اجتماعی در هر دور تجدید میشود، ولکن حقیقت دین که تمدّن آفرین است و انسان نوین خلق میکند، تغییر ناپذیر است. تمسُک به فرم و نام و اصرار در اجرای قوانین قدیم که با همه نوع خرافات و اوهام عجین شده، سبب فراموشی حقیقت دین و موجب فساد و تباهی جامعه و باورهای او میشود. و این در بارهء همه ادیان پیشین صدق مینماید.
عزیزان خوب میدانند که در"امر اعظم جهانی" دینمداری نیست و هرگز نخواهد بود.
چهارم حضرتشان دعا فرمودند که انشاء اللّه آمریکا با در آغوش گرفتن دین راستین به ایجاد جامعهء متّحد جهانی و دسترسی به مدنیت مادّی و روحانی متوازن و متعادل موفّق گردد.
 
پنجم محکومیت مدرنیتهء غربی، طرد فلاسفهء مغرب زمین و همه تئوریها و ایدئولوژیهای مبتنی بر انکار موازین ادراک بجز حس و احساس – مولای حنون حضرت عبدالبهاء با کمال قدرت طبقات مختلف مردم را در هر جامعه به حساب کشیدند. تودهء مردم را بخاطر تقلید و دنباله روی - دینمداران را به سبب جاه طلبی، خود پسندی و دنیا پرستی – سیاستمداران را به جهت خود خواهی، سوءِ استفاده از سادگی مردمان و سرانجام فلاسفه و دانشمندان را بخاطر نداشتن گوش و چشم و ادراک راستین. (گوش دارند و نمیشنوند. چشم دارند و نمی بینند. قلب و عقل و ادراک دارند و بکار نمیبرند!)
در نوشتارهای پیشین بیش از دو مورد سخنان آن حضرت را در کلوپها و مجامع طبیعیون، اشتراکیون و سایر منکران انسان و انسانیت در دسترس عزیزان گذاشتم. و عکس العمل برخی مدّعیان را ذکر کردم. دکر گیبسون فرانسوی را که در دم تسلیم حقیقت شد، بیاد داریم. و نیز بعضی افراد را در انکارشان مصرّ یافتیم. در اینجا بعنوان مسک الختام خطابه مبارکی را از صفحهء 11 بخش آخر <مجموعهء خطابات حضرت عبدالبهاء> عیناً به عزیزان هدیه میکنم. امید است که راه گشا و راهنما باشد.
 
خطابه در یکی از مجامع عظیمه بین شیکاگو و واشینگتن  آمریکا
 
امروز در جمیع جهان افکار مادّیه انتشار یافته و احساسات روحانیه بکلّی منقطع گردیده. در بحر طبیعت مستغرق شده اند و عالم دون طبیعت تصوّر نشود. افکار حصر در قوای مادّیه گشته. و این را دلیل بر علویت عقول و نفوس دانسته اند که انسان عاقل جز عالم طبیعت و مادّه عالمی نداند!
سبحان اللّه با این ضعف عقل خود را دانا شمرند! و حال آنکه از حقیقت ساطعه ای که در نفس آنها بید قدرت الهیه ودیعه گذاشته شده، غفلت نمایند. از شما خواهش دارم که به دقّت در این صحبت ملاحظه نمائید و تحرّی حقیقت کنید. جمیع حیوانات جز عالم مادّه و طبیعت عالم دیگری احساس ننمایند. در این صورت حیوانات هریک فیلسوف عالم طبیعتند. زیرا دون طبیعت ابداً احساس ندارند. آیا این دلیل بر عقل حیوانات است؟ و برهان شعور و ادراک آنها؟ یا از ضعف احساس و ادراک و عدم عقل؟
این واضح و مشهود است که از عدم عقل اسیر عالم طبیعتند. اگر چنانچه عقل و شعور داشتند، لابد احساسات دیگر داشتند. چنانچه انسان کامل دارد. این واضح است که انبیای الهی حتّی در عقل و ادراک فائق بر دیگرانند. لهذا مؤسّس احساسات وجدانی هستند. و در حقیقت روحانیه مستغرق.
ملاحظه فرمائید که جمیع کائنات اسیر طبیعت هستند. و در تحت حکم و قانون عمومی طبیعت. حتّی کائنات عظیمه یعنی این اجسام نورانیه عظیمهء آسمانی با آن عظمت اسیر حکم طبیعتند. بقدر ذرّه ای از قانون طبیعت تجاوز نتوانند. و از مدار خویش ابداً انفکاک ننمایند. و این کرهء ارض با این جسامت و جمیع کائنات ارضی اسیر طبیعتند. حتّی نباتات و حیوانات. خلاصه جمیع کائنات کلّیه و کائنات جزئیه بسلاسل و اغلال طبیعت محکم بسته، ذرّه ای تجاوز نتوانند. مگر انسان که مظهر ودیعهء ربّانیه است! و مرکز سنوحات رحمانیه. ملاحظه نمائید که بقانون طبیعت انسان اسیر درندگان است. ولی انسان درندگان را اسیر نماید. انسان اعصار حاضره را بجهت قرون آتیه میراث علم و دانش گذارد. بقانون طبیعت اثر و مؤثّر با یکدیگر همعنان است. به فقدان مؤثّر اثر مفقود. امّا آثار انسان بعد از ممات ظاهر و آشکار. انسان مخالف قانون طبیعت شجر بی ثمر را با ثمر نماید. انسان مخالف قانون طبیعت مسمومات را که باعث ممات است، وسیلهء حیات کند و در مقام علاج بکار برد. انسان کنوز ارض یعنی معادن را که بقانون طبیعت مکنون و مستور است ظاهر و آشکار مینماید. انسان بقانون طبیعت ذیروح خاکی است ولی بقوّهء معنویه این قوانین محکمهء طبیعت را میشکند و شمشیر از دست طبیعت گرفته و بر فرق طبیعت میزند. در هوا پرواز مینماید. بر روی دریا میتازد. در زیر آب میرود. انسان کاشف اسرار طبیعت است ولی طبیعت کاشف اسرار انسان نه! و آن حقایق و اسرار را از حیّز غیب بعرصهء شهود میاورد. با شرق و غرب در یک دقیقه مخابره مینماید. این مخالف قانون طبیعت است. صوت آزاد را در آلتی حصر و حبس نماید و این مخالف قانون طبیعت است. در مرکز خویش استقرار دارد و با محلّات بعیده مذاکره و مشاوره و مکالمه نماید. و این مخالف قانون طبیعت است. و انسان قوّهء برقیه را  بآن شدیدی که کوه را میشکافد، در زجاجه ای حصر و حبس کند. انسان در زمین است، اکتشافات سمائیه نماید و این خلاف قانون طبیعت است. انسان مختار است، طبیعت مجبور! انسان شعور دارد، طبیعت فاقد شعور! انسان حیات دارد، طبیعت فاقد حیات! انسان کشف امور آتیه کند، طبیعت غافل از آن! انسان بواسطهء قضایای معلومه کشف قضایای مجهوله نماید، و طبیعت عاجز از آن!
پس واضح و مشهود شد که در انسان قوّهء قدسیه موجود، که طبیعت محروم از آن! در انسان کمالات و فضائلی موجود، که طبیعت فاقد آن! انسان در ترقّی است، و طبیعت بر حالت واحده! انسان کاشف اسرار است، طبیعت جاهل و نادان!
انسان مؤسّس فضائل است، طبیعت داعی رذائل! انسان بقانون عقل حرکت نماید، طبیعت بقانون ظلم! همواره تعدّیات طبیعت است که سبب فلاکت کائنات است. در عالم طبیعت خیر و شرّ متساوی است، و در عالم انسانی خیر مقبول و شرّ مذموم! انسان تجدید قوانین نماید، ولی طبیعت را قانون واحد!
جمیع این فضائل و امتیازات بقوّهء معنویه حاصل و آن قوّهء معنویه ماوراء الطبیعه است و طبیعت محروم از آن فضائل. این قوّهء قدسیه واضح است که  از ماوراء الطّبیعه است. زیرا قوانین طبیعت را بشکند. با وجود این براهین واضحه، چقدر انسان غافل است که پرستش طبیعت کند! و خود را بندهء طبیعت شمرد! با وجود این خود را فیلسوف عظیم داند!
سبحان اللّه این چه غفلت است؟ این چه نادانی است؟ که انسان از حیِّ قدیر غافل شود و از ودیعهء ربّانیه که در نفس خویش مودوع است، بی خبر ماند. اسیر عالم طبیعت گردد! این است کوری حقیقی. این است کری واقعی. این است گنگی ابدی. این است نهایت درجهء حیوانی.         

​----
نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
 
]]><![CDATA[دلائل بهائی از قران]]>Mon, 20 Sep 2021 13:28:14 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/2713792Picture
فهرست مطالب
-  تحقیق و تحرّی حقیقت
- معنی اسلام
- معنی خاتم الانبیّا
-  آیا روز قیامت امده؟
- چطور میتوانیم درست را از نادرست تمیز دهیم؟
- چرا بهاالّلۀ احکام جدید آورد؟
- چند نکته دیگر
​
تحقیق و تحرّی حقیقت
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنْ جاءَكُمْ فاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا أَنْ تُصيبُوا قَوْماً بِجَهالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلى ما فَعَلْتُمْ نادِمينَ  (۴۹:٦حجرات)
اى مؤمنان، هر گاه (حتی اگر) فاسقى خبرى براى شما آورد تحقيق كنيد، مبادا از روى نادانى به قومى رنجى رسانيد و از كار خود پشيمان گرديد.
۱ . در این آیه تحقیق و تحرّی در حقیقت شنیده ها ی خود و گفته های دیگران حکم شده
 
٢ . وظیفه هرمسلمان است تعالیم بهایی را تحقیق کند که میگویند حضرت باب و بهااللّه تحقق ایات ونبوّات در مورد دو ظهور
دراخرالزمان میباشند و معنی روزقیامت که در قران آمده همین است.  این دو ظهور باعتقاد اهل سنّت مهدی و رجعت مسیح
و باعتقاد شیعه قائم و رجعت امام حسین میباشند
٣. اگر چه در قران امده که اسلام تنها د ین حقیقی بوده و حضرت محمّد خاتم النبیّین است ولی این نباید مانع تحقیق مسلمان
خدا پرست، که منتظر ظهورتازه ای در آخرزمان است، دردین بهایی شود چونکه :
 
ا ) قران حکم میکند که تحقیق کنیم وکورکورانه پیروی نکنیم
ب) در آثاربهایی معا نی درست اسلام وخاتم النبیین و روز قیامت توضیح داده شده
 
۴. پیروی کورکورانه ازوالدین و رهبران مذهبی در قران منع شده
حضرت محمد در این ایه میفرماید منکرین اورا رد و گفتند ما پدران خود را دنبا ل میکنم :
(زخرف ۴٣:٢٢ )  بَلْ قالُوا إِنّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ وَ إِنّا عَلى آثارِهِمْ مُهْتَدُونَ
بلكه گفتند ما پدران خود را به عقايد و آيينى يافتيم و البته ما هم كه در پى آنها رويم بر هدايت هستيم.
*حضرت محمد دو باره در این ایه تا کید میکند که درادیان گذشته نیزچنین با پیامبران رفتارشده:
وَ كَذلِكَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ في قَرْيَةٍ مِنْ نَذيرٍ إِلاّ قالَ مُتْرَفُوها إِنّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى أُمَّةٍ آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ(۴٣:٢٣ زخرف )
و همچنين ما هيچ رسولى پيش از تو در هيچ شهر و ديارى نفرستاديم جز آنكه اهل ثروت و مال آن ديار به رسولان گفتند كه ما پدران خود را بر آيين و عقايدى يافتيم و از آنها البته پيروى خواهيم كرد.
* و در این ایه منکرین بزرگان خود را مسئول گمراهی خود بهانه میکنند :
وَ قالُوا رَبَّنا إِنّا أَطَعْنا سادَتَنا وَ كُبَراءَنا فَأَضَلُّونَا السَّبيلاَ (٣٣:٦۷ احزاب)
و گويند اى خدا ما اطاعت امر بزرگان و پيشوايان خود را كرديم كه ما را به راه ضلالت كشيدند.
۵. در این ایه بهانه دنباله روی از اکثریت مردمان دیگرهم رد شده و قبول نیست :
وَ إِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبيلِ اللّهِ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ (٦:۱۱٦ انعام)
و اگر فرمان برى بيشتر كسانى را كه در روى زمين اند،گمراه مى كنند تو را از راه خدا ،  پيروى نمى كنند مگر پندار خود را.
٦. قران یاد اوری میکند که اگر معانی تشبیهات و مثلها را درست تعبیر نکنیم گمراه مشویم :
بِهذا مَثَلاً يُضِلُّ بِهِ كَثيراً وَ يَهْدي بِهِ كَثيراً وَ ما يُضِلُّ بِهِ إِلاَّ الْفاسِقينَ (٢:٢٦ بقره)
خدا بدان مثل گمراه كند بسيارى را و راه مى نمايد بهمان مثل بسيارى را واو گمراه نكند مگر بد کاران را.
۷.در این ایه قران یاد اوری میکند که مردم با پیامبر فرستاده خدا مخالفت میکنند چون انچه او اورده مطابق میلشان نیست :
أَ فَكُلَّما جاءَكُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى أَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَريقاً كَذَّبْتُمْ وَ فَريقاً تَقْتُلُونَ (٢:٨۷ بقره)
آيا هرگاه بيايد سوى شما فرستاده اى باحكامى كه نخواهد آنرا نفسهاى شما سركشى مى كنيد؟ پس گروهى (از پيمبران ) را بدروغ داشتيد و گروهى را بكشتيد.
٨. و سرانجام خدا اطمینان میدهد که اوما را در کوشش برای یافتن حقیقت راهنمایی میکند:
وَ الَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنينَ (٢۹:٦۹ عنكبوت)
و آنان كه در (راه) ما جهد وكوشش كردند محققا آنها را به راه‏هاى خويش هدايت مى‏كنيم، و هميشه خدا يار نكوكاران است.
*******************************************
معنی اسلام
۱. این سه ایه در قران باعث سوء تفاهم در میان مسلمین شده :
إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللّهِ الْإِسْلامُ (٣:۱۹ آل عمران) دين نزد خدا اسلام است.
وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ ديناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي الآْخِرَةِ مِنَ الْخاسِرينَ (٣:٨۵ آل عمران)
وکسی بجويد غيراز دين اسلام دين ديگر، هرگز آن دين پذيرفته نخواهد شد از او وآن كس در آن سراى از زيانكارانست.
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً..
امروز كامل گردانيدم براى شما دينتان را و تمام كردم بر شما نعمت خود را و پسنديدم براى شما اسلام را از نظر آئين (۵:٣ مائده).
* مسلمین از این ایات چنین برداشت کرده اند که دین اسلام آخرین دین است. تعالیم بهایی روشن میکنند که اینطور نیست. اسلام یعنی تسلیم شدن است بامرخدا که پیامبر درزمان ظهورش از طرف او آورده. در زمان حضرت محمد آنان که پیامبر جدید را قبول کردند و تسلیم امر خدا در قران شدند مسلم نامیده شدند. از اینروست که قران حضرت نوح را درسوره یونس ایه ۷۱- ۷٢ مُسلم نامیده. حضرت ابراهیم ویعقوب و فرزندان انان نیز درسوره بقره ایه ۱٣۰- ۱٣٢ مسلمان هستند وحضرت موسی و پیروان او دریونس ایه ٨۴ واعراف ایه ۱٢٦. حواریون حضرت مسیح هم در سوره مائده ایه ۱۱۱ مسلمان خوانده شده :
وَ إِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بي وَ بِرَسُولي قالُوا آمَنّا وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُون ( ۵:۱۱۱ مائده)
ياد كن زمانى را كه وحى كردم به حواريّون (عيسى ) كه ايمان آوريد به من و بفرستاده من گفتند ايمان آورديم و گواه باش به اينكه مامسلمان هستیم (در برابر فرمان خدا تسليم هستیم).
 
* بنابراین می بینیم که خداوند کریم در قران مجید دیانت فرستاده خود را در همه اعصار اسلام نامیده. این نام عمومی اسلام حقیقت اساسی ادیان وتسلیم به اراده الهیست که در این زمان در دیانت جهانی بهایی تحقق یافته. اگرکسی خود رامسلمان خوب بداند باین ایات توجه میکند وانچه شنیده را کنار گذاشته کتب بهایی را میخواند وتحرّی حقیقت میکند.
 *****************************************
 معنی خاتم الانبیّا
 
در این ایه حضرت محمّد خاتم الانبیّا خطاب شده :
 ماكانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَدٍ مِنْ رِجالِكُمْ وَ لكِنْ رَسُولَ اللّهِ وَخاتَمَ النَّبِيِّينَ وَ كانَ اللّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَليماً (٣٣:۴۰ احزاب) محمّد (صلّى اللّه عليه وآله وسلّم) پدر هيچ يك از مردان شما نيست ليكن او رسول خدا و خاتم انبياست، و خدا هميشه برهمه امورآگاه است.
 
* این ایه را مسلمین باین معنا گرفتند که دیگر پیغمبری نخواهد آمد و خداوند رحمان بندگانش را ازهدایت و راهنمایی تا ابد محروم کرده
نکات زیر این استنباط نادرست را روشن میکنند:
۱. در تورات یهود باید سبط ، یعنی حرمت روز شنبه، را برای همیشه نگهدارند :
" بنی اسرائیل سبط را برای همیشه نگهدارند و این عهد است بین من و انها " خروج٣۱ ایه ۱٦
*حضرت مسیح و محمد هر دو سبط را شکستند و منقضی نمودند. آیا این باین معنی است که ایشان اشتباه کردند؟
٢. حضرت مسیح درمکاشفه یوحنا " الف و یا ، اول و آخر" ذکر شده ۱:ایه۱۱
همینطوردرانجیل لوقا "زمین و اسمان میگذرند ولی کلام من نخواهد گذشت " ٢۱ :ایه ٣٣
* اگرمسیح آخر است پس چرا رسول دیگری امد ؟ و اگر کلام مسیح نباید تغییر کنند چرا قران نازل شد؟
٣. دلیل اینکه در کتب مقدس ادیان این گونه ایات متداولند اینست که حقیقت روحانی انبیا یکی وآن حقیقت خدا ست واین ایات در مورد خدا درست هستند. آنها صدای خدا هستند وازطرف اوصحبت میکنند واو قادر و مختار است در حکم . اوابدی و جاویداست
در بزرگی و سروری بر خلقت خود:
ا) قُولُوا آمَنّا بِاللّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلى إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى وَ عيسى وَ ما أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ (٢:۱٣٦ بقره)
 
بگوئيد گرويد يم بخدا و آنچه فرود آمده است بسوى ما و آنچه فرود آمده است به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط (طوايفى كه هر كدام به يكى از فرزندان يعقوب منتهى مى شدند) و به كتابى كه داده شد به موسى و عيسى وبه آنچه داده شده به پيامبران ديگر از نزد پروردگارشان. هيچ جدائى نمى افكنيم ميان يكى از ايشان وما مسلمانیم.
 
ب) (٢:٢٨۵ بقره)...لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا..
 
(مومنان مى گويند) فرقى نمى گذاريم ميان هيچيك از پيامبرانش و گفتند سخنان خدا را شنيديم واطاعت كرديم.
 
پ)  إِنّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عيسى وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً  (۴:۱٦٣  نساء)
 
البته ما وحى فرستاديم بسوى تو همانگونه كه وحى فرستاديم بسوى نوح و پيامبرانى كه از پس او بودند و وحى فرستاديم بسوى ابراهيم و اسمعيل و اسحاق و يعقوب و فرزند زادگان يعقوب و عيسى و ايّوب و يونس و هارون و سليمان و عطا كرديم به داود زبور را.
 
۴) قران یاد اوری میکند که امر خدا پایان ندارد و کلام او نا محدود است :
ا) قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً (۱٨:۱۰۹الکهف)
بگو كه اگر دريا براى (نوشتن) كلمات پروردگار من مركب شود پيش از آنكه كلمات پروردگارم به آخر رسد دريا خشك خواهد شد هر چند دريايى ديگر باز ضميمه ي آن كنيم.
ب)  وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللّهِ إِنَّ اللّهَ عَزيزٌ حَكيمٌ (٣۱:٢۷ لقمان)
و اگر هر درخت روى زمين قلم شود و آب دريا به اضافه هفت درياى ديگر مركب گردد باز نگارش كلمات خدا ناتمام بماند، كه همانا خدا را اقتدار بى‏نهايت و حكمت بى‏پايان است.
* قران در این ایه مخا لفت یهود با پیغمبر را میگوید که یک نمونه ازاین دشمنی هاست :
پ)  وَقالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْديهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ يَداهُ مَبْسُوطَتانِ يُنْفِق كَيْفَ يَشاءُ..(۵:٦۴ مائده)
وگفتند یهود دست خدا بسته است، بسته باد دستهايشان و رانده (لعنت) شده اند از رحمت الهى به آنچه گفتند بلكه دست خدا گشاده است روزى ميدهد چنانچه خود خواهد.
۵. حضرت محمد اطمینان میدهد که خدا بنا براراده خود هر زمان خواهد پیامبران فرستد:
ا) يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ أَنْ أَنْذِرُوا أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاّ أَنَا فَاتَّقُونِ  ( ۱٦:٢  نحل  )
 
خدا فرشتگان را با الهام به امر خود بر هر يك ازبندگان كه خواهد مى‏فرستد كه خلق را اندرز داده كه خدايى جز من نيست، پس بترسيد.
 ب) اللّهُ يَصْطَفي مِنَ الْمَلائِكَةِ رُسُلاً وَ مِنَ النّاسِ إِنَّ اللّهَ سَميعٌ بَصيرٌ (٢٢:۷۵ حج )
خداست كه از ميان فرشتگان و آدميان رسولانى برمى‏گزيند، كه همانا خدا شنوا وبيناست.
٦. نکته مهم دیگر ی که قران می آموزد اینست که برای هر امتی و مردمی  پیغمبری امده وبرایشان زمانی معیّن شده که معلوم
و ثابت است واین زمان دیر یا زود نمیشود :
ا)  وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ ( ۷:٣۴ اعراف )
 
براى هر امتی زمانی معین است و چون بيايد مهلت ايشان نروند ساعتى پس و نه پيشى مى گيرند.
ب) لِكُلِّ أَجَلٍ كِتابٌ .. ( ۱٣:٣٨ رعد ) هر وقتی را کتابی مرقوم.
پ)  يَمْحُوا اللّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ ( ۱٣:٣۹ رعد )
خدا هر چه را خواهد محو و هر چه را خواهد اثبات مى‏كند و اصل كتاب  نزد اوست.
ت) ما تَسْبِقُ مِنْ أُمَّةٍ أَجَلَها وَ ما يَسْتَأْخِرُونَ (٢٣:۴٣ موئمنون)
خود پس و پيش نخواهند افتاد.  هيچ قومى از اجل (وقت مقرر)
 
۷. ازتوضیحات بالا چنین نتیجه دیگری میشود :
ا)  حقیقت پیامبران حقیقت خدا است لذا در کتب بهائی مظهر خدا نیز نامیده شده اند (۱بالا).  تعالیم روحانی و اخلاقی ا دیان یکی وهمیشگی است ولی تعالیم دیگراشان برای  مد ّت معینی امده و پیامبر بعدی بر حسب احتیاج زمان آنها را تغییر میدهد. مثلاً تساوی کامل زن ومرد از تعالیم اساسی بهائی هست و احکام جزائی مثل برید ن د ست و شلاق زدن و سنگسار کردن و جهاد در دین بهائی وجود ندارند .
 
ب)آمدن د ین خدا برای هدایت بشر توقف ندارد ودر اراده اوست که  ِکی و کجا رحمتش شامل شود واو برای هر د ین زمان معینی تعیین میکند تا دین نوی دیگری بیاید و تازه گی در عالم  ایجاد کند، همان طور که تاریخ سیر تکاملی ادیان را نشان میدهد
* حال سئوالی که پیش میاید اینست که منظور از خاتم الانبیا چیست ؟
٨. در قران رسول و نبی با دو معنای متفاوت بیان شده و یکی نبوده، مثلاً درایات زیر:
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ الاّ.. و ما پيش از تو هيچ رسول و نبی نفرستاديم مگر... (۵٢ : ٢٢ حج )
* در دو آیه زیرحضرت موسی نبی ورسول هردو ذکر شده ولی هارون برادر او فقط نبی است :
وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مُوسى إِنَّهُ كانَ مُخْلَصاً وَ كانَ رَسُولاً نَبِيًّا  (۱۹:۵۱ مريم )
و ياد كن در كتاب خود شرح حال موسى را كه او بنده‏اى برگزيده و رسول و نبی بود.
وَ وَهَبْنا لَهُ مِنْ رَحْمَتِنا أَخاهُ هارُونَ نَبِيًّا ( ۱۹:۵٣ مریم )
و از لطف و مرحمتى كه داشتيم برادرش هارون نبی را نيز (براى مساعدت او ) به او عطا كرديم.
*کلمه نبی یعنی کسیکه نباء میاورد، خبر میدهد و پیشگویی برای آینده میکند . انبّیای اسرا ئیل در کتاب مقد س خبر و اخطار از روزعذ اب و روز نجات میکنند. حضرت محمد در قران از روز قیامت  و دادرسی میگوید. در سوره ۷٨ نباء ایه ٢ از خبر عظیم میگوید که بزودی واقع خواهد شد. (در بخش بعد درباره این موضوع بیشتر گفتگو کنیم)
 
عَمَّ يَتَساءَ لُونَ (۱) (مردم) از چه خبر مهمى پرسش و گفتگو مى‏كنند؟
عَنِ النَّبَإِ الْعَظيمِ (٢) از خبر بزرگ ( قيامت – زنده شدن - روز قضاوت).
الَّذي هُمْ فيهِ مُخْتَلِفُونَ (٣) كه در آن با هم به جدال و اختلاف كلمه برخاستند.
كَلاّ سَيَعْلَمُونَ (۴) چنين نيست بهزودى خواهند دانست.
ثُمَّ كَلاّ سَيَعْلَمُونَ (۵) و باز چنين نيست البته به زودى آگاه مى‏شوند.
۹. از آیات قرانی معلوم است که نبی و رسول یک معنی ندارند.  ایه زیر امدن رسولان در اینده را نوید میدهد :
 
يا بَني آدَمَ إِمّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتي فَمَنِ اتَّقى وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ  (٣۵ : ۷ اعراف ) اى فرزندان آدم پس خواهند امد بسوى شما رسولانی از جنس خودتان (و قطعا خواهند آمد) كه بخوانند برشما آيه هاى مرا پس هركه پرهيزکار بوده خود را به اصلاح آرد هيچ بيمى نيست بر ايشان و نه آنان محزون مى شوند
سُنَّةَ اللّهِ الَّتي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللّهِ تَبْديلاً (٢٣ : ۴٨  الفتح )
سنّت الهى (نظام ربّانى) بر اين بوده از قبل و ابداً در سنّت خدا تغييرى نخواهى يافت.
* پس حضرت محمّد رسول ونبی هردوبوده و خاتم الانبیا ست، چون اخرین نبی هست که روز قیامت را خبر داده :  قیامت (قیام) بمعنی برخاستن و زنده شدن ایمانی و روحانی است وامروز است، و درظهور وجودات مقدس باب و بهااللۀ محقق شده که موءسسس دیانت بهائی هستند. با این شواهد ایا میتوان گفت امدن فرستادگان خدا متوقف شده ؟ نه، سنّت خدا تغییر نکند و مربیّان اسمانی خواهند امد! در صدها اثار و ا لواح بهایی تازه گی و شیرینی کلام خدا را می چشیم و ازعنایت او شاکریم
 
**************************************
 آیا روز قیّامت امده؟
۱.قران میگوید معنی روز قیامت رمزی است که فقط خدا میداند ودر وقتش خدا معلوم کند :
يَسْئَلُونَكَ عَنِ السّاعَةِ أَيّانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلاّ هُوَ…  ( ۷:۱٨۷  اعراف)
مى پرسند تو را اززمان (رستاخيز)كه كى بپا خواهد شد بگو دانستن (رستاخيز) نزد پروردگارمن است، وقتش فقط خدا داند.
* بنابراین ایه هر چه مردم در باره روز قیامت گفته اند فقط افکار و تصورات انهاست. پس چطور علما میگویند که روز قیامت نیامده و ایات را به عقیده خود معنی کنند؟
 
٢. در این مورد قران توضیح میدهد که در کتاب خدا ایات دو دسته هستند :
انها که معنای انها روشن است محکمات، وانها که بصورت داستان و تشبیه هستند متشابهات خوانده شده.
متشابهات احتیاج به تعبیردارند و قران میگوید فقط خدا تعبیر انها را میداند و بموقع خود پیامبران فرستاده او معنی خواهند کرد :
هُوَ الَّذي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْويلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْويلَهُ إِلاَّ اللّهُ…( ٣:۷ آل عمران)
او است آنكه فرو فرستاد بر تو قرآن را، پاره اى از آن آيات محكمات است (در دلالت كردن بمعنی خود ابهامی ندارند) كه آيات قرآن اصل قرآنند و پاره اى ديگر متشابهاتند (كه معنی واقعى آن روشن نيست ) و اما آنكه در دلهايشان ميل باطل است پيروى مى كنند آياتى را كه متشابه است از قرآن براى فتنه جوئى و با تاءويل آن (بر طبق عقيده خود ) و نمى داند تاءويل آنرا جز خدا.
وَ لَقَدْ جِئْناهُمْ بِكِتابٍ فَصَّلْناهُ عَلى عِلْمٍ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُوءْمِنُونَ(۵٢ : ۷ اعراف)  وآورديم براى ايشان كتابيكه بيان كرديم (معانى) آنرا در حاليكه دانا بوديم که آن كتاب راهنما و رحمتى است براى گروه مومنان.
هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاّ تَأْويلَهُ يَوْمَ يَأْتي تَأْويلُهُ يَقُولُ الَّذينَ نَسُوهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقّ ( ۵٣ : ۷  اعراف)
آيا انتظار نمى كشند جزسرانجام روزيكه بيايد تاءويل(معانى ) كتاب، آنانكه اهمیّت ندادند پيش از اين مى گويند كه ا لبته آمدند رسولان خدا براى ما بدرستی.
* کتب بهایی میگویند بیشتر آیات قرانی که متشابهاتند در باره روز قیامتند. از انجا که معنی روز قیامت فقط توسط خدا در اینده معلوم خواهد شد پس تاویل و معنی تشبیهات قران هم در روز قیامت خواهد امد.
حضرت  بهااللۀ در نوشته های خود مثل کتاب ایقان ولوح ابن ذ ئب هم امدن روز قیامت را اعلان کردند وهم معانی تشبیهات و امثال کتب مقدس را بیان فرمودند
٣. در قران ایاتی که روز قیامت را خبر میکنند از وقایع بسیار خطرناک میگویند. مثلاً :
زمین زمین دیگری شود ( ٦۷ زمر، ۴٨ابراهیم ، ٣ انشقاق ، ۴۴کاف ،۵۰ روم ،۱۷حدید )
آسمان دو پاره شود ( ۱انشقاق ، ۱ انفطار ، ۱۹نباء ، ۱۰۴ انبیا ، ٣۷رحمان ،۱۰ دخان ، ٢۵فرقان )
درسوره تکویر خورشید و ستارگان نابود شوند.
در ٨ معارج  آسمان فلز مذ اب شود : يَوْمَ تَكُونُ السَّماءُ كَالْمُهْلِ
همچنین زمین لرزه شده و کوه ها از میان روند ( ٨٨نمل ، ۵ واقعه ، ۵قارعه ، ۱۴ مزمل ،۱۰مرسلات ، ٢۰ نباء ، ٣تکویر، ۱۰۵ طه ) در سوره های تکویر، انفطا رومرسلات  باز امده که خورشید و ستارگان تاریک شوند
* وقتی ایات زیر را با وقایع بالا با هم در نظر میگیریم تشبیهی بودن این وقایع روشن میشوند
أَ فَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غاشِيَةٌ مِنْ عَذابِ اللّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السّاعَةُ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ (۱۰۷ :۱٢ يوسف )
آيا ايمن از آنند كه عذابى از خدا بر آنها احاطه كند يا آنكه ساعت (موعود) ناگهان فرا رسد و در آن حال غافل باشند؟
وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ هُمْ في غَفْلَةٍ وَ هُمْ لا يُوءْمِنُونَ (٣۹: ۱۹ مريم )
 
و (اى رسول ما) امت را از روز غم و حسرت (يعنى روز قيامت) بترسان كه آن روز ديگر كارشان گذشته است و آنها سخت از آن روز غافلندو به آن ايمان نمى‏آورند.
 
يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَ يَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضا.. (٢۵: ٢۹ عنكبوت)…
 
چون روز قيامت شود در آن روز بعضی از شما ازديگران بيزارى جوييد وبعضی هم د یگران را لعن و نفرين كنند ( اذار وتکفیر پیروان موعود اخرزمان ، یعنی بهاییان ).
 
* حال خوب است ازخود بپرسیم : اگر وقایع بالا بصورت ظاهر واقع شوند آیا میشود  کسی بیخبر بماند و هم چنان در غفلت و بی خبری آمدن  روز قیامت را  انکار کند و حتی انها که هدایت و زنده ایمانی شدند را اذیت کند ؟ بد یهی و واضح است که این ایات تشبیهات و سمبولی هستند و بظاهر رخ نمیدهند . وقتی این حقیقت را می فهمیم علّت انکار مردم روشن میشود
 
۴. از ایات بالا روشن شد که وقایع روز قیامت از متشابهات قران هستند. در ایات زیر حقیقت د یگری معلوم میشود و آن اینستکه زنده شدن روحانی عالم انسانی یعنی بوجود اوردن صلح وعدالت و اخلاق در این جهان اشوب زده بتدریج است...
روز خدا طولش هزار سا ل است :
ا)  وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ وَ لَنْ يُخْلِفَ اللّهُ وَعْدَهُ وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمّا تَعُدُّونَ  (۴۷ : ٢٢حج )
و از تو تقاضاى تعجيل در عذاب مى‏كنند و هرگز خدا برخلا ف وعده ي خود نخواهد كرد، و همانا يك روز نزد خدا هزار سال به حساب شماست.
ب) اللّهُ الَّذي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما في سِتَّةِ أَيّامٍ ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ... (۴ :٣٢ سجده )
خدا آن كسى است كه آسمانها و زمين و هر چه در بين آنهاست همه را در شش روز بيافريد، آن گاه بر تخت (فرمانروايى) قرار گرفت...
* دراین ایه شش روز شش هزار سا ل دور آدم است که تشبیه به خلقت یعنی اماد ه ساختن شده. حال، عالم بشری برای دیانت بهاالّلۀ اورنده وحدت جهانی وصلح عمومی آماده شده.  با حضرت آدم این دور اغاز شد، بعد از شش هزار این دورتمام ودور بهایی اغاز شده و خداوند در امرجهانی بهایی امور عالم را اداره و فرمانروایی کند.  در دو ایه زیرآدم در زمره ی پیامبران نامبرده شده :
إِنَّ اللّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمينَ (٣:٣٣ ال عمران)
البته خدا برگزيد آدم و نوح و آل ابراهيم (حضرت محمد و خاندانش هم از آل ابراهيم اند) و آل عمران (مريم و عيسى ) را بر جهانيان.
أُولئِكَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَ مِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ وَ مِنْ ذُرِّيَّةِ إِبْراهيمَ وَ إِسْرائيلَ وَ مِمَّنْ هَدَيْنا... (۱۹:۵٨ مریم)
اينان همان انبیّا ئی هستند كه خدا به لطف و انعام خود از ميان همه ي اولاد آدمو اولاد آنان كه با نوح در كشتى نشانديم و اولاد ابراهيم و يعقوب ( اسرائیل ) و ديگر كسان كه هدايت كردیم....
 
*حضرت محمد در یک حد یث خود را همه پیامبران گفته : "من همه ی پیامبران هستم " ودر جای دیگر"من آدم اول ، نوح ، موسی و مسیح هستم." برای توضیح بیشتردرباره روح مقدسه واحده انبیّا به کتاب ایقان نازله ازقلم حضرت بهااللۀ مراجعه شود
 
پ) يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ في يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمّا تَعُدُّونَ ( ۵ : ٣٢ سجده )
اوست كه امر ( دین ) را از آسمان به زمين تدبير مى‏كند سپس در روزى كه مقدارش به حساب شما بندگان هزار سال است باز به سوى او باز مى‏گردد
* در ایه بالا مدّ ت دین اسلا م هزار سا ل تعیین شده و بعد از ان به خدا برگرد د. مدّت ٢٦۰ سال دوران انسجام اسلام بود ودر سال ۱٢٦۰ قمری حضرت باب در شیراز اظهار امر، بعثت فرمود
ت) يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَ يُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَمَوْتِها وَكَذلِكَ تُخْرَجُونَ( ۱۹ :٣۰ روم )
(خداوند) زنده را از مرده و مرده را از زنده برانگيزد و زمين را پس از مرگ برانگيزد و همين گونه شما را هم ( از مرگ) بيرون آرد
 
* برانگیختن و بیرون امدن از مرگِ معنوی و ایمانی قیامت و زنده شدن است در اصطلاح تمام کتب دینی. امروزحتی کره زمین هم باعلم و اکتشاف و صنعت زنده شده! مرگ ایمانی سپری شدن دور دین قبل و زند گی ایمانی شناختن حق در پیامبر بعدی است!
۵. با روشنی در این ایه امدن کتابی در روز قیامت برای انسانها وعده شده :
 
ا)  وَكُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ في عُنُقِهِ وَ نُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ كِتاباً يَلْقاهُ مَنْشُورا (۱۷:۱٣ الاسراء) و ما تقدیر و نتيجه ي اعمال هر انسانى را طوق گردن او ساختيم و روز قيامت كتابى بر او بيرون آريم در حالى كه آن نامه چنان باز باشد كه همه ي اوراق آن را اوملاحظه كند.
 
ب) يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجيبُونَ بِحَمْدِهِ وَ تَظُنُّونَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلاّ قَليلاً ( ۱۷:۵٢ الاسراء)
روزى كه خدا شما را بخواند وشمابا حمد و ستايش او را اجابت كنيد و تصور مى‏كنيد كه جز اندك زمانى درنگ نكرده‏ايد.
پ) وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَريبٍ ( ۵۰:۴۱ ق )
وبه نداى منادى ( پیامبرحق ) روزى كه ازمكان نزديك ندا كند گوش فرا دار.
 
ت) يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ (۵۰:۴٢ ق (
روزى كه خلق آن صيحه ي (صدای) حق را بشنوند آن روز هنگام دو باره زنده شدن است.
ث) فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنيفاً فِطْرَتَ اللّهِ الَّتي فَطَرَ النّاسَ عَلَيْها لا تَبْديلَ لِخَلْقِ اللّهِ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ..( ٣۰:٣۰روم) پس تو مستقيم روى به جانب د ین  آور، و پيوسته از طريقه ي دين خدا كه فطرت خلق را بر آن آفريده است پيروى كن كه هيچ تغييرى در خلقت خدا نیست، اين است آيين استوار.
* درایات بالامی بینیم در روز قیامت " کتابی" نازل میشود که د یگرکتاب اسمانی نیست جز ا لواح ونوشته های مقدس حضرت باب وبها اللّۀ که در "اند ک زمان" بعد از حضرت محمد ظهورفرمودند. "صدای حق" هم  اظهار امر حضرت بهاالّلۀ از "مکان نزدیک" است که در بغداد نزد یک عربستان واقع شد. در آیه اخر خلق خدا و خلقت او بر دین و ایین استوار است و تغییر نکند، یعنی حتی بعد از کهنگی د ین را نو و تازه فرماید و باین منوال د ین داری و خدا شناسی قوّت و ادامه یابد
 
٦. در زیر می بینیم که قران خود معنی کلمات و اصطلاحات که درتشبیه روز قیامت بکار برده را بما گوید :
 
ا) زندگی : یکی ازوقایع مهم روز قیامت زنده شدن مردگان است. قبلاً گفته شد که منظور زند گی روحانی وایمانی است. ایه زیر بعد از مومن شدن حمزه عموی پیغمبرنازل شد. اومرده بود زنده شد و از تاریکی به روشنایی وارد شد
أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشي بِهِ فِي النّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْكافِرينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ  ( ٦:۱٢٢ انعام )
 
آيا كسيكه بود مرده پس زنده كرديم اورا (به ايمان ) و قرار داديم برايش نورى كه بوسيله آن مى رود در ميان مردم همانند آن باشدكه در تاريكى هاست درحاليكه نيست بيرون آينده از آن تاريكيها؟ اینست که كافران آنچه میکنند دوست دارند.
أَمْواتٌ غَيْرُ أَحْياءٍ وَ ما يَشْعُرُونَ أَيّانَ يُبْعَثُونَ (٢۱: ۱٦ نحل)
اينها ( کافران ) مرده و از حيات بى‏بهره‏اند و هيچ حس و شعور ندارند كه در چه هنگام مبعوث (بزندگی ) شوند.
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اسْتَجيبُوا لِلّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْييكُمْ  (٨:٢۴ انفال)
اى كسانى كه ايمان آورده ايد اجابت كنيد خدا و فرستاده او را آنگه كه رسول بخواند شما را به آن چيزى كه زنده گردانيد شما را.
ب) نور: در روز قیامت خورشید تاریک شود و نور ندهد. تعبیر بهایی معنوی است یعنی خورشید دیانت در خفای بی دینی و خرافات و بیعدالتی تاریکشود. ابر های نادانی و گمراهی اسمان د ین را گرفته نور خورشید پیامبر فرستاده او را مانع شوند.
ستارگان اسمان دین یعنی رهبران مذهبی که زمانی برای خود در خشش داشتند بی اعتبار شوند، فرو میریزند
* درایات زیرمعنی نور روشن میشود :
اللّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ...( ٣۵ : ٢۴ نور ) خدا نور آسمانها و زمين است...
يُريدُونَ أَنْ يُطْفِوءُا نُورَ اللّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللّهُ إِلاّ أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ ( ٣٢: ۹ توبه)
مى‏خواهند كه نور خدا را با دهانشان (به نَفَس تيره و گفتار جاهلانه ي خود) خاموش كنند و خدا نگذارد، تا آنكه نور خود را در منتهاى ظهور و حد اعلاى كمال برساند هر چند كافران ناراضى و مخالف باشند.
...قَدْجاءَكُمْ مِنَ اللّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبينٌ ( ۵:۱۵ مائده )
..براستى كه آمد بسوى شما از جانب خدا نور(امر جدید) وكتابى روشن.
كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلى صِراطِ الْعَزيزِ الْحَميدِ ( ۱ : ۱۴ ابراهیم )
 
اين (قرآن) كتابى است كه ما به تو فرستاديم تا مردم را به امر خدايشان از ظلمات (جهل و كفر) بيرون آرى و به عالم نور رسانى و به راه خداى مقتدر ستوده صفات رهسپار گردانى.
پ) زمین لرزه : در سوره های حج و زلزال در آن روز زمین میلرزد. زمین به تعبیر معنوی قلبهای مردم منظور است :
قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ واجِفَةٌ (۷۹:٨ نازعات) در آن روز قلبها لرزان (مضطرب) شوند.
هُنالِكَ ابْتُلِيَ الْمُوءْمِنُونَ وَ زُلْزِلُوا زِلْزالاً شَديداً (۱۱ : ٣٣ احزاب)
در آنجا موءمنان امتحان شدند و (ضعيفان در ايمان) سخت متزلزل گرديدند.
ت)  آتش : حضرت محمد جهل منکرین را به آتش تشبیه می کند :
...وَكُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آياتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ (۱۰٣ : ٣ آل عمران)
..وبوديد شما بر كنار گودالى از آتش پس خدا رهانيد شما را از آن آتش بدينسان بيان مى كند خداى براى شما دليلهاى خود را تا آنكه شما راه راست يابيد.
ث) حواس جسمانی : بینایی و شنوایی باطنی وایمان قلبی منظور است :
خَتَمَ اللّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ عَلى سَمْعِهِمْ وَ عَلى أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظيمٌ (۷ : ٢ بقره )
خدا بر قلب هاشان مهر زده و بر گوش و چشمهاشان پرده ايست و ايشان عذابي عظيم دارند.
صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَرْجِعُونَ (۱٨: ٢ بقره) كر و گنگ و كورند پس ايشان (از كفر) باز نگردند.
لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ ( ۱۷۹: ۷ اعراف )
ايشان را دلهائى است كه در نمى يابند بدان (هيچ حقيقتى را) و ايشان را چشمهائى است كه نمى بينند بدان و ايشان را گوشهائى است كه نمى شنوند به آن، آنگروه مانند چهارپايانند بلكه ايشان گمراه ترند بى خبرند.
ج)  رجعت : بازگشتِ حقیقت روحی ومعنوی منظور است. در ایه زیر حضرت محمد یهود را که بد گویی و مخالفت میکردند خطاب میکند. انها در گذشته با رسول خدا، حضرت مسیح دشمنی کردند، و بعد نیز با حضرت رسول همان کردند ، پس درحقیقت باطنی  مثل رجعت همان مردم باشند :
الَّذينَ قالُوا إِنَّ اللّهَ عَهِدَ إِلَيْنا أَلاّ نُوءْمِنَ لِرَسُولٍ حَتّى يَأْتِيَنا بِقُرْبانٍ تَأْكُلُهُ النّارُ قُلْ قَدْ جاءَكُمْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلي  بِالْبَيِّناتِ وَ بِالَّذي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ (۱٨٣ : ٣ آل عمران )
گفتند البته خدا عهد كرده با ما (ما را امر كرده ) كه ايمان نياريم فرستاده اى را تا آنكه بيارد براى ما قربانى كه بسوزاند آن را آتش . (اى پيامبر) بگو بحقيقت آمد بسوى (پيشينيان ) شما فرستادگانى پيش از من با معجزه هاى روشن و قربانى كه شما گفتيد پس چرا كشتيد آنان را اگر هستيد شما راستگويان.
وَ إِنَّهُ لَعِلْمٌ لِلسّاعَةِ فَلا تَمْتَرُنَّ بِها وَ اتَّبِعُونِ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ (٦۱: ۴٣ زخرف)
و (نزول عيسى) علم و نشانه ي ساعت قيامت است ، زنهار در آن ساعت شك و ريب روا داريد و مرا پيروى كنيد كه راه راست همين است.
* در ایه بالا و نیز در ۱۵۹- ۱۵۵: ۴ نساء ، رجعت مسیح در روز قیامت واقع شود. روشن است که منظور رجعت حقیقت و صفات و کمالات مسیح است نه شخص عیسی علیه السلام . این ایات در ظهور حضرت بهاالّلۀ محقق شدند. حضرت بهاالّلۀ رجعت روح القد س، موعود همه ی ادیان که در روح قدسی وحدت دارند هستند. معنی لغوی بهااللۀ نور وزیبایی خدا ست از دو لغت بهاء والّلۀ
چ) خدا و فرشتگان او : در این ایه فرشتگان خدا در روزقیامت میایند :
هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاّ أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللّهُ في ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِكَةُ وَ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ إِلَى اللّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ (٢۱۰: ٢ بقره)
آیا انتظار ندارند مگر اينكه بيايد بديشان خدا در سايه ی ابرها و با فرشتگان  و امر تمام شود و بسوى خدا بازگشت مى يابد همه كارها.
* امدن خدا یعنی امدن مظهر و فرستاده اوست با فرشتگان که پیروان ویاوران او هستند که در راه او جان بازی می کنند .
هم چنین در زیر حقیقت روحانی پیامبران حقیقت خدا ست و فرشتگان از میان مردم هستند :
إِنَّ الَّذينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللّهَ... (۱۰ : ۴٨ الفتح )
همانا موءمنانى كه با تو بيعت(عهد) مى‏كنند به حقيقت با خدا بيعت مى‏كنند…
وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً لَجَعَلْناهُ رَجُلاً وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ ( ۹ : ٦ انعام )
و اگر قرارش مى داديم فرشته اى البته قرارش مى داديم بصورت مردى و لباس بر تن او میکردیم مثل لباس خودشان.
ح) دو شیپور : در آخر زمان ، روزقیامت، دو شیپور صدا کنند یعنی دو ظهور واقع شود که با فاصله کم از هم بودهو در حقیقت یکی هستند. این دو ظهور حضرت باب و بهااللۀ هستند. حضرت باب مبشر(بشارت دهنده ی) حضرت بهاالّلۀ میباشد. کتب زیادی از قلمشان نازل شده َو نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلاّ مَنْ شاءَ اللّهُ ثُمَّ نُفِخَ فيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ (٦٨ : ٣۹ زمر)
ودر شیپور بدمند و هر كه در آسمانها و زمين است همه يكسر مدهوش شوند، جز انان که خدا خواهد آن گاه صدای ديگرى در آن دميده شود كه ناگاه خلايق همه (از خواب) بر خيزند و نظاره كنند
وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ...( ۹٦ : ٣۹ زمر)
و زمين به نور پروردگار خود روشن گردد و کتاب وضع (نوشته)  شود…
يَوْمَ تَرْجُفُ الرّاجِفَةُ (٦ : ۷۹ نازعات ) روزى كه آن لرزاننده بلرزاند.
تَتْبَعُهَا الرّادِفَةُ (۷: ۷۹ نازعات) وبدنبال او لرزاننده ي ديگر صدا کند.
فَإِنَّما هِيَ زَجْرَةٌ واحِدَةٌ (۱٣ نازعات ) بدرستی که هر دو يك صدا هستند.
* نور پروردگار دقیقاً معنی بهاالّلۀ بعربی در لغات مترادف است. بهاء نور و الّلۀ رب هست . دو صدا ی نزد یک بهم باب و بهااللۀ هستندکه دردیانت بهائی یک صدا هستند
 خ) شواهد دیگر :
۱. إِذْ قالَ اللّهُ يا عيسى إِنِّي .... جاعِلُ الَّذينَ اتَّبَعُوكَ فَوْقَ الَّذينَ كَفَرُوا إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فيما كُنْتُمْ فيهِ تَخْتَلِفُونَ ( ۵۵ : ٣ آل عمران )
گفت خدا ای عيسى....گرداننده ام آنكسانى را كه پيروى كردند ا ز تو برتر از آنانكه كافر شدند (يهود ) بتو تا روز قیامت سپس بسوى من است باز گشت شما پس داورى خواهم كرد ميان شما درباره چيزهايى كه پيوسته در آن اختلاف مى كنيد.
وَأَلْقَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ (٦۴ : ۵ مائده )...
...و افكنديم در ميان ايشان (يهودان و عیسويان) دشمنى و كينه را تا روز رستاخيز.
* پایان دشمنی با یهودیان توسط مسیحیان از علائم اشکار د یگر است که روز قیامت در این دنیا بوده ومنظور امدن پیامبر و دین جدید است که حال واقع شده.  درد ین بهائی همه ی ادیان وحد ت اساسی و معنوی خود را میابند ودیگر تعّصب و دشمنی نماند.
وَ مِنَ الَّذينَ قالُوا إِنّا نَصارى أَخَذْنا ميثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمّا ذُكِّرُوا بِهِ فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ... ( ۱۴ : ۵ مائده)
و از آنانكه گفتند ما بى ترديد ترسايانيم گرفتيم پيمان شان را پس فراموش كردند بهره كامل از آن انچه را كه پندشان بود پس بر انگيختيم ميانشان دشمنى و كينه تا روز رستاخيز.
* این ایه وجود فرقه های مسیحی را پیش گویی کند که به جنگهای خونین انجامید. مثلاً جنگهای سی سا له در اروپا ۴٨ – ۱٦۱٨
 
٢.  در زمان حضرت محمد برای حل اختلافات مردم کتاب قران فرستاده شد- سوره نحل ایه ٦۴. بنابراین وقتی قران میگوید در روز قیامت خدا میان مذاهب مختلف قضاوت کند یقین است که ازطریق یک د ین و کتاب است که خدا انروز خواهد فرستاد :
إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ هادُوا وَ الصّابِئينَ وَ النَّصارى وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللّهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّ اللّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهيدٌ (۱۷ : ٢٢ حج)
البته بين اهل ايمان و يهود و صابئان و نصارى و گبران و آنان كه به خدا شرك آوردند خدا قضاوت کند میانشان در روز قيامت، كه خدا بر همه ي موجودات عالم گواه است.
 
٣.  روز قیامت روز اتحاد بشراست و روز اتحاد ادیان. در مرکز تعالیم دیانت بهایی "وحدت عالم انسانی" قرار دارد که تنها راه نجات عالم است . ترک جمیع تعصبّات دینی، قومی، سیاسی و نژادی راه را برای همکاریدر حلّ مشکلات بشراماده سازد :
رَبَّنا إِنَّكَ جامِعُ النّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فيهِ إِنَّ اللّهَ لا يُخْلِفُ الْميعادَ (٣:۹ ال عمران)
پروردگارا البته تو گرد آورنده اى مردم را براى روزى كه نيست هيچ ترديدى در وقوع آن براستى خدا خلاف نمى كند وعده را.
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلينَ وَ الآْخِرينَ (۴۹ : ۵٦ واقعه) بگو، البته اولين ( پیروان ) و آخرين ( پیروان د ین ها ) ،
لَمَجْمُوعُونَ إِلى ميقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ( ۵۰ : ۵٦ واقعه ) همه در وعده روز معيّن گرد آورده (متحد) مى‏شوند.
 
۴) زنگی بعد از مرگ : در تعالیم بهایی پس از مرگ ، روح درعالم بعد داخل و قضاوت شده و بنا براعمال شخص در این د ینا، پاداش خواهد دید. این مثل زنده شدن بعد از مرگ است که در عالم روحانی خدا واقع میشود. آیهزیر در باره مردی ( حبیب ) است که مردم انطا کیه او را کشتند چون به پیغمبر ایمان اورد. او منتظر روز قیامت نماند و به بهشت در عوالم روحانی داخل شد :
قيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قالَ يا لَيْتَ قَوْمي يَعْلَمُونَ (٢٦ : ٣٦ یس)
(به اين مرد با ايمان پس از كشته شدن) گفته شد داخل بهشت شو، گفت اى كاش ملّت من هم آگاه بودند ،
بِما غَفَرَ لي رَبِّي وَ جَعَلَني مِنَ الْمُكْرَمينَ (٢۷ : ٣٦ یس )
كه خدا چگونه در حق من مغفرت و رحمت فرمود و مرا مورد لطف و كرم قرار داد.
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا في سَبيلِ اللّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ (۱٦۹ : ٣ ال عمران )
مپندار آنانرا كه كشته شده اند در راه خدا مردگانند بلكه آنان زنده اند نزد پروردگارشان روزى مى برند.
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ (٢۷ : ٨۹ فجر ) (خطاب به موئمن عامل) اى روح مطمئن و دل آرام ،
ارْجِعي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً (٢٨ : ٨۹) به حضور پروردگارت باز آى كه تو خشنود به او و او راضى از توست ،
فَادْخُلي في عِبادي (٢۹ : ٨۹) باز آى و در صف بندگان خاص من در آى ،
وَ ادْخُلي جَنَّتي (٣۰ : ٨۹) و در بهشت من داخل شو.
 
*************************************************
 
چطور میتوانیم درست رااز نادرست تمیز دهیم؟
۱. قران میاموزد اوردن کتاب مهم ترین دلیل برای حقانیّت هر پیامبر خدا ست .  معجزات مهم نیستند چون سندیّت مثل کتاب ندارند و مثل قصه در دست مردم تغییر میکنند :
وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّمَا الآْياتُ عِنْدَ اللّهِ وَ إِنَّما أَنَا نَذيرٌ مُبينٌ (۵۰ : ٢۹ عنکبوت)
و (كافران) گفتند، (اين مرد اگر رسول خداست) چرا بر او نشانه ( معجزاتى ) از جانب خدايش نازل نشد؟ بگو نشانه ها نزد خدا ( امر خدا است)، من براستی اخطار کننده گویائی هستم.
أَ وَ لَمْ يَكْفِهِمْ أَنّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ يُتْلى عَلَيْهِمْ إِنَّ في ذلِكَ لَرَحْمَةً وَ ذِكْرى لِقَوْمٍ يُوءْمِنُونَ (۵۱ : ٢۹ )
آيا اينان را (كه تقاضاى معجزه مى‏كنند) اين كفايت نكرد كه چنين كتاب كه بر آنان تلاوت مى‏شود ما بر تو فرستاديم؟ و همانا در آن رحمت و ياد آورى و تذکّر خواهد بود براى اهل ايمان.
* کتابها و نوشته های حضرت باب و بهااللۀ بفارسی و عربی بسیارند و تخمین میشود که به اندازه صد جلد کتاب شوند.
زندگی سخت و مقاومت پیامبران در مقابل بد گویان و دشمنان سنگ دل خود معجزه است.  مطالعه زندگی حضرت باب و بهااللۀ این حقیقت وهم چنین معجزات دیگر شان را معلوم کند. کتبی چند از خاطرات پیروان و زائران در شهود وقایع خارق العاده که از ایشان د یده شده نوشته شده است.
٢. دلیل د یگر در قران برای حقانیّت پیامبر اینست که کلام حق او زود منتشر شده و مرد م قبول کنند :
وَ الَّذينَ يُحَاجُّونَ فِي اللّهِ مِنْ بَعْدِ ما اسْتُجيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ داحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ عَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ شَديدٌ (۱٦ : ۴٢ شوریَ)
و آنان كه به خدا اعتراض وجدل کنند پس از آنكه خلق دعوت او را پذيرفتند حُجت آنها نزد خدا لغو و باطل است وبر آنها غضب و عذاب سخت خواهد بود.
 
* دعوت باب و بهااللۀ خیلی زود پیروان زیادی جلب کرد. این پیروان چنان شیفته شد ند که در مدت کوتاهی هزاران تن جام شهادت نوشیدند.  کتب تاریخی امر بهائی وکتب تاریخ که دیگران نوشته اند کم نیستند. نویسندگان کتب تاریخ بهائی از پیروان اولیه بوده و در زمان باب و بهااللۀ میزیستند.
٣. دلیل د یگر خدا اینست که پیامبر حقیقی مثل یک درخت میوه است که میوه خوش گوار دهد. امر او سبب پیشرفت و سعادت مردم شود و برکات پروردگار جلب کند. ولی پیغمبر دروغین میوه ا ش تلخ و بیمار کننده است واو بزودی فراموش و خوار شود :
أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ (٢۴ : ۱۴ ابراهیم)
آيا نديدى كه چگونه خدا كلمه ي پاكيزه را به درخت خوب مثل زده كه اصل ساقه ي آن برقرار باشد و شاخه ي آن به آسمان بر شود؟
تُوءْتي أُكُلَها كُلَّ حينٍ بِإِذْنِ رَبِّها وَ يَضْرِبُ اللّهُ الْأَمْثالَ لِلنّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ (٢۵ : ۱۴)
(آن درخت خوب) به اذن خدا همه ي اوقات ميوه‏هاى مأكول دهد (مثل کار نیک ) و خدا (اين گونه) مثل‏هاى واضح براى تذكر مردم مى‏آورد.
وَ مَثَلُ كَلِمَةٍ خَبيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ (٢٦: ۱۴)
و مَثَل كلمه ي پليد مانند درخت پليدى است كه ريشه‏اش به قلب زمين نرود بلكه بالاى زمين افتد (خشك شود و) هيچ ثبات و بقايى ندارد.
إِنّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ (۵۱ : ۴۰ غافر)
ما البته رسولان خود و اهل ايمان را هم در دنيا پیروزی و نصرت مى‏دهيم و هم در روزی (رستاخیز)که برخیزند شاهدها.
(دو شاهد در مفاوضات عبدالبهاء ص ٣۷ حضرت محمد و علی هستند و رجعت قدسی انها منظور است در زمان حضرت باب )
كَتَبَ اللّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلي إِنَّ اللّهَ قَوِيٌّ عَزيزٌ (٢۱ : ۵٨ مجادله)
خدا (در لوح محفوظ) نگاشته كه البته من و رسولانم (بر دشمنان) غالب شويم، كه خدا بسيار قوى و مقتدر است.
وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلينَ (۱۷۱ : ٣۷ صافات)
 
و همانا واقع شدگفته ما در باره ي بندگانى كه به رسالت فرستاديم.
إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ ( ۱۷٢ :  ٣۷ ) كه البته به آنها نصر ویاری رسد.
وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ (۱۷٣ : ٣۷ ) والبته برای سپاه ما پیروزی است.
وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً ( ٨۱ : ۱۷ اسرا )
و بگو كه حق آمد و باطل نابود شد، كه باطل خود نابود شود.
بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ ...(۱٨ : ٢۱ انبیا )
بلكه ما حق را بر باطل انداختیم انرا نابود کرد بدرستی که باطل نابود مى‏شود...
* ایات بالا آسمانی و ربّانی بودن دیانت بهایی را ثابت می کنند: پیشرفت سریع دیانت بهایی ازپیدایش ان در سال ۱٨۴۴ و مشهور بودن نام ان با وحدت و صلح و ازادی و ترقی خواهی در مجامع بین المللی چون سازمان ملل و در پارلمانهای دولتها، شاهد این واقعیت است. با اینکه مبشر ان حضرت باب شهید گردید و شارع ان حضرت بهااللۀ چهل سال در سرگونی و زندان بسر برد و پیروان ان هنوز در تعقیب و ازار هستند،  نورش در تمام عالم تابیده و از هر نژاد و ملت و مذهبی در سراسر جهان میلیونها نفربهائی شدند.
 
۴. یک دلیل دیگر در قران برای تشخیص حق بودن یک دین  تحقّق  پیش گوئی های کتب گذشته است :
وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى (۱٣٣ : ٢۰ طه)
وکافران گفتند چرا (محمد) آيت و دليلى روشن از جانب خدا براى ما نمى‏آورد؟ آيا آيات گویا دركتب پيشين (چون تورات و انجيل و صحف) بر آنان نيامد؟
* این جزوه گنجایش شواهد بسیار که در کتب و آثار ادیان در باره ی دین بهائی یافت میشوند را ندارد. در کتب بهائی نه تنها از قران بلکه دلایل بسیار از احاد یث اسلامی، انجیل، کتاب مقدس یهود، کتب هندو، کتب زرد شتی و بودائی یافت میشوند. کتاب ایقان و الواح نازله از قلم بهااللۀ و کتاب مفاوضات و مکا تیب عبدالبها و کتب بسیار بفارسی و انگلیسی نوشته نویسندگان بهائی از جمله ی این منابع هستند
 
۵. میتوان گفت آخرین دلیل بر ربانّی بود ن یک د ین فدا کاری اعجاب اور پیروان ان است :
قُلْ يا أَيُّهَا الَّذينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلّهِ مِنْ دُونِ النّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ (٦ : ٦٢ جمعه)
بگو اى جماعت يهود، اگر پنداريد كه شما به حقيقت دوستداران خداييد نه کسی ديگر، پس تمنّاى مرگ كنيد اگر راست مى‏گوييد (جان بازی کنید)
* با مطالعه کتب تاریخی بهائی روشن است که مقاومت و فدا کاری پیروان این آئین در تاریخ ادیان بی سابقه واعجاب اور است.
نزدیک به بیست هزار شربت شهادت نوشیدند ودرخت امر خدا را با خون خود قوّت دادند. با سرور و اطمینان دعوت مولای عالم بشر حضرت بهاالّلۀ را در این زمان لبیک گفتند وازجمله فرشتگان شدند
 
**************************************
 
چرا بهاالّلۀ احکام جدید آورد؟
۱. احکام د ینی در زمان هر د ین دو د سته هستند. اوّل انها که به اخلا قیّات و معنویّات انسان و جامعه مربوطند مثل درستکاری، راستگوئی، محبّت  که همیشه لازم و ابدی هستند ودر تمام ادیان وجود دارند.  دوّم انها که به کار و زندگی روزانه مثل خوراک، پوشاک، ازدواج، طلاق، جُرم، جزا، حلال، حرام و از این قبیل مربوطند. درد سته دوم با مناسبت واحتیاج زمان احکام توسط هر پیامبر تغییر یا بعضی کنار گذارده میشوند. در ایات زیر در گذشته شریعت و آداب برای هر امت و پیمبری مقرر شده :
 
...لِكُلٍّ جَعَلْنا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَ مِنْهاجاً...(۴٨ : ۵ مائده)
... براى هر یک از شما (موسی، عیسی ) مقرر كرديم شريعتى و راه روشنى ....
لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَكاً هُمْ ناسِكُوهُ فَلا يُنازِعُنَّكَ فِي الْأَمْرِ وَ ادْعُ إِلى رَبِّكَ...( ٦۷ : ٢٢ حج)
براى هر امتى آدابی مقرر كرديم که رعایت كنند پس (اى رسول) نبايد مردم دردستورهاى الهى با تو به منازعت برخيزند و تو (خلق را ) به سوى خدا دعوت كن...
* نکته جالب و مهم دیگری در این جا قابل ذکر است. در سوره انبیا ایه ۴٨ فرقان بموسی و هارون داده شد که همان تورات است و درسوره فرقان ایه ۱ نیز فرقان به محمد نازل شد که قران است. معلوم است تورات و قران یک کتاب نیستند ولی بسیاری ازاحکام انها یکی است. احکام اخلاقی ده فرمان موسی همیشه معتبرند، امّا احکام جزا مثل بریدن دست سارق و سنگسار کردن که در سنّت اسلام هم هست از تورات امدند. در دیانت مسیح کلیسا در قرون وسطی شکنجه و سوزاندن مخالفان را پیش گرفت که براساس داستانهای کتاب مقد س مثل دانیا ل نبی بود.
 
٢. ایه های زیر در باره نجس بودن و قطع کردن د ست در د نیا ی امروزکه همه د ینها و قوم ها در کنارهم کار وزندگی می کنند و با هم دوست ومعاشرهستند، قابل اجرا نیستند وقدیمی شده اند.  خداوند عالم از همه چیز اگاه و از اینده خبر دارد پس رسول و مظهر خود حضرت بهاالّلۀ را با احکام وقوانین جد ید که این جهان پرجوش وجنبش احتیاج دارد فرستاد.
 
حال باید پرسید: آیا این باین معنی است که مالک وخدای این عالم بفکر کمک و راهنمائی بندگانش است؟ اگراینطور است آیا شکی درا لهی بودن بهاالّلۀ وجود دارد؟ آیا د ین کامل تری از دین بهائی در عالم وجود دارد؟ با خواندن کتب بهائی و مقایسه ان با ادیان دیگر با انصاف و پاک د لی میتوان پاسخ داد ویقین یافت.  بنظر من برای هر متحّری حقیقت یک شروع خوب مطالعه عمیق کتاب ادعیه حضرت محبوب،  مجموعه ای از مناجات ونماز و نصائح حضر بهااللۀ است که در خا نه هر بهائی یافت شود
 
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ...( ٢٨ : ۹ توبه )
اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، محققا بدانيد كه مشركان نجسند...
وَ السّارِقُ وَ السّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما جَزاءً بِما كَسَبا نَكالاً مِنَ اللّهِ وَ اللّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ (٣٨ : ۵ مائده)
و مرد دزد و زن دزد پس ببريد دستهاى ايشان را براى كيفر دادن به آنچه آن دو تن كرده اند بخاطر عقوبتى كه از جانب خدا است و خدا غالب و دانا است.
* چون این احکام قابل اجرا نیستند و کنار گزارده شده اند قران میگوید خدا احکام بهترد یگری  فرستد. این وعده درد ین بعد ازاسلام یعنی بهائی واقع شد :
ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ (۱۰٦ : ٢ بقره)
آنچه را نسخ كنيم از آيه اى يا سبب فراموشی ان شویم می اوریم بهتر از آن را يا مانندش را آيا نمى دانى كه خدا بر همه چيز تواناست ؟
٣. در قران حکم است که در دین تفرقه نسازیم :
...وَما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهيمَ وَ مُوسى وَ عيسى أَنْ أَقيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا فيهِ...( ۱٣ : ۴٢ شورا )
به ابراهيم و موسى و عيسى هم آن را سفارش نموديم كه دين خدا را بر پا داريد و هرگز تفرقه و اختلاف در دين مكنيد..
مِنَ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِما لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ ( ٣٢  : ٣۰ )
...از آنان كه دين خود را متفرق و پراكنده ساختند و فرقه فرقه شدند و هر گروهى به آنچه دارند دلشادند.
* با وجود این توصیه ها اسلام ۷٢ فرقه شده . ایا راه دیگری جز ظهور امر و مظهر جدیدی برای اتحاد ادیان و این دنیای متفرق وجود دارد؟ قران د ین خدا را وسیله اتحاد بشر میداند :
وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَميعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ (٦٣ : ٨ انفال)
و خدا دوستى افكند ميان دلهاى ايشان و اگر (ای محمد ) خرج مى كردى همه آنچه در روى زمين است نمى توانستى الفت افكنى ميان دلهاى ايشان وليكن خدا محبت افكندميان ايشان زيرا او غالب و دانا است
 
************************************************
 
چند نکته دیگر
 
۱. خدا در قران امت اسلام را خبر میکند که ایشان آخرین امت د ینی نیستند بلکه وسطی هستند یعنی بعد از انها جامعه دینی دیگری خواهد امد :
...يَهْدي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ... (۱۴٢ : ٢) وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطا...ً ( ۱۴٣ : ٢ بقره)
خدا هدايت مى كند هر کس بخواهد براه راست... و همچنين قرار داديم شما را گروهى ميانه...
٢. اسلام در قران راه راست نامیده شده. امّا معنی فراگیر کلّی این ایه راه خدا ست چه در زمان حضرت محمد و چه در آینده و هر زمان د یگر :
اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ (٦ : ۱ فاتحه) ما را به راه راست هدايت فرما
* این نکته در ایه زیر تکرار و تاکید میشود :
وَ اللّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ وَ يَهْدي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ (٢۵ : ۱۰ یونس)
و خدا به سر منزل صلح وسلامت مى‏خواند و هر كه را مى‏خواهد به راه مستقيم هدايت مى‏كند.
* در زبان عربی در گذشته بغداد دارالسلام خوانده می شده.  بسیار قابل توجه است که حضرت بهاالّلۀ در بغداد در اوریل ۱٨٦٣ ماموریت خود را برای اوردن د ینی جدید برای احیای ادیان عالم و هدایت مردم جهان به معنویات اعلام فرمود ند. خانه صلح به مذهب خدا هم تشبیه میشود و خداوند مسلمانان و تمام بشر را به دیانت میخواند و بدیهی است این دعوت همیشگی است
٣. بعد از سُرگونی از ایران حضرت بهاللۀ مدت بیست و پنج سال در بغداد، استانبول و ادرنه درتبعید بودند.
اخرین محل که زندانی دولت عثمانی بودند درعکا در اراضی مقدس بود. نمیشود دست تقدیرالهی را انکارکرد که باین صورت موعود جمیع امم سالهای آخر عمرخود را دراراضی مقد س بگذراند. در کتاب مقدس، اشعیای نبی به یهود مژده دهد که رب الجنود در میان انها زندگی خواهد کردوخانه خدا بالای کوه کرمل، کوه مقدس خدا درشهر حیفا، خواهد بود و قانون خدا از ان صادر شود. مقام اعلی (مرقد حضرت باب ) نزدیک به یک قرن پیش روی کوه کرمل ساخته شد و ساختمانهای مرکز جهانی بهائی و بیت ا لعدل اعظم هم انجاست. عکا در نزد یکی شمال حیفا محل مرقد حضرت بهااللۀ و قبله ی اهل بهاست – در خانه ای که مد ت ۱۰ سال دران زند گی کردند. در احاد یث معتبر اسلامی عکا محلی است مخصوص و مقد س.  چند حد یث از رسول اکرم که مورد قبول شیعه و سنی هر دو هستند ذکر میشود :
* اِن عکاءمدینةبالشام قداختصّها الّلۀ برحمته (عبدالعزیز ابن عبدالسلام)  عکا شهریست در سوریه که مورد رحمت خداست.
* اَلا اِخبُرکُم بمدینة بین جبلین فی الشام فی وسط المَرج نَقالُ لها عکاء الا وَ ان مَن دخلها راغباً فیهاوفی زیارتها غفراللۀ لهُ ماتقدم مِن ذنبه ومَا تاءخر و مَن خَرجَ منها غیرزائرالا لم یُبارک اللۀ فی خروجه (ابن مسعود)
 
خبر کنم شما را از شهری بین دو کوه در سوریه بنام عکا . بدرستیکه هر کس مشتاق دیدار ان باشد خدا گناهان اورا بخشد از گذشته و اینده و هر کس از ان خارج شود، بجز زائر، خدا خروج اورا تبرّک نکند.
 
* الا خبرکم بمدینة علی شاطی البحر بیضا حسن بیاضها عندالّلۀ یُقال لها عکاء و ان مَن قَرصَه برغوث مِن بزاغیثها کان عندالّلۀ افضل من طعنة نافذة فی سبیل الّلۀ (اناث ابن مالک)
خبر میکنم شما را از شهری در کنار دریا که سفید است، سفیدی ان را خدا دوست دارد، ان عکا نام دارد. واگر کسی با حشرات ان گزیده شود در نزد خدا بهتر است ازخوردن یک ضربه سنگین دراه خدا.
 
* طوبی لمن زار عکاء و طوبی لمن زار زائر عکاء خوش بحال کسیکه زیارت کرده عکا را و خوشا بحال کسیکه زیارت کرده زا ئر عکا را
۴. ها أَنْتُمْ هوءُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا في سَبيلِ اللّهِ فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ وَ مَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَ اللّهُ الْغَنِيُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لا يَكُونُوا أَمْثالَكُمْ (٣٨ : ۴۷ محمد)
 
آرى شما همان مردميد كه براى انفاق در راه خدا دعوت مى‏شويد باز بعضى از شما بخل مى‏ورزند، و هر كه بخل كند بر ضرر خود اوست و گرنه خدا بى نياز است و شما فقير و نيازمنديد. و اگر شما روى بگردانيد خدا قومى غير شما كه مانند شما نيستند به جاى شما پديد آرد.
 
* ازحضرت محمد پرسیدند مردم دیگری که او میگوید از شما یعنی عرب نیستند کدا م مردم هستند ؟ یکی از پیروان اوسلمان فارسی در کنار او نشسته بود، د ستش روی پای او گذاشت و گفت " او ومردمان او." بعد گفت " قسم به ربّ العالمین که جان من در دست اوست اگر مذهب خدا در ثریا باشد مردم فارس انرا خواهند یافت." این حد یث مورد قبول شیعه و سنی بوده و ناسفی انرا در کتاب خود اورده- جلد ۴  صفحه ۱٦۹ و هم چنین محمد فرید وجدی در کتاب خود چاپ چهارم صفحه ٦۷٦ :
هذا و قَومِه وَ الذی نَفسی بیدِه لَو کان الایمان مَنوطاً بالثریا لتناَولَهُ رجال مِن فارس
* در ایه زیر امدن نوشته های باب و بهااللۀ در زبانهای فارسی وعربی هر دو پیش بینی شده :
وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيًّا لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ ءَ أَعْجَمِيٌّ وَ عَرَبِيٌّ (۴۴ : ۴۱ فصلت)
و اگر ما اين قرآن را به زبان عجم ( زبان خارجی-منظور فارسی است )مى‏فرستاديم كافران مى‏گفتند چرا آيات مفصل و روشن نيامد؟ آيا كتاب عجمى (فارسی ) و عربى ؟
* قران مجید تمام بشریت را خطاب میکند که به فرستاده خدا توجه کنند و به ایشان پشت نکنند :
يا قَوْمَنا أَجيبُوا داعِيَ اللّهِ وَ آمِنُوا بِهِ يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَ يُجِرْكُمْ مِنْ عَذابٍ أَليمٍ (٣۱ : ۴٦ احقاف)
اى طايفه ي ما، شما هم داعى حق را اجابت كنيد و به او ايمان آريد تا خدا از گناهانتان در گذرد و شما را از عذاب دردناك نگاه دارد.
وَ مَنْ لا يُجِبْ داعِيَ اللّهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِي الْأَرْضِ وَ لَيْسَ لَهُ مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءُ أُولئِكَ في ضَلالٍ مُبينٍ ( ٣٢ : ۴٦ )
و هر كه داعى حق را اجابت نكند در زمين مفر و پناهى نتواند يافت و جز او هيچ يار و ياورى نخواهد داشت وچنين كسان در ضلالت و گمراهى آشكار هستند.
 
*****************************
 
در خاتمه :
 
بیان قران رمز مخصوص خود دارد، بیشتر نکته ها را روشن و مستقیم نمیگوید. بعضی ایه ها خیلی طولانی و بعضی خیلی کوتاه هستند. چند نکته مختلف در یک ایه میاید و دنباله همان نکته در سوره های دیگر بصورت پراکنده دیده میشود. این خود دلیل روشنی است که قران ساخته فکر انسان نیست و الهام ربّانی است.
با توجه باین نکته ، خدا پرست واقعی وطا لب عاشق انچه در این جزوه گفته شده را تفکر میکند و بخود گوید این نکات گرچه پراکنده در قران امده اند ولی معنی دارند و بجهت و منظوری نازل شده اند.
 
از طرف دیگر این پیچید گی در درک معانی کلام قران باعث گرمی بازار تاءویل و تفسیر شد و فرقه ها بوجود امدند و اختلاف و دشمنی زیاد شد.  در کشورهای عربی که زبانشان زبان قران است مردم با پیروان دیگر ادیان با انصاف و محبت رفتار میکنند چون میدانند قران در اخطارات خود تعادل دارد و انصاف را در همه ی امور تاکید  میکند. در کشورهای مسلمان که زبانشان عربی نیست و اکثر مردم نمی توانند قران را بخوانند و معنی ان را بفهمند، ا نچه شنیده اند بیشتر اخطارهای قران در باره ی جها د،  جهنم،  قصا ص، کافرا ن و مشر کین و از این قبیل است.  مردم آ گاه نیستند که اینها شاء ن نزول دارند ود ر میان جنگ یا در موقع اذ ار از دست منا فقین نازل شده اند
 
ای اهل فردوس برین
اهل یقین را اخبار نمایید که در فضای قدس قرب رضوان روضه جدیدی ظاهر گشته و جمیع اهل عالین و هیاکل خُلد برین طائف حول ان گشته اند پس جهدی نمایید تا بان مقام درایید و حقایق اسرار عشق را از شقایقش جویید و جمیع حکمتهای بالغه احد یه را از اثمار باقیه اش بیابید ُقرّت ابصارالذین هم دخلوا فیه اَمنین. ( بهااللۀ - کلمات مکنونه فارسی نمره ۱٨)
]]><![CDATA[تخریب خانه سید باب در شیراز]]>Sat, 11 Sep 2021 10:20:06 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/3384817Pictureتخریب خانه سید باب در شیراز
خانه سید باب را در شیراز ویران و خراب کردند  و در آن محل این مسجد را ساخته و گسترش داده اند. و آیت الله طالقانی که دستور خراب کردن آن را داد  به آیت الله محلاتی روز بعد مرد و بنی صدر که حمایت کرد مجبور شد از ایران فرار کند و آیت الله دست غیب که در خراب کردن آن دست داشت  چند ماه بعد صد پاره شد.
درست روز بعد و خرابی این خانه در زمان بنی صدر بود و چون می گفتند بنی صدر از خانواده بهائی است وایشان بخاطر اینکه نشان بدهد با بهائیان نیست همکاری نزدیک در این مورد با طالقانی داشت .بنی صدر هم طولی نکشید که به تیر غیب گرفتار شد و  آیت الله دست غیب که خانه را شخصا خراب کرد. طولی نکشید که به قول مریدانش صد پاره شد سرانجام در روز جمعه 20 آذر 1360، آيت الله سيد عبدالحسين دستغيب، در حالي كه عازم نمازجمعه شيراز بود، در يكي از كوچه ها با انفجار بمبي توسط منافقين به شهادت رسيد.
Picture
اصغر صحرايي به عنوان تنها پاسدار بازمانده اي كه شاهد صحنه شهادت آيت الله دستغيب بود؛ در اين زمينه مي گويد: آقا براي خواندن نماز جمعه به محراب مي رفتند و زماني كه بنده به خانه ايشان رسيدم آيت الله سيد محمدهاشم دستغيب را ديدم كه از خانه بيرون آمد. پرسيدم آقا كجاست و او گفت آقا رفتند.
وي با بيان اين كه از صبح همان روز احساس عجيبي داشتم؛ مي افزايد: كوچه را با سرعت طي كردم؛ همان كوچه اي كه آقا در آن به مشكلا ت مردم رسيدگي مي كرد و حاضر نبود آن كوچه را با بهترين خيابان هاي شمال شهر عوض كند. در همين فكر بودم كه صداي انفجار مرا ميخكوب كرد.
صحرايي اضافه كرد: ناگهان كوچه پر از گرد و غبار شد و اجساد تكه تكه شده بود و آقا با شال سبز و دست قطع شده؛ راحت خوابيده بودند و هنوز اجساد بعضي از ياران آقا گرم بود.
هرچند نام دستغيب با شهادت اين مرد الهي جاودانه شد ولي آثاري كه از اين استاد اخلاق به جا مانده؛ ياد او را بيشتر در دل ها زنده نگه مي دارد.
آیة الله بهاء الدین محلاتی در پی عارضه قلبی در اسفند ۱۳۵۹ ش. به یکی از بیمارستان‌های شیراز منتقل شد و به دلیل عدم امکانات کافی برای معالجه ایشان، به دستور حضرت امام خمینی هواپیمایی اختصاصی جهت انتقال وی به بیمارستان قلب تهران فرستاده شد و مدت سه ماه در تهران تحت معالجه بود. تلاش پزشکان مؤثر واقع نشد سپس به شیراز مراجعت کرده و سرانجام در سوم مرداد ماه ۱۳۶۰ ش. در سن ۸۴ سالگی فوت نمود.
 
شاعران و سرایندگان نامدار فارس در رثای مرحوم محلاتی اشعاری سروده‌اند که به برخی اشاره می‌شود:
به عالم می‌شود همچون بهاءالدین کجا پیدا • • • که روشن از وجود او بود حکم خدا پیدا
به امر حق محلاتی برفت از عالم فانی • • • از این رفتن برای عالمی شد ناروا پیدا
ز مرگ جانگداز آیة الله محلاتی • • • به جز صبر و شکیبایی نمی‌باشد دوا پیدا 

چرا بهائیان اعتقاد دارند باب همان امام زمان شیعیان است؟

Picture
«امام زمان» يک نام خاص براي مسلمين است ، در صورتي که تمام اديان متتظر مظهر کلي الهي هستند. با توجه به شرايط و نشانه هايي که در کتب آسماني قبل ( نه تنها قرآن، بلکه انجيل و ساير کتب ) براي قيامت و ظهور قائم وجود دارد، حضرت اعلي و حضرت بهاءالله دو ظهور پياپي قيامت هستند. با اندکي تامل همراه با انصاف مشاهده مي کنيم که تمامي آن نشانه ها و علائم در کتب آسماني، در زمان اظهار امر حضرت اعلي تحقق يافته است. در کتب آسماني گذشته، درباره ي ظهور حضرت باب ، نام و نسب ايشان، سيادتشان، سال دقيق و محل ظهورشان، مدت دوره ي ديانتشان، کم و کيف کتاب و تعاليمشان، بلايا و کميِ مومنين ايشان، استقامت ايشان و اصحابشان، توصيف دشمنان ايشان، دو غيبت صغري و کبرايشان، برخي از سفر هاي ايشان به مکه و مدينه و نهايتا محل شهادت آن حضرت، در مورد آن حضرت تحقق يافته است . برخي از اين نشانه ها در خلال ديگر سؤالات نيز آمده و تعدادي ديگر نيز در ادامه بيان خواهد شد.
 
سال ظهور(بعثت)
 خداوند در قرآن شريف مي فرمايد: «أَقِمِ الصَّلاَةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى غَسَقِ اللَّيْلِ وَقرآن الْفَجْرِ إِنَّ قرآن الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا»[i] يعني نماز را از زوال آفتاب تا نهايت تاريكى شب برپادار و [نيز] نماز صبح را، زيرا نماز صبح همواره [مقرون با] حضور [فرشتگان] است. در اين آيه، لغت «غسق» به حروف ابجد معادل عدد 1260 است که برابر سال ظهور حضرت باب است، ولي علما اين آيه را به معني ظاهري برپا داشتن نماز و زمان آن در نظر گرفته اند، در صورتي که اصلا اين سوره راجع به طرح احکام نيست زيرا در آيه قبل از آن بيان شده که سنت خداوند ارسال رسل است و اين سنت تغيير ناپذير است. در اين صورت معني ظاهري اين آيه با آيه قبل، بدون ارتباط است . پس مفهوم اصلي اين آيه ، عمر ديانت اسلام است، يعني طلوع فجر اسلام تا غروب آن که يراير سال 1260 است .
 
ابن عربي از قول حضرت علي مي نويسد : «در سال غرس (1260) شجره ي هدايت الهي در زمين کاشته خواهد شد.»[ii] همچنين او و شيخ احمد احسايي (پيش از ايمان) از قول امام صادق ذکر کرده اند که: «و في سنه الستين ، يظهر امره و يئلو ذکره» يعني در سال 60 (به تصريح ابن عربي، سال 1260 ) ظهور الهي ظاهر ميشود و ذکر او مرتفع مي گردد.
 
مکان تولد
 در يکي از کتب معتبر تفسيري، در خصوص مهدي در تفسير يک حديث چنين آمده که : «ولد في الفرس»[iii] يعني امام زمان در فارس متولد مي شودکه اشاره به شيرازي بودن حضرت باب دارد. حضرت محمد نيز در توضيح قيامت مي فرمايند : «دانش اگر در ثريا هم باشد ، مرداني از سرزمين فارس بر آن دست خواهند يافت.» (ترجمه)
 
محل شهادت
 در حديث است که «لابد ما راست از آذربايجان، خبر وحشتناکي که هيچ کس تاب تحمل آن نتواند.»[iv] که اشاره به محل شهادت حضرت اعلي، تبريز دارد.
 
نزول شريعت جديد و توصيف دشمنان
 در يکي ازکتب مشهور تفسيري آمده است که : «يظهر من بني هاشن صبي ذو الکتابٍ و احکام ٍ جديد . الي ان قالَ و اکثرُ اعدائه العلما»[v] يعني جواني از بني هاشم مردم را به احکام جديد فرا مي خواند و اکثر دشمنانش علما هستند.
 
[i] . سوره الاسرا – آيه 78
[ii]. فتوحات مکيه
[iii]. دار المنظم
[iv]. بحار الانوار
[v]. عوالم
]]><![CDATA[سرنوشت دولت های عثمانی و قاجار و پهلوی بعلت مخالف با دیانت بهائی]]>Sat, 11 Sep 2021 09:57:36 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/kings-2Picture
حضرت عبدالبهاء میفرمایند:
«... انسان باید بنیادی نهد و بنیانی بنماید که ایوانش از کیوان بگذرد. پس شخص دوراندیش تا تواند خدمتی به دیوان الهی کند تا به ایوان رحمانی پی بَرَد، یعنی ایرانیان را بیدار کند که به آنچه سبب استحکام بنیان است تشبّث نمایند و آبادی ابدی جویند و قوّتی در عروق اعصاب مانند روح سریان نماید که در کمال سرعت ترقّی کند و بر سایر ملل تفوّق جوید ملاحظه نمائید که دو دولت استبداد بر قلع و قمع این آواره سال‌های چند قیام نمود؛ علی‌الخصوص عبدالحمید، ولی این عبد توکل بر حقّ نمود و با تمام قوّت مقاومت کرد و استقامت نمود عاقبت ایوان وسیع آنان ویران شد ولی بنیان ضعیف این عبد نمایان گشت. آنان تاج و تخت را به باد دادند و با وجود دو کرور سپاه مغلوب و مقهور گشتند، ولی این عبد بی ناصر و معین فریداً وحیداً در حالت اسیری و بی‌مُجیری مسجون در قلعۀ عکا بود باوجوداین، الحمد للّه به قوّۀ محبّت‌اللّه چنان فتوحی حاصل شد که در زیر زنجیر، تسخیر کشور امریک گشت و در زندان تاریک و تنگ، عَلَم در ممالک فرنگ بلند شد. حال اگر چه معلوم نیست ولی بانگ این دُهُل بامداد معلوم می‌شود. ...»
مکاتیب عبدالبهاء - جلد ۲
 عبدالحمید دوم (به ترکی عثمانی: عبد الحمید ثانی) سی و چهارمین سلطان و خلیفه امپراتوری عثمانی بود که در ۳۱ اوت ۱۸۷۶ تا ۲۷ آوریل ۱۹۰۹ در قلمرو عثمانی حکومت کرد. صدراعظم او در تلاش برای اصلاح دولت به طراحی مشروطیت و ایجاد مجلس قانون‌گذاری اقدام کرد. قانون اساسی جدید، آزادی فردی را تضمین می‌کرد در حالی که هنوز اختیارات اساسی با سلطان بود. فشار از جانب اروپا سلطان عبدالحمید را وادار ساخت تا با قانون اساسی موافقت نماید، اما او در سال ۱۸۷۸ مجلس را منحل کرد و بار دیگر حکومت مطلقه را برقرار کرد. در دوران پادشاهی سلطان عبدالحمید دوم خط تلگراف تا بصره و حجاز کشیده شد.
یکی از حوادث دوران پادشاهی سلطان عبدالحمید دوم شورش 13 ماه آوریل 1909 استانبول بود. این حوادث خونین 11 روز به طول کشید و با ورود ارتش از سالونیک در 23-24 همان ماه به پایان رسید.
با این وجود 27 ماه آوریل مجلس عمومی ملی به ریاست سعید پاشا رای به عزل سلطان عبدالحمید داد.
وی بعد از برکناری به اتفاق خانواده به کاخ آلاتینی سلانیک فرستاده شد. سلطان عبدالحمید در این کاخ اوقات خود را به نجاری و آهنگری می گذراند. با نزدیک شدن قوای دشمن به سالونیک مجددا به استانبول بازگردانده شد و تا آخر عمر در کاخ بئیلربئیی این شهر ماند.
پس از خلع سلطان عبدالعزیز و سلطان مراد پنجم از مقام سلطنت به دست مشروطه‌خواهان، عبدالحمید دوم در تاریخ 31 اوت 1876 به مقام سلطنت رسید.
پس از مدت کوتاهی و در تاریخ 23 دسامبر 1876 نخستین قانون اساسی دولت عثمانی به تصویب رسید.
سلطان عبدالحمید همزمان با آغاز سلطنت خود با بسیاری از مشکلات داخلی و خارجی دست به گریبان بود. با رد پروتکل لندن توسط مجلس عثمانی که در آن تماما شروط روسیه ذکر شده ‌بود، این کشور در 24 آوریل 1877 علیه دولت عثمانی اعلان جنگ کرد.
سوم مارس سال 1878 پیمان سن استفانو میان دولت عثمانی و روسیه به امضا رسید.
تفاهم‌نامه واگذاری اداره قبرس به انگلیس که در تاریخ 4 ژوئن سال 1878 از سوی دولت به تصویب رسید با مقاومت عبدالحمید مواجه شد اما در نهایت وی تفاهم‌نامه مذکور را امضا کرد.
با امضای پیمان برلین در 13 ژوئیه سال 1878 اراضی وسیعی از عثمانی به دیگر کشورها الحاق شد و دولت عثمانی مجبور به پرداخت مبلغ سنگینی به روسیه به عنوان غرامت جنگ شد.
عبدالحمید دوم معتقد بود باید با مشتی آهنین، امپراتوری روبه زوال عثمانی را نجات دهد.
او در سال ۱۸۷۶ میلادی در زمانه‌ای به پادشاهی رسید که سلاطین عثمانی، اسیر دست وزرای قدرتمند و مخالفان مشروطه‌طلب، یکی پس از دیگری، پیش از مرگ برکنار می‌شدند و تخت سلطنت به یکی دیگر از اعضای خاندان عثمانی‌ می‌رسید.
او خود نیز به واسطه ارتباطاتش با گروه زیرزمینی و مشروطه‌طلب «عثمانی‌های جوان» در ابتدای سلطنت، به نخستین قانون اساسی عثمانی و تشکیل پارلمان و سلطنت مشروطه تن داد.
اما جنگهای پیاپی و قلمرویی که هر روز کوچک و کوچکتر می‌شد، موجب شدند تا عبدالحمید دوم راه دیگری را در پیش بگیرد و در فاصله دو سال بعد از رسیدن به قدرت، با انحلال پارلمان، اجرای قانون اساسی را به تعویق بیاندازد.
از نقل قول معروف به جا مانده از سلطان، به خوبی روشن است که او بیش از هر عامل دیگری، ارمنی‌ها را مسبب زوال امپراتوری‌اش می دانسته است. سلطان عبدالحمید دوم درباره از دست رفتن قلمروی عثمانی، چنین گفته است:
«اروپا با گرفتن یونان و رومانی، پای کشور ترک را قطع کرد. از دست دادن بلغارستان، صربستان و مصر، ما را از داشتن دست محروم کرد. و حالا با این سر و صدایی که ارمنی‌ها راه انداخته‌اند، آنها به دنبال حیاتی‌ترین بخش‌های سرزمین ما هستند و می‌خواهند شکم ما را سفره کنند. این آغاز نابودی کامل ما خواهد بود و ما باید با تمام قوا علیه آن بجنگیم.»
«به محض اینکه سلطان عبدالحمید دوم به قدرت رسید، جنگهای روسیه و عثمانی در سالهای ۱۸۷۷ و ۱۸۷۸ رخ دادند که موجب شدند تا بار دیگر امپراتوری عثمانی، قلمروی بیشتری را از دست بدهد و روسها مناطق ارمنی‌نشین شرق آناتولی را اشغال کنند.
قدرتهای اروپایی که می‌خواستند جلوی کشورگشایی روسیه را بگیرند، [در کنگره برلین در سال ۱۸۷۸] روسیه را مجبور کردند که از مناطق ارمنی‌نشین عقب‌نشینی کند و در عوض وعده دادند که بر اصلاحات برای بهبود وضعیت ارمنی‌ها نظارت کنند. سلطان ناچار شد که انجام اصلاحات را بپذیرد، اما پاسخ عملی او این بود که تصمیم گرفت به ارمنی‌ها درس عبرتی بدهد.
برای این‌کار او به گروههای شبه‌نظامی اجازه داد که به ارمنی‌ها حمله کنند. کشتار در اکتبر سال ۱۸۹۵ در ترابوزان آغاز شد و سراسر زمستان تا سال ۱۸۹۶ ادامه یافت. در نهایت برخی می‌گویند تا ۲۰۰ هزار ارمنی در این کشتار کشته شدند. محافظه‌کارانه می‌توان گفت دست‌کم ۱۰۰ هزار نفر کشته شده‌اند.»

لوح رئیس خطاب به عالی پاشا صدر اعظم امپراطوری عثمانی

▪️از آثار حضرت بهاءالله
▪️بخش اول
﴿ هو المالک بالاستحقاق ﴾
قلم اعلی ميفرمايد ای نفسی که خود را اعلی النّاس ديده و غلام الهی را که چشم ملأ اعلی به او روشن و منير است ادنی العباد شمرده‌ای غلام توقّعی از تو و امثال تو نداشته و نخواهد داشت چه که لازال هر يک از مظاهر رحمانيه و مطالع عزّ سبحانيه که از عالم باقی به عرصه فانی برای احيای اموات قدم گذارده‌اند و تجلّی فرموده‌اند امثال تو آن نفوس مقدّسه را که اصلاح اهل عالم منوط و مربوط به آن هياکل احديه بوده از اهل فساد دانسته‌اند و مقصّر شمرده‌اند قد قضی نحبهم و سوف يقضی نحبک و تجد نفسک فی خسران عظيم به زعم تو اين محيی عالم و مصلح آن مفسد و مقصّر بوده جمعی از نسوان و اطفال صغير و مرضعات چه تقصير نموده‌اند که محلّ سياط قهر و غضب شده‌اند؟ در هيچ مذهب و ملّتی اطفال مقصّر نبوده‌اند قلم حکم الهی از ايشان مرتفع شده ولکن شراره ظلم و اعتساف تو جميع را احاطه نموده اگر از اهل مذهب و ملّتی در جميع کتب الهيه و زبر قيمه و صحف متقنه بر اطفال تکليفی نبوده و نيست و از اين مقام گذشته نفوسی هم که به حقّ قائل نيستند ارتکاب چنين امور ننموده‌اند چه که در هر شیء اثری مشهود و احدی انکار آثار اشياء ننموده مگر جاهلی که بالمرّه از عقل و درايت محروم باشد لذا البتّه ناله اين اطفال و حنين اين مظلومان را اثری خواهد بود جمعی که ابداً در ممالک شما مخالفتی ننموده‌اند و با دولت عاصی نبوده‌اند در ايام و ليالی در گوشه‌ای ساکن و به ذکر اللّه مشغول چنين نفوس را تاراج نموديد و آنچه داشتند به ظلم از دست رفت بعد که امر به خروج اين غلام شد به جزع آمدند و نفوسی که مباشر نفی اين غلام بودند مذکور داشتند که به اين نفوس حرفی نيست و حرجی نه و دولت ايشان را نفی ننموده اگر خود بخواهند با شما بيايند کسی را با ايشان سخنی نه اين فقرا خود مصارف نمودند و از جميع اموال گذشته به لقای غلام قناعت نمودند و متوکّلين علی اللّه مرّة اخری با حقّ هجرت کردند تا آنکه مقرّ حبس بها حصن عکّا شد و بعد از ورود ضبّاط عسکريه کلّ را احاطه نموده اناثاً و ذکوراً صغيراً و کبيراً جميع را در قشله نظام منزل دادند شب اوّل جميع از اکل و شرب ممنوع شدند چه که باب قشله را ضبّاط عسکريه اخذ نموده و کلّ را منع نمودند از خروج و کسی به فکر اين فقرا نيفتاد حتّی آب طلبيدند احدی اجابت ننمود چنديست که ميگذرد و کلّ در قشله محبوس و حال آنکه پنج سنه در ادرنه ساکن بوديم جميع اهل بلد از عالم و جاهل و غنی و فقير شهادت دادند بر تقديس و تنزيه اين عباد در حين خروج غلام از ادرنه يکی از احبّای الهی به دست خود خود را فدا نمود نتوانست اين مظلوم را در دست ظالمان مشاهده نمايد و سه مرتبه در عرض راه سفينه را تجديد نمودند معلوم است بر جمعی اطفال از حمل ايشان از سفينه به سفينه چه مقدار مشقّت وارد شد و بعد از خروج از سفينه چهار نفر از احبّا را تفريق نمودند و منع نمودند از همراهی و بعد از خروج غلام يکی از آن چهار که موسوم به عبدالغفّار بود خود را در بحر انداخت و معلوم نيست که حال او چه شد اين رشحی از بحر ظلم وارده است که ذکر شد و مع‌ذلک اکتفا ننموده‌ايد هر يوم مأمورين حکمی اجرا ميدارند و هنوز منتهی نشده در کلّ ليالی و ايام در مکر جديد مشغولند و از خزانه دولت در هر شبانه‌روز سه رغيف نان به اسرا ميدهند و احدی قادر بر اکل آن نه از اوّل دنيا تا حال چنين ظلمی ديده نشد و شنيده نگشت فوالّذی انطق البهآء بين الأرض و السّمآء لم يکن لکم شأن و لا ذکر عند الّذين انفقوا ارواحهم و اجسادهم و اموالهم حبّاً للّه المقتدر العزيز القدير کفّی از طين عنداللّه اعظم است از مملکت و سلطنت و عزّت و دولت شما ولو يشآء ليجعلکم هباءً منبثّا و سوف يأخذکم بقهر من عنده و يظهر الفساد بينکم و يختلف ممالککم اذاً تنوحون و تتضرّعون و لن تجدوا لأنفسکم من معين و لا نصير...
در لوحی که حضرت بهاالله خطاب به سلطان عثمانی   سلطان عبدالعزیز در ۱۵۰ سال پیش   نازل می فرمایند یکایک ظلم های  او را ذکر می کنند که بی جهت ایشان و اهل و عیال و همراهان را محکوم به تبعید وحبس ابد در بد آب وهوا ترین نقطه امپراطوری  فلسطین و در هولناک ترین زندان  حکومت  آن زمان زندان عکا محکوم کرده ‌و در آخر می فرمایند بخاطر این ظلم ها بزودی مبتلا به قهر و غضب الهی خواهی شد حکومتت از دستت خارج خواهد شد و امپراطوریت از هم پاشیده خواهد شد و جنگ و جدال داخلی و نقمت و فلاکت امپراطوری را فرا خواهد گرفت.
 
تمام این پیشگوئی ها  بزودی اتفاق افتاد هفت سال بعد سلطان عبدالعزیز عزل شد و همان سال  خود کشی کرد امپراطوری عثمانی از هم پاشیده شد و جنگ داخلی و  نوحه و بد بختی  سراسر امپراطوری  فرا گرفت و تا  به امروز ادامه دارد کمتر کسی هست که علت  اصلی از هم پاشیدگی امپراطوری عثمانی را بداند جز آنهائی که با آثار حضرت بهاالله آشنا هستد.
سلطان عبدالعزیز عاقبت به اتهام اسراف و تبذیر در مقام سلطنت با فتوای مفتی اعظم عثمانی به تاریخ ۱۸۷۶ عزل شد و به جای وی مراد پنجم پادشاه گردید و بعد از چند ماه سلطان مراد خان نیز به لحاظ اختلال عقلی و مشکلات فکری توسط رجال دولت و با فتوای مفتی اعظم عزل گردید و به جای وی عبدالحمید دوم به عنوان سلطان عثمانی تعیین گردید.
در روز ۴ ژوئن ۱۸۷۶ میلادی وی از خواب برخاست و از خدمتکاران خود خواست تا یک قیچی برای اصلاح ریش خود به او بدهند اما پس از مدتی جسد وی در استخر کاخ gragan در استانبول درحالی که مچ دست وی غرق در خون بود، پیدا شد.جسد وی توسط ۱۷ پزشک کالبدشکافی شد. در ابتدا حدس و گمان ها بر این بود که وی بدستور سلطان جدید عثمانی به قتل رسیده است.اما در هنگام معاینه یکی از پزشکان اعلام کرد:«پوست وی بسیار کم رنگ و عاری از کبودی،زخم و بیماری خاص است.»[نیازمند منبع]
بدین ترتیب علت مرگ وی را “خون از دست رفته ناشی از زخم های عروق خونی در مفاصل بازو ها”اعلام کردند.که معلوم است با استفاده از ابزاری که وی در اختیار داشته (قیچی) صورت گرفته و به احتمال زیاد خودکشی بوده است
 
سرنوشت  نکبت بار دولت های عثمانی و قاجار و پهلوی که هر سه آنها مخالف دیانت بهائی بودند باید درس عبرتی باشد برای ملا های ایران  که دست از مخالفت و دشمنی با پیام الهی بردارند تا به سرنوشت آنها گرفتار نشوند
 
ای که در کوچه معشوقه ما می‌گذری
بر حذر باش که سر می‌شکند دیوارش
 
آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
مطالب مرتبط: 
کورش بزرگ، خسرو پرویز، ناصرالدین شاه، رضا شاه
]]><![CDATA[چرا بهاییان گروگان جاسب تاریخ را اینگونه نوشته اند؟]]>Sat, 24 Jul 2021 10:22:05 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/5527812Pictureچرا بهاییان گروگان جاسب تاریخ را اینگونه نوشته اند؟
"و اما روی سخن دیگرم با بهائیان خارج نشین:
لطفا هر طور که خودتان دوست دارید و دلتان میخواهد تاریخ را بنویسید و برای خودتان مکتوب کنید. اگر قصدتان اختلاف افکنی و ایجاد تفرقه و دشمنی نیست که البته عملکرد شما و دوستانتان نشان میدهد که هست لطفا به مسائلی از این دست در گروه نپردازید که دستتان برای خیلی ها رو شده است.."

بدون ‌مقدمه لازم شد که چند کلمه مختصرا درباره مطلب فوق نوشته شود و از نویسنده آن خواسته شود که بگوید چطور بهائیان جاسب تاریخ کروگان جاسب را آنطور که دوست داشته اند نوشته اند که باعث اختلاف و دشمنی و نفاق شده است  و از ایشان که مشخص نیست چه نام و نشانی یا چه اسم و رسمی دارند و ‌به اسم مستعار می آیند که این قدر صداقت و شجاعت ندارند که حد اقل خود را معرفی کنند تا کسی مطالب او را به دیگران منسوب و یا بد بین نکند.
صور بفرمائید که این شیر پاک خورده که  حتی می ترسد اسم خودش را بنویسد تاریخ نویس و یا وقایع نگار جاسب هم  بشود  چه ها خواهد نوشت و اگر نوشته جات ایشان برعکس نوشته های بهائیان بقول خودش باعث اتحاد و اتفاق و خدمت خواهد بود  پس  چرا تا کنون دست به قلم نبرده ودرباره تاریخ جاسب چیزی ننوشته اند؟
کسی که حرفه اش اراجیف گوئی است و طوری ظاهر می شود  که مسئولیت  دروغ و اراجیف گوئی خود را هم شخصا قبول نمی کند و  غیر مستقیم عمدتا  به گردن دیگران می اندازد وبا داشتن  اسم جعلی همه را متهم  و دخیل به سیئات و جهلات خود می کند
 همانطوری که سابقه پست های ایشان نشان می دهد که همیشه سر جنگ و جدال و اختلاف با همه داشته اند چطور می تواند دم از حقیقت یا اتفاق و اتحاد بزند از ایشان بد نیست پرسیده شود اگر شما همانند بهائیان اطلاعات وسیع تاریخی و فرهنگی و مذهبی  و شناخت کاملی از سکنه و اهالی  و هم چنین  عشق و علاقه و دانش کافی از روابط گوناگون  این محل در عرض چند صد سال گذشته دارید  پس چرا تا کنون این دانش  و مهارت و اطلاعات را به منصه ظهور در نیاورده  و همانطور که اسم و رسم خودتان را مخفی کرده اید  آنها را هم مخفی کرده اید؟
و چرا با  به دست گرفتن قلم  و نوشتن  آنها همه حقایق را در معرض دید عام  قرار نمی دهید؟
آیا این درست است که شمائی که خبیر و بصیر و در داشتن اطلاعات بی نظیر هستید و نیت خدمت و وحدت دارید ساکت بنشیند و چیزی ننویسید و دیگران که به گرد پای شما هم‌نمی رسند مرتب بنویسند  و شما ساکت بنشیند و حتی بترسید که  خود را معرفی کنید
 قیام کنید و بنویسید  که فلمثل ای آقایان بهائیان آنچه نوشته یا می نویسید حقیقت ندارد و فریاد بزنید که مثلا این شجره نامه های خاندان معروف کروگانی را که تقریبا از سیصد سال گذشته  تا کنون نوشته اید صحیح نیست و درست آن این است.
این که می گوئید این همه سوختند و کشتند و آواره کردند حقیقت ندارد!
خانه شمس الله رضوانی و فتح الله ناصری و سید رضا جمالی را فلمثل کسی آتش نزده و املاک این همه یتیم و بیوه زن و پیر و علیل مثل رضوان خانم یا وجیه خانم  امجدی و غیر را کسی غصب نکرده اگر روزی  بیشتر از ۷۰ ٪ اراضی  کروگان متعلق  به بهائیان بوده هنوز هم همه آنها دست نخورده دست شما بهائیان هست.
زمین دنگه و باغ آورده و دشت قنبر و پشت حصار را کسی غصب نکرده و هنوز هم دست خودتان هست.
خاطرات ذبیح الله مهاجر و شمس الله رضوانی و یزدانی و جمالی و رفرف  و دیگران که در چندین هزار صحفه  درباره تاریخ دویست ساله گذشته  کروگان نوشته شده در این صحفه و این گوشه و آن کتاب این مطالب اشتباهی نوشته شده و درست و صحیح و اطلاعات دقیق آن این است.
چرا ای بهائیان حقیقت را نمی نویسید و باعث اختلاف  ما ها می شوید ما شیعیان مرتضی علی  در دویست سال گذشته چقدر با  هم اتحاد و اتفاق و دوستی یگانکی داشتیم  و همه با هم دوست و رفیق  و غمخوار  و مثل یک روح در چند تن بودیم و همیشه  همه بفکر هم و یار و‌یاور همدیگر بودیم.
گل می گفتیم و گل می شنیدیم و شما ها باآمدن و  نوشتن  تاریخ و تحریف آن همه ما ها را بجان هم انداخته اید  و امروز دو نفر را  در ده نمی توانید پیدا کنید که بد خواه هم نباشند مقصر اصلی اختلافات و دشمنی های ما شما ها هستید  و در دهات همجوار یا جاه های دیگر که شما ها نبودید و یا کمتر بودید و چیزی ننوشتید و تحریف تاریخ نکردید  همه  با هم دوست و رفیق و غمخوار هم  هستند.
ای وای بر ما از دست شما ها
ما دوست داریم و برنامه داشتیم  که شما را در چاه و خود را در ماه ببینیم
و از خداوند همیشه خواسته ایم که  شما ها را به زمین گرم بزند و ماها را در عوض به عرش اعلی برساند نمی دانیم چرا همه چی بر عکس شده و برنامه خدواند با برنامه ما کاملا فرق ها کرده...
]]><![CDATA[پاسخی مختصر به بعضی ایرادات نسبت به بعضی از تعالیم و احکام دیانت بهائی]]>Sat, 24 Jul 2021 09:52:14 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/5923468Picture
در مورد سئوالات جناب عالی که پر سیده بودید حضرت بها الله چه آموزه جدیدی آورده اند  که در اسلام نیست و وجه تمایز  بین دین اسلام و دیانت بهائی چیست و بعضی ایرادات  دیگر شما  نسبت به بعضی از تعالیم و احکام دیانت بهائی که همه  را متاسفانه اشتباه بنظر شما رسانده اند و  حقیقت نه آن است که شما نوشته اید...
و در جواب دادن به  این سئوالات  سعی می شود که به جزئیات نپرداخته و فقط کلیات را در نظر گرفته چه که اگر این کلیات و اصول را قبول داشته باشید جواب جزئیات هم داده شده است.  
قبلا توضیح دادم که ظهور یک پیغمبر جدید همانند ظهور بهار جدیدی هست و حتی اگر پیامبر جدید تعالیم جدیدی هم نیاورد همان آمدن یک پیامبر باعث می شود که  درهای  برکت و نعمت و بیداری و ترقی و تعالی  برای بشریت گشوده شود و تمام ارزش ها و حسنات را  دوباره برای بشریت زنده می کنند.
فالمثل حضرت مسیح که از انبیای اوالعزم بودند تعالیم  جدیدی نیاوردند و در انجیل میفرمایند من نیامده ام برای احکام جدید بلکه آمده‌ام برای تائید و تحکیم آنچه در گذشته آورده شده.
بعد از حضرت موسی ۴۸ پیامبر و نبی برای قوم بنی اسرائیل تا ظهور حضرت عیسی  از طرف حق مامور شدند همچون زکریا و دانیال و اشعیا و جرمیا و غیرو ولی همه آنها در ظل حضرت موسی بودند و دعوی آوردن دین جدیدی نداشتند ولی همین آمدن آنها و با زبان روح و قدرت الهی به تربیت خلق پرداختن زندگی همه را کاملا دگرگون  کردند.
بطور خلاصه آمدن یک پیامبر جدید حتی اگر تعالیم و احکام جدیدی نیاورد همانند حلول بهار نو و فصل جدیدی هست و گل ها و ریاحین و اثمار بهار امسال ممکن است همانند سال های گذشته باشند ولی تفاوت در این است که این گلها و اشجار و اثمار امسال همه تازه و نو و سبز و خرم و معطر هستند ولی گل ها و ریاحین سنوات گذشته همه افسرده و پژمرده و بی رنگ و بو و شاید هم غیر قابل استفاده.
اصول همه ادیان یکی  است و تاکید بر این اصول وظیفه همه انبیا و برای بیان این اصول ممکن است از تشبیهات و استعارات و داستا ن‌ها تکراری گذشته  هم به مکرر استفاده کنند همانطور که ۷۰٪ قران مجید تکرار داستاهای کتب گذشتگان هست و یکی از ایرادات اعراب جاهلیه هم همین بود به پیامبر اکرم که آنچه می گوئی اساطیر اولین هست و مطلبی نو و بدیع نیست.
در این جا  دلائل لزوم آمدن پیامبران الهی را پی در پی برای  همه عصرها و دوران را دوباره می فرستم.

عالم محتاج نفثات روح‌القدس است

حضرت عبدالبهاء مي‌فرمايند:
هوالله
عالم مادّی هر قدر ترقّی کند لکن باز محتاج تعليمات روح القدس است زيرا کمالات عالم مادّی محدود و کمالات الهی نامحدود است. چون کمالات عالم مادّی محدود است لهذا احتياج انسان به کمالات الهی است زيرا کمالات الهی نامحدود است‌. ملاحظه در تاريخ بشر نمایيد کمالات مادّی هر چند به درجهء اعلی رسيد لکن باز محدود بود امّا کمالات الهيّه نامحدود  پايانی ندارد. لهذا محدود محتاج نامحدود است مادّيّات محتاج روح است و عالم جسمانی محتاج نفثات روح القدس. جسد بی روح ثمر ندارد هر قدر جسد در نهايت لطافت باشد احتياج بروح دارد. قنديل هر قدر لطيف باشد محتاج سراج است بی سراج زجاج ثمری ندارد جسد بی روح ثمری ندارد تعليم معلّم جسمانی محدود است و تربيت او محدود. فلاسفه گفتند که مربّی بشرند ولی در تاريخ نظر کنيد قادر بر تربيت خود يا معدودی قليل بودند لکن تربيت عمومی را از عهده بر نيامدند ولی قوّهء روح القدس تربيت مي‌نمايد. مثلاً حضرت مسيح تربيت عمومی کرد ملل کثيره را از عالم اسارت بت پرستی نجات داد جميع را به وحدت الهی دلالت کرد ظلمانی را نورانی کرد جسمانی را روحانی کرد عالم اخلاق را روشن نمود و نفوس ارضی را آسمانی فرمود. و اين به قوّهء فلاسفه نمي‌شود بلکه به قوّهء روح القدس مي‌شود لهذا هر قدر عالم انسانی ترقّی نمايد باز ممکن نيست به درجهء کمال برسد الّا به تربيت روح القدس...»
و نیز می‌فرمایند: «روح القدس واسطه بين حقّ و خلق است مثل آئينه است مقابل آفتاب. چگونه آئينه اقتباس انوار از آفتاب کند و بديگران فيض رساند به همچنين روح القدس واسطهء انوار تقديس است که از شمس حقيقت به حقايق مقدّسه رساند و او متّصف به جميع کمالات الهيّه است در هر وقت ظهور کند عالم تجديد گردد و دورهء جديد تأسيس شود و هيکل عالم انسانی را خلعت جديد پوشاند. مثلش مثل بهار است هر وقت بيايد عالم را از حالی به حالی ديگر نقل کند. به قدوم موسم بهار خاک سياه و دشت و صحرا سبز و خرم گردد و انواع گل و رياحين رويد اشجار حيات جديد يابد و اثمار بديع پيدا گردد دور جديد تأسيس شود. و ظهور روح القدس مثالش اينست هر وقت ظاهر شود عالم انسانی را تجديد کند و به حقايق انسانيّه روح جديد بخشد عالم وجود را خلعت محمود پوشاند ظلمات جهل را زائل نمايد و انوار کمالات ساطع نمايد. مسيح باين قوّت اين دور را تجديد نمود و بهار الهی در نهايت طراوت و لطافت در جهان انسانی خيمه بر افراخت و نسيم جان  پرور مشام نورانيان را معطّر نمود. و همچنين ظهور جمال مبارک (حضرت بهاءالله) مانند فصل ربيع بود و موسم جديد که با نفحات قدس و جنود حيات ابديّه و قوّهء ملکوتيّه ظهور و سرير سلطنت الهيّه را در قطب عالم نهاد و به روح القدس نفوسی را زنده فرمود و دور جديد تأسيس نمود.»
​
مطلب دومی که بسیار حائز اهمیت است در باره انبیای الهی که همیشه باید مد نظر انسان باشد این است  که انبیای الهی همین که به ماموریت الهی خود مبعوث می شوند در عالم امر و عالم خلق مظهر تمام صفات و کمالات الهی  هستند و همانند آینه ای هستند که تمام اوصاف کمالیه حق در وجود آنها منعکس می شود همانند انعکاس شمس در آینه. اگر خورشید  در آینه  بگوید که خود شمس  هست درست گفته چه که تمام اوصاف شمس از شعاع و شکل و گرمی و اثر در او هم هست بنابراین ظهور انبیای الهی ‌و ملاقات این سفرای الهی در عالم خلق حکم ملاقات حق را دارد.
اطاعت آنها اطاعت حق، کلام آنها کلام خدا، دست آنها دست خدا، خانه آنها خانه خدا، کتاب آنها کتاب خدا، اراده آنها اراده خدا و انکار آنها انکار خدا و‌همگی‌مظهراراده یفعل ‌‌ما یشاء و یحکم ما یرید حق هستند.
هر چه بگویند  و هر طور که بگویند درست گفته اند. هر چه بخواهند از هر که بخواهند می توانند بگیرند و هر چه را به هر کسی  که خواستند می توانند  بدون دلیلی عطا کنند و احدی را حق اعتراض و سوال و جواب نیست  چه که حق یفعل ما یشاء و یحکم ما یرید هست و اراده اش فوق همه اردات و قدرتش فوق همه قدرت ها
مولوی در این باره می گوید
آنکه جان بخشد اگر بستد رواست
نایب است و دست او دست خداست
 
نیم جان بستاند ولی صد جان دهد
آنچه اندر وهم ناید آن دهد
 
خضر در بحر کشتی را شکست
صد درستی در شکست خضر هست
 
حضرت بهاالله در این مورد می فرماید
حق مقدس است از ظنون و اوهام و اراده و مشیت انام با علم یفعل و مایشاء و رایت  یحکم و مایرید آمده حجت و برهان فوق مقامات  اهل امکان ظاهر فرموده آیاتش در کتب و صحف و الواح موجود و مشهود و بیناتش در سور رئیس و ملوک ظاهر و هویدا.
 
بنابرین وقتی معتقد به این اصل شدی که حق مختار کامل هست در تربیت خلق و ارسال رسل و انزال آیات و بینات و احکام
دیگر نباید برای انبیاء تعین تکلیف کرد  که چه بگویند و چه نگویند چرا این حکم را اینطور آوردند و چرا آن دستور را آنطور
همه‌ انبیاء  همانند پزشک الهی هستند و بسیار در ماموریت خود دانا و توانا و متبهر و مختار کامل در تجویز هر نوع  دارو و درمان و نوشتن هر گونه  نسخه ای برای  اوجاع وآلام بشریت.
 
 بنابراین پیامبران  را به سخریه گرفتن و دستورات و تعالیم آنها را به سئوال و جواب کشیدن همیشه راه رسم کفار و انفس خبیثه  و نفوس ملعونه و ناکثین و ناقضین و مارقین بوده و‌جز نکبت و خسران‌ ابدی نتیجه ای برای مخالفین و ابو جهل ها نداشته.
 
بطور خلاصه
خدواند در عرضه شریعت خود گوش بفرمان مردم نیست و کسی حق تعیین تکلیف برای  انبیاء را ندارد که چرا این حکم این چنین است و آن دستور آن چنان
 چرا بتخانه ای را فلمثل کعبه  مردم قرار داده و چرا سنگ‌ سیاهی را در بیابان خشک و برهوت دور افتاده ای مورد طواف و تعظیم عالمیان قرار داده!
چرا نباید کعبه مردم جای خوش آب و هوا باشد و به جای سنگ سیاهی سنگ مرمری یا نقره ای یا طلائی بگذارند؟
چرا دستور داده که تا چهار زن  می توانید بگیرید  و زنان خود را می توانید کتک بزنید و آنها  را همانند مزرعه ای فرض کنید که هر طوری خواستید بکارید و بخراشید و وارد شوید !
چرا قانون برده داری را در کتاب  آورده و خلق خدا را به مومن و مشرک و  کافر اهل کتاب و برده و آزاد و نجس تقسیم کرده؟
چرا در عرض چند سال اینهمه ازدواج کرده و چرا در یک روز گردن چند صد نفر را زده؟
چرا فقیر و چوپانی را به پیغمبری بر انگیخته  و یا به قاتل و کسی که پدر او کاملا مشخص نیست حکم  پیامبری داده؟
چرا  در کتاب خودش بیشتر از ۴۰۰  اشتباه صرف و نحو آورده و اگر این کتاب به عربی هست چر این همه لغتات ‌فارسی و سریانی و آرامی و غیرو دارد؟
چرا درکتاب خود اسم  مورچه و عنکبوت و زنبور و ابولهب و  خیلی حیوانات را آورده ولی حرفی از خیلی از احکام مهم نزده و حتی اسم جانشین خود را نیاورده ؟
چرا آیات  این کتاب این همه با هم ‌در تناقص باید باشند؟
در جائی آیات تسامح و تساهل و در بقیه کتاب بیشتر از ۵۰۰ آیات جنگ و قتال و خشونت چرا نظم و ترتیبی در تنظیم سوره ها نیست و چرا این هم ناسخ و منسوخ در آیات آمده هست؟
چرا اجازه داده که کتاب خدا را تفسیر کنند که باعث این همه اختلاف و اعتراض  و انحراف شده  و صد ها و صدها چرا های دیگر؟
 
به هیچ وجه نباید به انبیای الهی اشکال گرفت و توهین و تحقیر کرد هر چه گفته اند هر طوری که گفته اند  صد در صد نسبت به خلق درست گفته اند چرا که  بیاناتشان ورای زمان و مکان مخلوق بوده و عقلشان عقل کل و محیط بر همه کائنات و بقیه خلق چه عام ‌وچه خاص  عقلشان ناقص و محدود و‌محاط. بنابراین به هیچ عنوان و در تحت هیچ شرایطی نباید به احکام پیامبران  الهی ایراد گرفت  چه که اگر ایراد هم اگر داشته باشد همان ایراد ممکن است صد ها حسنات داشته باشد چه که ممکن است برای تمحیص و امتحان خلق باشد.
تنها سئوالی که بشر از پیامبران می تواند بکند این است که دلیل حقانیت آنها را جستجو کند که آیا بر حقند یا خیر؟
آیا ماموریت الهی دارند یا خیر؟
همین و همین
و اگر مشخص شد که  در دعوی خود صادقند و پیامبر الهی هستند هر چه گفتند و هر طور گفته اند یا نگفته اند  بدون لم وبم باید قبول کرد چه که ماموریت آنها اصل است و احکامشان فرع اگر اصل درست باشد فرع هم خواه نا خواه درست است و اگر دعوی آنها غلط هست و ماموریت الهی ندارند پرداختن به احکام و تعالیم آنها  عملی است بی فایده و اصلا لزومی ندارد.
در مورد تعالیم حضرت بهاالله هم همین منوال صادق هست  لازم نیست تعالیم را زیر سئوال ببرید که چرا اینطور یا آنطور گفته اول باید تحقیق کرد که آیا ایشان از طرف حق آمده یا خیر!
اگر پیامبر الهی هست هرچه گفته  و هر حرفی زده و هر ادعای کرده و هر طوری گفته و هر حلالی را حرام و یا هر حرامی را حلال اعلان کرده  صد در صد درست و صحیح است از فریاد  انا بشرا مثلکم آنها تا نعره  انی انا الله  آنها  همه صحیح است و حق را بیان کرده اند  و احدی از شیخ و شاب و حقیر و فقیر و شاه و وزیر نباید انکار واعراض و اعتراض کند واگر پیامبر الهی نباشند و ادعایشان غلط باشد دیگر نباید بدنبال درست یا غلط بودن احکامشان رفت که چرا چنین و یاچنان گفته اند امکان ندارد که امر آنها  و ادعای کذب آنها دوام و قوام یابد و یا درخت ادعای آنها به شاخ و برگ و ثمر نشیند.
 
چون این مقاله قدری به درازا کشید
مطلب  اصلی که صدق ادعای  حضرت بهاالله و حقانیت ‌دعوت ایشان است
به انظمام تعالیم جدیده ایشان را در مقاله  بعدی
خواهم نوشت
 …اعتصموا  بحبل الله  جمیعا و لا تفرقوا…
 
​فردی فرمود همه اینها که عنوان شد پشیزی نمی ارزد . زیرا که بهاءالله  را کسی قبول ندارد . چون حضرت محمد مصطفی صلوات الله علیه آخرین پیامبر خداست . والسلام
 
آنچه نوشته شد مملو هست از آیات انجیل و تورات و کلام الله مجید و داستان‌های ذکر شده در کتب مقدسه و حتی آخرین جمله من آیه ای هست از قران مجید اگر همه این آیات و مطالب کتب مقدسه عتیقه برای شما ‌پشیزی ارزش ندارد لطفا ارزش های خودتان را باز نگری بفرمائید ...

مطالب مرتبط

* سخنی با هم ولایتی ها در باره ایراد  گرفتن به دیانت بهائی
]]><![CDATA[پاسخ دکتر پرویز روحانی به چند سوال مطرح شده توسط بازدیدکنندگان سایت سیارون]]>Sat, 24 Jul 2021 09:07:24 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/2090239Picture
دوست عزیزمان پرسشهای بسیار خوب و بجائی مطرح کرده است. ضمن تشکّر از ایشان پاسخهائی کوتاه تقدیم میشود.
  1- و بعد از بلند کردن ندا او هوس کرد تا خودش را بجای او جا بزند و فرمود خداوند در من حلول کرده و تجسم نموده و قائل به جسم بودن شد. جسمی که فاشیست و باقی نیست. جسمی که ضعیف و نحیف است و قادر نیست ... این موارد به چه اشاره دارد؟
پاسخ - بهاءاللّه یکی از جانباز ترین فدائیان "طلعت باب" بود و از 27 سالگی بزرگترین دعوت کننده  به دیانت بابی.
او در تمام کتب دینی به عنوان پیامبر آخر زمان ذکر شده. بیش از 120 بار در توراة و انجیل نامش آمده و وقایع زمانش پیشگوئی شده است. در قرآن هم (ترجمهء یوسفعلی) نام او در این آیه آمد (و اشرقت الارض بنور ربّها) نور رب یعنی بهاءاللّه. ​در کتب "باب " هم مکرّر آمده . و "باب" براستی خود را در راه او فدا کرد.

۲- بهاییان که معتقدند ارسال رسل ادامه دارد چرا بعد از وفات بهاءالله رسول جدیدی نیامده. امروز مردم بیش از هر زمانی نیازمند رسول هستند. تعالیم بهاءالله  مربوط به بیش از یکصد سال پیش هست و علم پیشرفت کرده و تکنولوژی جدید رسول جدید طلب می کند؟
​فلسفه ی وجودی ادیان تکامل بشر است و تعالی دادن او و تکریم انسان . اگر غیر از این است توضیح دهید. 

پاسخ - آری پیامبران خدا تا ابد خواهند آمد. در "ایقان" بهاءاللّه" میفرماید تجدید دین در هر هزار سال یا کمتر یا بیشتر، هر زمان خداوند منّان بخواهد انجام میشود. ولی هر دین زمانی میخواهد تا مأموریت خود را به انجام برساند. 
اسلام 500 سال برجهان متمدّن حکومت کرد. در زبانهای غربی صدها واژهء فارسی و عربی از دانشمندان اسلامی وارد شده و هنوز هم هست.
 دیانت بهائی باید "سلطنت خدائی را در جهان تأسیس کند و بنابرین زمان لازم دارد. هر زمان نوع انسان آماده و خداوند صلاح بداند، دیانت بعد خواهد آمد. اکنون عصر استقرار درخت بهائیت است تا به میوه برسد و پیر شود. آنگاه دین جدید خواهد آمد. ما شتاب نکنیم!

۳- اگر این نظر رو قبول دارید بفرمایید چرا با وجود کرامتی که در اسلام برای زنان در خصوص ارث و ازدواج بیان شده که هم ارث می برند و هم ازدواج آنها با محارم مستثنی شده اما در کتب بهائیت ازدواج با محارم قبول واقع شده و از ارث نیز دختران محروم هستند؟

پاسخ - بلی در اسلام کرامت انسانی و کرامت زنان هم بسیار بالا و والاست.  زن که اسباب لهو و لعب بود کرامت بسیار یافت. در دیانت بهائی زن با مرد حقوق مساوی دارند. ارث هم مساوی به اولاد میرسد. 
تنها دینی که زن ارث زمین نمیبرد دیانت یهودی است و آنهم حکمت خود را دارد. احکام هر دین برای عصر و زمان خود همیشه بهترین است.
 
در دیانت بهائی ازدواج با بیگانگان توصیه میشود. اجناس و نژادها و وطن ها و زبانها. هر قدر دورتر بهتر. بهائیان با اولاد عمو و عمّه و خاله و دائی هم ازدواج نمیکنند. هر قدر دور تر بهتر.
امروز و فردا مسائل پزشکی هم در دیانت بهائی حکم خود را دارد. زیرا امروز روز دانش است نه زمان اوهام و خرافات.

۴- اتفاقا در قرآن مجید آمده است آن الدین عند الله الاسلام . اگربا ادبیات عرب آشنا باشید که هستید باید متوجه حصر در این جمله باشید و براحتی می توانید معنی جمله را متوجه شوید. ادیان الهی همگی منشاء الهی دارند نه بشری در حالی که آموزه های بهاءالله همگی ساختگی و تحریف قرآن و روایات است لطفا اگر نظری دارید بفرمایید تا بهره مند شویم.

پاسخ – آری یک نام برای همهء ادیان اسلام است. قرآن ابراهیم و اسحق و حتّا اقوام پیش از آنان را مسلمان ذکر میکند. هر دین هم که بعد از این بیاید نوعی اسلام است. یعنی انسانهای مؤمن همیشه تسلیم ارادهء خداوند خدیر هستند.

نوشتار هجدهم  در وبسایت سیارون پاسخ بیشتری به این پرسشهاست

]]><![CDATA[سخن سی و دوم، امور سیاسیه کلّ راجع است به بیت العدل]]>Sat, 24 Jul 2021 08:21:39 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/2110769Picture
جمال ابهی’ در "لوح بشارات" از الواح متمّم کتاب اقدس میفرمایند:
"بشارت سیزدهم  امور ملّت معلّق است به رجال بیت عدل الهی. ایشانند اُمَناءُاللّه بینَ عِبادهِ و مَطالِعُ الامر فی بِلاده!"
و آنگاه قلم اعلی’ میفرماید: "یا حزب اللّه! مربّی عالم عدل است. چه که دارای دو رکن است؛ مجازات و مکافات. و این دو رکن دو چشمه اند از برای حیات اهل عالم. چونکه هر روز را امری و هر حین را حکمی مقتضی؛ لذا امور به وزرای بیت العدل راجع تا آنچه را مصلحت وقت دانند معمول دارند. نفوسی که لوجه اللّه بر خدمت امر قیام نمایند، ایشان ملهمند به الهامات غیبی الهی. بر کلّ اطاعت لازم.
امور سیاسیه کلّ راجع است به بیت العدل. و عبادات بما اَنزَلَهُ اللّه فی الکتاب.
​[آیات فوق بار دیگر، از قلم اعلی’ در "لوح اشراقات" با عنوان اشراق هشتم نازل شده است. و میفرمایند "این فقره از قلم اعلی’ در این حین مسطور و از کتاب اقدس محسوب."] 
​درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!  سی و دوّمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها". 
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.
"مرکز میثاق بهـاء" حضرت عبدالبهاء در این باره، در"الواح وصایا"، "ولید میثاق" و "متمّمِ کتاب اقدس" میفرمایند:
"مسئلهء غیر منصوصه راجع به بیت عدل عمومی. به بیت عدل آنچه بالاتّفاق یا باکثریت آراء تحقّق یابد، همان مراداللّه است. مَن تَجاوَزَ عَنهُ فَهُوَ مِمَّن اَحَبَّ الشّقاقَ وَ اَظهَرَ النّفاقَ وَ اَعرَضَ عَن رَبِّ المیثاقِ." (ص 19) میفرمایند آنچه در بیت العدل جهانی تصویب شود، مراد خداوند بیمانند است. و متجاوزین از قرار بیت العدل، اهل تفرقه اندازی و دو روئی هستند و معرضینِ از کردگار جهانیانند!
و باز میفرمایند: "نفسی را حقِّ رأئی و اعتقاد مخصوصی نه. باید کلّ اقتباس از مرکز امر و بیت عدل نمایند. و ماعَداهُما کلُّ مخالفٍ فی ضلالٍ مبینٍ" (ص 25) میفرمایندهر کس مخالفت با بیت العدل و مرکز امر نماید، در گمراهی صرف است.
واین بیان مبارک در "الواح وصایاء" فصل الخِطاب است: "بیت عدل مصدر تشریع است و حکومت قوّهء تنفیذ. تشریع باید مؤیّد تنفیذ گردد. و تنفیذ باید ظهیر و مُعین تشریع شود. تا از ارتباط و التیام این دو قوّت بنیان عدل و انصاف متین و رزین گردد. اقالیم جنّةُ النّعیم و بهشت برین شود." (ص 15)
در جدائی دین از سیاست، مولای حنون عبدالبهاء ضمن بیان برخی از تعالیم بهاءاللّه میفرمایند: "(تاسعاً) آنکه دین از سیاست جدا است. دین را در امور سیاسی مدخلی نه. بلکه تعلّق بقلوب دارد نه عالم اجسام. رؤسای دین باید بتربیت و تعلیم نفوس پردازند و ترویج حسن اخلاق نمایند. و در امور سیاسیه مداخله ننمایند. <مجموعهء خطابات حضرت عبدالبهاء> ص33 
و نیز میفرمایند: "دین ابداً در امور سیاسی علاقه و مدخلی ندارد. زیرا دین تعلّق بارواح و وجدان دارد. و سیاست تعلّق بجسم. لهذا رؤسای ادیان نباید در امور سیاسی مداخله نمایند. بلکه باید بتعدیل اخلاق ملّت پردازند... اخلاق عمومی را خدمت کنند. احساسات روحانی بنفوس دهند. تعلیم علوم نمایند. امّا در امور سیاسی ابداً مدخلی ندارند. حضرت بهاءاللّه چنین میفرماید."     <مجموعهء خطابات حضرت عبدالبهاء> ص 176
بدیهی است که نوع حکومت به انتخاب ملّت است. در لوح بشارات، از قلم اعلی’ نازل:
"بشارت پانزدهم   اگرچه جمهوریت نفعش بعموم اهل عالم راجع، ولکن شوکت سلطنت آیتی است از آیات الهی! دوست نداریم مُدُنِ عالم از آن محروم ماند. اگر مدبّرین این دو را جمع نمایند، اجرشان عنداللّه عظیم است."
بهر صورت آنچه اساس هر نوع حکومت را محکم و قابل اطمینان میسازد، رأی فرد فرد انسان هاست. و بنابرین انسان باید به مقام بلند انسانیت عارف شود و خود را "مثال یزدان پاک" و "خلیفة اللّه" در زمین ببیند تا در شرافت و کرامت بجائی رسد که باور خردمندانهء خود را و رأی خویش را در هر نوع انتخاباتی (که لزوماً عاری از کاندیدا ساختن خود یا دیگری و مقدّس از هر نوع کانواسینگ و خیمه شب بازی. و دور از هر گونه چاپلوسی، وسوسه و تبلیغ و منزّه از اثرات ثروت و شهرت و زبان بازی خواهد بود.) محرمانه دارد و به بهای جان پای آن بایستد.  این چنین رأی و این چنین کرامت انسانی، حکومات آیندهء بشری را بنیان خواهد نهاد.        
 
تردیدی نیست که پیش از بررسی مطلب، لازم است که انسان را بشناسیم تا آرمان ها و نقطه نظرهای بهائی را درک کنیم. و برای این منظور سخنان حضرت عبدالبهاء نزدیک تر به فهم عموم و راه گشا است. زیرا حضرتشان آیات یزدانی را به زبانی روشن و آسان بیان میدارند.
در این معنی میفرمایند: "در عالم انسانی سه مقام است؛ مقام جسم است، و آن مقام حیوانیِ انسان است که با جمیع حیوانات، در جمیع قوا و جمیع شئون مشترک است. زیرا جسم حیوان مرکّب از عناصر و جسم انسان نیز مرکّب از عناصر است. حیوان قوای محسوسه دارد مثل بصر، سمع، ذوق، شمّ، لمس. انسان هم این قوا را دارد.
ولی حیوان نفس ناطقه ندارد. این نفس ناطقه کاشف اسرار کائنات است، ولی اگر از روح مدد گیرد و از روح استفاضه کند. و الّا اگر مدد از روح به نفس نرسد، آن هم مثل سایر حیوانات است. چه! مغلوب شهوات است. اینست که ملاحظه میشود بعضی بشر بصفت بقر(گاو) هستند. حیوان محضند. ابداً از حیوان امتیازی ندارند.
امّا اگر این نفس از عالم روح استفاضه کند، آنوقت انسانیت او آشکار میشود. پس معلوم شد نفس دو جنبه دارد؛ یک جنبه جسمانی و یک جنبه روحانی.
اگر جنبهء حیوانی غالب بر نفس شود، از حیوان پست تر است. اینست که در عالم بشر نفوسی می بینی که از حیوان درنده ترند. از حیوان ظالم ترند. از حیوان بدخو ترند. از حیوان رذیل ترند... سبب نکبت عالم انسانیتند! مرکز ظلماتند!
و اگر جنبهء روحانی غلبه بر نفس کند، نفس قدسیه شود. ملکوتیه شود. سماویه شود. ربّانیه شود. جمیع فضائل ملأ اعلی’ در او طلوع کند. رحمت خـدا شود. سبب آسایش عالم انسانی شود... اگر نفسی مؤیّد بروح شود، آن نفس نفس مبارک است.
امید از الطاف بی پایان الهی چنان است که روح شما غلبه بر نفس نماید تا نفوستان نفوس قدسیه شود... پرتو شمس حقیقت در شما طلوع کند. در انجمن عالم به رفتار و گفتاری مبعوث شوید که شمع این عالم گردید...
من از برای شما عالم دیگر میخواهم. من میخواهم شماها روح مجسّم شوید تا سبب حیات عالم انسانی شوید."  <مجموعهء خطابات حضرت عبدالبهاء> ص 167
در پاریس خطاب به جمعی میفرمایند: "من از شرق آمدم به غرب. در شرق میشنیدم که اهالی غرب احساسات روحانی ندارند. حال ملاحظه میکنم که الحمد لِلّه احساسات روحانی دارند. بلکه احساسات روحانیشان از شرق بیشتر است. ولی تا بحال مربّی روحانی نداشتند!... اگر تعالیمی که در شرق اشتهار یافت در غرب اشتهار یافته بود، حال معلوم بود چه روحانیتی ظاهر شده بود. من چنین میدانم که استعداد اهل غرب بسیار است. ولو اینکه بعضی از نفوس هستند که بکلّی از روحانیات محرومند... آرزویشان اینست که انسان را مشابه حیوان دانند. چنانچه حیوان از روحانیات محروم است، انسان هم محروم باشد... این نفوس جهدشان اینستکه انسان ترقّی معکوس نماید. این انسان سلالهء مقدّس الهی است! میخواهند نسبت سلالهء انسان را به میمون دهند... حال آنکه میانهء انسان و حیوان مشابهتی نیست. هرچند در امور جسمانی مشترکند لکن انسان دارای عقل است، روز بروز افکارش، علومش، معارفش رو به ترقّی است... انسان همیشه رو به ترقّی بوده و سبب ترقیِ آن قوّهء عاقله است و قوّهء فیوضات الهیه... امتیازی اعظم از این برای انسان نمیشود... انسان اشرف ممکنات است! انسان آینهء نمایندهء حقّ است!
باری از این جهت که دیدم احساسات روحانیه در اینجا هست بسیار مسرور شدم. و امیدوارم که غرب شرق شود. و احساسات روحانیه احاطه نماید. و بواسطهء تعالیم بهاءاللّه چنان قوّت بنفوس رسد که غرب مانند شرق روشن شود."   <مجموعهء خطابات حضرت عبدالبهاء> ص 113
و امّا اکسیری که طبع انسان را بکلّی دگرگونه میسازد و از او مثالی از طلعت رحمان میافریند، محبّت اللّه است. مولای حنون میفرماید:
"محبّت الله حقیقت فضائل عالم انسانی است. به آن طینت بشر پاک میشود. بمحبّت اللّه از نقائص عالم انسانی نجات میابد. بمحبّت اللّه ترقّی در عالم فضائل میکند. محبّت اللّه سبب نورانیت عالم میشود. محبّت اللّه از برای جمیع بشر سبب وحدت میشود. محبّت اللّه درمان هر دردی است. و محبّت اللّه مرهم هر زخمی. محبّت اللّه سبب سعادت عالم بشر میشود. بمحبّت اللّه انسان حیات ابدی میابد. بمحبّت اللّه سعادت سرمدیه میابد.
پس باید ما جمیع کوشش و جهدمان این باشد که مظاهر محبّت اللّه باشیم. بمحبّت اللّه حضرت باب جانفشانی نمود و بشارت بظهور بهاءاللّه داد و سینهء خود را هدف هزار گلوله کرد. بمحبّت اللّه حضرت بهاءاللّه بر شرق و غرب اشراق فرمود. پس جمیع فکرتان، ذکرتان، وقت خودتان را صرف آن کنید که مظاهر محبّت اللّه باشید."     <مجموعهء خطابات حضرت عبدالبهاء> ص 125
 
نویسنده گاهی، چون دیگران در وعدهء جمال مبارک میاندیشم که فرمودند "نژاد جدیدی" از انسان خواهند آفرید. نژادی که به "سلطنت" سر فرود نیارد، مگر جامعه از او به التماس بخواهد که این "ثقل عظیم" را برای خدمت به عالم انسانی بپذیرد. بتاریخ "امر اعظم یزدانی" باز میگردم. و پاسخ خود را میابم.
در نخستین انتخابات برای "عضویت محفل روحانی" در طهران، دانشمندان و ایادی امر خواستند صاحب دو رأی باشند. مولای حنون فرمودند پس لابد شاهانی که در ظلِّ امر در آیند، تعداد نامعلوم رأی خواهند داشت. و روشن فرمودند که هر انسان دارای یک رأی است. جامعهء جهانی بهائی در ظلِّ مرکز میثاق حضرت عبدالبهاء و ولیِّ امربهائی شوقی ربّانی و محافل روحانی با آموزش و پرورش مستمرّ در دامان آیات و بیّنات شمس ظهور، مظهر کلّی طلعت رحمان، طی یکصد و چهل سال به مقامی از بلوغ رسید که؛
در سال 1963 یعنی یک قرن پس از ظهور خورشید بهاء در باغ رضوان در بغداد، 27 نفر ایادی امر، مشهورترین و محبوب ترین نفوس در جهان بهائی، به اتّفاق آراء، کتباً از جامعهء جهانی بهائی خواهش کردند که آنان را از عضویت "بیت العدل اعظم جهانی" عالیترین هیأت رئیسهء جامعه و محترم ترین مؤسّسه در عالم بشر، معاف دارند تا در سایهء آن هیأت به خدمت خویش در تبلیغ و تحکیم "امر مقدّس الهی" مشغول باشند!
انصاف دهیم! آیا این برترین معجز و حجّت بهاءاللّه محبوب عالم نیست؟
 
عزیزان را در این مناجات از لسان مولای حنون عبدالبهاء، در اکتبر 1912 در سانفرانسیسکو، همراهی میکنم؛
"پروردگارا! رحیما! کریما! مشاهده میفرمائی که در بالکان چه آتش اعتسافی شعله میزند. چه شعلهء نائرهء فسادی زبانه میکشد. این اقوام بجان یکدیگر افتاده اند، ولی تو صلح میخواهی. آنان جنگ میطلبند، ولی تو محبّت میجوئی. آنان بغض و عداوت میخواهند، ولی تو نورانیت آسمانی میطلبی.
ای پروردگار! دلها در ظلمت حیوانی مستغرق است. پس به انوار شمس حقیقت روشن فرما. خداوندا! رحمت کن. این درندگان را به صفات حسنه مزیّن نما. و این حیوانات را از خونریزی باز دار. این جنگ را تغییر به صلح کن. و این کلفت را مبدّل به الفت نما. و این بغض و عداوت را به محبّت منقلب فرما.
خداوندا! این ظلمت را زائل کن. و نورانیت رحمتت را منتشر فرما. در بین قلوب ارتباط آسمانی بخش. و بر جمیع بنور صلح و صلاح جلوه کن.
خداوندا! این گرگان را اغنام نما. و این درندگان را انسان کن. این نفوس را هدایت کن، تا رضای تو طلبند و از برای خاک با یکدیگر جنگ و مخالفت ننمایند.
خداوندا! این خاک را پست ترین موجودات خلق فرمودی و قبر عموم بشر است. قبرستان دائمی انسان است. با وجود این، این غافلان و این مدهوشان بجهت این قبر ابدی جنگ نمایند. خون یکدیگر ریزند. خانمان یکدیگر نهب و غارت نمایند. و ممالک را خراب کنند.
خـدایا! بارقهء هدایت بفرست و اینها را از این اخلاق و اطوار نجات بخش. و بملکوت خویش دلالت فرما. تا استفاضه از ملکوت صلح  و سلام نمایند. خـدایا رحم کن. خـدایا هدایت نما. خـدایا تأیید بخش. خـدایا توفیق ده. توئی کریم و توئی رحیم و توئی توانا."   
 و اکنون در خطابهء مبارک در "کلوب طبیعیون سان فرانسیسکو" بتاریخ 10 اکتبر 1912  تعمّق و تفکّر کنیم؛
هواللّه
"امشب مریض بودم. احوالم خوب نبود لکن محض محبّتی که بشما دارم با وجود علیلی مزاج آمدم... شنیده ام شما مجمعی دارید و تحرّی حقیقت میکنید. و از تقالید آزادید و میخواهید به حقیقت مسائل پی برید. همّتتان بلند است. به تقالید قدیمه تشبّث ندارید! لهذا مناسب دانستم که بیان فلسفهء شرق و غرب بنمایم. و تفاوت میان این دو فلسفه را عرضه دارم.
میزان ادراک در نزد فلاسفهء غرب حسّ است. رأیشان اینست که هر شیئ محسوس حقیقت است.. یعنی در محسوس شکّ و شبهه ای نیست. مثلاً این قندیل را قندیل می بینیم. این مکان را مکان می بینیم. این آفتاب را آفتاب می بینیم. این صحرا را صحرا می بینیم. این است ادراک حقیقت. هر چیزی را که به قوای حسّاسه ادراک می کنیم، در آن شبهه ای نیست. بلکه حقیقت ثابتهء راسخه است.
امّا در نزد فلاسفهء شرق علی الخصوص فلاسفهء یونان و ایران، میزان ادراک عقل بوده است. و برهانشان اینست که حسّ خطا میکند و چون خطا میکند، نمی توان گفت میزان تامّ است!. اعظم قوای حسّاسه قوّهء باصره است. این قوّهء باصره سراب را آب می بیند و ابداً در آن شبهه ندارد. و حال آنکه وجود ندارد! قوّهء باصره صُوَر مرئیه در آینه را موجود می بیند، ولکن عقل میگوید وجود ندارد. قوّه ء باصره آفتاب را متحرّک می بیند، و جمیع این نجوم نامتناهی را طائف حول ارض می بیند! و حال آنکه آفتاب مرکز است و کرهء ارض حول خویش میگردد. قوّهء باصره ارض را مسطّح می بیند، ولی قوّهء عقلیه کشف میکند که کره است!
قوّه ء باصره این اجسام عظیمه در فضای نامتناهی را جسم صغیر می بیند، ولکن عقل حکم میکند که اینها اجسام کبیره اند! قوّهء باصره نقطهء جوّاله را دایره می بیند، و حال آنکه دایره وجود ندارد! قوّهء باصره ساحل را متحرّک می بیند، و حال آنکه کشتی در حرکت است!
خلاصه دلایل کثیره آورده اند که نمیتوان گفت شیئ محسوس محقّق است. پس خطای قوّهء باصره ثابت شد. با وجود این خطا، چگونه میتوانیم بگوئیم که حسّ صحیح است؟. پس معلوم شد که میزان حسّ ناقص و میزان عقل کامل است. باید حقیقت هر شیئ را به میزان عقل موازنه کنیم! زیرا میزان عقل تامّ است. و هر شیئ معقول حقیقت دارد.
لهذا آنان جمیع مسائل را بمیزان عقل موازنه میکنند. و میگویند که حسّ معاونت عقل را میکند. ولی میزان عقل است. حسّ آلتی است از برای عقل که بواسطهء آن تحرّی حقایق اشیاء را میکند. ولی میزان عقل است!
فلاسفهء غرب میگویند انسان حیوان است. ولکن فلاسفهء شرق نظیر ارسطو و افلاطون و فلاسفهء ایران میگویند: کلّیهء عالم وجود به دو عالم منحلّ میشود. یعنی دو عالم عظیم. - عوالم دیگر مثل جماد و نبات اهمیت ندارد.- و این دو عالم یکی عالم حیوانی که عالم طبیعت است، و دیگری عالم انسانی است که عالم عقل است.
انسان ممتاز از حیوان است به عقل. و همچنین ادراکات انسان به دو قسم است، محسوس و معقول. امّا احساسات حیوان یکی است و محسوس. زیرا محقّق است که حیوان جز امر محسوس ادراک نمیکند. امّا انسان دو ادراک دارد، یکی محسوس. مثل این که قندیل را قندیل می بیند. یکی ادراک معقول مثل مسائل ریاضیه، مثل کرویت ارض. این امر معقول است. مثل مرکزیت شمس. این امر معقول است. مثل خود عقل، حقیقت معقوله است نه محسوسه. جمیع صفات معنویه حقایق معقوله است. محسوس نیست.
مثلاً این انسان عالِم است. نفس علم حقیقت معقوله است. و چون علم حقیقت معقوله است، هرقدر در جسد و دِماغ آن شخص عالِم را بگردد، علم را نمیابید. پس ادراکات انسان دو نوع است؛ حقایق معقوله و حقایق محسوسه. امّا حیوان جز محسوس چیز دیگر ادراک نمیکند. مثلاً عالم حیوان ممکن نیست که کرویت ارض را ادراک کند. ممکن نیست در اروپا کشف آمریکا نماید. ممکن نیست حقایق خفیه از عالم غیب به عالم شهود آورد. مثل این قوّهء الکتریک. این واضح است که عالم حیوان نمی تواند این علوم و فنون را بعرصهء شهود آورد. عالم حیوان نمیتواند به اسرار کائنات پی برد. عالم حیوان نمی تواند مادّهء اثیریه را پیدا کند. عالم حیوان نمی تواند قوّهء مغناطیسیه را کشف کند. زیرا قوای عقلیه در حیوان نیست. حیوان به تمامه اسیر محسوسات است و ماعدای محسوسات را منکر است!
یعنی قادر بر این نیست که تصوّرِ معقولات را بکند، لهذا اسیر محسوسات است. امّا کمال برای انسان است که هم ادراک محسوسات را دارد و هم ادراک معقولات. مثلاً ملاحظه کنید که این اکتشافات سماویه را بقوّهء حسّاسه نکرده، این را بقوّهء معقوله کرده! این صنایع را بقوّهء حسّاسه اختراع نکرده، بل بواسطهء عقلیه! این علوم موجوده را، انسان بقوّهء حسّاسه کشف ننموده، جمیع این علوم را بواسطهء قوّهء عقلیه ظاهر و باهر نموده!
خلاصه آثار عقل از انسان ظاهر و باهر. و انسان انسان؛ بواسطهء این قوّهء عقلیه! پس عالم حیوان غیر از عالم انسانی است.
ولکن فلاسفهء غرب استدلال کرده اند که انسان از عالم حیوان آمده است. و اوّل حیوانات سابحه بوده است. در دریا بوده اند. بعد از عالم آب به عالم خارج آمده است. حیوان شده است. بعد دست و پا پیدا کرده است. اوّل چهارپا شده است، بعد آمده حیوان دوپا شده است. و آن حیوان دوپا انسان است. و تا به این شکل و سیمای انسانی آمده است، از صورتی به صورتی انتقال یافته است. و میگویند این مسألهء خلقت مانند حلقات زنجیری است که بیکدیگر مربوط است. امّا بین انسان و بوزینه یک حلقه مفقود شد! و آنچه پرفسورهای عظیم و فلاسفهء کبیر تحرّی کرده اند،- و بعضی ها جمیع عمر خود را صرف تحقیق این مسأله نموده اند- الی الآن، آن حلقهء مفقود شده را  نتوانسته اند پیدا کنند!
و حال آنکه برهان عظیمشان اینست که اعضای اشاری موجود است، اعضای اشاری در بعضی حیوانات است که بواسطهء قرون و دهور نشو، حالا آن اعضاء مفقود شده است. مثلاً مار یک عضو اشاری دارد که معلوم است، و دلیل بر آنست که  دست و پا داشته. امّا چون در سوراخ مأوا گرفته، و در زیر زمین محتاج به دست و پا نیست، نهایت کم کم آن عضو تحلیل رفته، ولی عشو اشاری  موجود است و این دلالت بر آن میکند که یک وقتی دست و پا داشته. و همچنین در انسان عضو اشاری است که اوّل شکل دیگر داشته، حالا شکل آن تغییر کرده. حتّا در جسم انسان در زاویهء تحتانی یک عضوی هست که اشاره بر آنست که یک وقتی دُم داشته، و بعد برپا ایستاده و کم کم آن دم محو شده.
به این وضع، فلسفهء غرب به دُم بوزینه منتهی شد! و حیران و سرگردان عقب حلقهء مفقود میگردد!
 
ولی در شرق میگویند که این هیکل انسان در اصل به این ترکیب نبوده، بلکه انتقال از صورتی به صورتی کرده تا این صورت را پیدا کرده. فرض میکنیم یک وقتی سابح بوده و وقتی دبّاب (دُم دار) بوده، باز انسان بوده و نوعیتش محفوظ. برهان اینکه نطفهء انسان اوّل بشکل کرم است، بعد دست و پا پیدا میکند. بعد نصف تحتانیش از هم جدا میشود. و از هیأتی به هیأتی انتقال مینماید. و از صورتی به صورتی انتقال میکند تا به این شکل و سیما تولّد میشود. ولی در همان وقتی که در رحم در صورت کرمی است، نوع انسان است. مثل نطفهء سایر حیوانات نیست. صورت کرم بود، ولی از آن صورت به این صورت پرجمال آمده، انتقال کرده از صورتی به صورتی. پس ثابت شد که نوعیت محفوظ است. در صورتی که تصدیق بکنیم یکوقتی از حیوانات سابحه بوده، یکوقتی چهار دست و پا بوده، بر فرض این تصدیق، نمیتوانیم بگوئیم که حیوان بوده است! برهان اینکه انسان در حالت نطفه کرم است، بعد از صورتی بصورتی انتقال میکند تا به این صورت در میاید. ولی در حالتی که کرم بود، باز انسان بوده. نوعیت محفوظ مانده است! همین حلقه که میگویند مفقود است، برهان بر آنست که انسان هیچوقت حیوان نبوده! چطور میشود که همهء این حلقات موجود و یک حلقه مفقود باشد؟ و این عمر گرانمایه را صرف پیدا کردن این حلقه مینماید. مسلّم است که هیچوقت پیدا نخواهند کرد!
اینجاست که فلاسفهء شرق عالم انسانی را ممتاز از حیوان دانسته اند، به برهان آینکه حیوانات اسیرطبیعت اند. جمیع کائنات اسیر طبیعت است. این نجوم نامتناهی اسیر طبیعت است. عالم نبات اسیر طبیعت است. عالم جماد و عالم حیوان اسیر طبیعت است. جمیع اینها از قانون طبیعت بقدر سر سوزن تجاوز نمی کنند! در پنجهء طبیعت اسیرند! این آفتاب به این بزرگی نمیتواند ذرّه ای از قانون طبیعت تجاوز کند!
امّا انسان قوانین طبیعت میشکند! مثلاً انسان ذیروح خاکی است، ولکن قوانین طبیعت را میشکند. در هوا پرواز میکند. قانون طبیعت را می شکند، در هوا پرواز می کند. قانون ظبیعت را می شکند، در روی دریا می تازد. قوّهء الکتریک که قوّهء عاصیه است، و کوه دو قسمت میکند، انسان آن را در تحت قوّت خود درآورده در شیشه حبس میکند! این خرق قانون طبیعت است. به حَسَبِ قانون طبیعت، انسان نهایتش میتواند هزار قدم مخابره نماید، ولی این قانون طبیعت را خرق نموده و در یک دقیقه با شرق و غرب مخابره میکند! این صوت به قانون طبیعت آزاد است، ولی در یک آلت حبس مینماید. به قانون طبیعت، صوت انسان صد قدم میرود، امّا انسان آلتی ایجاد میکند تا صد فرسنگ مخابره مینماید!
خلاصه جمیع این صنایع موجوده، جمیع این اکتشافات موجوده، جمیع این اختراعات موجوده، اینها جمیع اسرار طبیعت است و به قانون طبیعت باید مکتوم و مستور باشد! و این قوّهء عاقلهء انسان قانون طبیعت را میشکند! اکتشافات همهء این صنایع را میکند. این اسرار طبیعت را از حیّزِ پنهانی به عرصهء شهود میاورد. و این مخالف قانون طبیعت است!
انسان از دست طبیعت شمشیر را گرفته و بر فرق طبیعت میزند! این قوّه در انسان مافوق طبیعت است. و اگر این قوّهء مافوق طبیعت نبود، نمی توانست قوانین طبیعت را بشکند.
ملاحظه میکنیم که طبیعت شعور ندارد، انسان شعور دارد! طبیعت قوهء مُدرکه ندارد، انسان قوهء مُدرکه دارد! طبیعت اراده ندارد، انسان اراده دارد! پس معلوم شد کمالاتی در انسان هست که در طبیعت نیست!
و اگر بگوئیم که حقیقت عقلیهء انسان از عالم طبیعت است، مثل آنست که بگوئیم "جزء کمالاتی را دارا است که کلّ محروم از آن است!" آیا ممکن است که قطره کمالاتی داشته باشد، که دریا نداشته باشد؟!..
پس واضح و مشهود شد که عقل انسانی قوّه ای دیگر است. شعله ای دیگر است. عالم دیگر است! نظیر قوای حیوانی نیست.
ولکن استغراب (شگفتی) در این است که با وجود این که در انسان همچنین قوّهء عظیمه ای هست که کاشف حقایق  اشیاء است، حقایق معقوله را کشف میکند، مثل اینکه علم را کشف میکند با وجود اینکه حقیقت محسوسه نیست! - این واضح است که حقیقت معقوله است. نفس عقل حقیقت معقوله است.-  با وجود این بعضی از پرفسورها و فلاسفه میگویند که ما به نهایت درجهء دانائی و فضل رسیده ایم؛ ما به منتها درجهء کمالات عالم انسانی رسیده ایم؛ ما به حقیقت آن حقایق پی برده ایم؛ ما ماهیت جمیع اشیاءِ کونیه را فهمیده ایم؛ چیز دیگر غیر محسوس هیچ چیز نیست! همین محسوس حقیقت است! و آنچه غیر محسوس است مَجاز است و وهم. و لایق فکر و ذکر نه!
عجب است که انسان بیست سال زحمت میکشد، در مدارس تحصیل میکند تا به این مقام میرسد که مُنکر غیر محسوسات میگردد! ولی حیوان بدون زحمت! گاو بدون تحصیل مُنکر جمیع معقولات است! بل گاو فیلسوف طبیعی است! زیرا هیچ چیز غیر محسوسات نمیداند! و اعظم فیلسوف است! لهذا خوب است چنین فلاسفهء طبیعی بروند نزد حضرت گاو و فلسفهء محسوسات از گاو یاد بگیرند و از مدرسهء او فارغ التّحصیل شوند!"
 
نوشتار را با "پیام مبارک به عالم انسانی توسّط یکی از جرائد شیکاگو" بتاریخ 3 نومبر 1912 بپایان میبرم و ضمن درخواست یادی از پدر بزرگوارم، عزیزان را به خداوند بزرگ میسپارم.
 
"هواللّه
الحمد لِلّه! قرون ظلمانی گذشت. قرن نورانی آمد. الحمد لِلّه! آثار اوهام و تقالید زائل شد. و عقول و افکار بشر توسیع یافت. اختراعات تجدّد جست. علوم و فنون تجدّد یافت. مشروعات تجدّد حاصل نمود. اکتشافات تجدّد جست. جمیع اشیاء تجدّد یافت. قوانین عالم تجدّد پیدا نمود.
لهذا اقتضاء چنان بود که آئین الهی نیز تجدّد یابد. حقیقت ادیان الهیه تجدید شود. زیرا تعالیم الهیه فراموش شده، جز تقالیدی در دست نمانده بود. اساس ادیان الهی یکی است! و آن حقیقت است و مورث محبّت و الفت و وحدت عالم انسانی.
امّا تقالید مختلف است و علّت اختلاف و هادم بنیان رحمانی.
پس بشارت باد! که شمس حقیقت تجلّی نمود.
بشارت باد! بشارت! که نورانیت آسمانی آفاق را احاطه کرد.
بشارت باد! بشارت! که ابواب ملکوت مفتوح گردید.
بشارت باد! بشارت! که آهنگ ملأِ اعلی’ بلند شد.
بشارت باد! بشارت! که نفثات روح القدس حیات بخش است. و عالم انسانی در تجدّد!
ای اهل عالم! بیدار شوید بیدار.
ای احزاب و امم! هشیار گردید هشیار.
بنیان نزاع و جدال را بر اندازید.
از تقلید و تعصّب که سبب درندگی است، بگذرید تا به حقیقت پی برید. و انوار وحدت عالم انسانی مانند آفتاب ظاهر و عیان گردد.
عَلَم صلح عمومی بلند شود.
الفت و اتّحاد کامل بین اجناس و ادیان و اوطان حاصل گردد.
عالم انسانی آسایش جوید.
و صورت و مثال الهی یابد. این است پیام من"
                                              این است پیام من"
 
و امّا یادی از پدر
پدرم 44 سال پیش در 18 تیرماه در طهران جهان خاک را ترک گفت. و من در رثای ایشان این قطعه را سرودم. ابیات یکم و دوّم  و نُهم بر سنگ مزار او نقش بود. و این قطعه در دیوان شعر من <مثنوی روحانی> صفحهء 17 به این صورت باقی است.
"در رثای پدر بزرگوار و محبوبم سرودم. ابیات یکم، دوّم و آخر بر سنگ مزاراو حک بود. سنگی که دست جور و فساد، ضمن تخریب "گلستان جاوید" در طهران، به یغما برد!
هواللّه
قلبـــش از عشق بهـــاء لبـریز بــود           مقتـدایش "دلبــــر تبـــــریـز" بــود
در منـاجــات، آن غبــار راه دوست          ناله اش جانبخش و شور انگیز بود
جوهـــر صدق و صفـا بــود و وفــا          از غــرور و کبــر در پرهیز بــود
چهرهء پاکـش میــــــان دوستــــــان          نــوبهــــاری در دل پائـــــیز بـــود
صابـر و شاکـــر چـــو ایّـــوب نبی          مؤمــن و مخلص چو مرداویز بـود
در قیـــام و در قعـــود و در سجـود          بانگ ابهـــــــائیش، سحر آمیز بـود
دولـت قــــارون به پیــش همّتـــــش          جیفـــه ای بی ارزش و ناچیز بــود
در شجاعـت، قـــوّت اللّه عـــــزیـــز          تالـــــی "دلــــــدادهء نیـریز" بـــود
خـــــاکپــــای آن خــــداونـد وفــــــا          سُـــرمهء چشــــم دل پـرویـز بـــود
                                                              هجدهم تیرماه 1357 شمسی
 
]]><![CDATA[سخن سی و یکم، نقش تربیت در رابطهء انسانیت و احساسات روحانیه]]>Thu, 24 Jun 2021 08:28:53 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/4915502Picture
عزیزان من! در ادامهء نوشتار پیشین، و پس از مطالعهء دو سخن از مولای حنون عبدالبهاء، در رابطهء انسانیت و احساسات روحانیه، این سخنرانی حضرت، فصل الخِطاب است. به دقّت و بارها بخوانیم تا به حقیقت آفرینش برسیم. و به یقین بدانیم که انسان بالغ نه تنها به خداوندِ قدیم و آفریدگار رحیم مؤمن است و خود را فرزند عزیز او میداند، بلکه با "حاکمِ عَلی’ ماکانَ وَ مایَکونُ" در رابطه ای بسیار نزدیک و صمیمی است. انسان "خلیفهء" خداوند در جهان آفرینش است!
از پیش باید برای آمادگی، به این مقدّمهء کوتاه بیاندیشیم. همه آفریدگان، برای هدف معیّن و زندگانی مشخّص، کامل خلق شده اند. و هیچیک از موجودات برای رسیدن به بهشت خود (هدف آفرینش خود) کم و کسری ندارد. راه بلوغ و کمال برای هرچیز باز و فراز است. ولیکن هر سطح از آفرینش در مقایسه با سطوح بالاتر ناقص است؛ گرچه در مراحل ابتدائی رشد و بلوغ باشد و یا در کمال بلوغ! و این در حالی است که همه طبقات آفرینش باهم مرتبط بوده در داد و ستد هستند. و هر سطح بالاتر مسئولیت بیشتری دارد!
درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!  سی و یکمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها". 
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.
​
 پس از این سه سطر مقدّمه، سخنان مولای محبوب را بشنویم. میفرمایند:
"ساعتی پیش جوانی اینجا آمد. با او مذاکره کردیم که طبیعت کامل است یا ناقص؟ روشن است یا تاریک؟. آن بحث را میخواهم حالا تکمیل کنم. طبیعت مِن حیثِ المجموع یعنی عالم جسمانی. - چون بدقّت نظر بعالم طبیعت میکنیم و به عمق و اسرارش پی بریم، ملاحظه میشود عالم طبیعت ناقص است. ظلمانی است. دقّت نمائید اگر چنانچه زمینی را ترک کنیم و بحال طبیعت بگذاریم، خارزار گردد. علفهای بیهوده بیرون آید. اگر کوهستان را ترک کنیم، اشجار بی ثمر بپروراند، جنگل است. بی ثمر است. بی انتظام است. پس این عالم طبیعت تاریک است. باید آن را روشن کرد. روشنائیش بچه چیز است؟ به اینکه این زمینی که به اقتضای طبیعت خار بیرون آورده، علفهای بیهوده انبات نموده، آن را شخم کنیم و تربیت نمائیم. تا گلهای معطّر بروید و دانه های با برکت که رزق انسانی است، بروید. این جنگلهائی که بحال طبیعی و ظلمانی است، فیض و برکت ندارد، تربیت میکنیم. درهم بود، منتظم مینمائیم. اوّل ظلمانی بود، چون بوستان شد، نورانی گشت.
و همچنین اگر انسان را به طبیعت خود ترک کنیم، از حیوان بدتر میشود. جاهل و نادان میماند. مثل اهالی اواسط آفریقا. پس این عالم ظلمانی را هروقت میخواهیم نورانی کنیم، تربیت مینمائیم. بی ادب با ادب میشود. بداخلاق خوش اخلاق میگردد. امّا اگر بحال طبیعت بگذاریم، تربیت نکنیم، یقین است از حیوان بدترند! نوع خود را میکشند، میدرند و میخورند!
پس معلوم شد اگر طبیعت را بحال خود بگذاریم، ظلمانی است. لهذا باید انسان را تربیت نمائیم، تا این انسانِ ظلمانی نورانی شود. و این جاهل دانا گردد. بی ادب با ادب شود. ناقص کامل گردد. بداخلاق خوش اخلاق شود. تا این حیوان انسان شود! هیچ شبهه ای نیست انسان بدون تربیت از حیوان بدتر است.. پس معلوم شد عالم طبیعت ناقص است. تربیت لازم است تا کامل شود.
این ایّام جمیع فلاسفه کور کورانه میگویند عالم طبیعت کامل است. ملتفت نیستند که عالم طبیعت ناقص است، باید به تربیت کامل گردد. چرا تلامذه را در مدرسه تربیت میکنند؟ مادام عالم طبیعت کامل است، چرا تربیت مینمایند؟ باید جمیع بشر را بگذارند! خود تربیت میشوند!
جمیع این صنایع را از تربیت حاصل و ظاهر کرده اند. زیرا این صنایع در عالم طبیعت نبود. این اکتشافات از اثر تربیت حاصل شد. مثلاً این قوّهء برقیه، تلغراف، فونوغراف، تلفون و سایر اکتشافات جدیده، جمیع از تربیت ظاهر گشته. اگر بشر تربیت نمیشد، و بر حالت طبیعت واگذار میشد، هیچ این صنایع جلوه نمی نمود. این مدنیت، این ترقّیات در عالم انسانی نبود.
فرق میان فیلسوف کامل و شخص جاهل چیست؟ اینست که جاهل بحال طبیعت باقی، امّا فیلسوف دانا تربیت شده تا کامل گشته. والّا هر دو بشرند. خـدا انبیاء را برای این فرستاده. کتب سماوی بجهت این نازل گشته. نفثات روح القدس برای این دمیده. ابواب ملکوت را برای این مفتوح نموده. الهامات غیبیّه برای این قرار فرموده. قوای عقلیه برای این داده که نقصهای عالم طبیعت کامل گردد. ظلمات رذائل طبیعت زائل شود. جهل عالم طبیعت زائل گردد. اخلاق مذمومهء عالم طبیعت زائل شود. ظلم عالم طبیعت زائل گردد.
انبیاء بجهت این مبعوث شدند تا نفوس بشر را تربیت الهی کنند. تا از نواقص عالم طبیعت نجات دهند.
مَثَل انبیاء مِثل باغبان است، مَثَلِ خلق مِثل جنگل و خارزار. انبیاء که باغبان الهی هستند، اشجار انسانی را تربیت میکنند. شاخهای کج را راست مینمایند. درختهای بی ثمر را با ثمر کنند. جنگل بی انتظام را باغ دلگشا نمایند.
و الّا اگر عالم طبیعت روشن بود، کامل بود، هیچ تربیت لازم نبود. مدارس لازم نبود. مکاتب لازم نبود. احتیاج به این صنایع نبود. چه که کامل بود. هیچ محتاج انبیاء نبود... همهء اینها برای اینست که که عالم طبیعت ناقص است. این قطعه زمین امریک چه بود؟ جنگل بود. زمین خالی بود. و این بمقتضای طبیعت بود. پس چه چیز او را آباد کرد؟ عقول انسانی.
پس ناقص است، عقول انسانی این نواقص را کامل نماید. بعد از آنکه زمین بود، جنگل بود، حال شهرهای آباد شده. پیش از آنکه کلمبوس بیاید، آمریکا چه بود؟ عالم طبیعت بود. حالا عالم انسان شده. اگر عالم طبیعت کامل بود، باید همان طور باشد. حالا ملاحظه کنید که اوّل تاریک بود، حال روشن شده. اوّل خراب بود، حال آباد شده. جنگل بود، حالا بوستان شده. اوّل خارستان بود، حال گلستان گشته. پس ثابت شد که عالم طبیعت ناقص است و ظلمانی!
اگر طفلی متولّد شود، او را تربیت نکنیم، برحال طبیعی بگذاریم، چه میشود؟ شبهه ای نیست بی ادراک و جاهل میماند و حیوان خواهد بود. در اواسط آفریقا ملاحظه کنید که مثل حیوانات، بلکه پست تر از حیوانند. پس ملاحظه نمائیم که تربیت الهی در عالم انسانی چه کرده! عالم طبیعت عالم حیوان است. حیوان بر حالت طبیعی باقی! ولی حیوانات وحشی نه اهلی، در بیابان و جنگل بر حال طبیعی باقی. کلّ در عالم طبیعت اند. تعلیم و تربیتی نیست. در عالم حیوان هیچ از عالم روحانی خبری نیست. حیوان از خـدا خبر ندارد. از عقل انسانی خبر ندارد. حیوان انسان را نظیر خود تصوّر میکند. ابداً امتیازی نمی بیند. چرا؟ بجهت آینکه بر حال طبیعی باقی است. جمیع حیوانات طبیعی هستند. جمیع مادّیون مثل حیوان احساسات جسمانی دارند. احساسات روحانی ندارند. منکر خـدا هستند. هیچ خبری از خـدا ندارند. هیچ خبری از انبیاء ندارند. از جنّت الهی خبر ندارند. جمیع حیوانات نیز از تعالیم الهی بی خبرند. جمیع حیوانات اسیر محسوساتند. فی الحقیقه نظیر فلاسفهء این زمان. حیواناتند! چنانکه آنها از خـدا، از انبیاء، از احساسات روحانی، از فیض روح القدس، از ماوراء الطّبیعه خبر ندارند. هر حیوانی دارای این کمالات است بدون زحمت!
فیلسوفها بعد از تحصیل بیست سال، خـدا را انکار کنند، قوای روحانی، الهامات الهی را انکار نمایند؛ حیوان بدون زحمت فیلسوف کامل است. مثل حضرت گاو که از هیچ چیز خبر ندارد. از خـدا خبر ندارد. از احساسات روحانی خبر ندارد. از روحانیات خبر ندارد. جمیع حیوانات از روح بی خبرند! این فیلسوفها نیز جز از محسوسات خبری ندارند، نظیر حیوانات! با وجود این میگویند ما فیلسوفیم زیرا جز محسوسات نمیدانیم. حال آنکه حضرت گاو بدون تحصیل علوم، این فضیلت را دارد! در کمال تشخّص.
این فخر نمیشود. فخر اینست که انسان از خـدا خبر یابد. احساسات روحانی داشته باشد. از ماوراءالطّبیعه خبر گیرد. فخر انسان در اینست که از نفثات روح القدس بهره یابد. فخر انسان این است که از تعالیم الهی خبر گیرد. اینست فخر انسان. والّا بی خبری فخر نیست! جهل است. نادانی جهل است. آیا میشود نفوسی که در نهایت درجهء جهل هستند، واقف کمالات الهیه گردند؟ واقف به حقیقت شوند؟ از حضرت مسیح و جمیع مظاهر مقدّسه خبر گیرند؟ و آیا میشود این نفوس ادراکاتشان از آنها عظیم تر باشد؟
حضرت مسیح الهی بود. آسمانی بود. ملکوتی بود. روحانی بود. البتّه او از این فیلسوفها بهتر میفهمید. هم عقل او بیشتر، هم ادراکش قوی تر، هم قوایش برتر، هم شعورش بالاتر بود. پس چطور از هر چیزی گذشت؟ از این حیات جسمانی گذشت؟ از راحت گذشت؟ از نعمت گذشت؟ جمیع بلایا قبول نمود. همه رزایا را تحمّل فرمود. چرا؟ بجهت آینکه احساسات روحانی داشت. قوّهء روح القدس داشت. مشاهدهء ملکوت مینمود. فیوضات الهی داشت. قوای معنوی داشت. روحانیت محض بود. و همچنین جمیع مظاهر مقدّسهء الهیه."
این خطابه در منزل مستر و مسیس ماکسول مونترال کانادا 2 سپتمبر 1912 (شب) 20 رمضان 1330[هجری قمری] صادر شد.
 
عزیزان بیاد آرند که در جمع نخستین دسته زائران غربی که در 1899در عکّاء به محضر مولای حنون مشرّف شدند، یکی، خانم می بولز[Miss May Bolles] نخستین مؤمن در فرانسه بود. ایشان اوّلین جمعیت بهائی را در اروپا با روح و ریحانی اعجاب آور بر پا داشتند. بعدها با مهندس ارشیتکت ماکسول ازدواج نمودند و در مونترال اقامت نمودند. در سفر حضرت عبدالبهاء به کانادا این خانواده میزبان مولای حنون بودند. در <بدایع الآثار جلد 1> ص 208 از سفر مبارک مسطور است:
"روز 16 رمضان (29) آگست روز آخر اقامت مبارک در مالدن بود... شب مجمع پرشور و انجذابی در منزل مبارک منعقد و بیانات صادره... در تشویق احبّاء و تشجیع در اعلاء کلمة اللّه... آخر شب به امة اللّه مسیس ولسن میفرمودند که از وقتی که بامریکا آمده ام، فقط در دو خانهء احباب منزل گرفته ام، در خانهء مسیس پارسونز و در منزل تو. الحمد للّه تأییدات الهیه رسیده...
روز 17 رمضان (30) آگست صبح طلعت بیمثال عازم مونتریال (کندا) بودند. و در رکاب مبارک فقط از خدّام حضور، جناب میرزا احمد سهراب بود و این عبد[محمود زرقانی]... ساعت نُه قبل از ظهر... موکب اقدس از بُستُن [Boston] حرکت نمود... در بین راه... شخصی از اهالی کندا بود که بدون سابقه، جذب جمال، او را به سبیل رشاد دلالت نمود... لَدَی الورود در استیشنِ [ایستگاه] مونتریال، مستر ماکسول از دور پیدا شد. فوراً با دو کالسکه طلعت پیمان و ملتزمین رکاب مبارک رابه منزل خود برد... سر میز مسیس ماکسول عرض کرد: ’از بس امروز مردم با تلفون و مراسلات استفسار از نزول قدوم اطهر نموده اند و من جواب داده ام، بسیار خسته شده ام و این خستگی را اعظم آسایش ایّام حیات خود میدانم...’
(31 آگست) ... چون برای ناهار سر میز تشریف بردند، مستر ماکسول از گمرکخانه رسید و عرض نمود اوّل صندوقی را  که مفتّش در گمرک باز کرد، عکس مبارک را دید. گفت این عکس پیغمبر ایرانی است؟ گفتم بلی. گفت دیگر تفتیش لازم نیست... و جمیع صندوقها را مرخص کرد... عصر نظر برجای مستر ماکسول برای گردشی در شهر سوار شدند و در کالسکه میفرمودند "هر شهری که در آن ذکر الهی بلند شود، آن شهر الهیست. عکّاء شهر محقّری بود، چون مرکز اذکار و مطلع انوار الهی گشت، عالمی را روشن نمود." و چون بعض عمارات و مدارس از نظر انور گذشت فرمودند " در اینگونه مدارس چون تنها درس مادّیات و حکمت طبیعی خوانده میشود، لهذا نفوس تحریری که ذی فنون باشند، پیدا نمیشود. هر وقت حکمت الهی و طبیعی هردو خوانده شود نفوس عجیبه و  ترقّیات عظیمه حاصل گردد. سبب ترقّیات مدارس یونان همین بود که حکمت الهی و طبیعی هردو را تعلیم میدادند."... چون از کلیسای موحّدین  عبور کردند، فرمودند: "فردا ندای الهی را در اینجا بلند خواهیم نمود." [عبدالبهاء آنگاه ذکر حواریون مسیح و عجایب کردار و گفتار آنان فرموده، یاران را به چنان عمل و اقدام سفارش فرمودند.]
[محمود زرقانی ادامه میدهد:] "اوّل ماه سپتمبر 1912 روزی فیروز بود و ندای مسیحِ عهد از کلیسای موحّدین بگوش دور و نزدیک رسید... چون به کلیسا رسیدند، کشیشی که بیرون ایستاده منتظر بود، با نهایت ادب و تعظیم بازوی مبارک را گرفته تا محراب کلیسا روی کرسی که مخصوص اسقف بود، برد. و پس از سرود بتلاوت کتاب اشعیا که کنایهء ابلغ از تصریح بجهت حضور دلبر شرق بود، مشغول شد.[ آیاتی در نبوّت به "غصن منشعب از اصل قدیم"] و هر نفسی با ذوق بود آن آیات را مخصوص آن روز میدانست. بعد در معرّفی طلعت پیمان بیان کشیش این بود که "ماها امروز مفتخریم بحضور پیغمبر صلحی که پیام او پیامی است الهی. خداوند او را برای ازالهء جنگ و جدال مبعوث فرموده. لقایش در این کلیسا سبب افتخار ابدی و تحقّق امید و دعاهای ماست. آیت محبّت بین ملل است و مروّج وحدت و اخوّت نوع انسان. مقصدشان آزادی ناس از قیود تقالید است و ارتفاع عَلَم وحدت انسانی. هیکل رأفت و صاحب نَبَأِ عظیم و مُلهم افکار جدید و مؤسّس سعادت این قرن عظیم است. اگرچه سالها زجر و الم کشیده و بلایاءِ شدیده دیده، ولی قوّهء روحانیش مانند آب حیات جاری. اگر جسدشان بارها صدمهء صلیب دیده، ولی روحشان جانبخش و غیر مصلوب است. چون زحمات سفر صحرا و دریا تحمّل فرموده تا باین ممالک تشریف آورده اند، لهذا ما از صمیم قلب خوش آمد و شکر تعالیم ایشان را میگوئیم که سبب انتعاش قلوب است و مایهء برکت و سعادت ابدی. و حال حضرت عبدالبهاء بلسان خود با شما صحبت میفرمایند." پس از آن قامت زیبا بالای صحنهء کلیسا میخرامید و نطق میفرمود. و صورت آن نطق مبارک این بود:
"هواللّه
خداوند عالم جمیع را از تراب خلق فرموده، جمیع را از یک عناصر خلق کرده، کل را از یک سلاله خلق نموده، جمیع را در یک زمین آفریده و در ظلِّ یک آسمان قرار داده، در جمیع احساسات مشترک خلق فرموده، هیچ تفاوتی نگذاشته. جمیع را یکسان خلق کرده، جمیع را رزق میدهد، جمیع را میپروراند، جمیع را حفظ میفرماید. بجمیع مهربان است. در هیچ فضل و رحمتی، تفاوتی بین بشر نگذاشته. انبیاء را مبعوث فرموده، تعالیم الهی فرستاده. و آن تعالیم الهی سبب الفت بین بشر است، سبب ارتباط و محبّت بین قلوب است. اعلان وحدت عالم انسانی فرموده. آنچه را موانع اتّحاد است، مذمّت میفرماید. آنچه را سبب اتّفاق و اتّحاد است، مدح مینماید.
جمیع بشر را بر اتّحاد در جمیع مراتب تشویق میفرماید. جمیع انبیاءِ الهی بجهت محبّت بین بشر مبعوث شدند. و جمیع کتب الهی بجهت اتّحاد عالم انسانی نازل شده. جمیع انبیاء خادم حقیقت بودند. و تعالیمشان جمیع حقیقت بوده و حقیقت یکی است! تعدّد قبول نکند! لهذا اساس ادیان الهی جمیعاً یکی است.
لکن، با وجود این، اسف است که تقالیدی بمیان آمده که ابداً دخلی به اساس تعالیم انبیاء ندارد. و چون این تقالید مختلف است، لهذا سبب اختلاف شده و بین بشر جدال و نزاع حاصل گشته. و حرب و قتالی بمیان آمده که بنیان الهی را خراب میکند. مانند حیوانات درنده یکدیگر را میکُشند. خانمان یکدیگر را ویران میکنند.
خـدا انسان را بجهت محبّت خلق فرموده، بعالم انسانی تجلّی محبّت کرده، سبب اتّحاد کائنات محبّت بوده، جمیع انبیاء مروّج محبّت بوده اند، حالا انسان مقاومت رضای الهی میکند! بآنچه مخالف رضای الهی است عمل مینماید! لهذا از بدایت تاریخ تا بحال، عالم راحت ننموده، همیشه حرب و قتال بوده، همیشه قلوب از همدیگر متنفّر بوده و بآنچه مخالف رضای الهی است، عامل. هرگونه محارباتی واقع، و خونریزیهائی که شده، یا منبعث از تعصّب دینی بوده، یا منبعث از تعصّب  جنسی بوده، یا منبعث از تعصّب وطنی بوده، یا منبعث از تعصّب سیاسی. لهذا عالم انسانی همیشه در عذاب است.
در شرق تعصّب بسیار بود، زیرا آزادی نبود. چنان تعصّبی که هیچ آرامی نداشت. ظلمت تقالید احاطه کرده بود. جمیع طوائف و ادیان و اجناس در نهایت عداوت و نزاع بودند. در همچو وقتی حضرت بهاء اللّه ظاهر شد. اعلان وحدت عالم انسانی فرمود که جمیع خلق بندگان خداوندند. و جمیع ادیان در ظلِّ رحمت یزدان. خـدا بجمیع مهربان است. جمیع را دوست دارد. جمیع انبیاء در نهایت الفت بودند. کتب آسمانی تأیید یکدیگر مینماید. با وجود این، چرا باید بین بشر نزاع و جدال باشد؟ مادام بشر خلق یک خداوندند، و جمیع اغنام در ظلِّ یک چوپان، او جمیع را دارائی میکند، پس باید گوسفندان الهی نیز با یکدیگر در کمال الفت باشند. اگر یکی جدا شود، او را بیاورند و همراه نمایند. نهایت اینست که یکی نادان است، باید دانا نمود. ناقص است، باید کامل کرد. علیل است، باید شفا داد. کور است، باید بینا نمود. نه آنکه بغض و عداوت اظهار کرد.
ثانیاً حضرت بهاء اللّه اعلان فرمود که دین باید سبب الفت  و محبّت باشد! اگر دین مایهء عداوت شود، نتیجه ندارد. بلکه بی دینی بهتر است! زیرا سبب عداوت و بغضاء بین بشر است. و هرچه سبب عداوت است، مبغوض خداوند است! و آنچه سبب الفت و محبّت است مقبول و ممدوح. اگر دین سبب قتال و درندگی شود، آن دین نیست. بی دینی بهتر از آن است!.زیرا دین بمنزلهء دواست، اگر دوا سبب مرض شود، البتّه بی دوائی بهتر است. لهذا اگر دین سبب حرب و قتال شود، البتّه بی دینی بهتر است!
ثالثاً دین باید مطابق علم و عقل باشد. اگر مطابق علم و عقل نباشد، اوهام است! زیرا خـدا عقل عنایت فرموده تا ادراک حقایق اشیاء کند، حقیقت بپرستد. اگر دین مخالف عقل و علم باشد، ممکن نیست سبب اطمینان قلب شود. چون سبب اطمینان نیست، اوهام است. آن را دین نمیگویند. لهذا باید مسائل دینیه را با عقل و علم تطبیق نمود، تا قلب اطمینان یابد و سبب سرور انسان شود.
رابعاً تعصّب دینی و تعصّب مذهبی و تعصّب وطنی و تعصّب سیاسی هادم بنیان انسانی است! اوّلاً آنکه ادیان الهی یکی است. زیرا جمیع حقیقت است. حضرت ابراهیم ندا بحقیقت کرد. حضرت موسی’ اعلان حقیقت نمود. حضرت مسیح تأسیس حقیقت فرمود و حضرت رسول ترویج حقیقت. جمیع انبیاء خادم حقیقت بودند. جمیع مؤسّس حقیقت بودند. جمیع مروّج حقیقت بودند. پس تعصّب باطل است. زیرا این تعصّباتِ ادیان مخالف حقیقت است.
امّا تعصّبِ جنسی؛ جمیع بشر از یک عائله اند. بندگان یک خداوندند. از یک جنسند. تعدّد در اجناس نیست. مادام همه اولاد آدمند، دیگر تعدّدِ اجناس اوهام است. نزد خـدا انگلیزی نیست. فرنسائی نیست. ترکی نیست فرسی نیست. جمیع نزد خـدا یکسانند. جمیعاً یک جنسند. این تقسیمات را خـدا نکرده! بشر کرده. لهذا مخالف حقیقت است و باطل. هریک دو چشم دارد و دو گوش. یک سر دارد و دو پا.
ملاحظه نمائید که در میان حیوانات این تعصّب جنسی نیست. در میان کبوتران تعصّب جنسی نیست. کبوتر شرق با کبوتر غرب آمیزش کند. گوسفندان همه یک جنسند. هیچ گوسفندی بدیگری نمیگوید تو گوسفند شرقی هستی و من غربی!... چیزی که حیوان قبول نمیکند، آیا جایز است که انسان قبول کند؟
و امّا تعصّب وطن؛ همهء روی زمین یک کره است، یک وطن است. خـدا تقسیمی نکرده! همه را یکسان خلق نموده، پیش او از اختلاف حرفی نیست. تقسیمی را که خـدا نکرده، چطور انسان مینماید؟ اینها اوهام است. ببینید! جمیع اروپا یک قطعه است. امّا آمده ایم خطوطی وهمی معیّن کرده ایم، و نهری را حدّ قرار داده که این طرف فرنسا و آن طرف آلمانیاست! و حال آنکه نهر برای طرفین است.
این چه اوهامی است؟ این چه غفلتی است؟ چیزی را که خـدا خلق نکرده، ما آن را به گمان، سبب نزاع و قتال قرار میدهیم!. پس همهء این تعصّبات باطل است. و در نزد خـدا مبغوض. خـدا ایجاد مودّت و الفت و محبّت فرموده و از بندگانش الفت و محبّت و یگانگی خواسته. عداوت نزد او مردود است. و اتّحاد و الفت مقبول.
خامسا! از جمله تعالیم بهاء اللّه اینست که جمیع عالم باید تحصیل معارف کند تا سوءِ تفاهمی که در نفوس ملل است، برطرف شود. زیرا این اختلافات از سوءِ تفاهم است. اگر سوءِ تفاهم از میان برخیزد، جمیع بشر متّحدّ شوند. و ازالهء سوءِ تفاهم از نشر معارف است. لهذا بر هر پدری لازم که اولاد خود را تربیت نماید. اگر پدری عاجز باشد، هیأت اجتماعیه باید اعانت نماید تا معارف تعمیم یابد و سوءِ تفاهم بین بشر زائل گردد.
سادساً آنکه نساء اسیر بودند. لهذا حضرت بهاء اللّه اعلان وحدت حقوق رجال و نساء فرمود. که مرد و زن هر دو بشرند و بندگان یک خداوند. نزد خـدا ذکور و اناث نیست! هرکس قلبش پاک تر و اعمالش بهتر، در نزد خـدا مقرّب تر است! خواه مرد باشد خواه زن. این تفاوتی که الآن مشهود است، از تفاوت تربیت است. زیرا نساء مثل رجال تربیت نمیشوند. اگر مثل رجال تربیت شوند، در جمیع مراتب متساوی شوند. زیرا هر دو بشرند و در جمیع قوا مشترک. خـدا تفاوتی نگذاشته!
سابعاً وحدت لسان - لازم است که لسانی ایجاد نمایند که جمیع بشر تحصیل آن لسان نمایند. پس هر نفسی محتاج دو لسان است؛ یکی خصوصی یکی عمومی. تا جمیع بشر زبان یکدیگر را بدانند. و باین سبب سوءِ تفاهم بین ملل زائل شود. زیرا جمیع یک خـدا را میپرستند. کلّ بندگان یک خداوندند. سوءِ تفاهم سبب این اختلافات است. چون زبان یکدیگر را بدانند، سوءِ تفاهم نماند. جمیع با هم الفت و محبّت نمایند. و شرق و غرب اتّفاق و اتّحاد حاصل کند.
ثامناً عالم محتاج صلح عمومی است! تا صلح عمومی اعلان نشود، عالم راحت نیابد. لابد دول و ملل باید محکمهء کبری’ تشکیل نمایند، تا اختلافات را به آن محکمهء کبری’ راجع نمایند و آن محکمهء کبری’ فیصل نماید... اختلافات دول و ملل را محکمهء کبری’ فیصل نماید تا مجالی برای قتال نماند. حضرت بهاء اللّه پنجاه سال پیش بجمیع ملوک نوشت. و جمیع این تعالیم در الواح ملوک و  و سائرین مندرج. و چهل سال قبل در هندوستان طبع و نشر شد تا تعصّب میان بشر محو گردد. لهذا کسانیکه متابعت حضرت بهاء اللّه نموده اند، حال در نهایت الفت و اتّحادند. چون در مجلس آنها وارد میشوی، مسیحی- یهودی- زرتشتی و مسلمان همه در نهایت الفت و محبّتند. جمیع مذاکراتشان در بارهء رفع سوءِ تفاهم امم است.
باری من چون به آمریکا آمدم، میبینم مردمانش خیلی محترمند. حکومت عادل است و ملّت در نهایت نجابت. از خـدا میخواهم که این دولت عادله و ملّت محترمه سبب شوند که  اعلان صلح عمومی و وحدت عالم انسانی شود. اسباب الفت جمیع ملل گردند. چراغی روشن نمایند که عالم را روشنی بخشد. و آن اتّحاد و وحدت عالم انسانی است!
امیدوارم شما سبب شوید که عَلَمِ صلح عمومی در اینجا بلند گردد. یعنی دولت و ملّت امریکا سبب شوند تا عالم انسانی راحت شود. رضای الهی را حاصل نماید. و الطاف الهی شرق و غرب را احاطه کند.
پروردگارا! مهربانا! این جمع توجّه به تو دارند. مناجات بسوی تو نمایند. با نهایت تضرّع و خضوع بملکوت تو تبتّل کنند و طلب عفو و غفران نمایند. خدایا! این جمع را محترم کن. این نفوس را مقدّس نما. انوار هدایت تابان فرما. قلوب را منوّر کن. نفوس را مستبشر نما. جمیع را در ملکوت خود داخل کن. و در دو جهان کامران فرما.
خدایا! ذلیلیم، عزیز فرما. فقیریم، از کنز ملکوت غنی نما. علیلیم، شفا عنایت کن. عاجزیم، قدرت عنایت فرما. خـدایا! برضای خود دلالت کن. و از شئون نفس و هوی، مقدّس دار. خـدایا! ما را بر محبّت خود ثابت نما. و بجمیع خلق مهربان فرما. موفّق به خدمت بعالم انسانی کن تا بجمیع بندگانت خدمت نمائیم. جمیع خلقت را دوست داریم و بجمیع بشر مهربان باشیم. خـدایا! توئی مقتدر. توئی رحیم. توئی غفور. توئی بزرگوار."   
[حضرت عبدالبهاء در هر جمع بخشی تعالیم "امر اعظم یزدانی" را عنوان میفرمودند. در یک مورد بیش از 27 آموزهء نوین را بیان نمودند!] 
در پایان این نوشتار، گلچینی از نکاتی از سفرنامهء مبارک را در کانادا به عزیزان تقدیم میکنم و شما را به تفکّر در و مقایسه بین "رفتار مردم اروپ و امریک در برخورد با مولای حنون" و کردار و گفتار ایرانیان و هموطنانِ آن حضرت با امر بهائی و بهائیان دعوت میکنم. شاید با بررسی ژرف به پاسخ بسیاری پرسش های خود برسید. در بی وفائی و بی انصافی، همهء هموطنان ما اعمِّ از مردم عادی، فرهیختگان، روشنفکران و سیاستمداران، دارا و نادار، پست و والا در یک سطح قرار داشته و دارند!
در تاریخ میخوانیم: "از این خطابهء مبارک در وحدت عالم انسانی و توحید مظاهر رحمانی و تعالیم بدیعه، نچنان هیجان و انجذابی در نفوس مشهود که آن را شرح توان نمود... از آن ببعد انقلاب عظیمی در نفوس افتاد و شوری دیگر در مجامع شهر بود. یکی میگفت دینی که امروز واجب التّصدیق است، آئین بهائی است. دیگری میگفت خوب شد نمردم و این ندا را شنیدم... آن شب ازدحام نفوس زیادتر شد و لسان مبارک در ترقّیات نوع انسانی و تمدّن و مدنیت آسمانی و تولّد ثانی چنان ناطق، و جذب و تسلسل و قدرت بیان مبارک نوعی بود که تاج از سر مبارک افتاد و موی مشکبوی... پریشان شد. با آن حالت، باز متجاوز از نیم ساعت نطق فرمودند. آخر بی تاج از میان جمعیت عبور فرمودند و باوطاق مبارک تشریف بردند... باز بعضی رجال تشرّف نموده، هریک مسئلتی داشت و رجائی... از جمله خانمی عرض کرد طفل کوچک من... در خانه عکس مبارک را مقابل خود میگذارد، ای محبوب من! ای محبوب من! میخواند. فرمودند این دلیل بر محبّت شماست... [باری مولای حنون] آن شب فرمودند فردا باید به هوتل برویم. منزل مسافر باید هتل باشد. هرچه مستر و مسیس مکسول حنین و انین نمودند، مفید نیفتاد...
روز 2 سپتمبر... مسیس مکسول بساحت اطهر مشرّف و عرض نمود که انقلاب و انجذاب نفوس بدرجه ایست که همسایهء ما... رجا دارد که هر روز کالسکهء او را برای سواری و گردش قبول فرمایند! بعد از  دیدن و تشویق همسایه ها به هوتل  تشریف برده سه اوطاق را بکرایه گرفتند... و چون به منزل رسیدند، جمعی که منتظر تشرّف بودند از بیانات مبارکه قوّت و روحانیتی تازه جستند... در منع تقالید... [فرمودند] چون مردم تربیت یافته می بینند که کشیشها نان و شراب را در دست گرفته، نَفَسی بآن میدمند و میگویند این نان و شراب جسد مسیح است. و یا باقرار گناه نزد قسّیسها، عفو خطایای نفوس میشود، البتّه از مشاهدهء اینگونه امور مردمان با شعور از مذهب بیزاری میجویند و بکلّی بی دین میشوند... وقت ناهار جمعی را سرمیز احضار نموده میفرمودند بیائید در مونتریال، در چنین منزلی طبخ آقا میرزا احمد، پلو ایرانی خوردن هم مزه و حکایتی دارد... [و داستان ایاز و سلطان محمود و خربزه تلخ را بیان داشتند.]
عصر جمعی از پرفسورها و کشیشها و روزنامه نویسها یکی بعد از دیگری مشرّف میشدند و در اوطاق مبارک سماور و اسباب چای و میوه و شیرینی چیده و خدّام ایرانی با لباس شرقی بخدمت مشغول... در انظار جلوهء غریبی داشت که حتّی’ در روزنامه ها مندرج و مذکور. و از جمله بیانات مبارکه این بود که بسبب مدنیت مادّی صنایع ترقّی نموده، علوم و فنون توسیع یافته. همین قسم اسباب حرب و قتال و خونریزی و هدم بنیان انسانی و مشکلات سیاسی نیز اشتداد جسته... بدون قوّهء معنویه و مدنیت الهیه راحت تمام و اسایش تامّ نشود... تازه دولت آمریکا پانزده ملیون دولار برای مصارف کشتی جنگی مهیّا نموده. و لابدِّ بر این است که قبل از صلح عمومی جنگی عظیم واقع شود...
شب از هوتل به مجمع [در منزل مسیس مکسول]... تشریف میبردند... چون به منزل مستر مکسول رسیدند به خدّام خانه هریک یک لیره عنایت فرمودند...
[روز 3 سپتمبر- داستان گردش هیکل مبارک در شهر و ترن سواری ایشان و گم کردن راه و بالاخره کرایه کردن یک اتومبیل سواری و هدایت او به راه راست و رسیدن به هوتل، با وجود فراموش نمودن نام آن، بسیار جالب است. ص224 و225]
"... شب با شوکت و جلالی آسمانی به مجمع اشتراکیون نزول اجلال فرمودند... و [از] خطابه ای مفصّل در مسألهء اقتصاد و اعتدال و انتظام امور و آسایش جمهور... بارها جمعیت بولوله و هلهله در آمدند و دست زدند... و صدای دست زدن و ولولهء نفوس عمارت را به زلزله میانداخت... جمعیت تا وقت سوار شدن، با سجود و خضوع از دل و جان طائف حول مبارک بودند. بارها آن شب لسان مطهّر بشکر نصرت و حمایت جمال مبارک ناطق که الحمد لِلّه تأییدات ملکوت ابهی’ پی در پی میرسد.
"... روز 4 سپتمبر... احبّاء نشاط و سرور خود را از مشاهدهء قوّت و نفوذ امراللّه بعرض میرساندند. و جواب از لسان عنایت میشنیدند که عظمت تعالیم حضرت بهاءاللّه وقتی معلوم میشود که بموقع عمل و اجراء آید. هنوز از صد یکی اجراء نشده...
"... چون ترجمهء بعضی از جرائد بحضور مبارک عرض شد، مکرّر فرمودند دیگر تأییدات جمال مبارک است که میرسد. والّا اگر پادشاه ایران باینجا میامد، ممکن نبود یکی از این مجالس را مهیّا کند. آن روز عصر... عزم گردش فرمودند. از طبقهء هفتم با اوطاق کهربائی (آسانسور) پائین تشریف برده سوار اتومبیل شدند... تا مرکب مبارک بدامنهء کوهی خارج شهر رسید که آن کوه، اوّل تفرّجگاه عمومی بود. و بواسطهء واگون کهربائی بالا میرفتند و نصف راه تا بالای کوه مثل دیوار بکلّی سربالا بود. وقتی سوار شدند فرمودند این اوطاق مثل بالونی میماند که در هوا پرواز مینماید... بالای کوه مشی میفرمودند... در آنجا ترجمهء بعضی از جرائد... بعرض مبارک رسید. بغتةً فریاد برآوردند که ای بهاءاللّه! بقربانت. ای بهاءاللّه! بفدایت. حرفی زده ای که منکر ندارد. چه امر عظیمی تأسیس فرموده ای که هر جمعی را قانع نماید... از آنجا بمنزل مستر و مسس مکسول تشریف بردند. پوستهء شرق بحضور انور تقدیم شد... مطالبی در خصوص عظمت سفر مبارک از تحاریر حضرت حیدر قبل علی روحیفداه بسمع اطهر رسید. فرمودند "بلی قدر و عظمت این سفر هنوز معلوم نیست. بعد معلوم میشود. چون ما مقصدی از این سفر جز عبودیت  آستان احدیت نداشتیم، لهذا تأیید رسید و بارقهء عنایت و توفیق دمید. [در صفحات 228 تا 230 از تشرّف نفوسی ترک و عرب و بزرگان کلیسا و حاخام بزرگ اسرائیلیان و یکی از قضاة گفتگو میشود.] و از جمله کلمات مبارکه باز آنروز این بود که تا بحال در تاریخ عالم دیده نشده که این قسم احزاب بر عظمت امراللّه شهادت دهند. حتّی اشتراکیون بگویند که این همه فلاسفه در مسائل اقتصادی کتب تألیف نمودند ولی باز امر بهائی حلّ مشکلات مینماید! [اعلان حاوی عنوان "پیغمبر شرق" بر سردر کلیسای متودیست و شهادت قاضی که "ما کمال افتخار را داریم که بگوش خود این تعالیم شنیدیم از پیغمبری شرقی که جانشین انبیای الهی است..." ]
روز 6 سپتمبر... عزم حرکت داشتند... بواسطهء سرما زکام عارض... لذا در حرکت... چند روز تأخیرواقع و جز بمنزل مستر و مسس مکسول جائی تشریف نمیبردند و در خود هوتل نفوس مشرّف میشدند... مسس مکسول آنروز عرض مینمود وقتی که در عکّا مشرّف شدم، از اولاد بکلّی مأیوس بودم، الحمد للّه! رجای من و دعای مبارک در روضهء مبارکه مستجاب شد. خیلی در بارهء او و طفل او عنایت نموده فرمودند "اطفال زینت خانه اند. منزلی که طفل ندارد مثل اینست که چراغ ندارد. عرض کرد شوهر من سابق بمن میگفت تو بهائی هستی خود میدانی ولی بمن کار نداشته باش. امّا حالا از تشریف فرمائی مبارک آنقدر افتخار دارد که اگر سلاطین بمنزل ما میامدند این نوع افتخار نمینمود. و ما این اوطاق را در خانهء خود متبرّک میدانیم...
 
عزیزان شاید دوست دارید که داستان کم نظیر این خانواده را بدانید. مسیس می بولز و مستر سادرلند مکسول صاحب دختری شدند که طلعت میثاق در مکاتبات خویش، او را روحیه نامیدند و "دختر من" خطاب میفرمودند. حضرت شوقی ربّانی، یکتا ولیِّ امر بهائی طرّاحی و ساختمان بنای خارجی [Shell] مقام اعلی’ را به مهندس مکسول سپردند. و اوست که تمامی نظرات ولیِّ مقدّس امراللّه را مو بمو اجراء نموده "ملکهء کرمل" را با تاج زرّین آن اکمال و زینت "کوه خـدا" نمود. و خود به حلیهء ایمان آراسته شد. روحیه به همسری ولیِّ امر بهائی انتخاب شدند و تا پایان عمر طولانی خویش به عنوان "خانم اهل بهاء" و در سمت "ایادی امراللّه" در خدمت امراللّه و ولایت امراعظم یزدانی بودند.  

نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
]]><![CDATA[سخن سی ام، سفر حضرت عبدالبهاء به غرب]]>Wed, 26 May 2021 10:34:59 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/9388070Picture
نوشتار را با داستانی که در صفحهء 35 <بدایع الآثار> جلد اوّل آمده آغاز میکنم. روز 15 اپریل [نخستین هفتهء اقامت عبدالبهاء در ایالات متّحده] بسیاری روزنامه ها در فضائل مولای حنون عبدالبهاء داد سخن دادند. "امّا "کشیش متعصّبی بر قسّیس کلیسای اسنشن (Ascension) اعتراض نموده بود که در کرسی محراب کلیسا، وانگهی روز یکشنبه وقت نماز، جز نایب مخصوص مسیح کسی نمیتواند بنشیند! چرا شما (حضرت) عبدالبهاء را در آنجا جای دادید؟... این اعتراض را هم بعضی از کشیشهای دیگر خود جواب دادند... تا آنکه خود او مقالهء دیگر نوشت که من در فضائل و اهمیت تعالیم حضرت عبدالبهاء شبهه ندارم. ولی فقط مقصود من رعایت قانون کلیسا بود. و آنروز رئیس اساقفه (بشب Beshop) بواسطهء مستر میلز مشرّف شد. اوّل اظهار و افتخار کرد از اینکه کلیسای اسنشن بقدوم مبارک مزیّن گشته. بعد عرض کرد من از تعالیم این امر خیلی امیدوارم و شما اوّل مسافر جلیلی هستید که با چنین خبر عظیمی از شرق بغرب آمده اید. تا حال گمان نمیرفت از شرق امری معتنا [قابل اعتناء] دیده و شنیده گردد. و این مسافرت مبارک جای شکر و ستایش است...
​درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!
سی یومین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها". 
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.
وقتیکه شخص مذکور در محضر انور عرض مینمود که شما اوّل مسافر جلیلی هستید که با چنین نبأِ عظیمی [خبر بزرگی] از شرق بغرب تشریف آورده اید؛ فانی [محمود زرقانی] را این بیان مبارک بخاطر آمد که در کشتی روز(3) اپریل فرمودند که "بعضی آمریکا رفته اند، ولی میتوان گفت این اوّل سفر شرقیان است به آمریکا"
میدانیم که از خدمات عظیمی که "مرکز میثاق" به امر پدر بزرگوار فرمود، برترین آن، در نظر ولیّ مقدّس امراللّه، سفر ایشان به مغرب زمین است. بیت العدل اعظم چند اقدام آن حضرت را در این مهمّ، برای سرمشق یاران نام میبرند. 1- سعی در تبلیغ نفوس مستعدّ و "صاحبان گوش". 2- ازدیاد ظرفیت خدمت هرچه بیشتر. 3- بکار گرفتن هر فرصت مناسب برای ساختن جامعهء محلّی. 4- تقویت مؤسُسات امری 5- غنیمت شمردن هر فرصت برای انجام خدمات اجتماعی. 6- خدمت و شراکت در گفتمانهای جمعی.
حضرت عبدالبهاء در خدمت آستان جمال مبارک لحظه ها را غنیمت میشمردند. روز 24 اپریل پس از سخنرانی در مجلس دوّم و نهایت عنایت به حاضران "سوار اتومبیل شده برای مجلس ثالث تشریف میبردند. از شدّت مسرّت صدای مبارک چنان بلند بود که هنگام تاخت و تاز کالسکه، عابرین صوت مبارک را میشنیدند. میفرمودند ای بهاءاللّه! چه کرده ای! ای بهاءاللّه بقربانت! ای بهاءاللّه بفدایت! ایّام را بچه مشقّت و بلا گذراندی. چه مصائبی تحمّل فرمودی. آخر چه اساس متینی نهادی و چه عَلَم مبینی بلند نمودی!
در این مجلس سوّم علیقلی خان سفیر ایران در غایت احترام حضرت را معرّفی نمود. سپس عضو دیگر انجمن "برخاسته گفت با این نطق سرور جلیل شرق دیگر من  با لسان کلیل چه بگویم؟" در این جمع مستر بِل [مخترع تلفون] نیز حضور داشت. روز بعد مولای محبوب در اشاره به زحمات مسافری چون خود، به مسیس پارسونز [Mrs. Parsons مهماندار حضرت عبدالبهاء] میفرمودند: "این نحو مسافر و مهمان خیلی زحمت دارد. باید خانه را بگذاری و فرار کنی. هر مهمان و مسافری در هر شهری با نفوس محدوده، در اوقات معیّنه معاشر است. امّا شما باید از صبح تا عصر مهماندار عموم باشید."- "آن شب سفیر عثمانی حضرت ضیاء پاشا از حضور مبارک دعوت نموده. اکثر خدّام حضور و جمعی از اعیان نیز مدعو بودند. ضیافت ملوکانی بود. و مهمانها همه با لباسهای رسمی حاضر. و در آن مجمع دو نطق مختصر فرمودند. اوّل نطق مبارک با کمال جلال و جمال در تأثیر کلام مظاهر امراللّه و قوّهء عظیمه و فائقهء انبیاء بود. بعد سر میز، جناب سفیر صفحه ای در تبریک و تمجید مبارک نوشته بودند، خوانده و تقدیم نمودند که ترجمهء آن اینست: انوار فضل و کمالات حضرتش در ارض بدیع و عالم جدیدی، ابناءِ زمانه را محصور در ارشاد و نورانیت مینماید. و بجهت انتشار محاسن اخلاق بشریه هزاران زحمات و فداکاری را تحمّل فرموده اند. و محض حصول سعادت حضور مبارکشان جمعیت ما را شرف بخشیده. حضرت عبدالبهاء فرید عصر که نزد ماها بسیار معزّز و مبارکند، دعای ازدیاد عمر و عافیت ایشان را از حضرت ربّ العالمین خـدای لم یزل سائل و آملم. و ورود مبارکشان را تبریک میگویم." (ضیاء پاشا) چون حضرت سفیر نطق خود را تمام نمود، وجود مبارک فرمودند:
"هواللّه
امشب شب مبارکی است. شایان نهایت سرور و ستایش است. بجهاتی چند؛ اوّلاً الحمدُ لِلّه در مملکتی هستیم که در نهایت معموریت و آزادی است. ثانیاً در خانه ای هستیم که منسوب بدولت علیّهء عثمانی است. ثالثاً مهمان حضرت سفیری هستیم که در عالم اخلاق مثل شمس مُشرق است. رابعاً این مجلس الفت و اتّحاد شرق و غرب را مجسّم میکند. زیرا از اهالی شرق حضرت سفیر عثمانی و مخدوم محترمشان حاضرند و قرینهء محترمه شان آمریکائی. و سفیر ایران از اعزّه مشرقیان و خانم محترمهء ایشان نیز آمریکائی. این دلیل بر آن است که شرق و غرب الفت و اتّحاد حاصل نماید. نفوسیکه اهل حلّ و عقدند و فکر وسیع و عقل سلیم دارند، هیچ شبهه ای نیست که منتها آرزوشان محبّت بین بشر است. و نهایت آمالشان الفت و یگانگی بین نوع انسان. هرچند در قرون ماضیه این حقیقت نمایان نبود، امّا حال که عصر نورانی است و قرن علم و ترقّیِ عالم انسانی، بعون و عنایت الهی، این مسأله آشکار شد که جمعیت بشریه مرتبطند و جمیع از یک عائله و اهل یک وطن و یک کره. عصر وحدت عالم انسانی است و زوال اوهام قرون ماضیه. هر دانشمندی احساس مینماید که این قرن وحدت و اتّحاد است و تعصّبات وهمیه رو بزوال..."
در صفحهء 99 <بدایع الآثار جلد 1> به این بخش از دیدار مبارک از بستن [Boston] میرسیم: "روز 5 جمادی الآخر (22 مای May) صبح ساعت ده عازم بستن شدند و ساعت چهار و نیم بعد از ظهر به بستن در هتل چارلز گیت [Charles Gate] نزول اجلال فرمودند. در حالتیکه جمعی از نمایندگان محافل و مجامع در ایستگاه راه آهن پیشواز قدوم انور آمده و در رکاب مبارک مراجعت نمودند. همچنین جمعی از احبّاء منزلی را مزیّن به انواع گلها نموده و هر نوع اسباب پذیرائی مهیّا کرده بودند. آنشب اوّل مجمع بستن ساعت 8 کنفرانس موحّدین در معبد ترامونت که بزرگترین معابد آنجا بود منعقد (رئیس جمهور نیز از اعضاء آن انجمن مهمّ) و از کنائس موحّدین آمریکا و کانادا تقریباً هشتصد نفر کشیش در آن کنفرانس حاضر و جمعیت سایرین نیز به دو هزار نفر میرسید. صدر آن انجمن و میر آن مجلس نایب الحکومهء بستن بود. و در معرّفی طلعت عهدُ اللّه به این بیانات ناطق (که) امشب ما در این محفل عظیم احترامات فائقه و امتنان قلبی اظهار میداریم نسبت به این شخص محترم جلیل صلح دوست که از شرق به غرب آمده اند تا اساس وحدت عالم انسانی و صلح عمومی را ترویج فرمایند... لهذا افتخار من اینست که حضرت عبدالبهاء را بشما معرّفی نمایم. چون حضرت مولیَ الوری قیام فرمودند، آن جمعیت بی اختیار برخاستند و بسیار دست زدند... این مجلس اهمیت دیگر داشت چه که اعضاء از منتخبین و رؤسای محافل ممالک بودند... نطق مبارک در آن محفل در خصوص تجدّد و ترقّی کائنات بود و چنان در قلوب و نفوس مؤثّر و نافذ که حضّار کفها بر کف زدند. و ولوله ها آشکار کردند.”
روز بعد 23 می "در منزل مبارک دسته دسته احباب و اغیار مشرّف، و صدور عنایات بهریک چون نزول امطار [مثل باران بارنده] مُحیی نفوس و مُفرّح قلوب بود. از آنجمله یکی از ارباب جرائد در پنج دقیقه بیانات مبارکه چنان او را منقلب و منجذب کرد که فوراً اذعان به اقبال نمود [مؤمن شد] و به تحریر و نشر مقالات مهمّه پرداخت. حین مرخصی بر قدوم مبارک گریان و نالان افتاد و رجای تأیید در وقف و حصر اوقات خویش بر خدمات امریه نمود."
در طول سفر مولای حنون به غرب، صدها روزنامه نگار در مجلّات و روزنامه ها، حضرت را با عناوین پیغمبر شرق، پیامبر صلح، پیامبر جدید یاد کردند. و با عبارات برجسته و مدح و تمجید فراوان از تعالیم "امر نوین و اعظم یزدانی" ستودند. نکتهء آموزنده اینکه عبدالبهاء همواره بی اعتناء به مدّاحی و یا عبارات و اشارات سرد و دشمنانه، به خدمت امر اعظم پدر بزرگوار مشغول و به شکر و سپاس تأییدات جمال مبارک مسرور بودند. وقتی در فلسطین یکی از روزنامه ها ایشان را با اسم کوچک نام برده بود، فرمودند: "او ما را به مقام انبیاء ارتقاء داده! انبیاء پیوسته به نام کوچک خود معروفند!"
دیدار از خانهء فقراء و بینوایان و ابراز نهایت محبّت و عنایت مشفقانه به آنان از ویژگیهای رفتارعبدالبهاء است. در 23 می هنگام ظهر وجود مبارک به دنیس هوس [Denise House انجمن اعانت فقرای سوریه و یونان] تشریف بردند و سر میز ناهار خطاب به خادمان فقراء فرمودند: "خوشا بحال شما که بخدمت فقراء مشغولید. بزرگترین سعادت من اینست که از فقراء محسوس شوم." بعد از صرف ناهار به مجمع تشریف بردند و نطقی فصیح فرمودند و سخاوتمندانه اعانت نمودند. در مراجعت به بستن مسیر مبارک "سبز و خرّم و بسیار با صفا بود. با مشاهدهء مناظر زیبا فرمودند: "کاش جمال مبارک به این صفحات تشریف آورده بودند. از بس جمال مبارک اینگونه مناظر را دوست میداشتند، اغلب در سفرهرجا که سبزی بیشتر و صحرا خرّم تر بود، امر به توقّف میفرمودند. وقتی که از کنار دریاچه ای، مرکب مبارک میگذشت، چنان آن سبزی صحرا و صفای ماء [آب] و لطافت هوا در نظر مبارک مقبول افتاد که تا چند ساعت مکث فرمودند. در حالتیکه جمیع قافله ایستاده بودند... هیچیک جرأت جسارت در تأخیر حرکت نداشت." خلاصه نوعی به ذکر جمال مبارک ناطق و به قسمی با آه و افسوس ذکر میفرمودند که رقّت غریبی برای ملتزمین رکاب مبارک روی داد!
روز 26 می در حلقة الذّهبیه [مجمع مردم سوریه] شاعری عرب قصیده ای در وصف امراللّه و مدح طلعت مَن اَرادَهُ اللّه [عبدالبهاء] خواند. و پس از سخنرانیِ مولای حنون "زن عربی دیده شد که بزحمت تمام از میان جمعیت خود را بر قدوم مبارک انداخت و عرض نمود انّی اَعتَرفُ بانَّ فیکَ روحُ اللّه و نفسُ المسیح [اعتراف میکنم که در وجود تو روح اللّه و شخص مسیح منجلی است.]
در صفحهء106 و 107 میخوانیم: مجالس بستن خیلی منظور نظر عنایت واقع. علیَ الخصوص آن مجلس اهالی سوریه که تا چند روز طلعت محبور بتمام سرور، ذکر آن را میفرمودند که "چه انجمنی بود. چگونه تأییدات جمال مبارک نفوس را منقلب کرد."
"امری که ذکرش فرض است اینست که در جمیع این مجامع آمریکا طلعت پیمان را همه اغیار بنظر پیغمبری دیدند. ولو مؤمن نبودند... وجود مبارک را همه در تحریر و تقریر خویش نبیِّ صلح و پیغمبر شرق مینامیدند."
در سرلوحهء برنامه های پیش بینی شده از قبل، شرکت حضرت عبدالبهاء در انجمن ها و گفتمانهای مربوط به "صلح جهانی" و بویژه در انجمن صلح لیک مهانک [Lake Mohonk] بود. سخنان آن حضرت در انجمن برترین و مهمترین سخنرانی روز بود. روز 27 می این مسأله سخن همگان بود. برای آشنائی با آن واقعه به ص 108 کتاب <بدایع الآثار> باز میگردیم. روز 10 جمادی الآخر(27مای) عصر در نیویورک در مترو پلیتن تمپل [Metropolitan Temple] مجمعی آراسته محض استماع خطابهء مبارکه متجاوز از هزار نفر حاضر بودند. اوّل دکتر هال که یکی از قسّیس های محترم بود... برخاست و گفت: "در این موقع ما مفتخریم بوجود مهمان محترمی که نمایندهء صلح عمومی است و شهرتش شرق و غرب را فرا گرفته، عالم بشر از تعالیمش فوائد عظیمه برده. البتّه برای چنین امر و چنین شخص جلیلی همچو مجلس عظیمی لایق است. در ازمنهء سابقه استعداد و اقتضای تأسیس ملل بود. ولی حال زمان استعدادِ اتّحاد ملل حاصل نموده و من مفتخرم که مؤسّس و مروّج این اتّحاد و صلح عمومی را معرّفی نمایم. بعد از آن مستر فردریک لینچ [Frederick Lynch] مؤلّف کتاب <صلح بین ملل> که شخص فعّالی از محترمین اعضاءِ صلح بود، برخاست و گفت: از یوم ورود حضرت عبدالبهاء به آمریکا من با نهایت طلب، خطابه و نطقهای ایشان را در جراید خوانده ام، در نهایت اختیار عرض میکنم که تا حال چند مرتبه بحضورشان مشرّف شده ام و خیلی طالبم که  اثر عظیمی از تعالیمشان در اینجا مشاهده نمایم و آیات زاهرهء [درخشان] این پیغمبر را نافذ تر بینم. من در انجمن صلح مهانک نیز حاضر بودم و خطابه و نطقشان را بهترین خطابه های آن کنفرانس دیدم. چه که اساس تعلیماتشان وحدت عالم انسانی و صلح عمومی و اتّحاد ادیان است. و در هر نطقشان این روح محسوس و نافذ در قلوب است. من خوش آمد میگویم این شخص عزیز را که حضورشان سبب انجذاب قلوب اهالی امریک شده، چه ملهم بنفثات روح الهی هستند. و روح ایشان بسیط و غیر محدود و جاذب نفوس است. من بی نهایت مسرورم که در این موقع عظیم مدعو بودم که شهادت قلبی خود را در حضور شما اعلان نمایم." آنگاه عبدالبهاء سخنی در ابوّت الهیه و وحدت بشر فرمودند.
پس از اتمام خطابهء مبارکه، اعظم دلیل بر قوّت و قدرت عهدُ اللّه، نطق حاخام موسوم به سیلورمن [Silverman] بود که قبلاً نسبت به این امر اعتراض و احتجاج مینموده و چون بساحت  مبارک مشرّف شد، بی نهایت خاضع گشت. در آن کنیسه... برخاست و گفت: امروز انوار را بچشم خود دیدم. همیشه انوار را ما بالای سر می بینیم که از شرق طالع است.. ولی چون این مسأله عادت شده چندان بنظر نمیاید. همیشه از شرق انوار روحانی بغرب تابیده. عالم محتاج به این انوار است و ماها نیز محتاج. این انوار مبدأ حیات است و مبدأ این انوار امروز برای ما نطق فرمود. این شخص جلیل با قلب سلیم و روح لطیف قلوب اهالی امریک را جذب کرده و جمیع را واله و شیدای خود فرموده. و تعلیمات و محبّت  او در دلها بشدّت نافذ و مؤثّر. ظواهر ادیان مانند قشر است. امّا تعلیمات محبّت و اتّحاد بمنزلهء مغز. قشر را لازم داریم، زیرا سبب حفاظت مغز است. ای مردمان! مغز و پوست، حقیقت و مجاز را از هم تمیز دهید. چنانچه این پیغمبر محترم فرمود باید نور را از زجاج تمیز داد."
 
و اکنون مولای حنون را در جائی دیگر و میان جمعی دیگر زیارت کنیم:
محمود زرقانی در صفحهء369 سفرنامه مینویسد: "در نیویورک بعضی از نفوس اصرار مینمودند که شخصی از اغنیای نمره اوّل آمریکا اظهار اشتیاق به تشرّف نموده و استدعای آن کرده که بمنزل او تشریف فرما شوند. در هر مرتبه ای بشدّت آنها را منع فرمودند که من با فقراء کار دارم و بمحلِّ فقراء میروم نه اغنیاء. جمیع را من دوست دارم علیَ الخصوص فقرا را. و از هر قبیل نفوس اینجا میایند و کلّ را  بجان و دل و محبّت صمیمی ملاقات میکنم. ولکن در صدد رفتن منزل اغنیاء نیستم... امّا وقت دیگر شخص جلیل کارنیگی چون بخضوع و خشوع استدعای تشرّف نمود، با آنکه از ملیونرها بود، قبول فرمودند. و آن تشرّف در محضر انور مقبول و در آثار مبارکه مذکور آمد."
و امّا جای دیگر و جمع دیگر:
مولای حنون عبدالبهاء بار دیگر در شرق آمریکا هستند. در نومبر"ساعت یک از نصف شب گذشته... شهر نیویورک بقدوم انور مشرّف، و در محلّی که قبلاً حَسَب الامر بکرایه گرفته بودند، نزول اجلال فرمودند... عصر آنروز منزل امة اللّه مسیس کروک مجلس هفتگی اماءاللّه بسیار روحانی بود. و قبل از ورود مبارک مسیس کروک بمناجات مشغول. و بعد لسان اطهر به این بیانات مبارکه ناطق: 
"هواللّه!   این انجمن دختران من است، در خانهء دختر من مسیس کروک. لهذا از این اجتماع بسیار مسرورم. خوب مجلسی است. خیلی نورانی است. محفلی رحمانی است و انجمنی آسمانی. نظر عنایت شامل این محفل است. و ملأِ اعلی’ ناظر باین مجلس. مناجاتی که خواندید، شنیدند. و از استماع مناجات شما مسرورند.. شکر حضرت بهاءاللّه نمایند و گویند: ای بهــاءاللّه! شکر تو را، که این کنیزان منجذب تو اند. و متوجّه بملکوت تو. مقصدی جز رضای تو ندارند. و مقامی جز خدمت امر تو نجویند. ای بهــاءاللّه! این کنیزان عزیز را تأیید فرما. و این دختران ناسوت را ملکوتی نما. این قلوب را ملهم کن. و این ارواح را مستبشر فرما. ای بهــاءاللّه! این تنها را چون شمع روشن نما. و این جانها را رشک گلزار فرما. نفوس را به آهنگی مشغول کن که ملأِ اعلی’ را بوجد و طرب آرد. هریک را ستارهء درخشنده نما تا عالم وجود بنورشان منوّر شود. ای بهــاءاللّه! قوّت آسمانی ده. الهام ملکوتی فرما. تأیید ربّانی  نما تا بخدمت تو پردازند. توئی رؤوف و مهربان  و صاحب فضل و احسان."
در تمامی زندگی و بویژه در سفر غرب، به ندرت مولای حنون از "مرکزیت عهد و میثاق" سخن داشتند. و به این دلیل در دو جلد سفرنامهء مبارک صفحهء 148 و 149 استثناء است. و براستی هر فرد بهائی باید به دقّت بسیار به این بیانات توجّه نموده و روح کلام را ملکهء ذهن خود سازد. و زندکانی را بر آن بنا کند. روز 7 جولای بیانات مبارکه... بسیار مؤکّد و شدید، از جمله این عبارات بود: "جمال مبارک این عهد را برای اطاعت گرفتند نه مخالفت. و این را من محض حفظ امراللّه و اتّحاد احبّا میگویم. اگر نه بجهت سدِّ اوهام  و دفع اختلاف بود! اظهار اینکه من مرکز میثاقم نمی نمودم. ما باید بندگی جمال مبارک نمائیم. عنایات و وصایای او فراموش نکنیم. و الّا اگر نفحه و اثری از وجود در ما باشد، فوراً معدوم میشویم. احبّا باید بیدار باشند هر کسی کلمه ای بدون نصّ بگوید، اختلاف بین احباب بیندازد! جمال مبارک این عهد را برای اطاعت گرفتند! یعنی احدی از خود کلمه ای نگوید! اجتهاد ننماید!
والّا هرکسی بابی مفتوح نماید و نصِّ الهی را  تفسیری کند.. چون یکی گوید من قوّهء روح القدس دارم، خوب میفهمم. فوراً هرکسی گوید من هم دارای روح القدسم. حتّی این پیره زنها! با آنکه قوّهء  قدسیه حصر در جمال مبارک است! و بیانش با من! والسّلام. اینطور که باشد دیگر اختلاف نمیشود.
ما همه باید در فکر تبلیغ امر باشیم. هرکس فکر دیگر دارد، بدانید که سبب اختلاف خواهد شد."
 
عزیزان! عبدالبهاء تجسّم روح بهجت و سرور بودند. همه کس در جوار مبارک غرقه در دریای شوق و شور و سرور و حبور بود. پندار و رفتار و گفتارشان القاء احساسات روحانی و شادی و شادمانی مینمود. شما را به این دو سخنرانی کوتاه مهمان میکنم.    
نطق مبارک... در منزل مبارک پاریس 21 نومبر 1911
"هواللّه
جمیع بشر همیشه مورد دو احساس هستند. یکی احساس سرور، دیگری احساس حزن. وقت سرور روح در پرواز است. جمیع قوای انسان قوّت میگیرد. و قوّهء فکریه زیاد میشود. قوّه ء ادراک شدید میگردد. قوّهء عقل در جمیع مراتب ترقّی مینماید. و احاطه بحقایق اشیاء میکند. امّا وقتیکه حزن بر انسان مستولی شود، مخمود میشود. جمیع قوا ضعیف میگردد. ادراک کم میشود. تفکّر نمی ماند. تدقیق در حقایق اشیاء نمیتواند. خواصِّ اشیاء را کشف نمیکند. مثل مرده میشود.
این دو احساس  شامل جمیع عموم بشر است. از روح برای انسان حزنی حاصل نمیشود. و از عقلِ انسان زحمت و ملالی رخ نمیدهد. یعنی قوای روحانیه سبب مشقّت و کدورت انسان نمیگردد. اگر حزنی برای انسان حاصل شود، از مادّیات است. اگر برای انسان خمودت و جمودتی حاصل شود، از مادّیات است. مثلاً تاجر است، زیان میکند، محزون میشود. زراعتی دارد، برکت حاصل نمیشود، مغموم میگردد. بنیانی میسازد، خراب میشود، محزون میشود و مضطرب میگردد.
مقصود اینست که حزن انسان، کدورت انسان از عالم مادّیات است. یأس و ناامیدی از نتایج عالم طبیعت است. پس واضح و مشهود شد که حزن انسان، و نکبت انسان و نحوست انسان و ذلّت انسان همه از مادیات است. امّا از احساسات روحانیه هیچ ضرری و زیانی و غصّه و غمی از برای انسان حاصل نمیشود. حال جمیع بشر معرض غم و غصّه و ملال هستند. انسانی نیست که از برای او حزن و الم و مشقّت و زحمت و تعب و خسارت حاصل نشود. چون این احزان از مادّیات حاصل میشود، چاره نیست جز اینکه رجوع بروحانیات بکنیم. وقتی که از مادّیات نهایت تنگدلی حاصل گردد، انسان توجّه بروحانیات میکند، زائل میشود. انسان وقتی در نهایت مشقّت، نهایت یأس میافتد، چون بخاطر آید خـدای مهربان دارد، مسرور میشود. اگر بشدّت فقر مادّی افتد، باحساسات روحانی آید. خود را از کنز ملکوت غنی بیند. وقتیکه مریض میگردد، فکر شفا میکند، تشفّی صدر حاصل نماید. وقتیکه بمصائب عالم ناسوت گرفتار شود، بفکر لاهوت تسلّی یابد. وقتیکه در حبس عالم طبیعت دلتنگ شود، بفکر پرواز بعالم روح میافتد، مسرور میشود. وقتیکه حیات جسمانی مختلّ باشد، بفکر حیات ابدیه افتد، ممنون میشود. امّا این نفوسی که توجّهشان صِرف بعالم مادّیات است و در بحر ناسوت مستغرقند، در وقت بلا و محن چه تسلّی خاطر دارند؟ نفسیکه معتقد به این باشد که حیات انسان محصور در حیات مادّی است، چون ناتوان گردد و در بلا و مصیبتی گرفتار شود و کوس رحیل بکوبد، به چه چیز امید دارد؟ و به چه چیز تسلّی یابد؟ کسی که معتقد به حیِّ قدیر مهربانی نیست، چگونه روح و ریحان یابد؟ یقین است که در عذاب ابدی و نومیدی سرمدی است.
پس شماها خـدا را شکر کنید که احساسات روحانی دارید و انجذابات قلبی. دیدهء بینا دارید و گوش شنوا. جانی زنده دارید و دلی مملو از محبّت اللّه. در هر مصیبتی گرفتار شوید، تسلّیِ خاطر دارید. اگر زندگانی دنیوی مختلّ شود، بنورانیت ملکوت مسرورید. هر انسانی که احساس روحانی دارد، تسلّیِ خاطر دارد.
من چهل سال در حبس بودم. با آنکه تحمّل یکسال ممکن نبود. هر نفسی را به آن حبس میاوردند، یکسال بیشتر زندگانی نمیکرد. از غم و غصّه هلاک میشد. لکن من الحمدُ لِلّه! در این چهل سال در نهایت سرور بودم. هر صبح برمیخواستم، مثل اینکه یک بشارتی جدید بمن میرسید. هر شب تاریک میشد، نور سرور در قلب میافزود. احساسات روحانی، تسلّیِ خاطر، و توجّه بخـدا سبب روح و ریحان. اگر توجّه بخـدا نبود، احساسات روحانی نبود، چهل سال در حبس چه میکردم؟
پس معلوم شد اعظم موهبت عالم انسانی، احساسات روحانی است. و حیات ابدیِ انسان، توجّه بخـدا. امیدوارم روز بروز توجّهتان بخـدا زیاد شود. و تسلّیِ خاطر بیشتر گردد. نفثات روح القدس بیشتر تأثیر کند. و قوای ملکوتی بیشتر ظاهر شود. اینست منتها آمال و آرزوی ما. از خـدا چنین میخواهم."
 
نطق  مبارک... در منزل مبارک22 نومبر 1911
"هواللّه
شما باید بسار مسرور باشید و شکر کنید که در چنین شهری، الحمدُ لِلّه انجمنی نورانی و محفلی آسمانی ترتیب و تأسیس شده است. در پاریس هرچند محافل بسیار تشکیل میشود، ولکن جمیعاً در مسائل مادّیه صحبت میشود. محفلی که ذکر خـدا در آنست، این محفل است. الحمدُ لِلّه قلوب متوجّه به خـداست. و روحها منجذب به ملکوت اللّه. احساسات روحانیه دارید. فکرتان حصر در عالم خاک نیست. از عالم پاک هم نصیب دارید. مثل این حیوانات نیستید که همه در فکر امور مادّیه اند. و خوردن و خوابیدن و نوشیدن و چمیدن و بالیدن و اندوختن. و نهایت آرزوشان چمن سبزی است و جنگلی و سبزه ای و گلستانی و بوستانی و سر و سامانی.
بلکه شما انسانید. فکرتان تحصیل کمالات رحمانی است. و نهایت آرزو، خیر بعموم بشر و تأسیس و ترویج وحدت عالم انسانی. شب و روز میکوشید خاطری مسرور کنید. محزونی ممنون نمائید. ضعیفی را قوی کنید. بیچاره ای را چاره نمائید. جمیع افکارتان افکار ملکوتی است. احساساتتان روحانی است. با هیچ ملّتی عداوتی ندارید. با هیچ جنسی مخالفتی نخواهید. بجمیع مهربانید. و در حقِّ جمیع، خیرخواه. اینست احساسات عالم انسانی. اینست فضائل بشر. اگر انسانی از این مواهب الهی نصیب نداشته باشد، معدوم بهتر. زجاج محروم از سراج، شکسته خوشتر. درختی که ثمر ندارد، بریده بهتر. پس انسانی که از فضائل عالم انسانی بی بهره، بمیرد، خوشتر. چشم بجهت دیدن است، اگر نبیند چه ثمر؟ گوش بجهت شنیدن است، اگر نشنود چه فائده؟ زبان بجهت نطق است، اگر گنگ باشد چه ثمر؟ همینطور انسان بجهت این خلق شده که بعرفان و ایمان و موهبت رحمان و حسن اعمال و اخلاق و نورانیت افکار، این جهان را روشن کند. اگر از این موهبت محروم بماند، البتّه از حیوان پست تر است. زیرا حیوان از عقل محروم است. لهذا معذور است. لکن خـدا به انسان عقل داده تا انسانی شود. در خیر عموم بشر بکوشد. اگر نفسی متابعت تعالیم بهاءاللّه نماید، یقین است به نتیجهء عالم وجود موفّق گردد. زیرا روحِ جسدِ عالم است. نعمتِ جمیعِ بشر است. رحمت برای نوع انسان است. پس بجان و دل بکوشید که بموجب تعالیم بهاءاللّه عمل کنید. اگر موفّق به این شوید، بدانید عزّت ابدیه است. حیات سرمدیه است. سلطنت عالم انسانی است. مائدهء آسمانی است.. من دعا میکنم که شماها به این مواهب موفّق و به این فضائل رحمانیه مخصّص گردید."  
                     
----
نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
]]><![CDATA[سخن بیست و نهم، آشنایی از نزدیک با زندگی عبدالبهاء عبّاس]]>Mon, 10 May 2021 07:17:12 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/2095099Picture
عزیزان!  از آنجا که سال 2021 سال مولای حنون عبدالبهاء است، در این نوشتار و نوشتارهای آینده در این سال، سعی میکنم تا حدِّ امکان، باهم از نزدیک با زندگی عبدالبهاء عبّاس در مراحل کودکی، نوجوانی، جوانی و دورهء سرپرستی ایشان از "امر اعظم یزدانی" و رهبریِشان جامعهء اسم اعظم را، آشنائی بیشتری حاصل کنیم. نخست از بعضی حوادث پراکنده یاد میکنیم و آنگاه در دو جلد کتاب منحصر به فرد <بدایع الآثار> که روزنامه ای از حیات حضرتشان در سه سال سفر به اروپا و امریکا است، و در حقیقت ثبت داستان سفر عبدالبهاء به نیمکرهء غربی است، گلگشتی داشته باشیم. (این دو جلد کتاب را محمود زرقانی از ملازمان حضرت در سفر 239 روزهء آمریکا و ادامهء دیدار شان از اروپا، در غایت امانت و دقّت تنظیم نموده بیادگار گذاشته است. ("کتابی یکتا از سفری بی نظیر در تاریخ روحانی انسان".)
و میدانیم که شناسائی عبدالبهاء برای هر انسان از ضرورت های زندگی است. ایشان "مَثَلِ اعلای" انسانیت هستند و محبوب عالم این نمونه را بعنوان سرمشق برای همه فرزندان خداوند آفریده اند. بهائیان هرگاه بر سر دوراهی قرار میگیرند، از خود میپرسند اگر عبدالبهاء در این موقعیت قرار میگرفت، چه میکرد؟ و آنگاه با دعا و تفکّر به تصمیم نهائی میرسند.
درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!  بیست و نهمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها".
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85و نیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27و نیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.
امّا داستانی چند از زندگانی عبدالبهاء ؛
​1-عبّاس در پنجم جمادی الاولی 1260 هجری قمری مطابق 23 می 1844 میلادی در همان روزِ آغاز "قیامت" یا "یوم اللّه" زاده شد. و ایشان در آیات طلعت باب به لقب "سرّاللّه" و نخستین مؤمن به "مَن یُظهِرُهُ اللّه" یاد شده اند.
2-عبّاس کودکی 3-4 ساله در خانهء پدر بزرگوار و بر زانوی "طاهره" از حروف حیّ نشسته بود که یحیی’ دارابی "وحید زمان" از ورای حجاب با طاهره گفتگو داشت. یکباره طاهره با صدای رسا گفت: یا یحیی’! فَأتِ بِعَمَلٍ اِن کُنتَ ذاعلمٍ رَشید... ای یحیی’ عملی از خود ظاهر کن، اگر اهل دانش هستی. عبدالبهاء دهها سال بعد این مطلب را ذکر فرمودند!
و در آمریکا وقتی به بازدید یک کارخانهء برق رفتند، از کیفیت ایجاد برق پرسش فرمودند. مهندس کارخانه پاسخی در خور نداشت. حضرت چگونگی کار را توضیح فرمودند. مدّتی بعد یکی از آمریکائیان از ایشان پرسید: "قربان، شما همه چیز را میدانید؟" جواب فرمودند: "هرچه را به آن توجّه کنم، میدانم."
3-عبّاس 4-5 ساله بود که پیشکارِ پدرشان او را برای دیدن گوسفندان پدر، به کوهِ چراگاه میبرد. در آنجا از او پذیرائی شاهانه میشود. در پایان روز پیشکار به آن کودک میگوید: "رسم بر اینست که ارباب هدیه ای به چوپانان بدهد."  عبّاس همهء گوسفندان را به آنان میبخشد. پدر پس از آنکه داستان را میشنوند، بمزاح میفرمایند: "ما باید مراقب عبّاس باشیم، چون او یکوقتی خود را به بینوایان خواهد بخشید." ده ها سال بعد در عّکاء، مردی عرب از حضرت عبدالبهاء خواهش میکند عبائی به او ببخشند. حضرت عبای خود را به او میدهند و عبای دیگری را میپوشند. مرد عرب اعتراض میکند که "چرا عبای خوب را شما برداشتید و این را به من دادید؟ حضرت عبدالبهاء با لطف و ادب بسیار میفرمایند: "من عبای پشمی بسیار ارزنده تر را به تو دادم و این عبای پنبه را خود برداشتم." و در کمال صبر و شکیب این واقعیت را به او ثابت میفرمایند.
4-عبّاس 7 ساله بود که در کوچه و بازار مورد آزار کودکان قرار میگرفت و او با شجاعتی حیرت آور از خود دفاع میکرد و از هیج رنجی نمی نالید. و این شجاعت و صبر و شکیب از ویژگیهای ایشان است.
5-عبّاس 8 سال داشت که پدرش به حکم شاه قاجار در زندان سیاه چال به بند کشیده شد و همهء اموال ایشان به تالان و تاراج رفت. عبّاس گرسنه بود و مادر مهربان در کف دست او قدری آرد ریخت تا با آن رفع گرسنگی کند.
6-عبّاس 9 ساله بود که بهمراه خاناده و دو عمو از ایران سرگون شد و در راه سخت و سرمای شدید به سرمازدگی پا مبتلاء شد و همهء عمر با آن درد همعنان بود.
7-عبّاس اندکی از 9 سال بشتر داشت که "بهاءاللّه" را در جمال پدر دیده او را در مقام "ظهور اعظم یزدانی" شناخت و در دم از ایشان خواست که او را به فداء بپذیرند.
8-عبّاس 12 ساله بود که پدر از انزوا در کوه های کردستان به بغداد باز گشتند. و عبّاس مدیریت دیدارهای ایشان را بعهده گرفت و با قدرت تمام پدر را از مزاحمت های بسیار حفظ مینمود.
9-از این زمان به بعد، در بغداد و ادرنه و عکّاء، ادارهء نفوسی که به دیدار جناب بهاء میامدند، و ترتیب زیارت پدر برای افراد، کار عبّاس یا "سرکارِ آقا" بود. در بغداد عبّاس 12 ساله بر در اطاق خود اعلانی داشتند که اعلام میکرد "آنان که برای کسب اطّلاعات میایند، باطاق وارد شوند و تقاضای خود را تسلیم کنند. آنان که برای کنجکاوی میایند مزاحم نشوند." و روی درب اطاق پدر بزرگوارشان کارتی نصب کرده بودند که اعلام میکرد "آنان که در طلب خداوند هستند، بیایند و بیایند و بیایند."
چون سالها بعد در 12 جون 1912 در نیویورک، حضرت عبدالبهاء به منشی خود فرمودند: "اگر کسی هنوز مرا ندیده است و یا کار ضروری دارد، اجازهء دیدار بدهید. و دیگران را در جلسهء عمومی خواهم دید." این صراحت  و این رفتار برای همراهان ایشان کاملاً آشنا بود. ولکن، غربیان باید به آن خو میگرفتند!"
10-در سال 1903 بهیه خانم خواهر عبدالبهاء داستان زندگانی ایشان را برای مادام کاناوارو (Madame Canavarro) دوست مَیرن فِلپز (Myron Phelps) میگفت و میرن فلپز داستان را در کتابی بنام <زندگانی و آموزه های عبّاس افندی> در 1904 بچاپ رسانید. بهیه خانم میگفت: "تنها وقت گذرانی و تفریح عبّاس در نوجوانی و جوانی اسب سواری بود و ایشان سواری بسیار ماهر و چابک شدند. برادرم با چشمانی آبی آسمانی، موئی سیاه و پرپشت و ریشی کوتاه یکی از زیباترین جوانان بغداد بود.”
11-در سفر110 روزه از بغداد تا بندر سامسون در کرانهء دریای سیاه، عبّاس جوان بیشتر راه را سوار بر اسب در کنار اسب سعودی، مرکوب محبوب عالم، پیشاپیش کاروانِ تبعیدیهای ایرانی حرکت میکرد و با تمام وجود مراقب پدر بزرگوار بود. و چون این پیش آهنگان به محلّی میرسیدند که محبوب برای اطراق مناسب میدیدند، عبّاس از اسب فرود آمده سر بر گردن اسب خود راحت میجست و به خواب فرومیرفت تا کاروان به محلّ برسد.
12-بیاد آریم که همواره انجام کارهای دشوار بعهدهء عبّاس "سرکارِ آقا" بود. در سامسون که قاطری از کاروان گم شده بود، ایشان در پی آن حیوان رفته فردای آن روز با قاطر به جمع پیوستند!
عبّاس که به فرمان محبوب عالم "سلطان صاحب اختیار زمین و آنچه دروست" میباشند، در فروتنی و خاکساری، و در عبودیت خـدا و خدمت فرزندان او "سرخیل بندگان" است. هیچ انسانی در این مقام از او پیشی ندارد. ایشان با احراز سرپرستی"امر اعظم یزدانی" و "جامعهء اسم اعظم" از میان ده ها لقب و نام یگانه و یکتا، عنوان "عبدالبهاء" را برگزیدند و بارها تأکید فرمودند و التماس نمودند که یاران و مؤمنان، ایشان را به این نام بخوانند.
وقتی در آمریکا، نوجوانی از عبدالبهاء پرسید که چگونه است که همه رودها به دریا میریزند؟ حضرتشان فرمودند: "چون دریا خود را از همهء آنها پائین تر قرار میدهد!"
براستی عبدالبهاء مظهر و نُمادِ وحدت و یکانگی است. در روح او جز نقش و صورت وحدت و یگانگی نیست. در گفتار ایشان و در رفتارشان یک نُتِ زمینه و یک رنگِ زمینه، همواره با برجستگی کامل نمایان و روشن است. و آن نُت و رنگِ وحدت، یگانگی و محبّت است. مگر نه اینکه بهاءاللّه صراحةً فرمودند که "همهء قوانین دستخوش تغییر و دگرگونی هستند جز قانون محبّت و عشق." و مگر نه اینست که قرآن بروشنی میگوید که هنر و معجزهء خـدای یگانه "تألیف قلوب" است. و حتّا رسول خـدا قادر به انجام این معجزه نمیباشد! اکرچه همهء آنچه در زمین و آسمان است بکار بَرَد.
عبدالبهاء شریعت خداوندی را "با هر نام و در هر زمان"، یک حقیقت میداند. و برای آن یک هدف مشخّص میدارد و آن محبّت، وحدت و اتّحاد است. ایشان به حقّ الیقین میدانند که پدر بزرگوارشان آنچه را در قوانین ادیان که بر حَسَبِ زمان و مکان وضع شده و گهگاه بهانه ای برای دوگانگی و اختلاف است، از کتابِ خـدا محو فرمودند.- در اکثر الواح نازله پس از کتاب اقدس، جمال مبارک این حقیقت را به تأکید بیان میکنند. بنابرین، در میزان عبدالبهاء، از شریعت اللّه فقط جوهر آن و حقیقت پاک و طاهر آن که محبّت است و آفرینندهء وحدت و یگانگی است، چیزی باقی و برجا نمی ماند.
آنچه به ادّعای دینمداران از کهنه و نو، دین نامیده میشود و ابزار کسب و کار آنان است، در معیار عبدالبهاء تقالید و اوهام و خرافات است که نادانان و سود جویان بنام "دین یزدان" به مردم میاموزند. ایشان در مصر و کشورهای اروپائی و بویژه در آمریکای شمالی با توجّه به کتب دینی پیشین و دانش راستین، رشد تدریجی بنی آدم یعنی فرزندان خـدا را در مراحل نوزادگی، کودکی و نوجوانی با روشن ترین عبارات توضیح فرموده، لزوم برخی نارسائیهای علمی را در ادیان عتیق و حتّا در آخرین ظهور الهی یعنی اسلام تأکید کردند. میدانیم که در دور آخرِ پیامبری، در کتاب خـدا، قرآن، در بیان "روح" و جوهر و کیفیت آن، خداوند سکوت میفرماید. و دلیل سکوت او "دانش اندک انسانهاست"! و چنین است که ادیان پیشین به آسانی توسّط نادانان و گمان زنان، با اوهام و خرافات آمیختند. و مردم زمان براحتی در دام وهم و خیال و افسون و رمّالی گرفتار شدند. حتّا امروز هم در بسیاری نقاط جهان، حقایق علمی کمتر از اداها و بازیهای مُرتاضان و داستانهای من دراوردی ملّاها و کشیش ها طرفدار دارند. برای یک مسیحی معجزات غیر منطقی که به مسیح نسبت داده میشود آسان تر قبول عام پیدا میکند و مهمّ شمرده میشود تا سلطنت روحانی دوهزار سالهء مسیح در جهان دل و روح. و برای یک مسلمان شقّ القمر محمّدی پسندیده تر است و مهمّتر از مدنیّت پانصد سالهء مسلّطِ اسلام بر جهان متمدّن قرون وسطی’ یعنی بخش اعظم آسیا و آفریقا.
مولای حنون عبدالبهاء با درک کامل از جهان انفس و آفاق یعنی مردم و ادراکات و احساسات آنان، دست به دامان کردگار یگانه میزنند و چنین مناجات میفرمایند:
"هواللّه
ای یزدان مهربان! جمیع بشر را از یک سلاله خلق فرمودی تا اعضاءِ یک خاندان گردند. و بندگان حضرتِ تو شوند. در ظلِّ سُرادق فضلت مأوا بخشیدی. و بر خوان نعمتت مجتمع کردی. و از اشراقات انوار عنایتت منوّر ساختی.
ای خـدا! توئی مهربان. توئی ملجأ و پناه. و بخشندهء فیض حیات. تاج انسانی را زینت هر سری فرمودی. و خلعت موهبت را زیورِ کلِّ بشر. تا غریق دریای رحمتت شوند.
 ای مولای مهربان! کلّ را متّحد فرما. و مظاهر مختلفه را  بیکدیگر الفت بخش. جمیع ملل را ملّتِ واحده کن. تا اجزای یک خانمان گردند. و روی زمین را یک وطن دانند. و به نهایت اتّحاد، الفت جویند.
ای خـدا! رایت وحدت عالم انسانی را بلند فرما. و صلح اعظم را مستقرّ کن. قلوب را بیکدیگر التیام ده.
ای خـدا! ای پدرِ مهربان! قلوبمان را از نفحات محبّتت شادمان کن. و دیده ها را بنور هدایتت روشن نما. و گوشها را از نغمات جان پرور ملتذّ فرما. و در صون عنایت ملجأ و پناه بخش. انّکَ انتَ القویّ القدیر. یا ستّارَ الغیوب! و یا غفآرَ الذّنوب!" ع ع
 
مولای حنون روز 22 می که چهل و دوّمین روز سفر شان به امریکا بود، در بستن (Boston) در خانهء الیس برید (Alice Breed) سکونت داشتند. صد نفر از یاران در کار تهیهء جشن ولادت ایشان بودند. نخستین کیک در فِر (Oven) برهم ریخت. و کیک دوّم بروی میز آمد و با 68 شمع و سه پرچم "آمریکا- ایران و انگلستان" تزیین شد. (Boston Herald  نوشت: حضرت عبدالبهاء پرچم همهء کشورها را میخواستند. ایشان جهان- وطن هستند و خود را هموطن همه مردم جهان میدانند!)
بهر حال حضرتشان خیلی زود مجلس را ترک کردند. ایشان این روز را "سالروز اظهار امر طلعت باب" میشمارند. و تنها به این خاطر و به این سبب، این روز را بزرگ میدارند. فردای آن روز، عصر 23 می، در دانشگاه کلارک در شهر ورسسترِ (Worcester) ایشان با استادان و دانشجویان این سخن را داشتند:
“ای انجمن مبارک! بی نهایت مسرورم از این که در این جمعیت دارالفنون حاضر شده ام. بسیار میل داشتم که این دارالفنون را روزی مشاهده کنم. الحمدُ لِلّه این تحقّق یافت. زیرا این دارالفنون منشأ فوائد عظیمه است. و اعظم منقبت عالم انسانی علم است و انسان به عقل و علم، ممتاز از حیوان است. انسان، به علم، کاشف اسرار کائنات است. انسان، به علم، مطّلع بر اسرار قرون ماضیه گردد. انسان، به علم، کشف اسرار قرون آتیه کند. انسان کشف اسرار مکنون در کمون ارض نماید. انسان، به علم، کاشف حرکات اجسام عظیمهء آسمان گردد.
علم سبب عزّت ابدیهء انسان است. علم سبب شرف عالم انسانی است. علم سبب حسن صیت و شهرت انسان است. علم کشف اسرار کتب آسمانی کند. علم اسرار حقیقت آشکار نماید. علم خدمت بعالم حقیقت کند. علم ادیان سالفه را از تقالید نجات دهد. علم کشف حقیقت ادیان الهی کند. علم اعظم منقبت عالم انسانی است. علم انسان را از اسارت طبیعت نجات دهد. علم شوکت و نوامیس طبیعت درهم شکند. زیرا جمیع کائنات اسیر طبیعتند... این اجسام عظیمه اسیر طبیعت است. کرهء ارض به این عظمت اسیر طبیعت است. عوالم نبات و اشجار و حیوان اسیر طبیعت است. هیچیک ابداً از قانون طبیعت تجاوز نتواند. این شمس باین عظمت بقدر ذرّه ای از قانون طبیعت خارج نشود. امّا انسان به علم خرق قانون طبیعت کند. و بقوّهء علم نظام طبیعت را درهم شکند. و حال آنکه ذیروح خاکی است، در هوا پرواز نماید. بر روی دریا تازد. در زیر دریا جولان نماید. شمشیر از دست طبیعت گیرد و بر جگرگاه طبیعت زند. و جمیع اینها را بقوّهء علم کند.
مثلاً ملاحظه میکنیم که انسان این قوّهء برقیهء عاصی سرکش را در شیشه حبس کند. و صوت آزاد را حصر نماید. و محیط هوا را بموج آرد و مخابره کند. کشتی بر صحرا راند. خشکی را دریا کند. و کوه را خرق نماید. شرق را همدم غرب کند. و جنوب و شمال را دست در آغوش نماید. اسرار مکنونهء طبیعت را آشکار کند، و این خارج از قانون طبیعت است. جمیع این صنایع و بدایع را بقوّهء علم از حیّزِ غیب به عالم شهود آرد. و جمیع این وقایع خارج از قوانین طبیعت است، ولی بقوّهء علم تحقّق و وجود یابد.
خلاصه جمیع کائنات اسیر طبیعت است، مگر انسان (که) آزاد است. و این آزادی بواسطهء علم است. علم قواعد احکام طبیعت بهم زند. نظام طبیعت درهم شکند... پس معلوم شد که علم اعظم مناقب عالم انسانی است. علم عزّت ابدی است. علم حیات سرمدی است.
ملاحظه کنید حیات مشاهیر علماء را که هرچند جسم متلاشی شد، ولی علمشان باقی است. سلطنت ملوکِ عالم موقّتی است، ولی سلطنت شخص عالِم ابدی است و صیت و شهرتش سرمدی. انسان دانا بقوّت علم شهیر آفاق شود و کاشف اسرار کائنات گردد. و شخص ذلیل، بعلم عزیز شود. شخص گمنام نامدار گردد و مانند شمعِ روشن مابین ملل درخشنده شود. زیرا علم انوار است و شخص عالِم مثل قندیل درخشنده و تابان. جمیع خلق میّت اند و علماء زنده. جمیع خلق گمنامند و علماء نامدارند. مشاهیر علماءِ سلف را ملاحظه کنید که ستارهء عزّتشان از افق ابدی درخشنده است و تا ابَدُ الآباد باقی و برقرار. لهذا من نهایت سرور را دارم که در این دارالفنون حاضرم. امیدم چنان است که این مرکز عظیم شود. و به انوار علوم جمیع آفاق را روشن کند. کورها را بینا کند. کران را شنوا نماید. مردگان را زنده کند. ظلمت زمین را بنور مبدّل نماید. زیرا علم نور است و جهل ظلمت. چنانچه در انجیل ذکر شده که حضرت اشعیاء فرمود که این خلق چشم دارند، ولی نمی بینند. گوش دارند ، ولی نمی شنوند. عقل دارند، ولی نمی فهمند. و حضرت مسیح در کتاب مقدّس میفرماید که من آنها را شفا میدهم. پس ثابت شد که نادان میّت، و دانا زنده. نادان کور، و دانا بینا. نادان کر، و دانا شنوا. و اشرف مناقب عالم انسانی علم است. الحمدُ لِلّه در این اقلیم، علم روز به روز به ترقّی است. و مدارس، دارالفنون ها بسیار تأسیس شده است. و در این مدارس، تلامذه (شاگردان) بنهایت جهد میکوشند و کشف حقایق عالم انسانی میکنند. امیدم چنان است که ممالک سائره اقتداء به این مملکت نمایند. و مدارس عدیده برای تربیت اولادهای خود برپا دارند. و عَلَمِ علم را بلند کنند، تا عالم انسانی روشن گردد. و حقایق و اسرار کائنات ظاهر شود. این تعصّبات جاهلیه نماند. این تقالید موهومه که سبب اختلاف بین امم است از میان برود. اختلاف بَدَل به ائتلاف شود. عَلَمِ وحدت عالم انسانی بلند گردد و خیمهء صلح عمومی بر جمیع اقطار عالم سایه افکند. زیرا علم جمیع بشر را متّحد کند. علم جمیع ممالک را یک مملکت نماید. جمیع اوطان را یک وطن کند. علم جمیع ادیان را دین واحد نماید. زیرا علم کاشف حقیقت است. و ادیان الهی کلّ حقیقت. ولی حال عالم بشر در بحر تقالید غرق شده اند. و این تقالید اوهام محض است. علم این تقالید را از ریشه برافکند. و این ابرهای ظلمانی که حاجب شمس حقیقت است متلاشی نماید و حقیقت ادیان الهی ظاهر گردد. و حقیقت چون یکی است، جمیع ادیان الهی متّحد و متّفق گردند. اختلافی در میان نماند. نزاع و جدال از پایه برافتد. و وحدت عالم انسانی آشکار گردد. علم است که ازالهء اوهام کند. علم است که نورانیت ملکوت را هویدا نماید.
لهذا، از خـدا خواهم که روز بروز عَلَمِ علم بلندتر گردد. و کوکب علم درخشنده تر شود تا جمیع بشر از نور علم مستنیر گردند. عقول ترقّی کند. احساسات زیاد شود. اکتشافات تزاید نماید. انسان در جمیع مراتب کمالات ترقّی کند و در ظلِّ خداوند اکبر نهایت سعادت حاصل شود. و این مسائل جز به علم حقیقی مطابق واقع تحقّق نیابد. من از ممالک بعیده آمده ام تا در این مجامع محترمهء علمیه حاضر شوم و این نظامات و ترتیبات را مشاهده کنم. و نهایت سرور را پیدا نمایم. و شاید این نظامات علمیه و فنّییه در ممالک شرق جاری گردد. و در شرق ترویج علوم شود. چون من مراجعت بشرق نمایم، جمیع را  بتحصیل علوم و فنون نافعه تشویق و تحریص کنم. امیدم چنان است که شماها هم همّت کنید و در ممالک شرق مدارس مهمّه بنا کنید. و ابناء شرق که از هندی و چینی و ژاپونی و عرب و ارمنی در اینجا تحصیل علوم و فنون مینمایند، چون باوطان خود مراجعت کنند، ترویج علوم و صنایع و بدایع نمایند تا ممالک شرقیه نیز مطابق غرب شود. زیرا اهالی شرق استعداد زیاد دارند. ولی تا بحال اسباب تربیت عمومی مهیّا نبوده. مدارس مانند این بلاد نیست.
لهذا امیدم چنان است که شرق عنقریب از انوار علوم و حکمت الهیه و فنون عصریه بهرهء وافر برد تا نور علم بجمیع آفاق بتابد و جمیع ممالک منوّر گردد. و ارتباط تام بین بشر حاصل شود. و سعادت عالم انسانی جلوه نماید. تجلّیات علوم الهیه در آفاق شرق و غرب انتشار کلّی یابد. حقوق عموم محفوظ ماند. و افراد انسانی روز بروز سبب ترقّی فضائل گردند. و نهایت اتّفاق و اتّحاد در بین امم حاصل شود. این است منتهای آرزوی من! و این است مقصد من از سفر خود به امریک!"
 
عزیزان خوب میدانند که مولای حنون در بیست سال نخست از قرن بیستم با تشویق بهائیان ایران به تأسیس مدارس، و با توصیه به احبّای امریکا در اعزام آموزگاران به ایران، در زمانیکه تنها یک مدرسهء دارالفنون برای پسران در وطن ما وجود داشت، ادارهء متجاوز از پنجاه مدرسهء ابتدائی و متوسّطه، دخترانه و پسرانه را در وطن مقدّس ما، سرپرستی میفرمودند.
و شبانگاه همان روز 23 می 1912 حضرت عبدالبهاء در کمبریج نزدیک بُستُن خطاب به یاران و مؤمنان امریک فرمودند:
"ای احبّای الهی! امروز من به دارالفنون کلارک رفتم در شهر وُرسِستر. در آنجا خیلی جمعیت بود. صحبت کردم. بی نهایت اظهار سرور و شادمانی نمودند. خیلی تشویق و تحریص بر تحصیل علم کردم. زیرا علم اعظم منقبت عالم انسانی است. علم سبب کشف حقایق است. ولی علم بر دو قسم است علوم مادّیه و علوم الهیه. علوم مادّیه کشف اسرار طبیعت کند. علوم الهیه کشف اسرار حقیقت نماید. عالم انسانی باید تحصیل هر دو علم کند. اکتفای به یک علم ننماید. زیرا هیچ پرنده ای به جناح (بال) واحد پرواز نکند. باید بدو بال پرواز نماید. یک بال علوم مادّیه و یک بال علوم الهیه. این علم از عالم طبیعت و آن علم از ماوراء الطبیعه. این علم ناسوتی، آن علم لاهوتی. مقصود از علم لاهوتی کشف اسرار الهی است. ادراک حقایق معنوی است. فهم حکمت بالغهء الهی است. کشف حقایق ادیان رحمانی است. و ادراک اساس شریعت اللّه است.
باری امروز روز بعثت حضرت اعلی’ است. روز مبارکی است. مبدأِ اشراق است. زیرا ظهور حضرت باب مانند طلوع صبح صادق بود. و ظهور جمالِ قِدَم ظهور آفتاب. هر صبح نورانی بشارت از شمس حقیقت دهد.. لهذا این یوم یوم مبارکی است. مبدأِ فیض است. بدایت طلوع است. اوّل اشراق است. حضرت اعلی’ در چنین روزی مبعوث شد و نداء بملکوت ابهی’ نمود. و بشارت بظهور جمال مبارک داد. و بجمیع طوایف ایران مقابلی کرد. جمعی در ایران متابعت نمودند. و در بلایا و مشقّات شدیده افتادند. و در مقام امتحان و افتتان نهایت قوّت و ثبات آشکار نمودند. چه بسیار نفوس که شهید گشت. چه بسیار نفوس که در حبس شدید افتاد. چه بسیار نفوس که عقوبات عظیمه دید. با وجود این با نهایت استقامت و ثبوت جانفشانی نمودند. ابداً متزلزل نشدند. از امتحانات ملال نیاوردند. بلکه بر ایمان و ایقان خود صد مقابل افزودند. آن نفوس منتَخَبین الهی هستند. آن نفوس ستارهء اوج نامتناهی تقدیس هستند که از افق ابدی درخشنده و تابانند. حضرت اعلی’ را در شیراز اذیت کردند. بعد به اصفهان آمدند. در اصفهان علماء اذیت زیادی کرده اعتراضات نمودند. حضرت را از اصفهان به تبریز فرستادند. در تبریز چندی اقامت کردند. بعد از تبریز به ماکو فرستادند. در آنجا در قلعه ای محبوس بودند. بعد از ماکو به چهریق فرستادند. در آنجا هم محبوس بودند. و از چهریق به تبریز آوردند و در آنجا به نهایت ظلم و جفا شهید نمودند. حضرت اعلی’ مقاومت جمیع ایران را نمودند. اذیت کردند و هرچه خواستند آن سراج الهی را خاموش نمایند، روشن تر گردید. و روز بروز امرش واضح تر شد.
در ایامی که در میان خلق بودند، در جمیع اوقات بشارت به بهاءاللّه میفرمودند. و در جمیع الواح و کتب، ذکر بهاءاللّه نمودند و بشارت بظهور بهاءاللّه دادند.که در سنهء نُه (سال نهم) هر خیری شما میابید. در سنهء نه سعادت کلّی حاصل میکنید. در سنهء نه به لقاءاللّه فائز میشوید. و از این قبیل بیانات بسیار و جمال مبارک را به اسم "مَن یُظهِرُهُ اللّه" ذکر فرمودند. مختصر اینست که آن وجود مقدّس در محبّت جمال مبارک جانفشانی فرمود. چنانچه در کتاب "اَحسَنُ القَصَص" میفرماید: "یا سَیّدَ نَا الاکبر! قَد فَدَیتُ بکلّی لَکَ و ما تمنّیتُ الّاالقتل فی مَحبّتک وَالسّبّ فی سَبیلکَ و انتَ الکافیُ بالحقِّ" ملاحظه کنید که آن وجود مبارک چقدر صدمه دیدند. و چگونه جانفشانی نمودند. و چگونه بمحبّت جمال مبارک منجذب بودند! و چگونه ما باید بایشان اقتداء کنیم. و جانفشانی نمائیم. و بنار محبّت اللّه مشتعل گردیم. و از عنایات الهی بهره و نصیب گیریم. زیرا آن وجود مبارک وصیّت کرده که در ظهور جمال مبارک در نهایت انقطاع باشیم. جمیع بشر را از برای او دوست داریم. و خدمت بعالم انسانی کنیم.
بناءٍ علی’ ذالک! مبارک بادا امروز! چه که امروز روز مبارکی است. امشب من از ملاقات شماها بسیار مسرور شدم و از خـدا خواهم  که فیوضات ملکوت الهی بر شما احاطه نماید. وجود شما نورانی گردد. و قلوبتان روحانی باشد. و جمیع ابناء و بنات (پسران و دختران) ملکوت گردید. و منسوب بخداوند جلیل شوید. و بموجب تعالیم حضرت بهاءاللّه عمل کنید."
مولای محبوب روز بعد در تالار فرد (Ford Hall) در بُستُن در کنگرهء آزادی ادیان در مورد "وحدت اساس ادیان" و “هدف حقیقی دین” سخنرانی داشتند.

​---
نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
]]><![CDATA[سخن بیست و هشتم، استقرار "امر اعظم جهانی" در نیمکرهء غربی]]>Sat, 10 Apr 2021 08:45:50 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/6882346Picture
استقرار "امر اعظم جهانی" در نیمکرهء غربی یعنی برترین و بزرگترین توفیق یزدانی در "عهد میثاق" (29 سال سرپرستی و هدایت حضرت عبدالبهاء) برای همیشه رابطه ای مستقیم با این "مرکزعهد" خواهد داشت! این توفیق نیروهای نهفته ای را بکار گرفت و ثمرات مستمرّی در پی داشت که حضور مستقیم شخص عبدالبهاء را ایجاب میکرد تا اقدامات سرنوشت ساز حواریون آن حضرت را که با شجاعت و جسارتی تمام آغاز شده بود، به ثمر رساند.
و اکنون که از طرفی، بحرانی که از کوری و انحراف ناقضان بوجود آمد و تا چند سال مانع پیشرفت هدف و مقصود مولای حنون شد، به تقدیر الهی فروکش کرد. و از طرف دیگر، سدّی بزرگ از قدرت حکومت از سر راه آزادی عبدالبهاء کنار رفت. و در حقیقت زنجیر از "گردن عبدالبهاء برداشته و بر گردن عبدالحمید، امپراطورمستبدّ و دشمن ستمگر و بدخواه او گذارده شد". و افزون بر این، مقدّس ترین مأموریت مولای حنون یعنی اجرای امر و خواستهء پدر بزرگوارشان در "سپردن امانت کردگاری، "رمس معنبر طلعت باب" در "کوه کرمل"، در نقطهء معلوم، بکمال روح و ریحان انجام پذیرفت؛ شرایط مناسب برای دور شدن آن حضرت از ارض اقدس فراهم گشت!

دکتر پرویز روحانی

درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.!  بیست و هشتتمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها".
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.

 مولای حنون در این زمان در آستانهء هفتاد سالگی، بدنی نالان از چند علّتِ ناشی از عمری سرگونی، حبس و محرومیت داشتند. و با وجود این همه، به محض آزادی از زندان چهل ساله، و در لحظه ای که خیالشان از تشویش استقرار "امانت مقدّس یزدانی" در "کوه خـدا" فارغ شد، با نیّتی رزین، عزمی متین و شجاعتی آهنین، آهنک آن کردند تا در غروب زندگی، آنچه از قوا را که در جان و تن دارند، به خدمتی بی نظیر و بی سابقه در "عصر رسولی" آئین یزدانی به کار گیرند!                               
براستی سفر سه سالهء ایشان، نخست به مصر، سپس به اروپا و بعد به آمریکا، اگر به دقّت ارزیابی شود، نقطهء عطفی در قرن اوّل "امر اعظم جهانی" است. برای اوّلین بار در طول 66سال عمرِ "امر نوین"، رئیس و سرپرست این نهضت روحانی بند از پای گسست، بند و قیدی که بیرحمانه و دل آزارانه طلعت باب و محبوب عالم را در هر نفس اسیر زندان داشت! گرچه هنوز بزرگترین جمعیتِ مؤمنانِ ظهورِ نوین در کشور ایران، "مهد آئین اعظم یزدانی" در پنجهء ظلم و ستم نادانان گرفتار بودند، ولی قائد امر الهی از آزادی بهره مند بودند. و به استثناءِ 4 سال دورهء جنگ اوّل جهانی، خارج از مرکز جهانی امر میزیستند.
این دگرگونی شگرف چنان کوشش و جوششی از جانب حضرتشان در پیشرفت امر اعظم ظاهر نمود که شگفت و اعجاب پیروان رهبر یگانه را در خاور و باختر بر انگیخته، آنان را در بهت و سرور فرو برد. و آثاری پاینده در تاریخ آیندهء امر اعظم بجای نهاد. وجود مقدّسی که خود صراحةً فرمود "در جوانی به زندان دشمنان گرفتار شده در پیری از حبس بیرون آمد"، کسی که هرگز در محفل و مجمعی سخن نرانده، هیچگاه به مدرسه ای نرفته و هرگز در بین اهل غرب نزیسته و با آداب و رفتار و زبان آنان آشنائی نداشت، بناگاه بر منابر و تریبون ها و میزهای خطابه، در پایتخت ها و شهر های بزرگ اروپ و امریک، به اعلان و اعلام حقایق روحانی امر نوین یزدانی و حقّانیت پیامبران الهی و رابطهء ادیان پیشین با امر نوین قیام فرمود.
با عزمی آهنین، بدون توجّه به قدرت بدنی خویش و با قبول هرنوع خطر برای زندگانی خود و بی خبر و آگاهی نفسی، عصر روزی در سپتمبر 1910میلادی، سالی که عبدالحمید خلع شد، امپراطوری در هم شکست، و "رمس مطهّر باب" در آرامگاه ابدی جای گرفت، عبدالبهاء با کشتی بسوی مصر حرکت فرموده به قصد سفر به اروپا، موقّةً در "پُرتسعید" اقامت فرمودند.
در این هنگام ناتوانی جسمانی آن حضرت ایجاب کرد تا برای مدّتی در اسکندریه بمانند، و با سلامتی بیشتر عزم اروپا کنند. و اینچنین مدّتی را در رملهء اسکندریه (اطراف بندر) ماندند و سفری کوتاه هم به زیتون و قاهره نموده پس از دیدارهائی سازنده با علماء و حکماء مصر، روز 11 آگست با چهار نفر همراه، عازم سفر اروپا شدند. کشتی "اس اس کُرسیکا"(S. S. Corsica ) در مارسی (Marseilles) لنگر انداخت و مولای حنون بعد از توقّفی کوتاه در تونان لبن (Thonon-les-Bainns) بسوی لندن حرکت نمودند. 4 سپتمبر 1911 وارد لندن شده، پس از یکماه به پاریس سفر کردند. نه هفته در پاریس اقامت فرموده، در دیسمبر 1911 به مصر مراجعت فرمودند. در مصر، زمستان را در رمله بسر آوردند و آنگاه در 11 اپریل با کشتی سدریک (Cedric) از راه ناپل (Naples) عازم نیو یورک گشتند.    
حضرتشان پس از توقّفی دراز به مدّتِ 239 روز در امریکای شمالی، و سفر از ساحل اقیانوس اطلس در خاور، تا کرانهء اقیانوس کبیر در باختر، و دیدار از شهرهای واشینگتن، شیکاگو، کلیولند، پیتزبورگ، مونت کلر، بُستن، وُرسِستِر، بروکلین، فَن وود، میلفورد، فیلادلفیا، وست اِنگِل وود، جرسی سیتی، کَمبریج،  مِد فورد، موریس تاون، دبلین، گرین ایکر، مونترآل، مالدِن، بافالو، کنوشا، مینیا پولیس، سنت پول، اوماها، لینکُلن، دِنوِر، گلِن وود سپرینگز، سالت لِیک سیتی، سن فرانسیسکو، اُکلند،  پالو آلتو، برکلی، پاسادینا، لوس انجلیز، ساکرا مِنتو، سینسیناتی و بالتیمور – روز 5 دیسمبر با کشتی سی سی سدریک بسوی لیور پول حرکت فرموده، با ترن به لندن وارد شدند. بعدها ایشان از اکسفورد، ادینبورگ و بریستول دیدن فرموده، به لندن باز گشتند و روز 21 جانوری 1913 به پاریس مراجعت کردند. در 30 مارچ بسوی اشتوتکارت سفر نموده روز 9 اپریل به بوداپست رفتند. از وین دیدار نمودند و نُه روز بعد برای25 اپریل به اشتوتکارت باز گشته، اوّل می به پاریس وارد شدند و تا 12 جون در آن شهر اقامت فرمودند. و در آن روز با کشتی اس اس هیمالیا و از راه مارسی بسوی مصر رهسپار شدند. چهار روز در پرتسعید ماندند و پس از دیدار کوتاهی از اسماعیلیه و ابوکر(Abuqir) و توقّفی طولانی در رمله، حضرتشان عازم حیفا شده روز 5 دیسمبر 1913 سفر سه سالهء خود را پایان بخشیدند.
 
در طیِّ این سفرهای سرنوشت ساز، در حضور اجتماعات بزرگ از نخبهء مردمان که گهگاه از هزار نفر بیشتر بودند، عبدالبهاء برای نخستین بار به سادگی حیرت انگیز و با قدرتی نافذ و مسلّط، مبانی اصلی آئین نوین پدر بزرگوارشان را که بهمراه قوانین و احکام نازله در کتاب اقدس، اساس آخرین و تازه ترین ظهور یزدانی را تشکیل میدهد، توضیح و تبیین فرمودند: تحرّی حقیقت فارغ از هر نوع خرافات، اوهام و رسوم متداوله – یگانگی نژاد انسان و وحدت عالم انسانی که اصل محوری و دکترین اساسی آئین نوین یزدانی است.- وحدت اساس ادیان – ردّ و نکوهش هر نوع تعصّب؛ مذهبی، نژادی، طبقاتی و ملّی – تطابق دین و علم – تساوی حقوق زنان  و مردان، دو بالی که پرواز جهان انسان را ممکن و مقدور میسازد.- تعلیم و تربیت عمومیِ اجباری – انتخاب یک زبان و خطِّ جهانی – تعدیل معیشت و رهائی از فقر و ثروت رنج آور- تأسیس محکمهء کبرای بین المللی برای رسیدگی به دعاوی و مناقشات بین دول و ملل عالم – ارتقاء کار به مقام و رتبهء ستایش و پرستش خداوند یگانه، اگر با نیّت و روح خدمتِ به نوع انجام گیرد.- تجلیل عدل و داد و تمسُک به آن به عنوان اصل چیره در روابط اجتماعی – ارتقاء مرتبهء دین به مقام "بزرگترین پناه آدمیان و برترین اسباب نظم و راحت در عالم انسان"- تأسیس و استقرار صلح عمومی دائمی بین ملل و دول که هدف نهائی و عالی ترین آرمان بشری است.- اینها اصول مشخّصهء سیاست یزدانی است که حضرت عبدالبهاء در این اسفار تبلیغی اعلان و ترویج فرمودند. توضیح و تبیین این حقایق حیات بخش در "امر اعظم یزدانی" در ظهور کلّی الهی، یعنی طلوع آفتاب حقیقت در بهاءاللّه است که حضرت عبدالبهاء آن را "روح عصر و زمان" نامیدند. حضرتشان در عین حال از بلای جنگی خانمان سوز که در صورت غفلت انسانها، قطعهء اروپ را به آتش خواهد کشید، انذار فرمودند. افزون بر این، آن حضرت به صراحت پیش بینی کردند که نقشهء اروپا تغییر کلّی خواهد یافت. دول استثمار گر قدرت خود را از دست خواهند داد. تمرکز و موازنهء قدرت بهم خواهد خورد. کشور ترکیه دستخوش اضطراب و نا امنی شدید خواهد شد. فرزندان اسرائیل مورد ظلم و ستم بسیار قرار خواهند گرفت و بویژه در اروپا لطمات شدید خواهند دید. و سرانجام همهء این تغییرات به افراشته شدن رایت "وحدت عالم انسانی" و برپا شدن "سراپردهء یگانگی" و "صلح جهانی" منتهی میشود. و "جهان جهانی دیگر خواهد شد!"
در طول این سفرها، مولای حنون سرزندگی، نشاط، شجاعت، عزم راسخ و توجّهی مقدس و پارسایانه به قصد و مرام خویش داشتند که سبب اعجاب، شگفتی و تحسین نزدیکان و همراهانشان بود؛ ایشان با کمال بی تفاوتی به مناظر و عجایب اطراف نظر میکردند، حتّا مناظری که که هر بیننده ای را مجذوب میداشت و گهگاه همراهان  آرزو داشتند که ایشان از آنها دیدار کنند، برایشان جذبه ای نداشت؛ حضرتشان کمترین عنایت به راحت و سلامت خود نداشتند؛ و همواره همهء نیروی حیاتی خویش را از صبح پگاه تا دیروقت شب در مأموریت ربّانی خود صرف مینمودند. دیگر از ویژگیهای ایشان ردِّ قطعی هرگونه هدایا - و عدم پذیرش مصارف سفر از یاران همراه و اهالی کشور میزبان بود.  
حضرتشان در رسیدگی به حال بیماران و ناتوانان- درهمدردی با بیچارگان و افتادگان- در حمایت و طرفداری از طبقات ستمدیده- در رحمت و بخشش دائم و عام، بمانند باران بهاری، نسبت به فقراء و بینوایان- در نمایش غایت بزرگواری در برابر حملاتی که از سوی نادانان و متعصّبان به ایشان متوجّه بود- در شجاعت و صراحت اعجاب انگیز در تبلیغ و تبشیر پیام مسیح در معابد یهودی و بزرگداشت رسالت رسول اکرم در مجامع و معابد یهود و مسیحی- در بیان ظهور الهی و لزوم دین و شریعت ربّانی، در محافل مادّیون و بی خدایان و بی دینان- در تجلیل و تکریم بهاءاللّه در همه دقایق و در مجامع هر مذهب و ملّت- در ردِّ کامل احترام بی تناسب نسبت به افراد صاحب منصب و مدّعی و اهل ثروت و قدرت، چه در انگلستان و چه در امریکا- همواره نهایت آزادگی و عزم جزم داشتند.
از خصوصیات دیگر آن حضرت روحی سرشار از مزاح و بذله گوئی به مناسبت حال - حضور ذهن شگفت انگیز- و رفتار محبّت آمیز نسبت به افراد از هر طبقه: پست و والا، غنی و فقیر، کوچک و بزرگ؛ چه در خانه ها یا مجامع و چه در کشتی و سایر وسائط نقلیه، چه در خیابانها، پارکها، محل ها، میدانهای عمومی و میهمانیها و چه در مجامع بسیار جدّی علمی و فنّی بود. حضرتشان همواره و در همه حال "مَثَلِ اعلای" همه کمالات عالم انسانی و مظهر رأفت و رحمت رحمانی بودند. و در همه دقایق صور بیداری و هشیاری و توجّه به درمان قطعی آلام عمومی انسانی را که روح و حقیقتِ "شریعت نوین یزدانی" است، در گوش قومی غرقه در مادّه پرستی و در آستانهء جنگی خانمانسوز نواختند.
در جریان سه دیدار از مصر، بیش از یک بار با خدیو مصر عبّاس حِلمی پاشا مصاحبه داشتند – با لرد کیچنر (Lord Kichener) ملاقات فرمودند- مفتی مصر شیخ محمّد باخیت (Shaykh Muhammad Bakhit) را دیدار کردند- با امامِ خدیو، شیخ محمّد رشید (Shaykh Muhammad Rashid) گفتگو داشتند- و با تعدادی از علماء، پاشاها، رجال ایرانی، اعضاءِ مجلس ترکیه، مدیران روزنامه های پیشرو در قاهره و اسکندریه و نیز نمایندگان سازمانهای معروف دینی و سکولار، برخوردهای دوستانه و سازنده داشتند.
در لندن، خانه ای که برای اقامت ایشان در "باغهای کادوگان" (Cadogan Gardens) اختصاص داده شد، قبلهء همه نوع مردانی بود که از هر طبقه، در آرزوی دیدار "زندانی عکّاء" بودند! زندانی که پس از آزادی از بند چهل ساله، شهر آنان را نخستین توقّف گاه خویش قرار داده بود.
میزبان ایشان که افتخار آن را یافت تا در لندن از آن حضرت پذیرائی کند، شهادت میدهد: "خوشا آن زمان! آن زائران، میهمانان و دیدار کنندگان! با یادآوری آن روزگاران، صدای پای زائران در گوش ما میپیچد. زائرانی که از گوشه و کنار جهان، از هر کشور به دیدار میامدند- هر روز، تمام روز سیل زائران بدون وقفه میامدند؛ بزرگان کلیسا؛ مبلّغان مسیحی، دانشمندان شرقی، شاگردان مکتب های مختلف، مردان اهل فنّ و صنعت، تئو سو فیست ها، هندو ها، مسیحیان، دانایان علم طبّ، مسلمانان، بودائیها و زرتشتی ها.
افزون بر اینان مردان اهل سیاست، سربازان سپاه نجات (Salvation Army)، خیرخواهان جامعهء انسانی، زنان آزادیخواه و برابری طلب، روزنامه نگاران، نویسندگان، شاعران، درمان کنندگان، لباس دوزان، زنان برجسته، آرتیست ها، هنرمندان، افراد فقیر بیکار، تاجران بسیار موفّق، اهل موسیقی و درام، همه نوع افراد میامدند! هیچکس برای آن حضرت کوچک و بی اهمیت نبود. و هیچکس بزرگتر نمی نمود. هر کس به وسع و ظرفیت خویش از دریای شفقت این پیامبر ربّانی که هر دم خود را فدای دیگران مینمود، نا امید بر نمی  گشت." (Taken and modified from  <GOD PASSES BY, CHAPTER XIX>)                                  
 
عزیزان را به آخرین سخنرانی عمومی مولای حنون، روز آخر اقامت در امریکا و نیز به بیاناتی که  براستی وصیت آن مولای حنون به یاران غربی است، میهمان میکنم؛ در جمع تئاسفیها فرمودند:
"هواللّه
نفوسی که خبر از عالم حقیقت، و تتبّع در کائنات، ندارند، اکتشاف حقایق نتوانند. و تحرّی حقیقت ننمایند. آن نفوس نظری سطحی دارند. جهل مجسّمند و تقلید محض. آنچه از آباء شنیده اند؛ به آن معتقدند. ابداً از خود نه دانش و هوش دارند و نه چشم و گوش. اعتماد بر حکایات و روایات نمایند و بر حسب افکار اجداد خویش رفتار کنند. و همچو گمان نمایند که سلطنت الهیه حادث است. چنین اعتقاد دارند که این عالم وجود شش هزار ساله یا هشت هزار ساله است. و پیشتر خـدا خلقی و سلطنتی نداشته! اگر چنین باشد، نَعوذُ بِاللّه، الوهیت حادث است نه قدم. و حال آنکه مادام خـدا بوده، خلق هم داشته. مادام نور بوده، مستنیر هم بوده. زیرا بدون مستنیر، نور ظهور ندارد. و بدون خلق، خالقی مثبوت نشود.
الوهیت مقتضی خلق است. رزق باید مرزوق داشته باشد. تصوّر الوهیت بدون مخلوقات و کائنات مثل اینست که تصوّر سلطنتی بدون کشور و لشگری نمائیم. پادشاه لابد کشور دارد. آیا ممکن است شخصی پادشاه باشد بدون مملکت و رعیّت؟ این مستحیل است.
اگر وقتی بوده که نه لشگری بوده و نه کشوری، چگونه میتوان گفت پادشاهی بوده؟
پس لابد حقّ خلق داشته. در این صورت چنانچه حقیقت الوهیت اوّل و آخری ندارد، خلق او نیز اوّل و آخری نداشته و نخواهد داشت. همیشه خـدا خالق و رازق بوده. همیشه مُحیی و مُعطی بوده. وقتی نبوده که صفات الوهیت و ربوبیت مُعطّل بوده باشد. ابداً تعطیل جائز نه.
این خورشید به شعاع و حرارتش آفتاب است. اگر تصوّر کنیم که وقتی آفتاب شعاع و  حرارت نداشته، باید بگوئیم از اصل آفتابی نبوده. مادام شعاع و حرارت نداشته، شمس نبوده.
همینطور اگر بگوئیم وقتی خـدا مخلوق نداشته، مرزوق نداشته، باید بگوئیم خلّاقی نبوده! و این انکار قِدمت و دلیل بر حدوث ربوبیت است!
این واضح است که این کائنات نامتناهی، این کارخانهء قدرت، این فضای غیر متناهی و این اجسام عظیمه شش هبت هزار ساله نیست. خیلی قدیم است. امّا اینکه در تورات ذکر شش هزار سال است، این معنی دارد. بظاهر نیست! زیرا میفرماید خـدا در هفت روز آسمان و زمین را خلق فرمود. با آنکه قبل از خلق آسمان و زمین، آفتابی نبوده، شرق و غربی وجود نداشته! چگونه بدون آفتاب روز تحقّق یابد؟ پس معنی دیگر دارد.
مقصد اینست که سلطنت الهیه قدیم است نه حادث. همیشه خلق داشته. کشور و لشگر داشته و خواهد داشت. لهذا  فیض الهی و تجلّیات او مستمرّ است. انقطاعی ندارد. چنانچه برای شعاع و حرارت آفتاب انقطاعی نیست. همچنین  مظاهر مقدّسهء الهیه که مطالع فیوضات ربّانیه اند، همیشه بوده و هستند. و آن مظاهر مقدّسه برای چه ظاهر میشوند؟ حکمت و نتیجهء ظهورشان اینست که در عالم انسانی، صورت و مثال الهی ظاهر شود. زیرا که حقیقت عالم انسانی حائز دو صورت است و دارای دو جنبه؛ یکی صورت و مثال الهی است، و ثانی جهت جسمانی و جنبهء شیطانی. چه که غیر از جسم، انسان را حقیقتی است که آنرا قالب مثالی یا صورت و خلقت ملکوتی میگویند. در حینی که انسان میگوید: من دیدم. من گفتم. آن کیست؟ که میگوید: من دیدم. واضح است که او غیر از جسم است. وقتیکه فکر میکند، مثل آن است که با خود مشورت مینماید. معلوم است که حقیقت ثانویه است که با او مشورت میکند. جسم نیست که به انسان رأی میدهد که این کار را بکنم یا نه؟ مضرّتش چیست و فوائدش چه؟. چه بسیار میشود که انسان در امری ارادهء قطعی مینماید، و بعد به اندک تأمّل و فکر از آن امر منصرف میشود. چرا؟ بجهت این است که با حقیقتی مشورت کرده و ملتفت مضرّت آن امر شده، لهذا از آن منصرف گشته.    
از این گذشته در عالم رؤیا انسان سیر میکند. و حال آنکه جسم اینجاست. امّا روح سائر در شرق و غرب دنیا. آنکه سیر میکند کیست؟ حقیقت ثانویه است. شخص مرده است. جسمش زیر خاک است. ولی روح انسان با او در خواب سؤال و جواب مینماید. آن کیست که انسان با او سؤال و جواب میکند؟ او حقیقت ثانویه است.
پس در انسان غیر از جسم حقیقت دیگر است. مثلاً جسد ضعیف میشود، امّا آن حقیقت بر حالت واحد است. جسم فربه میشود و حقیقت بر حال واحد ماند. جسد ناقص شود و حقیقت بر حالت اولیه مشاهده شود. جسم انسان در خواب مثل مرده است، ولی آن حقیقت در سیر و حرکت است. ادراک دارد. گفتگو مینماید. و اکتشاف امور میکند. آن حقیقت قالب مثالی است و هیکل ملکوتی، نه جسم عنصری. کاشف حقایق است و مُدرک اشیاء. اکتشاف علوم و فنون و صنایع میکند. قوّهء برقیه و سایر قوا را تسخیر مینماید و با شرق و غرب عالم در آنِ واحد مخابره میکند. واضح است که این جسم و جسد نیست. اگر جسد بود، بایستی در حیوان هم نمونهء این کمالات باشد. زیرا حیوان با انسان در جمیع قُوا مشترک است. پس آن قوّه، حقیقت ثانویه ای که کاشف حقایق اشیاست، محیط بر کائنات است، واقف اسرار است، هادی ملکوت است و رهبر اهل ناسوت، آن حقیقت است که انسان را از حیوان ممتاز نماید. لکن این حقیقت مابین عالم الهی و رتبهء حیوانی است. اگر قوّهء ملکوتیه غلبه نماید، حقیقت انسانیه اشرف مخلوقات شود. و دارای صورت و مثال الهی گردد. واگر جهت حیوانیه غالب آید، از حیوان پست تر شود. چه که حالات و شئونات حیوانیه در انسان ، ظهورش بیشتر و مضرّاتش شدیدتر است. مثل غضب و شهوت و منازعهء بقاء، جنگ و جدال، خدعه و تزویر، حرص و طمع از نقائص عالم انسان وخصائص عالم حیوانی است. مثلاً مانند روباه، انسان بی تربیت، مکّار است. در حیوان حرص است، در انسان هم هست. در حیوان تعدّی و شهوت است، در انسان هم هست. زیرا حقیقت انسانیه جامع است. لذا آنچه در حیوان  است، ظهورش در انسان اشدّ است. و آن مقتضیات عالم طبیعت است. و ظلمات نقائص- که سبب ذلّت کُبری است و بلیهء عظمی. و از جهت دیگر در انسان کمالات و فیوضات الهی است که سبب سعادت سرمدی است. و مایهء عزّت ابدی. مانند عدل و وفا، صدق و صفا، حکمت و تُقی’، رحم و مروّت، محبّت و مودّت، رفعت و معرفت. که به سبب این کمالات، انسان احاطه بحقایق اشیاء نماید. و کشف اسرار کند. پس حقیقت انسانیه  بین ظلمت و نور است. و دارای سه صورت: صورت ملکوتی، صورت انسانی و صورت طبیعی. صورت طبیعی ظلمت اندر ظلمت است. و مایهء زحمت و ذلّت. و سبب نزاع و جدال و حرب و قتال. امّا صورت ملکوتی که منتها رتبهء عالم انسانی است، نورً علی’ نور است. و وسیلهء حصول سعادت عظمی’. و مراتب صلح و صلاح و عزّ و علاء.
مظاهر مقدّسه بجهت این ظاهر شدند که ظلمات عالم حیوانی را به انوار صفتا ملکوتی زائل فرمایند. و نقائص عالم طبیعت را بکمالات الهیه مبدّل کنند، تا جهت ملکوتی غالب آید و صورت و مثال الهی در عالم انسانی جلوه نماید. نورانیت الهی و فضائل رحمانی ظاهر شود. پس این مطالع مقدّسه مربّی عالم وجودند و معلّم عالم انسانی. نفوس بشری را از ظلمات ضلالت و غفلت و نواقص و رزائل عالــم طبیعت  نجات دهند. و بفضـائل و خصـائل روحانیه دلالت کنند. جاهلـند، عالم گردند. حیوانند، انسان شوند.
درنده اند، فرشته گردند. ظالم و متکبّرند،  عادل و خاضع شوند. تا انسان زمینی آسمانی شود. ناسوتی ملکوتی گردد. طفل رضیع مقام بلوغ یابد. فقیر و ذلیل غنی و عزیز شود. خلاصه؛ اگر ظهور مظاهر مقدّسه نبود، جمع بشر در صُقع حیوان بودند. بلکه پست تر.
البتّه اگر افراد بشر تربیت نشوند، در مدارس داخل نگردد، بدون مربّی جاهل و نادان مانند،- و اگرتلال و جبال بحال طبیعی گذارده شود، جنگل و آجام گردد. اثمار آبدار ببار نیارد و فواکه طیّبه ندهد. امّا چون در تحت تربیت باغبان دراید، ازهار و اثمارلطیفه دهد. فیض و برکت کلّیه حاصل نماید. پس عالم خلقت بمقتضای طبیعت جنگل و خارزار است. و مظاهر مقدّسه باغبان الهی و مربّی عالم انسانی، که به تربیت عالم وجود پردازند، تا اشجار نفوس سرسبز و خرّم ماند. لطافت و نظافت یابد. و اثمار طیّبه دهد. سبب زینت حدائقِ حقایق انسانیه گردد. لهذا این فیض الهی و تربیت ربّانی مستمرّ است. نمیشود که این فیض عظیم منقطع گردد! و این جلوهء رحمانی تمام شود! شمس حقیقت همیشه در غروب باشد! غروبی که آن را طلوعی در پی نباشد! مماتی که او را حیاتی از عقب نیاید!
آیا این سزاوار عالم الهی و شمس حقیقت است که در غروب ابدی ماند؟ و از تربیت عالم وجود ممنوع؟ لا واللّه!
وجود شمس برای افاضه است. چگونه غروب دائمی نماید؟ و فیض او انقطاع جوید؟ بلکه فیض او مستمرّ است. آفتابش همیشه طالع است. و آثارش دائم و ظاهر. نسیمش مدام در مرور است. والطاف و مواهبش در بروز و ظهور. لِهذا باید همیشه منتظر و امیدوار بود و متوجّه ملکوت فیوضات پروردگار. که بظهور مظاهر مقدّسه، عالم بشر فیض جلیل اکبر یابد. جهان جهان دیگر شود. و عالم امکان غبطهء جنّت و رضوان گردد.
امّا ظهور مظاهر الهیه باید به اکمل صورت باشد. و با اعظم شئون و کمالات ظاهر شود. یعنی با قوّتی الهی و نفوذی آسمانی. تا ممتاز از سایرین باشد. و در جمیع صفات و آثار اَولی’ و اقدم. مثل اینکه آفتاب از جمیع ستاره ها ممتاز است. هرچند، در مقام خود، کواکب و نجوم نیز روشنند و در لیالی درخشنده، امّا شمس را تابش دیگر است. و تأثیراتش برتر. باید مظهر فیض الهی نیز چنین باشد، تا ثابت شود که معلّم الهی است. و مربِّی عالم انسانی. شمس حقیقت است. اعظم تجلّی است. و اوّل جلوهء آسمانی. تابش و تأثیراتش بذات خود است، نه اکتساب از نفوس بشری. والّا باید بگوئیم کمالاتش مأخوذ از سایرین است! چگونه میشود شخصی را که دیگران تربیت کنند، او مربِی عالم انسانی شود؟
مظهر فیض الهی باید مستقلّ باشد نه مستظلّ! مربّی باشد نه مربوب! کامل باشد نه ناقص! غنی از ماسواه باشد نه محتاج تربیت اهل دنیا! جامع جمیع کمالات باشد نه محدود و محصور! تا بتواند نوع بشر را تربیت کند، ظلمات  جهل و نادانی را زائل نماید، بقوّهء  الهیه عالم را عالم دیگر نماید. صلح عمومی را ترویج  کند. وحدت عالم انسانی را مروّج باشد. ادیان مختلفه را متّحد سازد.
لهذا امید چنان است که الطاف و مواهب ربّانی ظهوری شدید یابد. انوار شمس حقیقت دیده های ما را روشن کند. و دلها را نورانی نماید. ارواح را مستبشر سازد. همم عالیه بخشد. و حیات ابدیه دهد. تا به منتهی’ رتبهء عالم انسانی نائل گردیم.
من نه ماه است در آمریکا، در اغلب شهر ها، در کنائس و مجامع عُظمی’ صحبت کرده ام، نفوس را به وحدت عالم انسانی متذکّر نموده، جمیع را به الفت و یگانگی نوع انسان خوانده ام. فی الحقیقه  نهایت رعایت را از اهالی آمریکا دیدم. الحقّ! ملّت آمریکا ملّت نجیبه است. استعداد هر کمالی دارد و تحرّی حقیقت نماید. و حال عزم حرکت دارم!
فردا میروم. لذا خدا حافظی میکنم. و از برای شما تأییدات آسمانی میطلبم و عزّت ملکوتی و حیات ابدی میخواهم تا به منتها مقامات عالم انسانی رسید. و نهایت ممنونیت را از شما دارم. هیچوقت شما را فراموش  نخواهم کرد. بلکه همیشه به درگاه الهی تضرّع و زاری نمایم و شما را توفیق رحمانی و برکت و فیض آسمانی جویم."       
پس از خاتمهء این آخرین سخن در مجمعی بزرگ از اهل امریک، "اهل آن انجمن از حلاوت گفتار یار سرّ و عَلَن، انجذاب دل و جان جستند و هنگام حرکت مبارک، یک یک نزدیک آمده دست میدادند و اظهار خلوص و محبّت صمیمی مینمودند. و چون خبر عزیمت و مسافرت مبارک را میشنیدند، بشدّت اظهار حزن و کدورت میکردند... روز 5 دیسمبر علاوه بر احبّای نیویورک ، جمعی کثیر از دوستان و احبّای اطراف در کشتی سلتیک آمدند. رقّت و حزن قلبشان بسیار مؤثّر بود و آه و انین صغیر و کبیر متصاعد به فلک اثیر. سالن بزرگ درجه اوّل... گنجایش جمعیت احباب نداشت. بعضی نشسته و  اغلب تا بیرون در  ایستاده بودند. و هیکل اقدس در جمع دوستان با حال نطق و بیان در مَشی و خرام. و بنصایح یاران و وداع با ایشان و تسلّی قلوب مشتاقان مشغول. محزونان را به سرور ابدی دلالت میفرمودند. و به تأییدات ملکوت ابهی’ بشارت میدادند. تا وقت مرخصی احبّاء...فرمودند: "هواللّه! این روز آخر و ملاقات آخری است... و این آخر وصیت من بشماست و بکرّات برای شما صحبت داشتمز و به وحدت عالم انسانی دعوت کردم که جمیع بشر بندگان خداوند هستند. و خـدا بجمیع مهربان. کلّ را رزق میدهد و حیات میبخشد. در حضرت ربوبیت جمیع بنده اند و فیوضات الهیه یکسان مبذول. لهذا باید ما هم با جمیع ملل عالم در نهایت مهربانی باشیم. و این تعصّبات دینیه و جنسیه و تعصّبات وطنیه و سیاسیه را فراموش نمائیم. جمیع روی زمین یک کره است. و جمیع امم یک سلاله اند. و کلّ بندگان یک خداوند. پس هر نفسی سبب کدورت دیگری شود، نزد خـدا گنهکار است. خـدا جمیع قلوب را مسرور میخواهد، تا هر فردی از افراد در نهایت سعادت زندگانی نماید. و از اختلافات و تعصّبات جنسی و سیاسی و وطنی بیزار و در کنار گردد.
شما که الحمد لِلّه چشمتان بینا شد. و کوشتان شنوا گشت. و قلبتان آگاه، دیگر نباید نظر به این تعصّبات و اختلافات نمائید. بلکه باید نظر به الطاف الهی کنید که او شبان حقیقی است. و بجمیع اغنام خود مهربان. با آنکه خـدا بجمیع مهربان است، آیا جائز است ما که بندگان او هستیم، با یکدیگر جنگ و جدال نمائیم؟ لا وَاللّه! بلکه باید به شکرانه قیام کنیم. و شکرانهء الطاف الهیه، الفت و التیام با یکدیگر است. و محبّت و مهربانی بعموم. خلاصه، مبادا قلبی آزرده نمائید! یا در بارهء یکدیگر غیبت کنید! با جمیع خلق یگانه باشید. جمیع را خویشان خود شمرید. همیشه مقصدتان این باشد که دلی را مسرور کنید. گرسنه ای را اطعام نمائید. برهنه ای را بپوشائید. ذلیلی را عزیز کنید. و بیچاره ای را چاره ساز گردید. و پریشانی را سر و سامان بخشید. اینست رضای الهی. اینست سعادت ابدی. اینست نورانیت عالم انسانی. چون من برای شما عزّت ابدیه میخواهم، لذا چنین نصیحت مینمایم.
می بینید در بالکان چه خبر است؟ چه خونها ریخته میشود! چه قدر اطفال یتیم میگردد! چکونه اموال بغارت میرود! چه آتشی شعله ور است! با وجودی که خـدا آنها را بجهت محبّت خلق کرده، آنها خون یکدیگر میریزند! خـدا آنها را برای تعاون و تعاضد یکدیگر آفریده، آنها به نهب و غارت همدیگر مشغولند! بجای اینکه سبب راحت نوع خود شوند، مزاحمت یکدیگر مینمایند!
شما باید همّت را بلند نمائید. بدل و جان بکوشید بلکه نورانیت صلح عمومی بدرخشد. این ظلمت بیگانگی زائل گردد. جمیع بشر یک خاندان شوند. و هر فردی خیر عموم خواهد. شرق بغرب معاونت کند. غرب بشرق اعانت نماید. زیرا کرهء ارض یک وطن است. و نوع انسان در تحت فیض و حمایت یک شبان. ملاحظه نمائید که انبیای الهی چه صدمات و بلایائی دیدند، بجهت اینکه بشر محبِّ یکدیگر کردند. و بحبل الفت و اتّفاق تشبّث نمایند. و آن نفوس مقدّسه حتّی’ جان خود را فدا کردند. ببینید چه قدر خلق غافلند که با وجود این زحمات، هنوز در جنگ و جدالند. و با وجود این نصایح، باز خون یکدیگر ریزند! چقدر نادانند! چقدر در غفلت و ظلمتند! خـدای به این مهربانی دارند که با جمیع یکسان معامله میفرماید. با وجود این مخالف رضای او حرکت نمایند. او بجمیع رؤوف و مهربان است، اینها در نهایت عداوت و طغیان! او حیات بعموم بخشد، اینها سبب ممات گردند! او ممالک را معمور فرماید، اینها خاندان یکدیگر را مطمور نمایند! ملاحظه کنید که جه قدر غافلند!
حال تکلیف شماها دیگر است، جه که مطّلع بر اسرار الهی شدید. چشم بینا و گوش شنوا دارید. لهذا باید با عموم در نهایت مهربانی معامله نمائید و هیچ عذری ندارید. زیرا رضای الهی را دانستید که در خیر و صلاح عموم است. نصایح حقّ را شنیدید و بیانات و تعالیم الهی را استماع نمودید. که باید به جمیع، حتّی’ به دشمنان دوستی و محبّت نمائید. بدخواهان را خیرخواه باشید. و مخالفان را یار موافق گردید.
پس بموجب این تعالیم عمل نمائید، بلکه این ظلمات حرب و جدال زائل شود. نورانیت الهی جلوه نماید. شرق منوّر گردد. غرب معطّر شود. جنوب و شمال دست در آغوش یکدیگر نماید. و اُمَم عالم در نهایت محبّت باهم معاشرت و الفت یابند. تا به اینمام نرسند، عالم انسانی راحت نیابد. سعادت ابدیه حاصل نشود!
امّا اگر بموجب این تعالیم مقدّسه عمل نمائید، عالم ناسوت آئینهء ملکوت گردد. روی زمین جنّت ابهی’ و غبطهء فردوس برین شود. امدوارم موفّق بر عمل به تعالیم شوید. تا چون شمع بعالم انسانی روشنی بخشید. و مانند روح جسم امکان را بحرکت آرید. اینست عزّت ابدی! اینست صورت و مثال الهی! که شما را به آن وصیت  مینمایم . و امیدوارم به آن موفّق شوید."
                                                                                     
مسافرین و رُکّاب کشتی از دور و نزدیک چون این خطابهء مبارکه را شنیدند، و آن حالت انجذاب و انقلاب احباب را دیدند، انگشت حیرت گزیدند! و اظهار تعجّب نمودند که این چه حکایتی است و این چه وجود با اقتدار و عظمتی! که اینهمه رجال و نساءِ جلیلهء آمریکا در حضورش اینگونه خاضع و خاشع اند. و صغیر و کبیر پروانهء حول  این جمال جمیل و وجه منیر!
باری یک یک دوستان در ساحت انور اعلی’ دست دادند و ذیل عطا گرفتند و رجا و استدعای تأیید نموده مرخص شدند. بیرون کشتی در ساحل صف کشیدند و در جلو مرکب مبارک با ناله و آه بودند. و ناظر روی چون ماه.
چون کشتی مبارک حرکت نمود،  هیجان و شوری دیگر از آنها نمودار شد... جمعیت مشتاقان از دور مانند فوج موج میزد. و لسان مبارک در ظهور قدرت و قوّت اسم اعظم ناطق که "ببینید! چگونه اقتدار امراللّه ولوله در دلها انداخت و چه انقلابی در نفوس افکند. چطور عون و عنایت جمال ابهی’ پی در پی رسید. و انوار نصرت از افق اعلی’ دمید! این از تأییدات موعودهء ملکوت اللّه بود. و توفیقات جبروت غیب ابهی’. چنانچه جمال مبارک بصریح عبارت وعده فرمود که "نَریکم مِن اُفُقی الابهی’ و نَنصُرُ مَن قامَ علی’ نُصرةِ امری بجنودٍ منَ الملأ الاعلی’ و قبیلٍ مِنَ الملائکة المُقرّبین"           (صفحات پایانی از بدایع الآثار جلد اوّل)

نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی
]]><![CDATA[سخن بیست و هفتم، حیات عبدالبهاء پس از صعود محبوب عالم]]>Mon, 08 Mar 2021 14:14:38 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-blog/3535709Picture
عزیزان! این سال، سال حضرت سرّاللّه الاکرم، سلطان عالم، غصن اعظم بهاء، عبدالبهاء است. نوشتار 27 را که سه بهاء (3ضرب در 9) است سراسر به ذکر آن مولای حنون زینت میکنم. امسال و این سال سدهء پرواز "پیامبر وحدت و صلح" به ملکوت ابهاست. و در بحرانی ترین زمان و پردغدغه ترین نقطهء جهانِ خاک (اسرائیل در خاور میانه) عاشقان آن ماه تابناک در کار ساختن آرامگاه آن مولای پاک میکوشند و میجوشند. تا در سدهء صعودِ آن حضرت، امانت یکصدساله، پیکر خاکی مولا از جوار طلعت باب به مدفن ابدی منتقل شود. باشد که "زائران کوی جانان پس از زیارت مقام اعلی’" در کرمل، بر آن آرامگاه بگذرند و در "روضهء مبارکه" در بهجی، جبین بر آن درگاه بسایند. و در بازگشت هم، بار دیگر قدم بر آن خاک پاک گذارند. (و این آرزوی عبدالبهاء است!)
در طول 77 سال حیات عنصری، عبدالبهاء هر آن در زحمت و مشقّت، درد، رنج، و ظلم و جور بودند. و آنچه در "علوّ الوهیت" بر محبوب عالم وارد شد، عینآً، در "مرتبهء عبودیت" بر مولای حنون نازل گشت! "تا براستی جهان خاک آئینهء افلاک باشد!"

دکتر پرویز روحانی

درآغاز این نوشتار، این پیش گفتارِ کوتاه ضروری است: در این نوشته من هرچه آورده ام از قرآن و کتب الهی پیش از آن و نیز از آیات نازله در "امر نوین یزدانی" است. کمتر از خود گفته ام و یا از کتابی دیگر الهام گرفته ام. پس به یقین بدانید که همه دستور خـدا و سخن پاک یزدان است. با ارادت بخوانید و براستی باور کنید که بدرستی شما را به راه راست هدایت خواهد نمود.! 
بیست و هفتمین نوشتار را با حالت زاری و دعا بدرگاه طلعت رحمان آغاز میکنم. باشد که عنایت فرماید و مرا از بررسی بیطرفانهء وقایع روز باز ندارد؛ دستخوش احساس نشوم و با ژرف اندیشی و مطالعهء نبوّات و امّا بکوتاهی، آنچه را در جهان میگذرد عنوان کنم. و گوشه ای از نقشهء عظیم یزدانی را برای این روز و این دور در آیات ربّانی نشان دهم. از کردگار بزرگ میخواهم که ناامیدی در نوشتار اثر نگذارد. چه که این روز "روز آخر" است و "روز سخت" و "روز شگفتیها".
انشاءاللّه ما همه و در رتبهء نخست من، از راه حقّ منحرف نشویم، بخردانه بیاندیشیم (قرآن 23:80و نیز آیاتی درهمه کتب یزدانی) در هر آن متذکّر باشیم (قرآن 23:85ونیز دیگر کتب یزدانی) و با بینائی همه چیز را بنگریم. (قرآن 23:27ونیز دیگر کتب یزدانی) مبادا از قلمِ کردگاری در ردیف کران و گنگان و کوران و مردگان درائیم. (قرآن 2:18- 2:171- 6:39-6:122- ( میدانیم که  زندگی راستین زندگی ایمانی است. از خـدای یکتا، محبوب بی همتا یاری میجوئیم که ما را در راه راست همراه و یار و یاور باشد تا به زندگی راستین فائز شویم.

تنها سیزده سال پس از صعود محبوب عالم، خطرات از شش جهت حیات عبدالبهاء را تهدید میکرد. امّا دشمنان خارجی، نابرادری های حسود و عنود، دستگاه حکومتی مضطرب و تجدید زندان در شهر عکّاء، مولای حنون را که در جوانی خود با گفتار و کرداری رحمانی در طی سی و هفت سال، محبوبیت و شهرتی خلل ناپذیر در میان عرب و عجم و ترک و بدوئین یافته بودند! و با هرکس از برترین دانشمندان تا نادان ترین مردمان، از نادارترین فقراء تا بزرگترین اغنیاء، یاری شاطر و غمخواری صابر بودند،! پیوسته به حلّ و فصل مشکلات فردی و اجتماعی انسانها مشغول میداشت. خانهء مولا هر روز از همه نوع صاحبان دعا و مدّعا پر بود و حضرتشان بسیاری اوقات در حال مکاتبه با هزاران یاران جانفشان از اطراف و اکناف جهان، به زبانهای عربی، پارسی و ترکی با حاضران در گفتگو بودند. پرسش ها را پاسخ میگفتند و دردهای آنان را از هر نوع، دوا میفرمودند. و دعاوی را فصل مینمودند.
از 1900 تا 1909 دکتر یونس افروخته به عنوان کاتب، طبیب، مترجم و دلباخته ای یکتا سر و جان در خدمت مولای حنون داشتند و کتابی کم نظیر بنام "خاطرات نُه ساله" برای آیندگان بیادگار نهادند که بیش از هر اثر دیگر ما را در جریان زندگی روزمرّهء مولای حنون قرار میدهد. (مطالعهء این "خاطرات" را در غایت فروتنی به همه عزیزان توصیه میکنم.)
در این رابطه بر خود واجب میدانم که دو داستان تاریخی را که به امانت بمن سپرده شده، ثبت تاریخ کنم.
در سال1329 شمسی که به دانشگاه طهران راه یافتم و سالهای بعد با دوستان بهائی گهگاه از دکتر حشمت اللّه فرهومند صحبت میشد. او پس از فراغت از تحصیل در میدان حسن آباد در همسایگی برادرش منوچهر که پزشک بود مطبّ داشت. دو برادر در اجابت ندای ولیِّ مقدّس امراللّه در سال 1950میلادی، برای مهاجرت به آفریقای جنوبی آماده شدند. برادر که در دانشگاه بیروت و پاریس آموزش دیده بود بزودی سامان یافت. امّا حشمت اللّه پس از کوشش بسیار و آزمایش چند کشور در آفریقای جنوبی، بسوی شمال آمده در آسمارا شهری زیبا با بسیاری ساکنان اروپائی مستقرّ شد. در 1953 همسر و دو فرزند کوچک به ایشان ملحق شدند. جامعهء بهائی در آسمارا در سایهء هدایات و عنایات ولایت امراللّه بزودی خود کفا شد. محفل محلّی انتخاب و تشکیلات بهائی سازمان یافت. آقای فرهومند قطعه زمینی را برای مرکز جامعه (حظیرة القدس) تهیه کردند و با مهارت آگوستو روبیاتی یک مهندس ایطالیائی تازه بهائی بنا کامل شد. تدریجاً مهاجران ایرانی و اروپائی افزایش یافتند و در سال 1963 خانوادهء دکتر فرهومند به آدیس آبابا مهاجرت نمودند. این خانوادهء خدوم پس از نزدیک به سی سال خدمت عاشقانه، در 1977 به واشینگتن آمده در آمریکا مستقر شدند.
و من در 1985 بعد از سی و پنج سال افتخار زیارت دکتر حشمت اللّه فرهومند را در خانهء دوست عزیزم دکتر فرشاد فرهومند پیدا کردم. پدر بزرگوارِ فرشادِ عزیز در گفتگو از دکتر یونس خان افروخته و <خاطرات نُه ساله>، این دو داستان بسیار جالب را به امانت به من سپرد.    
"دکتر افروخته دوست بسیار خوب من بود. از یونس خان پرسیدم که آیا هرچه در جوار مولای حنون حضرت عبدالبهاء دیدی در <خاطرات> نوشته ای؟ گفت دو مورد را امر فرمودند که ننویسم. از او خواستم آن دو مورد را برای من بگوید.
گفت مورد یکم - اینکه مدّت کوتاهی پس از صعود محبوب عالم جمالِ قِدَم، شیخ محمود مفتی عکّاء به دیدار غصن اعظم مولای حنون آمد و گفت سؤالی دارم. پس از رخصت، گفت حدیثی به این مضمون از پیامبر اسلام است که "در روز قیامت، خداوند در جلال کردگاری ظاهر میشود! و کسی از آدمیان او را نمیشناسد. آنگاه در قمیص بندگی آشکار میشود و همه بندگان او را میشناسند!" آیا این حدیثی درست و قدسی است؟
حضرت عبدالبهاء فرمودند "استغفر اللّه!" شیخ پرسش خود را تکرار کرد. حضرت مکرّر فرمودند "استغفر اللّه!" شیخ گفت قربان! تو خوب میدانی که پدرتان هم در برابر جسارت و سماجت من تسلیم شدند و به خروج از شهر عکّاء رضایت دادند! من پاسخ صریح میخواهم. آیا این حدیث قدسی و درست است؟ مولای حنون فرمودند که آری حدیث قدسی و صحیح است. و حضرت عبدالبهاء امر فرمودند که این مطلب در کتاب ذکر نشود.
و امّا مورد دوّم – یونس خان میگفت در بسیاری اوقات حضرت عبدالبهاء چند کار را باهم میکردند. بارها دیدم که در حضور جمعی افراد ازادیان و اجناس با زبانهای گوناگون و ضمن گفتگو با آنان به نوشتن الواح مشغول بودند. این برای من معمّائی بود. یک روز ایشان در اطاق خویش به دو نفر کاتب دو لوح یکی به فارسی و دیگری به عربی دیکته میفرمودند. من متوجّه شدم که به تناوب در این طرف یک جمله عربی دیکته میکنند و در آن طرف یک جمله فارسی! از خود پرسیدم این چگونه ممکن است. دو شخص مختلف، دو زبان گونگون، دو مورد متغایر، دو لوح به دو کشور دور از هم! داستان چیست؟
ناگهان مولای حنون در را گشوده فرمودند "یونس خان ببین. یک لحظه در اطاق نگریستم دیدم در هر طرف یک لوح بخطّ جلی در هوا آویخته. حضرت در هر سو لوح مربوطه را می بینند و به هر یک از نویسندگان جملهء مورد نظر را دیکته میفرمایند.
ایشان فرمودند که در کتاب ذکر نشود."
عزیزان این کیفیت را از قلم اعلی’ در "لوح حکمت"، در پاسخ محبوب عالم به پرسش نبیل اکبر، در<مجموعه ای از الواح جمال اقدس ابهی’ که بعد از کتاب اقدس نازل شده> بیاد آورید.    
 
و امّا در مورد کثرت مکاتبات مركز ميثاق، از دو لوح مبارک گواه میاورم؛
1- لوحی به افتخار ملّا احمدعلی از مجموعهء خطّی
"هوالابهی’! نی ریز جناب ملّا احمدعلی علیه بهاءاللّه الابهی’" ملاحظه نمایند. "هوالابهی’! ای ساعی در اعلاء کلمةاللّه! مراسلات آن جناب واصل و انشاءاللّه بنوبت جواب ارسال میشود. مکاتیب چون امواج بحر اعظم متتابع متوارد. اگر بیست کاتب، متواصل مرقوم نماید، جواب ممکن نه..."                          (<لمعات الانوار – شرح وقایع نی ریز شورانگیز> ص 545)
2- نهمین لوح به افتخار آقا علی اکبر زائر شهید قبل از شهادت. "نی ریز بواسطهء جناب آقا سیّد مهدی - جناب آقا علی اکبر علیه بهاءاللّه الابهی’" -"هواللّه! ای ثابت بر پیمان نامهء شما رسید و اشعار فصیح و بلیغ که مانند آب روان در نهایت حلاوت بود، قرائت گردید. قریحه باید ینبوع (چشمهء) علم و عرفان باشد و محامد و نعوت جمال مبارک از آن نبعان  نماید. امیدوارم که تو موفّق به آن گردی. از قلّت اجوبه بر رسائل خود مرقوم فرموده بودید، تو میدانی که عبدالبهاء مستغرق چه دریاست! اوراق از آفاق مانند امواج و افواج پی در پی میرسند... از جنگ و جدال منتسبین یار و اغیار مرقوم نموده بودید، شما در کنار باشید و به نصیحت پردازید..."
                                                        (<لمعات الانوار – شرح وقایع نی ریز شورانگیز> ص 526)
عزیزان را به داستانی تاریخی از حالات عبدالبهاء میهمان میکنم. و برای درک بهتر ناچار مقدّمه ای کوتاه ضروری است. در آیات یزدانی بویژه در "امر اعظم جهانی" روشن شده است که هستی چون طوماری پیوسته در گسترش است. و بنابر حکمت الهی که از قلم اعلی’ نشئه میگیرد، آفرینش تمامی داستانش را با جزئیات کامل در این طومار به "قلم جلی" و شاید بنابر حساب و هندسهء دقیق، مرقوم و محفوظ دارد. و خداوند بزرگ انسان را چنان آفریده است که با تجربهء همراه با تفکّر و تعمّق، آن نوشته ها را میخواند و روز به روز دامنهء دانش و آگاهی را توسعه میبخشد. جالب اینکه در قرآن در "سورة الزّلزلة" اشاره ای به این مطلب آمده است. "اِذا زُلزِلَتِ الارضُ زِلزالَها. وَ اَخرَجَتِ الارضُ اَثقالَها. وَ قالَ الانسانُ مالَها؟ یَومَئِذٍ تُحَدِّثُ اَخبارَها. بِاَنَّ ربَّکَ اوحیَ لَها... آن هنگام که زمین به زلزله در آید (زلزلة السّاعة عظیم... زلزلهء قیامت شدید است!)  و سنگینی های خود را بیرون ریزد. (معدنیات و گناهکاران را... یاد آریم که محبوب عالم خطاب به نابکاران میفرمایند "زمین من از تو بیزار است! و اشیای ارض از تو در گریز!") انسان خواهد گفت چه بر سر زمین آمده است؟ آن روز زمین اخبار خود را بداستان خواهد گفت. چه که خداوند به او وحی فرموده است! سورهء 99) تردید نیست که آیات الهی معانی بسیار دارد ولی در مقامی، تمامی این داستان در آستانهء "قیامت" یعنی رستاخیز روحانی یا ظهور "شریعت نوین یزدانی" و "امر اعظم جهانی" در جهان مادّی بظهور رسید. در قرن 16 و 17 میلادی و بخصوص در آستانهء "انقلاب صنعتی"(با هزاران برابر شدن معدنیات)، پیشروان دانش معاصر بناگاه با همهء این دگرگونیها مواجه شدند. و تا حدّی به خواندن طومار هستی (گرچه در کرهء کوچک خاکی) آشنا گشتند. افسوس که آنان نخستین دو آیه و نشانهء آفریننده را که در همه ذرّات و کرات آشکار است، ندیدند! یا از آن غافل ماندند! این دو آیه یکی تجلّی یکتائی و بی همتائی محبوب ازلی در همه اجزاء آفرینش است. و دیگر هدفمندی آن و کمال آن برای رسیدن به هدف! اگر پیشروان دانش به غرور نیامده و به غفلت نیافتاده بودند، نوع انسان راه راست و کوتاه تری را به بلوغ و کمال و رهائی و آزادی در پیش میداشت.
و امّا داستانِ مورد نظر من؛ - مولای حنون عبدالبهاء در آمریکا برای بازدید یک کارخانهء برق دعوت شدند. حضرتشان پس از اتمام بازدید، از مهندس مسئول پرسشهائی فرمودند که ایشان در جواب ماندند. آنگاه مولای حنون "مثل اعلای انسانها" در کمال سهولت مسائل مشکله را حلّ و فصل فرمودند. یاران امریکائی که میدانستند مولای آنان در تمامی عمر یک کلید برق را ندیده و لمس نکرده اند، با شگفتی پرسیدند "قربان شما همه چیز را میدانید؟" ایشان پاسخ فرمودند که "آنچه را به آن توجّه کنم میدانم." در حقیقت ایشان "روابط ضروریهء بین حقایق موجودات را دیده و توضیح میفرمودند!"
آری این وجود مبارک که براستی "به مثل و مانند" آفریدگار آفریده شده، به اندازهء آفرینش بزرگ بودند. به جهان مادّی احاطه داشتند. ایشان محاط به طبیعت نبودند! در بحبوحهء بلاء و مشکلات آیندهء جهان و عالم انسانی را میدیدند و به آن میاندیشیدند و همهء جوانب را در حفظ و حمایت داشتند. و اینچنین سرنوشت "امر اعظم یزدانی"، داروی نجات بخش عالم انسان را رقم زدند. مگر نه این است که عبدالبهاء "غصنی" هستند که "بنده" است و "بر او روح دانش و حکمت" فرود آمده است!
آن زمان که خطر شدید و جدّی حیات عبدالبهاء را تهدید میکرد، هیچ چیز را به قضاء و قدر رها نکردند. (خوب میدانستند که دعا کافی نیست! تأمّل و تعمّق بی اثر است! اگر با اقدام و عمل همراه نباشد!) یاران در شرق و غرب هریک با دیدن اوضاع و شنیدن اخبار نوعی نگران بودند. میدیدند که اغصان (نابرادریهای بی وفا) به مرض "نقض عهد" از جمع اهل بهاء طرد شده اند، زندگی مولای حنون به موئی بسته و در خطر شدید است. حضرتشان فرزند ذکوری ندارند! (پسران ایشان در کودکی صعود کردند) آیندهء "امر اعظم جهانی" چه خواهد شد؟ این پرسش و بسیار پرسشهای دیگر افکار برخی از عاشقان جهان انسان و طلعت رحمان را مشغول میداشت.
مولای حنون با آگاهی کامل از آنچه در ظهورات یزدانی نبوّت شده و در آیات و احادیث پراکنده از کتب مقدّسه ذکر شده بود و نیز با تأیید روح القدس و الهام از "روح اعظم" آینده را چون حال مشاهده مینمود. و نگرانی یاران را با اطمینان تمام بر طرف میساخت. برای نمونه چند مورد را باهم بررسی میکنیم؛
در لوحی یاران را چنین اندرز میدهند: "شما نباید نظر بشخص عبدالبهاء داشته باشید. زیرا عاقبت، شما را وداع خواهد نمود. بلکه باید نظر به کلمةاللّه باشد. اگر کلمةاللّه در ارتفاع است، مسرور و مشعوف و ممنون باشید. ولو عبدالبهاء در زیر شمشیر و یا در تحت اغلال و زنجیر افتد. زیرا اهمیت در هیکل مقدّس امراللّه است نه در قالب جسمانی عبدالبهاء!"
"ای یاران با وفا! اگر حوادث مؤلمه (رنج آور)... در بقعهء مبارکه واقع گردد، البتّه صد البتّه مضطرب و پریشان مگردید! و مشوّش و محزون نشوید! زیرا آنچه واقع شود سبب علوِّ کلمةاللّه و انتشار نفحات اللّه... وَالرّوحَ وَالبَهاء علی’ مَن ثَبَتَ عَلیَ المیثاق"... بدانید خواه من در این عالم باشم، خواه نباشم، همیشه در میان شما حاضرم.؟
و اینچنین اطمینان میدهند: "اکنون در عالم وجود دست قدرت الهی اساس این نعمت کبری’ و موهبت عظمی’ را نهاده. و هرچه در کمون و بطون این عصر مقدّس مستور و مخزون است، بتدریج ظاهر و مکشوف خواهد شد. زیرا که امروز روز رشد و نموّ و بدایتِ (آغاز) اشراق و ظهور ربیع... است..."
و در آخرین لوح خطاب به احبّای عزیز "اشتوتکارت" در مورد جهان فانی میفرمایند: "ای یاران الهی! در این جهان فانی هیچ چیز دوامی ندارد. و جمیع خلق ایّامی چند حرکتی بی نتیجه مینمایند. و عاقبت بشهر خاموشان زیر طبقات تراب مقرّ میابند. نه حرکتی و نه برکتی و نه نتیجه و ثمری. ایّام زندگانی به هدر رفته! ولکن ابناء ملکوت (فرزندان عالم روح) در کشتزار حقیقت تخم میافشانند که خرمنها تشکیل نماید. و اِلیَ الابد فیض و برکت باقی ماند. حیات ابدیه یابند. و نعمت سرمدیه جویند. و از افق ملکوت مانند ستارگان درخشند!"     - و به عنوان فصلُ الخِطاب این کلمات را از لوحی بافتخار یکی از یاران امریک به خاطر بسپاریم:
"اگر از این عالم جسمانی، این غصن مقطوع گردد و اوراقش بر زمین ریزد! مضطرب نگردید. اوراقش میروید. زیرا که این غصن بعد از اینکه از این عالم ناسوت مقطوع گشت، مرتفع گشته تمام جهان را فرا خواهد گرفت. شاخ و برگش باوج جلال خواهد رسید. و فواکه ببار میاورد که جمیع عالم را به روائح طیّبه اش معطّر میسازد."
 
و اکنون به کوتاهی در آیات الهی نازل در "ظهور یزدانی" بنگریم. کم و بیش، بیست و هشت قرن پیش اشعیای نبی در "باب 11 از کتاب خود" نبوّت میکند: "وَ یَخرُجُ قَضیبٌ مِن جِذع یِسِیَّ وَ یَنبُتُ غُصنٌ مِن اصولِهِ وَ یَحُلُّ عَلَیهِ روحُ الرّبِّ، روحُ الحِکمَةِ وَالفَهمِ، روحُ المشوُرَةِ وَالقوّةِ، روحُ المَعرفَةِ و مَخافَةِ الرّبِّ..." (از تنهء درخت یسیّ و ریشهء آن درخت، شاخه ای آشکار میگردد و روح پروردگار بر آن غصن مبارک پرتو میافکند. آن بزرگوار دارای روح حکمت، روح مشورت و قوّت، روح شناسائی خداوند و روح ترس از خداوند است.) این همه توصیف"غصن اعظم بهاء" است. و امّا در آیهء ششم از همان باب مینویسد: "فَیَسکُنُ الذِّئبُ مَعَ الخَروفِ و یَربِضُ النّمِرُ مَعَ الجَدیِ وَالعِجلِ. وَالشِبلُ والمُسَمّنُ مَعَاً. و صَبیٌّ یَسوقُها" (در دور آن غصن همایون، گرگ با برّه سکونت میکند و پلنگ با بزغاله و گوساله میخوابد. و بچّه شیر و پرواری باهم زندگی میکنند. . و طفل کوچکی زمامدار آنهاست.
خانم میس اف دریتن از احبّای غرب، ضمن عریضه ای به مولای حنون، غصن اعظم، از حضرتشان پرسش نمود "آیا آن طفل صغیر حال موجود است یا نه. و آن بزرگواری که در دورهء غصن منشعب، طفل صغیر است و بعداً زمامدار امور امر و مرجع اهل ایمان خواهد شد، آیا در عرصهء شهود مشهود گردیده است؟..." در پاسخ این خانم، لوحی از قلم مولای حنون صادر شد. میفرمایند: "هُوَاللّهُ   یا اَمَةَاللّه! اِنَّ ذلکَ الطّفلَ مَولودٌ وَ مَوجودٌ. سَیَکونُ لَهُ مِن اَمرِهِ عَجَبٌ تَسمَعینَ بِهِ فِی الاستِقبالِ وَ تُشاهدینَهُ بِاَکملِ صورةٍ و اَعظَمِ مَوهبةٍ وَ اَتمِّ کَمالٍ و اَعظم قوةٍ و اشدِّ قدرةٍ. و یتلألأُ وجهُهُ تلألؤاً یَتَنَوِّرُ بِهِ الآفاقُ. فَلا تَنسی هذهِ الکیفیّةَ مادُمتِ حَیّاً لانَّ لَها آثارٌ عَلی’ مَمَرِّ الدّهورِ وَالاعصار. و علیکِ التَّحَیَّةُ والثناءُ ع ع
مولای حنون میفرمایند که آن کودک زاده شده هستی دارد. و وعده میدهند که امر او از شگفتی های جهان است. در آینده خبر او را خواهی گرفت و او را با تمام زیبائی و بزرگترین موهبت (یزدانی) و در کمالِ تامّ، و قوّت و قدرت عظیم خواهی یافت. روی او چنان تابان است که جهان از آن روشن خواهد شد. این کیفیت را تا زنده هستی فراموش مکن! آثار او در قرون و اعصار برقرار و پایدار خواهد ماند. تحیّت و درود بر تو باد!  
و امّا در اسلام؛ نخستین کسی که در عرفان قد علم کرد و در این میدان نامی بزرگ است یعنی شیخ محیی الدّین عربی و نیز شیخ ابو سالم طلحه (و گروهی دیگر) ضمن اِخبار از وقایع یوم ظهور، پس از بیانی طولانی ... راجع به ظهور مبارک حضرت اعلی’ و جمال مبارک و قیام حضرت عبدالبهاء و دورهء سلطنت روحانیهء هریک از آن وجودهای مقدّسه،... راجع به دورهء حضرت ولیِّ امراللّه ارواحنا فداه، از آن بزرگوار به صبی (کودک) تعبیر کرده اند..."ثُمَّ یَحکُمُ الصَّبیُّ صاحبُ الوجهِ البَهیّ و یَجلِسُ عَلیَ السّریرِ حرفُ الشّین" وعده میدهند که "پس از آن کودکی سرپرست جامعه میشود که دارای روئی نورانی است و حرف شین بر کرسی خواهد نشست."- اشاره به نام مبارک: شوقی         (برگرفته از <ایّام تسعه>  "خاتمه" تألیف دانشمند بزرگ عبدالحمید اشراق خاوری)
عزیزان میدانند که پس از صعود مولای حنون، شوقی افندی بر کرسی ولایت "امر اعظم یزدانی" جالس شدند و در مدّت 36 سال سرپرستی خویش، دایرهء امر اعظم را به چهارسوی جهان گسترش دادند!
مولای حنون عبدالبهاء از پیش در لوحی "به اعزاز سه نفر احبّای ایرانی (از اهالی اسکو)... که از محضر مبارک در بارهء مرکز ولایت امر الهی بعد از هیکل مبارک ... سؤال کرده بودند... میفرمایند اِنَّ هذا لَسِرٌّ مَصونٌ فی صَدَفِ الامرِ المَحتوم، کَاللؤلؤِ المکنون و سَیَلوحُ انوارُهُ و یَظهَرُ اسرارُهُ. وَ عَلَیکُمُ التّحیّةُ وَالثّناء ع ع
دیده میشود که یاران یزدانی پیوسته در نگرانی بوده و به بعد از صعود مولای حنون فکر میکرده اند. و "غصن اعظم بهاء" به روشنی میفرمایند که ولایت امراللّه سرّی است مصون در صدف امر اعظم. ازپیش مقدّر بوده و معیّن شده است.
شوقی افندی کودکی 7-8 ساله بودند که خویشان و یاران به تبعیت از مولای محبوب ایشان را "شوقی افندی" میخواندند. و در همین سن بودند که حیات عبدالبهاء در خطر عظیم بود و هر آن ممکن بود حضرتشان مصلوب شوند یا به بیابانهای افریقا سرگون گردند. و از این رو نخستین بخش از وصیتنامهء عبدالبهاء، "الواح وصایای مبارکه" از قلم مرکز میثاق صادر شد. بسیار بجاست که در خطبهء این سند عظیم تعمّق و تفکّر کرده آن را تا حدِّ امکان تجزیه و تحلیل نمائیم.
 "هُوَاللّه
حَمداً لِمَن صانَ هَیکلَ اَمرِهِ بِدِرعِ المیثاق عَن سِهامِ الشُّبُهات. وَ حَمی’ حِمی’ شَریعتِهِ السَّمحاء وَ وَقی’ مَحَجّتَهُ البَیضاء بِجُنودِ عُهودِهِ مِن هُجومِ عُصبَةٍ ناقِضَةٍ وَ ثُلّةٍ هادِمَةٍ لِلبُنیان. وَ حَرَسَ الحِصنَ الحَصین و  دینَهُ المُبین بِرِجالٍ لاتَأخُذُهُم لَومَةُ لائمٍ وَ لاتُلهیهِم تِجارةٌ وَ لا عِزّةٌ وَ لا سُلطَةٌ عَن عَهدِاللّهِ وَ میثاقِهِ الثّابتِ بآیاتٍ بَیّناتٍ مِن اَثرِ القلمِ الاَعلی’ فی لَوحٍ حَفیظٍ.
وَالتّحَیّةُ وَالثّناء وَالصّلاةُ وَالبهاء عَلی’ اوّلِ غُصنٍ مُبارکٍ خَضِلٍ نَضِرٍ رَیّانٍ مِنَ السّدرةِ المقدّسةِ الرّحمانیةِ مُنشَعِبٍ مِن کِلتَیِ الشّجَرَتَینِ الربّانیتَین! وَ اَبدَعِ جَوهَرَةٍ فَریدةٍ عَصماءَ تَتَلَئلأُ مِن خِلالِ البَحرَینِ المُتَلاطِمَین.
وَ عَلی’ فُروعِ دَوحَةِ القُدس وَ اَفنانِ سِدرةِ الحقِّ الّذینَ ثَبَتوا عَلیَ المیثاق فی یَومِ التّلاقِ.
وَ عَلی’ اَیادی امرِاللّهِ الّذینَ نَشَروا نَفَحاتِ اللّهِ وَ نَطَقوا بِحُجَجِ اللّه وَ بَلَّغوا دینَ اللّه وَ رَوَّجوا شَریعةَ اللّه وَانقَطَعوا عَن غَیرِاللّه وَ زَهِدوا فِی الدّنیا وَ اَجّجوا نیرانَ مَحَبّةِ اللّهِ بَینَ الضُّلوعِ وَالاحشاءِ مِن عِبادِ اللّهِ.
وَ عَلیَ الّذینَ آمَنوا وَاطمَأنّوا وَ ثَبَتوا عَلی’ میثاقِ اللّه وَاتَّبَعوا النّورَ الّذی یَلوحُ وَ یُضیءُ مِن فَجرِ الهُدی’ مِن بَعدی! اَلا! وَ هُوَ فَرعٌ مقدّسٌ مُبارکٌ مُنشَعِبٌ مِنَ الشّجَرَتَینِ المُبارَکَتَینِ. طوبی’ لِمَنِ استَظَلَّ فی ظِلِّهِ المَمدودِ عَلیَ العالَمینَ."
میفرمایند: "بنام خـدا! سپاس کسی را که هیکل امر خود را به زرهِ میثاق از تیرهای شبهه و شکّ و تردیدها محفوظ میدارد. و محرابِ (قرق گاه) شریعت سمحایش را، و راه نورانی و روشنش را، با لشگریان پیمانهای خویش، از حملهء گروهی عهدشکن که تیشه بر ریشه میزنند، حفاظت و حراست میفرماید. و قلعهء محصور خود را، و دین مبین خویش را، با مردانی مراقبت مینماید که سرزنش بدگویان آنان را رنج نمیدهد و تجارت یا عزّت و قدرت آنان را بخود مشغول نمیدارد و ببازی نمیگیرد و از عهد و پیمان یزدانی که به آیات محکمهء نازل از قلم اعلی’ در لوح حفیظ ثبت گشته و ثابت مانده، غافل نمیگرداند!
و درود و ستایش، و صلاة و بهاء؛
بر برترین غصن مبارک سرسبز خرّم و رویا که از شجرهء مقدّس یزدانی روئیده و از تمامی دو شجرهء ربّانی منشعب است. و بر گوهر پاک و یکتائی که از میان دو دریای ژرف موّاج، تابنده و درخشان است!
و بر شاخه های سدرهء مقدّس و افنان شجرهء حقیقت که در "یوم التّلاق" (روز موعود و معهود) بر عهد رحمانی ثابت مانده اند!
و بر ایادی امراللّه، آنان که: نفحات الهی را منتشر مینمایند! پیوسته به براهین یزدانی سخن میدارند! به ابلاغ و تبلیغ دین یزدانی مشغولند! شریعة اللّه را ترویج مینمایند! از غیر خداوند آزادند! از دینا بریده اند! و دائماَ (به گفتار و کردار) در کارِ افروختن آتش محبة اللّه در دل و جان بندگان طلعت محبوب مشغولند!
و بر آنان که ایمان آورده، به یقین رسیده و بر عهد و پیمان یزدانی تابت قدم ماندند. واز نوری که پس از من از فجر هدایت خواهد درخشید و همگان را روشن خواهد داشت، پیروی میکنند! هان! آگاه باشید که او (آن نور) غصن مبارکی است که از دو شجرهء مبارک منشعب است. خوشا آنان که در سایهء جهان گیر او پناه گیرند!"
 
عزیزان! "الواح وصایای مبارکهء حضرت عبدالبهاء" بزرگترین سند در "نقشهء مهندسی" نظم جهان آرای محبوب عالم است. و نیز"ثمرهء لقاح قوّهء فائضهء محبوب عالم" با "قوّهء مستفیضهء مرکز میثاق بهاء" و حافظ "وحدت و یگانگی امر اعظم" و "وحدت عالم انسانی"است.
"الواح وصایای مبارکهء حضرت عبدالبهاء" مکرّر به زبانهای بسیار منتشر شده است. و برگردان انگلیسی آن را بزرگترین و تواناترین مترجم، شوقی افندی به جهان بهائی هدیه فرموده اند. من شخصاً خطبهء این سند عظیم را به زبان مرکز میثاق از ابتدای جوانی بخاطر سپردم و چون مناجاتی کامل به دفعات تلاوت میکنم. در نوشتارهای بعدی نسخهء چاپ استرالیا را بسال149بدیع مطابق 1992 میلادی توضیح خواهم داد!
خطبهء "الواح وصایای مبارکهء حضرت عبدالبهاء" نکات بیشماری را در "امر اعظم جهانی" روشن نموده تأکید مینماید؛
1- محبوب عالم زرهی بر اندام امراللّه آفریدند که تیرهای شبهات در آن اثر و نفوذ ندارد. این زره "عهد و میثاق" بی مانند اوست!
2- "عهد و میثاق" در این عصر به آیات یزدانی ثبت و ضبط است.
3- شریعت یزدانی سهل و سمحاء است. و راه خـدا راست و روشن!
4- رجالی مرد راهند که سرزنش دیگران را به هیچ گیرند و تجارت و عزّت و قدرت آنان را ببازی نگیرد.
5- تحیّت و درود و صلات و بهاء (همه مواهب یزدانی)
در مقام نخست بر برترین غصن که سرسبز، خرّم، شاداب و رویا است.
                     و از دو سدرهء مبارکه منشعب است.
                     "دُرِّ یکتا" است.
                    از میان دو دریا (بحر اعلی’ و بحر ابهی’) تابان و درخشنده است.
در مقام دوّم بر منسوبان و خویشان طلعت باب که همه بر "عهد و میثاق" محبوب عالم تابت قدم ماندند!
در مقام سوّم بر ایادی امراللّه که بتمامی تجسّم هفت صفت میباشند:
ناشر نفحات الهی – ناطق به براهین یزدانی – مبلّغ دین اللّه – مروّج شریعة اللّه – منقطع از غیراللّه – برکنار از دنیا و آنچه در اوست – بر افروزندهء آتش محبّت اللّه در دلها و جانهای عباداللّه
در مقام چهارم بر کسانی که ایمان آورده، ایقان حاصل کرده، بر "عهد و میثاق" ثابت مانده، و پیرو "نوری" خواهند بود که پس از عبدالبهاء از فجر هدایت خواهد درخشید. آن "نور" بر همه جهانیان گسترش خواهد یافت. خوشا آنان که در پرتو آن باشند!
 
در پایان، عزیزان را به سخنان مولای حنون عبدالبهاء بتاریخ 12 جولای 1912در منزل مسیس نیوتن در بروکلین مهمان میکنم؛
"عالم امکان نظیر انسان است. انسان مقام نطفه، مقام شیرخواری، اوقات نشو و نما، وقت تمیز و رشد و وقت بلوغ دارد. همینطور عالم امکان درجاتی دارد. انسان در سنِّ شیرخواری حسّاس است. و در سنِّ مُراهِق (نزدیک به بلوغ) یعنی بدایت ادراک، احساس و تمیز دارد. امّا ادراکاتش ضعیف است. ولی چون به سنِّ بلوغ میرسد، جمیع قوای  معنوی و قوای صوری او در نهایت درجهء قوّت جلوه مینماید. قوّهء ادراک بدرجه ای رسد که کشف حقایق اشیاء کند.
امّا در سنِّ طفولیت و شیرخواری این ممکن نیست. این کمالات در سنِّ بلوغ جلوه مینماید نه در سنِّ طفولیت. عالم امکان نیز یک زمانی بود که شیرخوار بود. بعد مثل طفل مُراهِق شد. روز بروز نشو و نما نموده حالا بعالم رشد رسیده است.
این قرن سلطان قرون است. این عصر آئینهء جمیع اعصار است. آنچه در قرون اولی’ بوده، صُوَر جمیع در این آئینه آشکار است. و از آن گذشته، نفس این قرن کمالات خاصّه دارد. اکتشافات عظیمه دارد. صنایع بدیعه دارد. تأسیسات عجیبه دارد. علوم غریبه دارد. و از جمیع جهات در نهایت کمال جلوه نموده و خواهد نمود. یعنی فضائل قرون سابقه، صنایع قرون سابقه، خصائل قرون سابقه و اکتشافات قرون سابقه را دارد. باوجود این، فضیلت خاصّه، صنایع خاصّه و اکتشافات خاصّهء این قرن را هم دارد. که در قرون سالفه ابداً نبوده. مثلاً در قرون سالفه فنِّ معماری بوده و در این قرن بنهایت بلوغ رسیده. امّا این قوّهء برقیه نبوده، این تلگراف که به دقیقه ای با شرق و غرب مخابره کند، نبوده. این فونوغراف نبوده. این تلفون نبوده. اینها از خصائص این قرن است. در این قرن فضائل قرون قدیمه و فضائل قرون جدیده موجود. لهذا این قرن جامع قرون و ممتاز از جمیع است. و سلطان قرون است و آفتاب جمیع اعصار است.
و چون ما در این قرن هستیم، بشکرانهء این مواهب باید قیام بر اعمالی کنیم که سزاوار این قرن است! مثلاً چون انسان به بلوغ رسد باید احوال و اطواری داشته باشد که سزاوار سنِّ بلوغ است. همین طور این عالم امکان چون ترقّی کرده باین درجه رسیده که "قرن انوار" است. قرن ظهور اسرار است. قرن فضائل عالم انسانی است. قرن "روز خـدا" است! قرن "ملکوت ابهی’ است، باید ما بآنچه سزاوار این قرن است رفتار نمائیم. چه که امکان به درجهء بلوغ رسیده. و اگر تا بحال به درجهء بلوغ نرسیده، قریب به بلوغ است.
ملاحظه کنید که دایرهء عقول و دایرهء افکار چقدر اتّساع یافته. اکتشافات جدیده چقدر زیاد شده. تأسیسات عظیمه چه قدر ظهور یافته. صنایع بدیعه چه قدر جلوه نموده. علوم نافعه چه قدر انتشار یافته!
با وجود این مواهب الهیه، آیا سزاوار است که بشر در دریای مادّیات مستغرق باشد؟ در عالم طبیعت اسیر باشد؟
این قرن قرنی است که قوای معنویهء انسان جلوه نموده. کمالات روحانیهء انسان ظاهر گردیده. نورانیت عالم انسانی باهر شده. فیوضات لانهایهء الهی جلوه نموده. و چون کمالات جسمانی باعلی’ درجه رسیده، همینطور کمالات روحانی باید به اعلی’ درجه برسد. تا ظاهر و باطن انسان روشن گردد. و سعادت دنیویه و سعادت ملکوتیه هر دو حاصل شود. فضائل طبیعیه و فضائل الهیه همه ظاهر گردد. هرچند فکر انسان مرآت حقایق اشیاء است، یعنی در انسان قوّه ای هست که آن قوّه کاشف حقایق است. همینطور حقیقت انسان مرآت انوار ملکوت است. استعداد دارد که حقایق ملکوتیه در او جلوه کند. و اسرار الهیه در او ظاهر گردد. و صُوَر ملأ اعلی’ در او انطباع یابد. پس اگر هر دو جهت یعنی جهت جسمانی و جهت روحانی هر دو ترقّی نماید. آن وقت حقیقت انسانیه در نهایت جمال و کمال جلوه کند.
الحمد للّه! خداوند در این قرن هر بابی را بر ما گشوده. هر شمعی را برای ما روشن نموده. باران رحمتش جمیع را احاطه کرده. نسیم عنایتش وزیده. از هر جهت اسباب کمال از برای ما فراهم نموده. جایز نیست که ما این مواهب الهیه را هدر دهیم! این فیوضات رحمانیه را هدر دهیم! این انوار لاهوتیه را هدر دهیم!
باید بجان و دل بکوشیم تا این مواهب الهیه در حقیقت انسانیه به کمال قوّت جلوه کند. تا بشر آئینهء ملکوت ربِّ جلیل گردد. و عالم ناسوت آئینهء ملکوت شود. آنوقت سعادت دنیویه، سعادت اخرویه، مواهب الهیه، روحانیت عظیمه، نورانیت ملکوتیه از برای عالم بشر حاصل گردد.
پس بکوشید تا شکرانهء این الطاف نمائید. و این نفثات روح القدس را تلقّی نمائید. و این نورانیت را حاصل کنید. و این فضل و موهبت را شکرانه نمائید. اگر چنین همّتی نمائید، شرق و غرب عالم دست در آغوش یکدیگر نمایند. بنیان بغض و عداوت بکلّی برافتد. محبّت ملکوتی انتشار یابد. الفت روحانی حاصل گردد. وحدت عالم انسانی جلوه کند. صلح اکبر تحقّق نماید. جمیع بشر در نهایت مؤدّت با یکدیگر آمیزش نمایند. و سعادت ارض و سعادت ملکوت هر دو حاصل گردد. امیدم چنان است که کل به این مقام فائز گردید.اینست وصیّت من!"     


----
نوشته شده توسط دکتر پرویز روحانی                     
]]>