<![CDATA[وب سایت کروگان جاسب (سی یارون) - بلاگ بهاییان جاسب]]>Thu, 08 Jan 2026 01:34:55 +0330Weebly<![CDATA[جناب دکتر ایرج فروغی]]>Mon, 15 Dec 2025 12:03:15 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/1662179Picture
با کمال تأسف و تأثر، جناب آقای **دکتر ایرج فروغی** پس از یک دوره بیماری، امروز به سوی حق شتافت و به ملکوت اعلی پیوست. این ضایعه بزرگ را به خانواده محترم ایشان، به‌ویژه همسر گرامی‌شان **پروین خانم**، خواهران ارجمندشان **طاهره خانم** و **شهناز خانم**، فرزندان عزیز و برادر بزرگوارشان **آقای فریدون** و همسران ایشان که شش فرزند نیک‌سیرت و شایسته تربیت کرده‌اند، صمیمانه تسلیت عرض می‌نماییم. همچنین این مصیبت را به تمامی خاندان فروغی، دوستان، آشنایان و عموم اهالی شریف **جاسب**، به‌خصوص مردم قدرشناس **کروگان**، تسلیت می‌گوییم.

دکتر ایرج فروغی بیش از **۵۵ سال** با طبابتِ صادقانه و بی‌دریغ، خادم مردم بود. او پزشکی ماهر و انسانی پاک‌نهاد بود که هرگز از درمان هیچ‌کس دریغ نکرد و در تمام سال‌های خدمت، دیناری بابت مداوا یا حتی صدور جواز دفن دریافت ننمود. دل‌بسته مادیات نبود و سرمایه حقیقی‌اش، قلب پاک و خدمت صادقانه به خلق خدا بود. بی‌تردید همین نیکی‌ها، جایگاه او را در بهشت برین رقم زده است.

خانواده بزرگ فروغی همواره منشأ خدمات ارزنده بوده‌اند؛ پدر بزرگوارشان، مرحوم **رحمت‌الله فروغی** نیز در دوره خدمت خود در ثبت احوال، خدمات شایانی به مردم ارائه کردند. دکتر فروغی به‌حق ذخیره علمی و آبروی دیار ما بود؛ انسانی خیراندیش، فرزانه و مهربان که تا زنده بود، آن‌گونه که شایسته بود از او قدردانی نشد.

ایشان پنج فرزند شایسته (چهار پسر و یک دختر) از خود به یادگار گذاشته‌اند که همگی باایمان و خوش‌نام‌اند و متأسفانه در حال حاضر خارج از وطن به‌سر می‌برند. در دوران بیماری، فرزندانش نهایت محبت و حمایت مادی و معنوی را از پدر دریغ نکردند. از درگاه خداوند متعال برای بازماندگان صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت داریم.

در این ایام، داغ از دست دادن عزیزان پی‌درپی، از جمله **علیرضا مظلوم** نیز بر دل‌ها سنگینی می‌کند و بیش از پیش بی‌وفایی دنیا را به یادمان می‌آورد؛ ما از این جهان خاکی دست خالی می‌رویم و تنها نیکی و خیر است که باقی می‌ماند. جسم به خاک سپرده می‌شود، اما روح پرفتوح نزد پروردگار آرام می‌گیرد؛ امید که روح ایشان در جوار رحمت الهی، همراه با عزیزان درگذشته، قرین آرامش باشد.

از همگان دعوت می‌شود برای شادی روح آن مرحوم، دعا، مناجات و فاتحه‌ای نثار فرمایند. زمان و مکان مراسم خاکسپاری متعاقباً اعلام خواهد شد.

خدایا، اموات همه جاسبی‌ها، به‌ویژه این تازه‌درگذشته عزیز را بیامرز و یادش را گرامی بدار.
روحش شاد و نامش ماندگار.

Picture
ﻫﺎﻥ ﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺁﺭﺍﻡ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﺘﯿﻦ
ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﺮﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ ..
 آسمانی شدن جناب دکترفروغی
را از صمیم قلب تعزیت و تسلیت عرض می نمایم
از درگاه ذات اقدس الهی برای آن بزرگ  به معراج سفر کرده، رحمت ، غفران و علو درجات عالیه و برای  بازماندگان معزز و معزی صبر و سلامتی مسئلت دارم
بهشت برین جایگاهشان باد
با درود 

دل بگفت شعری سُرا 

چون‌که یک مردِ بزرگی از دیارت رفته است 
از برایِ آن طبیبِ روستا
جمله ای گو 
تا بدانن مردمان 
یک طبیبِ حاذقی از دستِ مردم رفته است 

گفتمش شعر و سخن بسیار هست
واژه ای را من نیابم از برایِ ذکرِ او 
چونکه او مانندِ شمعِ روشنی 
روشنی بخشِ دلِ بیمار بود

با طبابت دردها درمان نمود 
خدمتی کو تا به این اندازه نیکو تر بُوَد
خدمتِ خلقِ خدا
مرهمِ دردِ ضعیفان در خفا 
رایگان با مهر 
تجویزش چنین اندازه بود
سالهای سال 
با تمامِ آن فرود و آن فراز 
خدمتش همواره سحر انگیز بود 

یادِ او در قلبِ ما 
تا بتابد مهر و ماه 
او بمانَد یادگار
روحِ او همواره شاد

بارالها
توفیق ده تا همواره خادم و مهربان باشیم.
 
تویی مهربان

​مراسم باشکوه وداع

با درود خدمت سروران عزیز.
امروز پنجشنبه ۲۷ آذر ۱۴۰۴، در آخرین روز هفته، پیکر پاک جناب دکتر ایرج فروغی را با نهایت احترام و طبق خواسته‌ی خود ایشان، به منزل ابدی‌اش رهنمون کردیم.
در مراسم باشکوه وداع، اقوام، دوستان و همه‌ی عزیزانی که دل در گرو محبت او داشتند، حضور یافتند و حق رفاقت و انسانیت را به‌جا آوردند. راه‌های دور برای حاضران نزدیک شده بود، چرا که محبت دکتر فروغی در دل‌ها شعله‌ور بود.
هر یک از حاضران از صفات نیک، منش انسانی و خدمات ارزشمند او یاد می‌کردند و من با خود اندیشیدم که تا زنده‌ام، جز محبت خالصانه پیشه نکنم، اگر خدا بخواهد.
البته که همه‌ی جاسبی‌ها مهربان‌اند. خداوند تمامی درگذشتگان را غریق رحمت واسعه‌ی خود فرماید.
از پسر برومندشان حمیدخان فروغی که برای وداع با پدر از آمریکا آمده بودند، و از دختر نازنینشان آزیتاخانم که در دوران بیماری و پیش از آن با جان و دل از پدر مراقبت کردند، صمیمانه سپاسگزارم.
واقعاً مراسمی بی‌نظیر برگزار شد و همه‌ی مشایعت‌کنندگان با پذیرایی کامل مورد تکریم قرار گرفتند؛ اجرشان عظیم باد.
جای چهار فرزند دور از وطن که امکان حضور نداشتند خالی بود، اما حمیدخان به‌نیکی جای خالی آنان را پر کردند. زبان از بیان سپاس نسبت به عزیزان شرکت‌کننده قاصر است؛ فدای محبت همه‌ی شما.
برای همگان آرزوی موفقیت و پیروزی دارم و امیدوارم در شادی‌های شما نیز شریک باشم.
دوست، همسال و یاورِ ایرج خدابیامرز
مصطفی مریض
امیدوارم دین خود را ادا کرده باشم، چرا که او بر گردن همه‌ی ما حق داشت. دنیا کوچک است؛ آنچه می‌ماند محبت است، محبت و یاد خدا.
موفق و پاینده باشید. جای عزیزانی که به هر دلیل نتوانستند در مراسم حضور یابند، خالی بود.
]]><![CDATA[یادبودی برای خانم پروین  رزاقی، گل همیشه‌سبز]]>Thu, 07 Nov 2024 12:11:06 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/2170695Pictureخانم پروین رزاقی
الله ابهی سروران عزیز. امروز پیکر پاک و مطهر پروین خانم رزاقی، که به‌سوی پروردگار خود پر کشید، در گلستان زرنان طبق آداب روحانی به خاک سپرده شد. در این مراسم نورانی، برادران، خانواده، اقوام و دوستان این بانوی گرامی حضور داشتند.

پروین خانم متولد سال ۱۳۲۴ در کروگان جاسب بود و در سال ۱۳۴۱ با جناب خداد ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه فرزند به نام‌های فرشید، فریبا و فرشاد بود که همگی زیر سایه تعالیم الهی و در دامن مادری مؤمن تربیت یافتند. پروین خانم در کودکی پدرش را از دست داد و در جوانی همسر عزیزش را، اما با صبوری و احترام در میان احبا زندگی کرد. فرزندانش به‌دلیل محدودیت‌های آموزشی به خارج از کشور مهاجرت کردند، اما او هرگز وطن محبوبش را ترک نکرد.
متأسفانه فرشید، فرزند برومندش، که برای دیدار مادر آمده بود، ناگهان بر اثر سکته دار فانی را وداع گفت و داغی بر دل مادر نهاد که غم آن تا ابد باقی خواهد ماند. بی‌تردید از دست دادن فرزند، زخمی‌ست عمیق و بی‌پایان.

یاد این بانوی گرامی در دل‌ها جاودانه خواهد ماند و ما نیز به خانواده رزاقی‌ها، که الگوی نجابت، ایثار و ایمان هستند، تسلیت عرض می‌کنیم. ریشه‌های طیب این خانواده به سراسر دنیا گسترده شده و درخت تنومند آن‌ها همواره سرسبز باقی خواهد ماند.

در مراسم به‌یادماندنی ایشان، بیش از ده تاج گل زیبا از سوی اقوام به یادبود تقدیم شد، اما گلی که ارزشمندتر از همه بود، وجود نازنین خود او بود. همچنین، به جناب عزیزالله خان رزاقی، که همواره داغ خواهران عزیز خود را با استقامت تحمل کرده و همچون خورشید به همگان نور بخشیده است، تسلیت عرض می‌کنیم.

برای همه عزیزانی که نتوانستند در این جمع نورانی حاضر باشند، بدانید که او هرگز نمرده است؛ روحش در کنار طلعات مقدسه و در حضور پروردگار زنده و ناظر است. زندگی مانند قطاری‌ست که همه ما روزی سوار آن خواهیم شد. بیایید آماده باشیم و در هر ایستگاه، لبخندی بر لب داشته باشیم.
]]><![CDATA[خانم سلطان همسر محمد اسماعیل یزدانی]]>Tue, 24 Oct 2023 12:59:18 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/9188723Pictureخانم سلطان همسر محمد اسماعیل یزدانی
خدا رحمتش کند  خانمی بود شایسته  وقتی در جوانی شوهرش را از دست داد  چهار دختر و یک پسر چهارساله بنام عباسعلی داشت ایشان کرباس بافی میکرد شب و روز  و واقعا مامای قابلی بود از جوانی تا سال ۱۳۳۵ هرچه دختر و پسر در ده بدنیا آمده ایشان زحمتش را کشیده بدون هیچ چشم داشت چون‌ متین و مظلوم و مومن و بسیار خوشگل و خوش هیکل بود.
بچه هایش را به نحو‌ احسن بزرگ کرد و برای محله بالا نانوای قابلی بود برای هرکس نانوایی میکرد دستمزدش را نان میدادند حتی بیشتر از حقش در نتیجه بردباری خداوند چنان بزندگیش برکت داده بود دخترها را شوهر داد پسر را زن داد و نوه هایش چه در ایران چه در خارج بیش از صد نفر هستند وضع سوادوکار توپ واز نظر مالی بی نیاز همه موفق الگویی هستند در جامعه.
Pictureخانم سلطان همسر محمد اسماعیل یزدانی
بعد از اینکه تنها شد به طهران امید عمه رضوان ناصری پست ایشان را تحویل گرفت و قابله ده بود حتی از دهات دیگر میامدند سراغش خوب بیاد دارم اگر خانمی خیلی درد داشت و ناراحت بود میگفت بگذار دعا بخونیم راحت میزایی دعا و‌ مناجات میخوند تسلی خاطر بیمار باشد. 
در اوایل انقلاب خانهای که از مشهدی حسنعلی بشوهر ایشان عمو اسماعیل داده بود واو هم بهمسرش بخشیده  بود را مصادره کردند و بچه های صادقی ساختمان شیکی در آن ساختند وعمه رضوان را هم تمام ملک و املاکش را  جناب حدادی صاحب شد.
بدانید هرخانوادهای بیاد این عزیزان خدابیامرزی میکند پس باید خادم انسانها بود.
خانم سلطان یزدانی در زرنان کرج بخاک رفت وعمه رضوان در گلستان  مازندران    خفته است  روحشان شاد
]]><![CDATA[خانم عطا ناصری]]>Sat, 01 Apr 2023 18:34:10 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/4169759Pictureخانم عطا ناصری
سرکار خانم عطا ناصری فرزند بزرگ‌ مرد جاسب جناب ذبیح الله ناصری خانمی مومن و مخلص و خدمتگزار بودند چندین سال در قلعه نو حوالی شهرری  زندگی نمودند بخاطر عقایدش مورد ادیت وآزار بودند و میتوان گفت این خانم ‌کوه استقامت بود واز امتحان اللهی روسفید بیرون امد. 
ایشان شش اولاد مومن ومخلص تربیت کردند که همه ستاره های در خشانی هستند. 
آیشان در تاریخ  ۹ فروردین ۱۴۰۲ بملکوت ابهی صعود نمودند و در گلستان جاوید زرنان با احترام خاص با حضور دوستارانش بخاک سپرده شدند 
]]><![CDATA[خانم نیره مهاجر همسر جناب نورالله خان مهاجر]]>Sat, 01 Apr 2023 18:20:43 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/1256466Picture
خانم نیره مهاجر همسر جناب نورالله خان مهاجر در اوایل جوانی با همسر مهربانش چند سال در ارومیه  قایم بخدمت بودند لحظه‌ای از خدمت غافل نبودند
وبیش از پنجاه سال پیش با همسر محترمش ‌که دریای علم ومعرفت بود بمهاجرت به لوکزانبورگ رفتند و باعث بیداری ده ها نفر شدند ومنزلشان منزل مهرو وفا بود شوهرشان  نورالله خان مهاجر از بزرگ زاده های جاسب بود و تاجر بزرگ بهترین فرش های دنیا بخصوص فرش های تبریز و نایین وقم بود.
و عده ای از عزیزان جاسبی وایرانی را بکار گمارند که  همه آنها خود الگوی انسانیت هستند  ودر هریک ازشهرها بچه های جاسب نور افشانی می‌کنند این خانم محترم دوش بدو ش همسرش در خدمات امری کوشا بود واولادهای مومن وشریف تربیت کرده که افتخار جامعه بهایی هستند ‌کل اروپا جناب  نورالله مهاجر  وخانواده ایشان را می شناختند عمرشان پر ثمر بود.
ایشان ۱۳۳۹ شمسی به لوکزامبورگ مهاجرت کردند.  
جناب نورالله  خان مهاجر مهندس راه ‌ و شهر سازی بودند و از جمله شهر تهران پارس را ایشان برنامه ریزی و نقشه و خیابان کشی کردند.
چهار دختر دارند که همه در خدمت امر هستند.
سر‌کار خانم نیره مهاجر در تاریخ  ۹ فروردین ۱۴۰۲  در کشور لوکزانبورگ صعود نمودند و در آنسامان بارامگاه ابدیش بخاک  سپرده شد.
]]><![CDATA[شرح حال سید آقا حسینی]]>Sat, 29 May 2021 10:42:59 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/9554739Pictureسید آقا در عکس دست جمعی
سید آقا حسینی فرزند سید نصرالدین از نوادگان میرزا هادی بود که امر مبارک را قبول داشت. مردی بود ضعیف الجثه ولی زحمتکش در تمام طول عمر لحظه ای آرام نداشت کار و کار و کار در زمستان و تابستان کار.
مردی پاک سرشت و امین و درستکار، زمستانها تا جان داشت میرفت قم و کاشان دکان حلوایی. چون سید بود و خوش مشرب کاری باو نداشتند باغچه ای داشت بغل باغچه آقای عبدالحسین یزدانی با میوه  فراوان از جمله سیب و زرد آلو و گوجه سبز و آلبالو. به همه از این میوه ها میداد ولی بعضی از جوانها میرفتند از دیوار بالا تا میوه بچینند و چون سر دیوار گلی بود خراب میشد. روزی میرود درب باغ را باز میکند میرود داخل و میبیند چند تن از جوانان دروازه داخل باغ هستند. جوانان با دیدن سید آقا خجالت میکشند ولی سید آقا به آنها میگوید ناراحت نباشید میآمدید کلید را از من میگرفتید. خلاصه جوانان را با مهربانی هدایت نموده و آنها نیز از باغ میروند. پدرانشان گفته بودند اگر ما بودیم آنچنان کتکی به شما میزدیم. خدا پدرش را بیامرزد.
Pictureسید جواد ارشدی، سید رضی مسعودی، آقا رضا جمالی، منور رضوانی، مسیب یزدانی، سید میرزا محمدی، آقا شمس نصراللهی، شمس الله یزدانی و عده ای از احبای جاسب از جمله سید آقا

سید آقا خانمش خانم سلطان نام داشت و اهل نراق بود. خواهر غلامحسین درویش که از همسر اولش پسری به نام عبدالکریم صادقی داشت و خانمش جمیله خانم دختر غلامحسین برادرش بود کمک کرده بود.
خانه اش در محله بالا خیلی تمیز و مرتب بود و داخل خانه حوض آب و جلوی خانه جوی آب و یک حوض بود که همه اهالی ظرف ها را در آن میشستند و دو سکو جلوی درب خانه قرار داشت که روی آن مینشستند چه صفایی داشت.
آقا سید اقا که خودش یک پسر داشت بنام علی آقا و دختری به نام خانم آغا که اهالی به او میگفتند خانم بالا چون اسم دختر عموش هم خانم آغا بود و محله پایین بودند از این رو به ایشان میگفتند خانم بالا.
جناب صادقی تابستانها خانمش و بچه هایش میآمدند جاسب و خدا رحمت کند پسرش پرویز خان کمک پدر میکرد عشق الاغ سواری و کار و رعیتی بود ایشان هم با دو عزیز دیگر در فیلیپین به شهادت رسیدند خیلی سید آقا دلشکسته و غمگین بود و علی آقا یگانه پسرش با طاهره خانم فروغی از نراق ازدواج کرد و خانم اغا هم همسر هوشنگ فروغی گردید یک دختر دادند یکی گرفتند خانه سید آقا هم مثل عمو مهدی پاتوق خونه خواه ها بود شب هم میماندند.  یک دلیجانی خونه خواه او بود پیاز و هویج و چقندر میآورد میفروخت و یا جنس عوض پولش میگرفت. خانم سید آقا خیلی شوخ بود میگفت این آقای دلیجانی چقندر و زردک ها و پیاز ها را فروخته تنها هفت هشت تا زردک بزرگ و چند چقندر که خیلی بزرگ بوده را کسی نخریده. و شب به زبان دلیجانی میگوید “خونه خواه این چند زردک ها را خر نبوره شما بورید زیر کرسی”. یعنی چقندر و زردک ها را خر هم نمیخوره شما بپزید بخورید میگفت بش گفتم پدر نخوابیده خودت بخور گفته بود زن خونه خواه دوستتون داریم میگیم مفتی بخورید.
چه دورانی بوده همان زردک و چقندر ها را توی یه دیگ توی تنور نونوایی میگذاشتند فردایش محله بالا به همه میدادند خودم یاد دارم قشنگ.
سید آقا خواهری داشت بنام فرخ که مسلمان بود وقتی مادرش فوت کرد طبق دستور امر خاکش کردند میرفت سر زیر و سر بالا میگفت مادرم را بردند تو صندوقچه بقچه پیچش کردند و زیر ادول خوابانیدند قبرش بغل قبر عبدالرزاق بود که میگفتند ادول ولی سید آقا نسبت به همسر و دختر خواهرش مهربان بود زمانیکه خواستند بالاجبار جاسب را ترک کنند زمین هایش را بقیمت مناسب به او یعنی اسماعیل پسر خواهرش فروخت میگفت باز هم خونم هست.
روبروی خانه شان مسجدی بود خرابه به نام مسجد شیخ علی. اسید اقا جلوی مسجد زمینی داشت که در آن درخت گردوی بزرگی بود هم خیلی گردو میداد و هم سایه برای اهل محل بود درخت را به نام علی اقا پسرش کرده بود خواستند مسجد را بسازند از او خواستند بفروشد آنجا را همینطور واگذار کردند به مسجد که درختش بماند وای متاسفانه درخت را از کف بریدند و دل این عزیزان شکست گفتند انگار جوان ما را سر بریدند.
حاجی علی وارانی پسر خانم عمو قربان خواهر زاده آقا ولی بود وقتی دیده بود این درخت را بریده اند و چوبهایش را قطعه قطعه کرده اند ناراحت شده بود گفته بود نگویید کروگان بگویید کوفستان بگویید دشت کوفه چطور این درخت را بریدند این که کنار توی باغچه بود در همان سال ۱۳۵۸ که اکثرا مجبور به ترک دیار میشوند زمستان بود بچه ها جمع میشوند جلو خانه اسید آقا میگویند آسید آقا کجایی آیا بیرون میایی؟
ایشان میآید بیرون بچه ها پیرمرد مریض را بلندش میکنند او را میاندازند توی حوض محله بال در آن سرمای سوزان.
در آن حین شریفه خانم غلامحسین حیدری که اهل واران بود و خانمی بسیار انسان و با شخصیت بود بچه ها را تارومار میکند و سید آقا را میبرد لباس هایش را درمی آورد و لباس خشک به او می پوشاند میگوید تو پدر منی تو  سید اولاد پیغمبری  خیر نبینند کسانیکه با تو چنین کردند.
خانه پر از اثاث را رها کرده و عازم طهران میشود. آقا ماشاءالله نصراللهی که در جاسب از پیشگامان ظلم و ستم نسبت به بهاییان بود و نابودی بهاییان برایش افتخار بود خانه آسید آقا را درش را باز میکند و هم خانه را تصرف عدوانی میکند و میگوید سهم بنده لااقل یک خانه در محله بالا میشود و خانمش وارانی بود میگوید مرد این خانه مردم است وفا نمی کند و گوش به حرف نمیدهد بطهران مراجعه میکند که خانه را به من به مبلغ یکصد هزار تومان بفروشید. آقای عبدالکریم که خود تاجری بود میلیاردر گفت نمیفروشم چقدر به محلات و اراک شکایت کردند به حاج ماشالله یاد میدهند  برو مبلغی به عنوان مستاجر بحساب دولت بریز خودش کلاه شرعی است.
آقای صادقی و سید آقا در ظرف یکهفته از این عالم رفتند و آقا ماشالله و خانمش هم خیری ندیدند و از از عالم رفتند پسر حاجی آقا ماشالله به دکتر فروغی گفته بود پدر من پدر شما را برد قم و مسلمان کرد و درب بهشت را برویش باز کرد تو درعوض کار پدرم چکار میکنی؟
به او گفت پدرت که مرد و خواست به بهشت پیش پدرم برود زنگ بزن تا جواز دفنش را صادر می کنم.
بعد از مدتی که پدرش فوت میکند زنگ میزند الوعده وفا پدرم فوت شده است ایشان هم جواز دفنش را صادر میکند وقتی وارد بهشت میشود بجای حوری فاطمه کوره هم نصیبش نمیشود هر کس از جلوی خانه آسید آقا میگذرد میگوید خانه غصبی است نماز نمیشود خواند در آن پسرش میگوید نماز اگر خواندم در مسجد روبرو میخوانم.
حال وجدان میخواهد که قضاوت کند یک مرد بیسواد زحمت کش و پیرمردی که چشمانش هم مشکل داشت و ذره ای آزارش بموری نرسیده است جواب این ظلم ها را که میدهد بنظرم بچه ها آلت دست یک مشت متعصب بیسواد کینه توز بوده اند خداوند قسم یاد کرده از ظلم احدی نمیگذرد.
باید گفت بریده باد دست کسی که درخت بان تنومندی که سایه اش و شکلش زینت بخش محله بالا بود را بریده است معلمی که به بچه ها یاد داد پیرمرد را در حوض بیندازند خدا در منجلابی قرق شان کند که نتوانند بیرون بیایند ولی آبی که سید آقا توش افتاد آب زلال بود. برای سید آقا جلسه ای جهت تذکرش چقدر آبرومندانه گرفتند همه کیف کردند و امروز نوادگانش در آمریکا و اروپا الگو هستند.
چون که گل رفت و گلستان در گذشت                    نشنوی دیگر زبلبل سرگذشت.
چقدر خوبست نسل جدید هشیار و آگاه شوند که جز محبت و صداقت و خداپرستی راهی خلاف نروند. مطلب دیگر اینکه سید صدرالدین پدر سید آقا که بهایی بود و برادران و فامیلش در دروازه حریفش نشدند دینش را انکار کند نقشه ای میکشند یکروز چادر کول میگیرد و به خانمش میگوید میروم اطراف لوبیا بچینم رفت و دیگر برنگشت توی چاه انداختنش یا زیر خاک کردند او را خدا داند. هر مردی که از دست همسرش ناراحت میشد میگفت زن کاری نکن بروم دیگر برنگردم خانمش میگفت برو آنجایی که صدری رفت و دیگر برنگشت.
ولی حاجی آقا ماشالله در ازای پاداش یک عمر کوشش ریشه کنی بهایی ها اکنون صاحب یک خانه دومیلیاردی شده است. 
]]><![CDATA[مختصری از شرح حال علی اکبر یزدانی و همسرش خانم  ام لیلا محمدی]]>Tue, 18 May 2021 06:39:54 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/5654069Pictureعلی اکبر یزدانی وهمسرش ام لیلا محمدی
علی اکبر در سال 1302 در کروگان متولد شد پدرش محمد ابراهیم و مادرش حلیمه سلطان بود. که مسلمانی متعصب بود.
ام لیلا خانم پدرش استاد عباس محمدی دایی شهید مجید جناب امینی و آقای شمس الله رضوانی و مادرش معصومه خانم دختر مشتی محمد ثانوی از مومنین مسلمان و بی آزار جاسب بودند.
تاریخ تولد ایشان سال 1311 شمسی است.
در جوانی ازدواج کردند و ثمره ازدواجشان پنج دختر به نامهای پروین، پری، عزت،عفت و شهین خانم و یک پسر به نام داوود می باشد. تعصب حلیمه باعث شده بود تا ایشان در ظل امر نباشد و خانمش هم از خانواده ای پاک سرشت و مومن بود.
Pictureعلی اکبر یزدانی
پدرش سال ها برای بهایی ها صندوق جهت متصاعدین درست می کرد. بعد از صعود مسیب یزدانی که تمام فامیل و احباء در مراسم باشکوهش شرکت کردند جناب رفرف و آقای اسداله صادقی و بنده (مصطفی یزدانی) برادر زاده اش رفتیم منزل ایشان چقدر صحبت شد زنعمویم ام لیلا گفت علی اکبر راست میگویند اینهمه فامیل خوب همه بهایی چرا ما ندانیم بهایی چیست خلاصه راهنمایی شدند.
در جلسات تزیید معلومات شرکت کردند و شش ماه نگذشته بود که زنعمویم عاشقانه گفت من ایمان کامل دارم و از آن به بعد شروع کرد به دعا و مناجات حفظ کردن و در بین فامیل خود اعلام کرد که من حق را یافتم و همه را دوست دارم هرکس دوست دارد با ما رفت و آمد کند و یا نکند خود داند خلاصه در فامیل ولوله ای افتاد و ایشان مانند کوه استقامت کرد چقدر فحش و ناسزا شنید و چقدر درد و رنج تحمل کرد بعد از مدتی تمام فامیل متوجه شدند ایشان آداب رحمانی آموخته و چشم به حق دوخته به عشق حق گریبان دریده. رفت و آمد شروع شد سعادت نصیبش شد با شهین خانم در سال 1351 بزیارت مقام حضرت اعلی مشرف شدند.
ایشان هفته ای نبود که یک مناجات حفظ نکند. در نظر مسلمانان و احباء الگوی فامیل شد. بقدری به فامیل و والدینش محبت کرد که آنها هم از ایشان بسیار راضی بودند.
اولاد ها پروین خانم با جناب منیری و شهین خانم با جناب رحمانی ازدواج کردند که اولاد های فعال و مومن دارند. عزت خانم و پروین خانم هم در آلمان ازدواج کردند و عفت خانم در ایران الحمدالله همه در ظل امر و قائم به خدمت هستند. ثمره این تصدیق کردن به امر در این لحظه 18 نفر است روح آقای رفرف و صادقی شاد باشد این خانم محترم ازجاسب تا تهران توی اتوبوس فحاشی به او کردند او هیچ نگفت و میگفت که ما هم خدایی داریم ولی محبوبیتی که ایشان نزد فامیل ها دارد خیلی زیاد است خدا رحمت کند حسین برادرش وقتی یک نفر را فرستادند خانه بهایی ها که بیایند به مسجد و مسلمان شوند مامور بود بزرگ یزدانی ها عبدالحسین را بیاورد غروب بود رفت به عبدالحسین گفت تو مومنی میخواهند ایمانت را از شما بگیرند شما یا باید بروی مسجد که هرگز راه یافته را کتمان نمیکنی در غیر اینصورت تو را میکشند شما هم حرف مرا گوش کن برو و انگار که هرگز مرا ندیده ای. از این رو شبانه عبدالحسین خانه و کاشانه را رها کرد و به کاشان و بعد ها نیز به طهران آمد روح حسین آقا محمدی شاد.
در اوایل انقلاب بود که عمو علی اکبر سکته مغزی کرد که تکلم برایش مشکل بود ولی زنعموی عزیز شیر زن تاریخ افتخار ملت جاسب باقی و برقرار است با اینکه بالای هشتاد سال دارد هر هفته یک مناجات حفظ میکند و مشوق هم هست. ایشان یکی از افتخارات جاسب هست چون صفات و اخلاق بهایی داشته و دارد و خدمت هم میکند حال کجاست حلیمه که ببیند همین ام لیلا چراغ امر را روشن نگهداشته است. امید است همه مثل ایشان بیدار شوند...
Picture
ام لیلا محمدی
Picture
ام لیلا محمدی همسر علی اکبر یزدانی
]]><![CDATA[شرح حال جناب یدالله مهاجر]]>Mon, 17 May 2021 12:26:14 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/6745876Picture یداله مهاجر (نفر سوم‌ردیف بالا)
آقای یداله مهاجر فرزند ارشد جناب ذبیح الله مهاجر و مادرش ام لیلا دختر استاد علی اکبر بود که در تمام طول زندگی شاهد صدمات و بلایایی که بر پدرش درآوردند از جمله به زندان رفتن او و حمله نایب حسین کاشی بود.
ایشان از دو طایفه اصیل بوجود آمده بود و درجوانی با خانمی به نام خدیجه دختر سید محمود عظیمی که بسیار خانم نجیبی بود ازدواج نمود و بطهران آمد ایشان و خانمش سوادی نداشتند ولی زحمتکش و امین بودند. دارای سه پسر به نام فرشید و فرهاد و امین الله و هفت دختر به نام های بتول، عفت، عزت، فرخنده، شیرین، فروغ و اقدس خانم بودند.
Pictureعکس یدالله خان با خدیجه خانم‌همسرش در جاسب
ایشان بعد از صعود پدرش بجاسب آمدند و زندگی بسیار ساده و آرامی داشتند همیشه لبخند بر لبانش بود و با خانمش مانند لیلی و مجنون بود. ایشان بهایی مومن و خانمش هم مسلمان معتقدی بود از این رو بچه ها را نیز به اختیار خود گذاشتند که همه درظل امر جمال مبارک قرار گرفتند به جز پسرش فرهاد که بعد از ازدواج از امر کمی فاصله گرفت.
دراوایل انقلاب جناب یدالله مهاجر در پاییز 1358 صعود نمود. بچه هایش را که خبر کردند پسرش فرهاد گفته بود پدرم را به دستور اسلام خاک میکنم. از این رو با مراسمی خاکسپاری میشود بعد از دو روز چند همشهری کوردل از قبر جسد او را بیرون میاورند و آتش میزنند که دل هر بیننده ای بدرد میآید.
روح او در عالم بالا شاد و خرم هست عده ای هم که این کار را کردند هرکدام به عذابی دچار شدند. یکی از آنها نوه کاشفی بود که خودش بعد ها آتش گرفت و سوخت. عده ای فکر میکردند تاج افتخاری بر سرشان است که با جسد یک بهایی چنین کاری شده است و حتی بدردوغ میگفتند ما هم بودیم در هر صورت خدا آگاهشان کند.

شرح حال جناب یدالله مهاجر به قلم سیارون جاسب

Pictureجناب ید الله مهاجر
اولین و یکی از هفت فرزند جناب ذبیح الله مهاجر بود و نوه محمد تقیی، بزرگ خاندان مهاجری ها بود که در سال ۱۲۸۸ شمسی بدنیا آمده بود ‌وخودش هم‌بیشتر از یازده فرزند داشت. پدر و پدر بزرگ ایشان به شجاعت و‌دلیری و تهور و بسالت و  اسب سواری و تیر اندازی  معروف بودند تا آنجا که تا محمد تقی پدر بزرگ ایشان زنده بود کسی جرئت چپ نگاه کردن به جاسب و اهالی آن را نداشت. پدرش و عمویش تا آنجا دلیر و ماهر در فنون جنگ بودند که شیخ حسینعلی  نائب الحکومه  جاسب تمام اهالی کروگان را در سال ۱۲۹۵ شمسی به سر کردگی آنها  بسیج کرده ومامور  به جنگ و دستگیر ی نائب حسین کاشی می کند و آنها هم  رخت رزم پوشیده و و در میدان رزم با نائب حسین که زمانی چندین هزار جنگجو داشت و‌بر قسمت بزرگی از ایران حکمرانی می کرد روبرو شدند.
زمانی عده ای از اهالی وارون برای قلع و قمع بهائیان کروگان راهی کروگان می شود محمد تقی پدر بزرگ یدالله در کنار زیارت و چارتاقی  یکه و تنها سنگر می گیرد و  به همه التیماتوم می دهد که اگر جرئت دارید  یکی از شما از جوب سیارون رد شود  و همگی  وقتی او را در آن حالت و عزم و رزم می بینند، به وارون بر میگردند و فتنه خاموش می شود.
Pictureعکس یدالله خان با نوه ها ودخترانش در پنجاه سال پیش
داستان بهائیان جاسب داستان شجاعت ها و دلیری های  مهاجری ها و داستان حکمت و علم روحانی ها و داستان فدا کاری و از خود گذشتگی ملا جعفر و جناب امینی و فردوس ها و داستان ثروت و اتحاد یزدانی ها و داستان عشق و علاقه و استقامت یکایک  بقیه احباء  هست و در عین  حال داستانی است «پر آب چشم»  که نماد سکون و صلابت و محکمی بهائیان جاسب کوه های سر بفلک کشیدن جاسب و اطراف آنجا هست.
ستمگر چو برف ستمکش چو کوه        بسی رفت برف و بسی ماند کوه
مخالفانشان از ظلم کردن خسته و درمانده شدند و لی آنها از ظلم و ستم کشیدن خسته نشدند.
جناب یدالله مهاجر بسیار زحمت کش و سخت کوش و عیال وار و مظلوم بود در اوائل زندگی ،تابستان ها در جاسب کشاورزی می کردو در پائیز و زمستان   برای کار و کمک به خانواده   راهی شهر می شدو هر سال که به ده رجوع می کرد  مشاهده می کرد که عضوی  جدید بر اعضای خانواده خود اضافه شده و عیالوار تر شده یکسال پدر و مادر یدالله جلوی او را می گیرندکه ملاحظه کند و بخاطر اینکه عیالوارتر نشود آن سال را درشهر بماند و  برای یک  سال  طبق معمول  بچه دار نشود.
آن سال بچه دار نمی شود ولی سال بعد که رجوع می کند باکمال تعجب می بیند که  خانمش دو قلو وضع حمل کرده و جبران سال گذشته را هم کرده است و او به همه می گوید نمی شود در کار خداوند دست برد و جلوی اراده حق را گرفت و ایشان هم  اسم دو قلو  را از روی خوشحالی و محبت شیرین و فرهاد می گذارد.
ولی متاسفانه شیرین در سن هفت یا هشت سالگی بر اثر خطای راننده اتوبوس مسافر بری ، جلوی کارخانه حداد  جائی که یدالله در آن کار می کرده تصادف کرده و  فوت می کند ‌وپدر ومادر را برای همیشه داغدار می کند و فرهاد سال گذشته در سن ۸۵ سالگی در ایران فوت می کند.
یدالله در سن هیجده سالگی راهی سربازی می شود و محل خدمت او طهران بوده و آخرهفته که بخانه برای مرخصی می آمد با لباس سربازی و پوتین بعضی اوقات روی تخت دراز می کشیده و برای سر گرمی و مزاح از بچه های فامیل می خواسته  که پوتین او را از پایش  در بیاورند و همین که بچه ها خیلی زور زده و موفق نمی شدند و عقب عقب رفته و به زمین می خوردن باعث شادی و خنده اطرافیان می شده.
یدالله حدود بیست سال از سال ۱۳۲۵  شمسی ‌در کارخانه یکی از احباء بنام حداد که مال استاد علی آقا حداد و پسران اکبرآقا و عباس آقا  بود در نزدیکی چهار راه عباسی کار می کرد ‌وبعد از آن در شمیرانات در باغی که متعلق به خانواده حداد بود بکار کشاورزی مشغول بود. در این باغ پسر دیگر او در سن ۳۲ سالگی  به اسم امین الله مبتلا به ناخوشی سرطان می شود  و فوت می کند و داغی دیگر بر قلب و روح یدالله می گذارد.
زندگی  ایشان به این منوال می گذشت تا سال‌های پنجاه می رسد و جناب یدالله مسن و از کار افتاده می شودو دیگر  قادر به کار کشاورزی یا سفر به شهر برای کار نبود و بیشتر در خانه پدری باز نشسته شده و زندگی را به همراه خانمش خدیجه خانم می گذراند
خانه ایشان بسیار خانه زیبا و اولین خانه در ده  در محله بالا بود و اطراف آن پر از باغات وپر از اشجار میوه بود و از جلوی خانه  هم جوی آب بسیار زیبای می گذشت. 
خدیجه خانم همسر ایشان دختر بگم خانم بود که ایشان دختر میر جمال بود و پدر ایشان سید هاشم عظیمی  بود و  همیشه خود را مسلمان می دانست  و در   عین حال خیلی با بهائیان دوست  و نزدیک  و شوهرش یدالله هیچ گونه مشکلی با این موضوع نداشت و بچه هایشان را هم آزاد گذاشته بودند که راه خودشان را هر طوری که علاقمند هستند انتخاب کنند. این بود که فرهاد یکی از فرزندانشان ‌مسلمان و بقیه همه بهائی هستند.
زندگی به این منوال می گذشت تا اینکه سال ۱۳۵۷  فرا می رسد و در این سال جناب یدالله بخاطر کهولت سن و گویا سکته ناقص و امراض دیگر زمین گیر شده بود و چون طوفان انقلاب در جریان و همه احباء آواره و غارت شده و بی خانمان بوده یدالله بدون دوست و آشنا زمین گیر و بکلی تنها شده بود و در حالی که خانه او را آتش زده و دار و ندار او را هم غارت کرده بودند.
 به علت همه این مشکلات و بلایا یدالله نهایتا در سن ۷۰ سالگی  از غصه و نگرانی دق کرده وجان به جان آفرین تسلیم می کند و روانه سرای باقی شده و چهره در نقاب خاک می کشد و چون احباء جرئت نزدیکی به او وانجام  مراسم کفن ودفن  را نداشتند و در این مواقع طبق اصل حضرت مسیح بگذارید مرده ها را مرده ها دفن  کنند دخالتی چندانی  نمی کنند  و در ضمن قبرستان بهائیان را هم غصب و ویران کرده بودند و اقوام او هم بعلت بهائی بودن جرئت آمدن و دیدن او را نداشتند به  نا چار به پسرش در دلیجان خبر می دهند که پدرت فوت کرده باید بیا ئی و کاری بکنی پسر ایشان فرهاد وقتی به جاسب می آید و اوضاع و احوال را  از نزدیک می بیند.
چاره ای برای انجام آرزو های پدر  به هیچ وجه نمی بیند  و چون نمی خواسته مخارجی هم متحمل بشود به همه می گوید من مسلمان هستم و دوست دارم پدرم در قبرستان مسلمانان طبق مراسم اسلامی دفن شود.
اهالی با شنیدن این خبر به شور و شوق آمده و گویا فتح الفتوحی کرده اند با سلام و صلوات راهی خانه یدالله می شوند ودر حالی که  در پوست خود نمی گنجند که مرده یکی از مهاجری ها را بالاخره  توانسته مسلمان کنند شروع به پخش نقل و نبات و شیرینی می کنند و جلسه بزرگی در مسجد محل می گیرند و از بام تا شام پشت بلند گوی مسجد به همدیگر تبریک و تهنیت می گویند و در آخر جسد این مرد خدا را نا خداباوران با خود برده و صاحب می شوند و او را در میان قبرستان خود به خاک می سپارند و باز در مسجد ومحل جشن و  پخش خیرات و تهنیت و تبریک به همدیگرچند روزی از این واقعه می گذرد تا اینکه ملائی وارد ده شده و مشغول پخش خرافات و اراجیف  می شود و تعجب از اینکه چرا اهالی این همه ذوق زده و خوشحالند.
موضوع  را به ایشان گفته که چند روز پیش ما چه فتح الفتوحی  کرده ایم و تما م ماجرا را برای این شیطان عصر و دجال زمان بتفصیل  تعریف می کنند ملای مزبور بر فراز منبر شده و خطاب به همه می گوید که  ای بیچاره ها آیا می دانید چه خاکی بر سر خودتان  و اموا تتان  کرده اید.
Pictureعکس یدالله خان در کنار فامیل و اعضای خانواده
هر جائی  که یک بهائی خاک شده باشد تا ۵۰۰ متری  هر کسی در آن نزدیکی باشد در آتش جهنم خواهد بود بدانید و آگاه باشید که تمام اموات شما فعلا در وسط جهنم هستند و دارند شب و روز می سوزند و دود می شوند.
بروید و هر چه زودتر او را در بیاورید و آتش بزنید تا اموات خود را از شر آتش جهنم نجات بدهید بزرگان قوم مثل شکرالله صادقی و غلامرضا حدادی و علی اصغر و رحمت الله صادقی و دخیل رجب  و عطاالله ثابتی و  عده ای از قربانی ها و اسماعیلی ها و ‌نصراللهی هاجلسه اضطراری تشکیل داده که‌چه گلی به سرمان بگیریم و چه راه چاره ای پیدا کنیم  و‌ چه خاکی بر سرمان کنیم ما که تا حالا هر جنایتی بوده کرده ایم و لی تا حالا نبش قبر نکرده ایم و مرده آتش نزده ایم یکی  هم از میان جمعیت در مسجد بلند نمی شود و به ملای شیطان صفت بگوید که ما ها  همه  چه بهائی وچه  مسلمان  همه خواهر و برادر و قوم و خویش و واز یک خانواده و عشیره واز یک  ریشه  و ساقه و شاخه هستیم و پدران خیلی از ما ها یکی هست و برای ۹۰ سال در یک محل اموات خودمان را دفن می کردیم و صدها بهائیان  قدیمی قبلا در میان اموات ما دفن شده اند و اگر سوختنی بودند در  ۱۳۰سال گذشته باید  بارها سوخته باشند.
یدالله به جای خود پدر بزرگ  و مادر بزرگ یدالله ‌‌ محمد تقی وملا غلامرضا و مشهدی حسنعلی ومحمدرضا بزرگ خاندان فروغی ها و ملا ابوالقاسم کاشی و سید مسعود و سید حبیب الله و حاجی درویش و سید محمود سید غفار و عزیزالله فرج و زین العابدین  و میرزا صادق  و عده ای دیگر به همراه همسرانشان و عده ای از اهل خانواده شان همه و همه آنانی که تا ۱۳۱۷ شمسی فوت کرده اند در این جا و در این محل در قبرستان مسلمانان به خاک سپرده شده اند.
در سال ۱۳۱۷ ما قبرستا ن هایمان را جدا کردیم تازه جدا  هم که شده زیاد هم دور نیست در کمتر از ۲۰۰ متری ما هستندو اگر تا ۵۰۰ متری  خطر ناک هست یدالله هر جائی باشد چه در قبرستان ما چه در قبرستان خودشان  تمام اجداد ما در آتش بوده و هستند در سال ۱۳۱۷ که قبرستان ها را جدا کردیم بهائیان می خواستند در سرچشمه نزدیک آسیاب مهاجری ها در زمینی که متعلق به مهاجری ها بود بهائیان می خواستند قبرستان خودشان را در آنجا که بالاترین و خوش آب و هواترین  و زیبا ترین نقطه بود بسازند ما اجازه ندادیم و گفتیم باید عوض بالاترین نقطه ده فقط اجازه دارید در پائین ترین نقطه ده بسازید که می شد محل فعلی قبرستان  بهائیان.
آنها جائی را انتخاب که کرده بودند خیلی از قبرستان ما دور بود ما آنها را مجبور کردیم که بیایند ونزدیک ما قبرستان بسازند جائی که آب و آبادی نبود در محل فعلی که زمین آنرا محمد مهدی ناصری اعطاء کرد چون متعلق به او بود و همجوار بقیه املاک او بود و اولین کسی را که به آداب بهائی در قبرستان بهائی بخاک سپرده شد جناب  نعمت الله زمانی بود هنرمند معروف در فن موسیقی.
 
بله هیچ‌کسی در مسجد حرفی به آخوند فتنه گر   نزد و حقایق را نگفتند و همگی تصمیم گرفتند که غلام حلقه بگوش آخوند حیله گر  شیطان صفت بشوند ‌به دنبال راه حل بودند که نوکر کاشفی می گوید ای برادر های ایمانی  نگران نباشید و من راه چاره را می دانم و تجربه ای هم دارم جبرئیل نامی در نراق که بهائی بود فوت کرد اهالی به فتوای ملای محل از دفن او جلوگیری کردند چرا که او فتوا داده بود که چون جبرئیل مبلغ بهائیان بوده اگر در خاک نراق دفن شود تمام اموات نراقی ها در آتش جهنم خواهند سوخت بهتر است نگذارید که  او  در نراق دفن شود و برای عبرت دیگران او را بردارید ودر وسط میدان شهر آتش بزنید و ما اورا آتش زدیم.
نوکر کاشفی بقیه داستان جبرئیل را نمی گویدکه وقتی میدان شهر را پر از چوب و‌چیله و خار و خاشاک  کردیم و تابوت را روی آن گذاشته و آتش زدیم و کلی  تا نیمه های شب زدیم و رقصیدم فردای آن روز که رفتیم دیدیم حتی دود به تابوت ننشسته و تابوت و جبرئیل  کاملا سالم هستند و مسببین  این فاجعه بخاطر پرده پوشی و نگذارند این موضوع علنی شود از  روی ترس فوری او را دفن کردند و مسبب این جنایت چندی نگذشت که‌دیوانه و مریض و زمین گیر شد و بدنش به قالی  زمین چسبید و پر از کرم شد و تنها حرفی که مرتب از او شنیده می شد جبرئیل جبرئیل بود بهر حال تصمیم نهائی در باره جسد یدالله  گرفته شد  وبه سر کردگی رضا باشی نراقی نوکر کاشفی و داوطلب برای کمک به او هم کم نبود و نهایتا مومن ترین و مقدس ترین آنها برنده این مسابقه شدند که‌ عبارت بودند از نماینده هیئت کروگانی ها در طهران  جناب رحمت الله صادقی و علی قربانی پسر مسیب قربانی و رضا نصراللهی پسر آقا احمد نصراللهی این چهار نفر راهی قبرستان شده با بیل و کلنگ و طناب برای نبش قبر و بیرون آوردن جسد و آتش زدن آن در میان میدان ده پس از نبش قبر و بر داشتن  سنگ لحد و به جسد رسیدن چون چند روزی گذشته بود و یدالله ماشاالله تنومند و هیکل دار بود و شاید هم قدری ورم کرده و بزرگتر شده بود هرچه سعی کردند موفق به بیرون آوردن جسد نشدند طناب را به جسد بسته و با یا علی یا علی گویان نهایت زور خود را می زنند.
ولی موفق نمی شوند نهایتا تصمیم می گیرند که جسد را در قبر آتش بزنند و نوکر کاشفی به منزل رفته و چند پیت بیست لیتری نفت می آورد و جسد را در قبر آتش می زنند و راهی مسجد شده که نماز شکر بخوانند و این خبر خوش را به همه بدهند فردای آن روز که سر قبر رفته تاببیند همه چی سوخته با کما ل تعجب می بینند فقط قدری دود به کفن نشسته و بس وحشت سراپای رحمت الله را گرفته و فوری روانه قم می شود که ماجرا را برای مراجع عظام و علمای اعلام تعریف کند و دستورات لازم را برای اقدام بعدی بگیرد.
به قم که می رود به خانه هر آیت اللهی مراجعه می کند می بیند آنقدر صنم هست که یا صنم پیدا نیست  خانه ها مملو از مراجعه کننده و  حضرات آیات در دادن حکم قتل و غصب  و گرفتن جاه و مقام و غیرو وقت سرخاراندن ندارند تا رسد که بیایندو فتوائی  درباره یدالله بدهند.
رحمت الله بناچار به طهران رفته تا هیئت قمر بنی هاشم  که او عضوش بود کاری بکند که آنها هم ببرکت وجود مرشدشان ناطق نوری دنبال کار های پر منفعت دار بهتری رفته بودند.
چند روزی می گذرد و از رحمت الله خبری نبوده و قبر کاملا باز و جسد در معرض انظار عموم و بچه ها جمع شده و سنگ می زدنند تا اینکه عده ای از ده وارون آمده و پرخاش به اهالی کروگان که مگر شما مسلمان نیستیدو خجالت نمی کشید خجالت  خجالت و نهایتا و وارونی ها می روند و قبر را پر می کنند و می روند.
و علی قربانی پسر مسیب قربانی مسبب دیگر این جنایت  هولناک به هزار گونه بلا و مصیبت مبتلا شد و برکت از زندگیش رفت مبتلا به مواد مخدر و معتاد همیشه مریض شد خانواده اش از هم پاشید و به نان شب محتاج گشت و نوه هایش همه  یتیم و بی سر پرست و محتاج دیگران برای سرپوشی و حتی خرج روزانه ‌ واز عجایب روزگار آنکه بعد از انجام این عمل فجیع  علی به طهران رفت ‌ودر کارخانه شیشه سازی  رحمانیان که در قاسم آباد  خشکه بود  کار می کرد و این کارخانه که متعلق به رحمانیان داماد حسین اوس عباس بود.
 از درآمد فروش زمین های مهاجری ها و در  روی زمین های مهاجری ها که رحمانیان غصب کرده بود‌ ساخته شده بود علی قربانی هنوز زنده و حیران و سر گردان و مشغول به زندگی نکبت بار خود هست و هر روزی به بلائی جدید مبتلا تا چه وقت دست منتقم قهار او را اخذ کند و او را به اسفل درکات جهیم روانه کند.
Picture
علی قربانی یکی از مسببین این جنایت هولناک

فایل صوتی نبش قبر یدالله مهاجر
Pictureرحمت الله صادقی یکی دیگر از عمله جات ظلم در این جنایت
حاج رحمت الله صادقی که تا قبل از انقلاب جاسب بودند و با برادران دیگر مشغول رعیتی و کشاورزی  قبل از انقلاب کشاورزی را رها کردند و به تهران رفتند همسرش شریفه خانم دختر مشهدی غلامعلی اسماعیلی در تهران با استاد حسین محمدی و حاج علی محمد اسماعیلی بنگاه نمک شفق را راه اندازی کردند و تا پایان عمر در این صنف مشغول بودند ایشان از اعضای اصلی هیات قمر بنی هاشم جاسبی های مقیم تهران و از موسسین آن بودند در سال به نظرم ۹۴ بر اثر سکته قلبی درگذشت.
هر فعالیتی در پی آزار و اذیت بهائیان جاسب اتفاق افتاده به دنبال تحریک و برنامه این هیئت به سر کردگی ایشان و دخیل رفیعی  و غلامرضا حدادی و حجة الاسلام ناطق نوری بوده است.  
ایشان رحمت الله صادقی هست بهائیان جاسب را فرقه ضاله می نامد نمی دانم ایشان  معنی لغت ضاله را می داند یا خیر!
  • ضاله کسی است که املاک و ما ومنال و هستی  مردم را بزور و عنف تصاحب کند.
  • ضاله کسی است که به ضرب و شتم و هتک حرمت  و ایجاد رعب و وحشت در بین مردم قیام  کند
  • ضاله کسی است که نمک را خورده باشد و نمکدان را بشکند و شب و روز دنبال نفرت پراکنی و خرافات و تعصبات بی جا باشد
  • ضاله کسی است که مهر و محبت ودوستی و رفاقت و خدمت و فداکاری را نسبت به مردم کنار گذشته و به دروغ و تهمت و تحریم و تهدید و تضعیف مردم رو آورده است.
  • ضاله کسی است که  ظهور پیامبر الهی و  قیام قائم آل محمد را  در قرن اخیر انکار کرده باشد و به جنگ و ستیز با پیروان و احکام آن دو وجود مقدس قیام کند.
  • ضاله کسی که با بهائیان نشست و برخواست نکرده و کتب  و آثار و شرح حال و احوال آنها را نخوانده باشد و روش زندگی  و فعالیت های آنها را از نزدیک ندیده باشد واز آمال و آرزوهای  آنها خبر نداشته باشد و نخواهد که خبر هم داشته باشد.
  • ضاله کسی است که کهنه دوست و کهنه پرست و کهنه دوز باشد و پیرو کسانی شده باشد که استاد شیطان هستند و کاری جز پخش خرافات و تخیلات و تعصبات نداشته  و ندارندو دین خدا را به ۷۲ فرقه تقسیم کرده اند و تمام عمر به تحریف کتاب خدا به اسم تفسیر مشغولند و جز  تابعینت هوای نفسانی خیالی و الهی ندارند.
  • ضاله کسی است از زنده ها که هیچ به مرده ها هم رحم نکرده و مرقد و مزار آنها را خراب  و ویران می کند و مرده آنها رااز قبر بیرون کشده و در روز روشن جلوی صغیر و کبیر آتش می زند.
  • ضاله کسی که شور و شوق و فرح و شادی بزم و خنده و سرور را از مردم  بیچاره بینوا گرفته و به کنار ی گذشته و به دنبال عزا و گریه و مویه و زاری و بر سر و صورت وسینه زدن  و دنبال لعن و طعن زنده و مرده هست.
  • ضاله کسی است که مال از بیوه زن‌ها و ایتام بستاند و نظر سوء به نوامیس آنها داشته باشد  تا آنجا که از ترس او آن بیچارگان بی پناه به غارها و صخره ها و سر کوه ها فرار کنند.
  • ضاله کسی است که از پشت بلند گو از پشت بام ساختمان مسجد  تهدید و توهین بکند و اراذل و اجامر را  تحریک ‌و‌تجهیز کند و به خانه و کاشانه مردم حمله کنند و بسو زانند و بتاروند و بکشد و روی شمر و خولی و سنان را  صد مرتبه سفید کند و به شمر و یزید مرده نفرین کند و خودش بدتر از شمر ها  و یزید ها  باشد.
  • ضاله کسی است…..
  • ضاله کسی است ….

این سخن پایان ندارد ای جواد  
ختم کن الله اعلم بالرشاد

و تا قیامت گر بگویم زین کلام
صد قیامت بگذرد وین نا تمام

اگر اصول و مطالب ذکر شده بالا معیار ضاله بودن باشد

ضاله تر از خود ایشان  و هم‌پالکی هایش کس دیگری نبوده  و نیست و چشم روزگار  مثل آنها را  ندیده و نشنیده است و بهائیان بکلی بری و دور بوده از تمامی این سیئات و اعمال و رفتار شیطانی و به هیچ وجه این گونه اعمال و رفتار شیطانی از آنها به هیچ عنوان   تحت هیچ گونه شرایطی سر نزده شده و در عوض جز خدمت و صداقت و محبت  و وحدت و یگانکی هدفی نداشته و ندارند.
]]><![CDATA[مختصر شرح حال جناب انور ناشری]]>Sat, 02 Nov 2019 08:21:47 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/6299405-2Pictureسید انور ناشری
            چونکه گل رفت و گلستان درگذشت                   نشنوی دیگر ز بلبل سرگذشت
جناب سیّد انور ناشری در سال 1315 در کروگان جاسب در خانواده ای بسیار مؤمن چشم بجهان گشود. پدر بزرگوارشان وقتی ایشان ده ساله بود از جاسب با کل خانواده به حسین آباد کروسی که نقطه بکری بود، مهاجرت کردند. سیّد انور دوش بدوش پدر آنجا را آباد کردند، هزاران درخت انار و انجیر کاشتند، خانه و کاشانه ای درست کردند. ایشان بعد از دو سال خدمت سربازی با سرکار خانم مرحمت شیرازی، شیرزن نمونه ازدواج نمودند. ثمر این ازدواج 6 پسر و یک دختر که همگی در ظلّ امر و خادم نوع بشرند، می باشند. از صفات این نازنین جوانمردی، کرامت، شهامت و شجاعت و ایمان و گذشت و مهربانی و مهماندوستی را میتوان گفت.
حسین آباد کروس پایگاهی بود که تمام دوستان و اقوام تعطیلات دورهم جمع بودند و در محضر ایشان فیض می بردند و جناب ناشری به همه شیر و ماست و پنیر و انار و انجیر هدیه میداد. خربزه و هندوانه ایشان بنام بود و لذّت می برد که هدیه ای به دوستان بدهد. تمام وجودش عشق و صفا بود و با نی لبک خود همه را مسرور میکرد. هرچه خودش و فرزندان ارجمندش زحمت کشیدند در راه حق بر باد رفت و بخاطر ایمانش او را از خانه و کاشانه راندند. تمام اشجار از هر رقم که بود را بریدند و نابود کردند. او از خانه و کاشانه و هرچه بود گذشت. شاید بظاهر سخت بود ولی او میگفت خدای مهربانی دارم که پشتیبان مؤمنین است.
شوخی نیست یک عمر زحمت انسان را بخاطر عقیده اش از او بگیرند و چیزی را که نگرفتند قلب پاک و مهربانش بود. ایشان مدّتی از اعصاب و مریضی های مختلف رنج می برد. همسر نازنینش، دختر وفادارش، پسرهای شجاع و غیورش، عروسان و نوه ها همه عاشقانه از او نگهداری کردند تا اینکه روح پر فتوح او در تاریخ 22/7/98 بملکوت اعلی صعود نمود و با طلعات مقدسه مشهور شد. ایشان را میتوان شهید زنده نامید. هرگز ننالید و هرگز افسرده و نالان نبود. در جمع دوستان با نی لبک خود همه را مسرور می نمود. روحش شاد، یادش گرامی.
دنیا برای او سوگوار است چون اقوام و دوستان باوفایش در همه کشورها بالخصوص وطن عزیزمان ایران هستند. خوشابحالش که دست پُر، از امتحان الهی بیرون آمد و تاجی وهّاج بر سر اولادهای خود گذاشت. امیدواریم راه او همیشه مستدام باشد. 
]]><![CDATA[مختصری از شرح حال جناب مهندس جهانگیر حق شناس]]>Thu, 01 Nov 2018 09:19:44 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/5209540Picture
جناب جهانگیر حق شناس فرزند میرزا عباس حق شناس، اولاد ذکور جناب محمد علی روحانی، نام مادر ایشان عشرت خانم که خانمی بسیار مؤمن و مظلوم و مهربان بود. جناب میرزا عباس حق شناس سواد بسیار خوبی داشت و بسیار متشخّص و با ابهت و مهربان و با ایمان بود. ایشان کارمند دادگستری بود و بعداً تا اواخر عمر محضردار بود که تمام اقرارنامه‌های احباء را ایشان می‌نوشت و از فامیل و آشنا و همشهری‌ها اصلاً پول دریافت نمیکرد. حکمت‌های الهی چنین بود که ایشان با اینکه وضع مالی خوبی داشت خداوند فقط همین یک پسر را به او عطا کرده بود و جهانگیرخان باهوش و درس‌خوان بود. ایشان مهندس که شد در سازمان آب استخدام گردید و چون انسانی سالم و درست و منظم بود همه همکاران او را دوست داشتند. 
اخلاق بهائی داشت و تا توانست همشهریها و دوستان را به توصیه پدرش در آن اداره سرکار گذاشت و ایشان در قسمت لوله گزاری سازمان آب رئیس 3 کارگاه بود که کار او خیلی دقیق بود. مردی بی‌آزار و ساکت بود و تا زمانیکه والدین او در حیات بودند نهایت خدمت را به آنها نمود و از هیچ خدمتی و کوششی دریغ ننمود. از سازمان آب بعد از چندین سال به وزارت کشاورزی منتقل گردید که ایشان هم مثل همه احباء به خاطر عقیده‌اش پاکسازی گردید و به او گفته بودند کتمان کن و سر پُست خود بمان و مقام بالاتری بگیر، گفته بود خداحافظ.
ایشان با دختر جناب شایان که خانواده بسیار معروفی بودند، ازدواج نمود که ثمره ازدواج او 3 اولاد، دو پسر و یک دختر به نام‌های بابک و مازیار و پری بود. محل سکونت ایشان در طهران گیشا بود که خانم او هم مصدر خدمات بود و محبوب قلوب بودند. متأسفانه آقا بابک پسر بزرگ ایشان چند سال قبل در خارج صعود نمودند که قلب والدین آزرده شد و جناب جهانگیر خان حق شناس در تاریخ 1397/7/3 در آمریکا به ملکوت ابهی صعود نمود.                                یادش گرامی و روحش شاد
]]><![CDATA[ساربان و عمو محمد مهدی ناصری]]>Mon, 12 Mar 2018 10:44:25 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/1493984Picture محمد مهدی ناصری
 هفتاد سال پیش ساربان ها با شترهای خود نمک و مایحتاج مردم روستاها را تأمین میکردند و از این راه امرار معاش می نمودند. هنگام غروب سرد زمستان در محله پائین ساربان ها با شتر هایشان مانده بودند که با تاریکی شب چکار کنند. به یکی دو نفر از جمله سید حسن هاشمی که بسیار جوان بود مراجعه می کنند، ساربان میگوید شب میشود چکار کنم؟ جواب مثبتی دریافت نمی کنند. در این هنگام عمو مهدی ناصری از راه میرسد و به ساربان ها می گوید به خونه خاه برویم و آنها را به منزل می برد و زیر کرسی اطاقش به آنها شام میدهد و شترهایشان را در طویله جای می دهد و به آنها آذوقه می دهد. همسر او عمه رضوان که خانمی جوان بوده است قدری ناراحت میشود که در سرمای زمستان چند نفر غریب را چرا آوردی؟ عمو مهدی به همسرش میگوید اینها بنده خدا هستند، مهمان حبیب خداست اگر ما به اینها پناه ندهیم چه کسی پناه بدهد و اینها برکت اند. از آنها پذیرائی کامل می کند و در اطاقی جداگانه میخوابند و فردا تشکر و خداحافظی می‌کنند و میروند.
چندین سال از این موضوع میگذرد، آقای مسیب قربانی که به مکه جهت زیارت میرود در موقع استراحت آنجا با پیرمردی مواجه میشود و پهلوی او نشسته و آن پیرمرد سئوال می کند شما اهل کجائید؟ مسیب قربانی میگوید اهل جاسب. میگوید به به کدام ده؟ میگوید کروگان. میگوید سید حسن هاشمی زنده است؟ می گوید خیر فوت شده است. میگوید عمو مهدی ناصری چطور؟ میگوید او خیلی سال است فوت شده است. میگوید خدا رحمتش کند. فوراً بلند میشود و میگوید عوض عمو مهدی یکبار دیگر خانه خدا را به خاطر آن مرد نازنین زیارت می کنم و ثوابش برای او باشد و شرح حال این کار انسانی را برای ایشان تعریف می کند که این مرد شریف و مهربان چنان محبتی بما کرد که هرگز فراموش نکردیم. آقای مسیب قربانی بسیار خوشحال میشود که چنین همشهری داشته است و افتخارمی کند و پس از اینکه از مکه به جاسب مراجعت می کند، این کار انسانی را برای همشهریها تعریف می کند. پس اینجاست که محبت هرگز فراموش نمیشود و هر بهائی مؤمن باید این چنین دستورات حق را اجرا کند.
این مطلب را یکی از جوانان یادداشت کرده بود و میگفت امسال عمو مهدی هرگز نمرده اند. عمو مهدی خانه اش ملجاء و پناه فقرا و درویشان غریبان بوده است. زاد و ولد او اگر موفقند بدانند تأیید حق شامل این مرد شریف بوده است. خدمت کردن به همنوع به هر نوع که باشد عشق و علاقه و ایثار می خواهد. حال باید دانست چنین اشخاصی کم نیستند و از مقربان درگاه الهی بشمار میروند پس باید بدانیم محبت به خلق خدا هرگز فراموش نمیشود.
      خدمت به خلق کن که ز پیدایش وجود           خلق را از برای خلق آفریده اند
      عبادت بجز خدمت خلق نیست                     به تسبیح و سجاده و دلق نیست
      محبت ره بدل دادن صفای سینه میخواهد        بفکر یکدیگر بودن دل بی کینه میخواهد 

-------
داستان واقعی و انسانی جناب عمو مهدی ناصری حکایت واقعی یک انسان خیرخواه سرمشق برای نسل حاضر و آینده
]]><![CDATA[دایی علی اکبر فروغی  و سکینه خانم]]>Tue, 13 Feb 2018 08:04:46 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/4243828Pictureعلی اکبر فروغی و همسرش سکینه خانم
منزل دایی علی اکبر فرزند دایی محمد رضا مجاور حسینیه جاسب و جنب منزل آقا غلامرضا روحانی بود. ایشان از شجره پاک و منیری بودند و پدر او مانند دایی محمد تقی و احبای شجاع جاسب بود. علی اکبر با سکینه خانم ازدواج نمود و این عزیزان دارای چهار پسر به نام غیب الله، قدرت الله، رحمت الله و عبدالله و یک دختر به نام فاطمه نساء داشتند.
غیب الله خان با خانم شرافت زمانی ازدواج نمود و ثمره ازدواج آنها اولادهای برومندی هستند که همه در مهاجرت در اقصی نقاط عالم می باشند و یکی از نوه های جناب علی اکبر به نام پرویز فروغی در فیلیپین بدرجه رفیع شهادت نائل گشت. قدرت الله با خانم سیما عبدی ازدواج نمود که بعد از ازدواج این خانم محترم هم ایمان به امر جمال مبارک آورده و تا آخر عمر خانمی ساده و دوراندیش و مهربان و مؤمن و مظلوم بود و سه اولاد، دو پسر و یک دختر و از آنها چندین نوه باقی است که همه در ظل امرند.
عبدالله فروغی با خانم ملوک مرنجی ازدواج نمود و اولادهای شایسته ای دارند و رحمت الله فروغی با زینت خانم روحانی ازدواج نمود و دارای چند اولاد و نوه و همه موفق اند و فاطمه نساء همسر ضیاءالله آن مرد ستمدیده گردید که پنج اولاد پسر و ده ها نوه از آنها باقی است.
جناب علی اکبر فروغی در جاسب املاک بسیار و دو باغ بسیار زیبا داشت. یکی از آسیاب بالاد ه که هنوز هم هست و دکتر ایرج از او نگهداری می کند و باغ دیگری جنب باغ کاشفی ها داشت. جناب علی اکبر فروغی زمانیکه به طهران می آید در خیابان سرسبیل یا سلسبیل فعلی خانه ای میخرد و اولادهایش به تحصیل می پردازند. رحمت الله فروغی در ثبت احوال کاشان شاغل میشود و خط بسیار زیبائی داشت و تمام شناسنامه جاسب و اهالی کاشان و توابع به خط او بود و غیب الله خان هم در اداره دارائی مشغول کار و فعالیت میشود و عبدالله خان فروغی هم در شهربانی پلیس میشود و قدرت الله خان فروغی در قاسم آباد تا آخر عمر به باغداری و کشاورزی مشغول بود. همه این عزیزان مردمانی ساده و بی آلایش و انسان بودند. جناب علی اکبر فروغی بسیار مؤمن و روشنفکر و فعال بوده است. او در طهران در سال 1339 صعود می کند و در گلستان جاوید بخاک سپرده میشود و خانمش تا آخرالحیات یعنی سال 1341 در جاسب بود و در جاسب صعود نمود و خانمی نورانی و باصفا و با محبت بود. خانه مسکونی آنها را بچه های رحمت الله فروغی ساخته اند و هر یک قسمتی از آن را دارند و هرکس که به جاسب میرود پذیرای مهمان ها هستند.                                      روحشان شاد و یادشان گرامی

شرح حال جناب علی اکبر فروغی و سکینه خانم به قلم نوه ایشان فهیمه خانم فروغی

جناب علی اکبر فروغی ، پدر ایشان دایی محمد رضا و از احبای شجاع‌ جاسب‌ بود . ایشان از شجره پاک و منیری‌ بودند و با سکینه خانم ازدواج کردند و ایام زندگانی را در جاسب ساکن بودند بعد از اقامت فرزندش در تهران در نزد او تا آخر حیات زندگی میکرد.
علی اکبر مردی شجاع و مومن و دارای قلبی پاک و بی ریا بود و همواره در مقابل دشمنان امر از هیچ چیز ترسی نداشت . سختیهای زیادی را تحمل نمود و همیشه مورد حمله دشمنان قرار داشت ولی شجاعانه استقامت میکرد و مظهر استقامت و وفا بود ، بارها در جاسب‌ مورد حمله دشمنان امر قرار گرفت و او را کتک زدنند ولی هرگز خم به ابرو نیاورد .
و از قلم مبارک حضرت عبدالبهاء لوحی‌ به افتخار ایشان و سه نفر دیگر از مومنین نازل گردید :

بواسطه جناب میرزا عبدالمجید فروغی
جاسب
جناب آقا علی اکبر، جناب آقا قاسم، جناب آقا ضیاءالله، جناب آقا محمّد علی علیهم بهاء الله الابهی
                                                                              هوالله

(چهار). ای یاران عزیز عبدالبهاء شکر کنید خدا را که تأسّی به حضرت اعلی روحی له الفداء و اقتدا به جمال مبارک نفسی لأحبّائه الفداء نمودید، جام بلا نوشیدید و زهر اذیّت و جفا چشیدید به کمال روح و ریحان چوب و دگنک و ضرب و کتک نوش جان فرمودید هنیئاً مرئیاً این جام نهایت آرزوی خاصّان بود و این صهبا غایت خواهش اولیا ولی فیض اعظم و الطاف مبارک این تاج گرانبها را بر سر شما نهاد تا بدانید که چقدر مقرّبید و معزّز و یقین کنید که در ملکوت الهی عزیزید و در نزد عبدالبهاء یگانه دوست باوفا و علیکم البهاء الابهی.             ع ع


زمانی که نوه اش ( فرزند آقای غیب الله فروغی ) آقای پرویز فروغی که15 سال بیشتر نداشت روزی از جلسه تبلیغی به منزل باز می گشت که دشمنان امر مبارک با چاقو خواستند به او حمله کنند ولی آقای علی اکبر پدر بزرگ خود را در مقابل دشمنان قرار داد و بدون هیچ ترسی گفت اول مرا مورد حمله قرار دهید بعد نوه ام را ، که دشمنان متفرق شدند ، البته ید الهی محل شهادت نوه گرانمایه اش آقای پرویز فروغی را محلی دیگر در فیلیپین مقدر نموده بود .
درس شجاعت و شهامتش‌ زبان زد همگان بود .
علاقه زیادی به خواندن تاریخ امر مبارک داشت و هر بار که تاریخ امر و شجاعت و شهامت مومنین‌ را میخواند اشک از چشمانش جاری میشد . الواح و آثار زیادی را از حفظ میدانست و همیشه با چشمان پر از اشک تلاوت میکرد . ایمان او قوت روحش بود و تا آخرین دقیقه حیات قلبش به نور ایمان روشن و منیر بود .
جناب علی اکبر دارای 5 فرزند ( یک دختر بنام فاطمه نساء و 4 پسر بنامهای غیب الله ، قدرت الله ، رحمت الله و عبدالله ) می باشد .
ایشان در تهران در سال 1343 شمسی صعود نمودند و در گلستان جاوید طهران بخاک سپرده شدند و خانمش تا آخر الحیات یعنی سال 1341 در جاسب زندگی میکردند و در جاسب صعود نمودند و روح پاکش به عالم ملکوت صعود نمودند ، ایشان خانمی مومن و با محبت بود .
]]><![CDATA[حاجیه خانم زمانی و عبدالرزاق رزاقی]]>Tue, 13 Feb 2018 07:44:21 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/3558175Pictureحاجیه خانم زمانی همسر عبدالرزاق رزاقی
سرکار حاجیه خانم زمانی فرزند دائی ابوالقاسم و مادرش شوکت خانم و همسر او جناب عبدالرزاق رزاقی معروف به ادول بود. این خانم محترم از خانواده ای مؤمن و موقن در محله پائین کروگان روبروی خانه محبوبی ها چشم بجهان گشود. در نوجوانی پدر مهرپرور را از دست داد و در شانزده سالگی با جناب رزاقی ازدواج نمود و صاحب اولادهای نمونه ای گردید. دختران پری، مهری، پروین دخت، شهین دخت و پسران برومندی چون عزت الله، عزیزالله، شمس الله و حسنعلی بودند. ایشان خانمی مدیر و فهمیده و مؤمن و باکلاس و با تدبیر و مقاوم بود. آخرین اولاد او حسنعلی کودک بود که همسر خود را از دست داد. این شیرزن با چنان عقل و درایت که داشت با همکاری پسران برومندش همه را در ظل امر نشو و نما نمود و همه را بسر و سامان رسانید که الگوی احبای جاسب گردیدند. 
Pictureعبدالرزاق رزاقی
 هرگونه نعمت الهی در این خانم مشهود بود و وفاداری، صفا، استقامت و وفای به عهد و عشق به معبود او را سرمست نموده بود. اولین دختر او پری خانم با آقای ماشاءالله وجدانی ازدواج نمود و دارای چهار اولاد گردید و با همکاری شوهر که مردی با سواد و معلم بود منزل آنها همیشه جایگاه جاسبی ها بود و کلاسهای امری مختلفی برقرار بود و این خانم مهرپرور که نزد مادری که اسطوره زمان بود، تعلیم و تربیت یافته بود، عشقش خدمت به جامعه امریه و همنوع و همشهری بود و در جوانی او هم متأسفانه بسرطان مبتلا گردید که همین مادر با همکاری شوهرش و برادرش در منزل مادر تا آخرین لحظه حیات با چهره نورانی دنیای فانی را وداع گفت.
دومین دختر ایشان مهرانگیز خانم که با جناب آقای ربیعی از احبای اللهی اشتهارد ازدواج نمود و اولادهای شایسته ای تحویل اجتماع نمود. سومین دختر پروین خانم او هم با جناب ماشالله خداداد ازدواج نمود و چند اولاد نمونه دارد. این دو خواهر و همسران بحدّی عاشق امر و مطیع اوامر و احکام الهی بودند که هر دو به نقطه دور افتاده ای در گلدسته در جاده ساوه به نقطه مهاجرتی رفته و در آنجا چنان با حسن اخلاق و اعمال شایسته محبوبیت داشتند که حساب ندارد. کلام الهی را بگوش عموم اهالی آنسامان رساندند. این خواهران هم همسران خود را به حکمت الهی زود از دست دادند و مثل مادر خود اولادهائی مؤمن و مخلص و فعال و کاری و خادم تحویل جامعه دادند که هر یک در هر کجا هستند الگوی انسانیت و ایمان و فداکاری می باشند. فقط یک هدف دارند، زندگی سالم طبق دستور جمال مبارک و خدمت به عالم انسانی که سرلوحه کار این عزیزان است.
چهارمین دختر او شهین خانم که با جناب جعفری اهل اراک ازدواج نمود و او هم خادمی جان بر کف و ستاره درخشان است و اولادهای او در خارج کشور بخدمات امری مشغولند. اما پسرهای بی نظیر این خانم عزت الله خان رزاقی از جوانی به طهران آمد و خدمت عبدالله خان مهاجر به بنائی مشغول و معماری نمونه در ساخت و ساز گردید. مردی زحمتکش، خوش اخلاق، بذله گو بود و تا توانست به مادر و خواهر و برادرها خدمت کرد. زمانیکه صاحب خانه و زندگی گردید با خانم منیژه صادقیان از احبای اراک که او هم مانند همسر مؤمن عاشق است، ازدواج نمود و اولادهای خوبی دارند و در کانادا مقیم می باشند و با اولادها به فعالیت خالصانه مشغولند.
دومین پسر جناب عزیزالله که در وصفش قلم عاجز است که سخن به میان آورد، این ستاره درخشان وقتی به طهران آمد و مشغول کار شد و تحصیل و کسب و علم نمود در کارخانه رادیو شهاب که شرکت نمونه ای در ایران بود بخاطر اخلاق نیک او و درایت و باهوشی و مدیر لایق بودن، او رئیس کارخانه رادیو شهاب و مسئول کلّ خرید و فروش بود و کارگران و کارمندان با وجود این عزیز عاشقانه کار میکردند. ایشان هرکس که بیکار بود را سرکار می برد و به او خدمت میکرد. از جوانی در هر منطقه بود معلم تعلیم و تربیت و خادم برازنده امر جمال مبارک بود و از جوانی عضو هیئت تقویت امری جاسب بود. ایشان محبت را به کانون خانواده از مادر گرفته تا خواهر و برادرها می برد و از هیچ خدمتی دریغ نکرد. تا زمانیکه خواهران و برادران سر و سامان نگرفتند ایشان ازدواج نکرد و هدفش خدمت به خانواده و خلق و مجری اوامر احکام الهی بود. میتوان او را پاک ترین و گرانبهاترین مرد تاریخ جاسب از نظر ایمانی و استقامت و پشتکار و نجابت و خاکی بودن و صبور بودن نام برد. خوشبختانه بعد از اینهمه زحمت و درد و رنج و مریضی خواهر و فوت شوهر خواهران که مسئول بیشتر این کارها او بود، در پنجاه سالگی با خانمی مانند خودش مؤمن و مهربان از احبای مهاجر آذربایجان مراغه ازدواج نمود و خداوند 2 گل پسر به او هدیه نموده است که غبار خستگی از چهره او پاک شده و دلشاد است و در اقصا نقاط مشغول بکار و خدمات است.
سومین پسر، جناب شمس الله رزاقی است که مدت بسیاری خدمت جناب آقای عباس مهاجری مشغول کار بود و بعد از رفتن عباس آقا به خارج در شرکتی مشغول کار گردید و با خانم نسرین ترابی ازدواج نمود و دارای دو اولاد بسیار مؤدب و مهربان است. آخرین پسر، حسنعلی خان که او با خانم فرح زارعی از احبای همدان ازدواج نمود و از جوانی به خاطر تحصیل و مهاجرت رفته و او هم بسیار موفق است. اما نکاتی که در مورد حاجیه خانم رزاقی بسیار مهم است، ایشان در زمانی که در جاسب ساکن بود با آن چهره نورانی اش و وقارش و سوادش مرتب در جلسات برنامه های جالب اجرا میکرد. در جلسات ایام متبرکه اشعارهای امری را با صدا و لحن زیبا و دلنشین میخواند و دختران را تشویق به فراگیری می نمود و میگفت اشعار دست جمعی خواندن لطفی دیگر دارد. ایکاش دفتر اشعار او را بدست آوریم و به یاد او بنویسیم و دیگران هم بیاموزند.
حاجیه خانم، مرحوم پدرشان خانه ای که در جاسب بود را وقف امر نمود که فعلاً غلامرضا حدادی بعد از انقلاب تصرف عدوانی نموده است. در آن خانه درخت انگوری بسیار بزرگ دارای داربست بود که اهل محل از انگور آن بی نصیب نبودند. درخت تنومند سنجدی سر بفلک کشیده بطرف کوچه بود که در بهار عطر گل سنجد عطری به کوچه میداد و در پائین هر رهگذری از سنجد او استفاده می نمود. حاجیه خانم همسرش از خانم اولش سه اولاد به نام های جناب امرالله رزاقی و حوریه خانم همسر حبیب الله مهاجر و نرگس خانم همسر آقا کمال عظیمی داشت. این خانم محترم با آنها هم در نهایت محبت و صفا رفتار می نمود. این خانم باعث وحدت خوبی بود و چون همسرش پیرمردی بود و پشت سر هم بچه دار شده بود و یازده اولاد داشت، بشوخی عده ای شعر میخواندند، ازدواج با مرد پیر سبد بیار جوجه بگیر.
این خانم محترمه موقنه مربی خوبی برای اهل آبادی بود و هنوز هر کس در ده او را می شناسد، میگویند حاجی خانم واقعی او بود. با آن چهره تابناک نورانیش با زبان و کلام شیوایش در قلب همه جا داشت. در طول زندگی با تمام مشکلات دست و پنجه نرم کرد و فقط یک کلام می گفت اینهم حکمت الهی است. به دخترهایش میگفت جوان بودم شوهرم فوت کرد و به عشق او و بیاد او فقط هدفم تعلیم تربیت اولاد بود. حالا که شما دخترانم که خداوند خواسته و بنحوی شوهرهایتان به ملکوت ابهی صعود کردند، وظیفه تان سنگین تر است. درباره تعلیم و تربیت اولادها امیدوارم بتوانید راه حق را پیموده و موفق گردید که این چنین هم شد. جالب است تمام خانه های احباء که بعد از انقلاب ویرانه شد، خانه و اطاق این عزیز همینطور پابرجاسب و آقا محمد مسعودی در آن ساکن است و هر کس به آنجا وارد میشود، میگوید خانه رزاقی ها اینهم نعمتی است. حاجیه خانم از کودکی بچه ها را به آداب رحمانی عادت داد. حال در سطح دنیا ده ها نوه و نتیجه او قائم بخدمت اند.
حاجیه خانم زمانی (رزاقی) دو خواهر به نام های ماهیه و روح انگیز و دو برادر به نام حسینعلی و علی محمد داشت که علی محمد عزیز از نوجوانی اهل مطالعه و علم و خدمات امری بود و از هر کوششی در راه حق دریغ نمیکرد تا اینکه برحسب لیاقت او و رشادت و شهامت او در سال 1362 بدرجه رفیع شهادت نائل آمد و بدیدار محبوب خود شتافت. از ایشان سه فرزند به نامهای آرش و دو دختر به نامهای مریم و منیره بیادگار مانده است که همگی رهرو راه پدر و قائم به خدمات لایقه امری هستند. حاجیه خانم میگفت من کجا و برادرم کجا و همه به او میگفتند هرکس به گونه ای ایثار جان و مال می نماید. حاجیه خانم و کلیه وابستگان او همه به اعمال حسنه آراسته و حرف و اعمالشان یکی بود و واقف به اخلاق بهائی و عامل به آن بودند. هر بذری کاشته اند همه سبز شده است و همگی گلهای رنگارنگی هستند که یک گلستان بسیار زیبائی را تشکیل داده اند. هرگز چنین افرادی فراموش نخواهند شد چون از مقربین درگاه الهی بوده اند. نه از نداری نالیدند و نه از غم و اندوه و ستم و همیشه شاکر و با رخی شاد دعا و مناجات زیارت نمودند. 
]]><![CDATA[حبیب الله خان مهاجر وحوری خانم رزاقی]]>Mon, 12 Feb 2018 09:17:00 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/5248807Pictureحبیب الله مهاجر
قلم عاجز است درباره این اسطوره های زمان چیزی بنویسد چون اولادهائی که هر یک دریای علم و فضیلت اند و در خارج از ایران هر یک ستاره ای درخشان و قائم بخدمت امرالله هستند و نام او و اجداد او را تا ابد زنده نگه داشته اند. این حقیر چیزهائی که بیاد دارد را برحسب وظیفه می نویسم امیدوارم مقبول واقع شود.
حبیب الله خان مهاجر فرزند آقا محمد تقی و مادرش آغابیگم و همسرش حوری خانم رزاقی فرزند عبدالرزاق و نرگس خانم بود. جناب مهاجر و حوری خانم دارای 6 اولاد، سه پسر و سه دختر به نام های عباس، مؤید، منوچهر، مهوش، ناهید و مهناز بودند. عباس اولاد ارشد او با خانم ملیحه کیمیائی از احبای همدان از خانواده ای شایسته و بنام ازدواج نمود و ثمره زندگی او چهار اولاد به نام آرش، آرمین، نیلوفر و نغمه می باشد که همگی مانند والدین سالم و صالح و مؤمن و خادم نوع بشرند. آقای مؤید با خانم شهین آرانی ازدواج نمود و دختری رعنا و با کلاس بنام گلوریا خانم دارد که ستاره ای درخشان است. جناب منوچهرخان با خانمی آمریکائی بنام کرن ازدواج نموده است و اولادهایش ریکا، آمیلی و مایکل می باشد که همگی افتخار جامعه هستند. ​
Pictureمهناز مهاجری، حوریه مهاجری، مهوش مهاجری و ناهید مهاجری
مهوش خانم این درّ گرانبها با جناب بیژن یزدانی ازدواج نموده است و اولادهایش اوژن و مارتا می باشند. ناهید خانم با جناب عنایت الله روحانی ازدواج نموده است و ثمره زندگی او صهبا و شیوای عزیز می باشد و مهناز خانم با جناب رابرت ازدواج نموده است که دارای دو اولاد به نام سمیرا و نوید می باشند. این عزیزان یادگار با ارزش جناب مهاجر می باشند و هر یک ستاره ای درخشان و لؤلؤ و مرجانی در دریای بیکران امر مبارک می باشند، شمه ای از خاطرات این عزیزان دل و جان که نامشان همیشه جاودان بوده و حبّ آنها در قلبها در فوران و روحشان راهگشای همشهریان و همنوعان و دوستان می باشد.
حبیب الله خان چهارمین پسر از خاندان جلیل آقا محمد تقی مشهور و بزرگ مرد تاریخ کروگان جاسب می باشد که از کودکی همیشه حبیب الله خانم شنونده شجاعت و مردانگی پدر و صدمات و بلیات برادران و شاهد و گواه رشادت های برادران مانند آسیف الله و ضیاءالله و ذبیح الله که هر یک، یک مثنوی کتاب است، بوده است. درس بامرامی و مؤمنی و شجاعت و شهامت را از آن عزیزان آموخته بود. تمام همشهریهای جاسب واقف و آگاه بودند که ایشان مردی خوش قد و بالا، بلند قامت ترین مرد در آن ده بود. بیان شیوائی داشت و زحمتکش و کاری و مدیر و مدبر بود. در جوانی به عضویت محفل روحانی انتخاب میشود. بسیار ایده های خوبی را عنوان می کند چون به حسن اخلاق معروف و مشهور بود. ستاره درخشان و الگوئی از جوانمردی و شهامت میشود به همین خاطر او را به کدخدائی ده انتخاب می‌کنند. در داوری ها بی نظیر بود و در راه خدمت امری و پیشرفت امور همیشه پیشگام بود. همسرش حوری خانم که واقعاً خانمی مظلوم و ساکت و مؤمن و از شجره طیبه ای بود که باعث افتخار جاسب بود، سعی در تعلیم و تربیت اولادها می نماید و شش اولاد مؤمن و بی نظیر و با سواد و فعال تحویل اجتماع میدهد.
خانه جناب مهاجر اولین خانه در کروگان بود. او در جاسب کشاورزی و دامداری می نمود و کارهای او نمونه بود. مردی با گذشت، با سخاوت و رحم دل بود. تن صدای بلندی داشت و چنان ابهت داشت که وقتی راه میرفت زمین به او تبریک میگفت و کمتر مادری مثل او زائیده بود. البته کل طایفه مهاجری‌ها همه قد بلند و قوی هیکل و خوش بیان بودند. شخص دلیجانی که عکس های هفتاد سال پیش آنها را دیده بود میگفت واقعاً در آن زمان چنین شخصیت های با فرهنگ و با کلاس در کروگان جاسب بوده است و این افتخار جاسب است.
اولادهای جناب مهاجر که بزرگ شدند جهت تحصیل به طهران آمدند و عبدالله خان برادرزاده او که قاسم آباد را با یک زرتشتی شریک بود از عمو خواست که به قاسم آباد برود و در قاسم آباد ساکن شد و مباشر او و نماینده او بود. در قاسم آباد عضو محفل روحانی و فعالیت های زیادی نمود. در منطقه جاده ساوه همه او را میشناختند و فقط یک هدف داشت آن هم خدمت به امر و ترویج امرالله و تعلیم و تعلم اولادهای خود و دیگران بود. قاسم آباد جمع امری بسیار نورانی و فعالی داشت و قاسم آباد جاسب دوم شده بود چون عزیزانی مانند آقای جمال غفاری و قدرت الله فروغ و آقای فضل الله ناشری، اسماعیل اسماعیلی و عبدلی ها همه و همه با وحدت و مهربانی مشغول کار و خدمات بودند و جناب مهاجر مشوق همه بود که بچه ها درس بخوانند، معارف امری بیاموزند و راه صنعت و کار را سرلوحه زندگی قرار دهند و دنیای زیبائی بهتر از جاسب بنا نموده بودند. بعد از کار و زندگی و باغبانی مسائل امری در آن منطقه بطوری بود که مشوق اطراف هم بودند. جناب مهاجر در منزلی که سکونت داشتند این منزل در باغ بسیار بزرگی بود که تمام احبای طهران و فامیل خدمت ایشان میرفتند و باغ دلگشای همه بود. در سیزده بدرها شاید بیش از دویست نفر در آنجا سیزده را بدر میکردند و محل مناسبی برای دیدار و همدلی و همفکری و شادی همه بود. عده ای شاید عکس هائی از آن زمان دارند که دیدنی است.
جناب مهاجر خانه ای در امیرآباد خیابان سیدخت خریداری نمودند و به او پیشنهاد شد که با تجربه و تدبیری که دارد بیمارستان شماره 3 کمک در خیابان ایزنهاور (آزادی فعلی) مسئول انبار و مدیریت آن شود که ایشان پذیرفتند و جناب ذبیح الله ناصری را بجای خود در آن باغ بزرگ ساکن و مسئولیت ها را به او دادند او هم مانند جناب مهاجر مردی مؤمن و زرنگ و باتدبیر و امین بود و این باغ و خانه باغ دلگشای جاسبی ها بود. با حسن اخلاقی که جناب ناصری و خانمش داشتند، هرکس میرفتند از نظر معنوی فیض می برد و پذیرائی کامل میشد و شاد بر می گشت و هرچه در آنجا بود هدیه ای هم میداد.
خلاصه عبدالله خان مهاجر خدمت شایانی به همه کرده بود و جاسب دومی بود که متأسفانه در اوایل انقلاب این روستای عظیم و بزرگ که میلیاردها قیمت داشت در راه حق مصادره گردید و جاسبی ها هم از آنجا محروم گشتند. اما جناب مهاجر که اولادهایش یکی پس از دیگری دنبال علم و دانش رفتند، خیلی موفق بودند. او در بیمارستان بهترین خدمت را بدوستان و آشنایان می نمود. هرکس در آن بیمارستان وارد میگردید ملجاء و پناهی داشت چون مهاجری ها همه مانند حبیب الله خان خوشرو و خوش اخلاق و خادم بودند. جناب مهاجر همیشه بدیدن کسانیکه از جاسب آمده بودند و وضع مالی خوبی نداشتند میرفت و به آنها سرکشی می کرد و قوت قلب آنها بود و به همه میگفت شماها موفق میشوید بشرط آنکه حق را فراموش نکنید. این مرد نازنین و همسرش بحدّی مهمان نواز و دل رحیم بودند که ما کیف میکردیم به دیدن آنها برویم. جناب مهاجر همیشه میگفت دل به این دنیا نباید بست، این دنیا فانی است. فقط باید خدمت و محبت  کرد که خدا از آدم راضی باشد. خوشحال بود و میگفت ما مهاجری ها یک شانس داریم وقتی عزرائیل در خانه مان می آید به او نه نمی‌گوئیم و فوری میگوئیم برو برویم و خود او هم همینطور یک آن در سال 1346 صعود نمود و در گلستان جاوید طهران با چه احترامی به خاک سپرده شد. جنازه او در صندوق جا نمی‌گرفت. حیف از چنین افرادی که عمرشان کوتاه است. نصرت خانم خواهرش و برادرانش هم با یک سکته قلبی از این عالم رفتند. چه جلسه مفصلی برای او اولادها گرفتند.
اریخ جاسب بود و اولادهای او بی ن است و شرط آن است که با قلبی بدون توقع اجر با مزدی بسوی پروردگار بشتابیم و یقین داشته باشیم هرچجناب مهاجر محبوب قلوب بود و اسطوره زمان بود. نابغه ای در تاریخ جاسب بود و اولادهای او بی‌نظیر و بدیل هستند و نام او همیشه جاودان است و یادش گرامی.
در طول عمر یک نفر از او و خانمش کوچکترین خاطره بدی ندارد. در زمانیکه در جاسب بود و احباء در احمدآباد بودند مقدار زیادی گوسفند در اختیار جناب فتح الله ناصری گذاشته بود که قوّت قلب آنها و کمک آنها باشد و وقتی احمدآباد آبش خشک شد خانه و زندگی و املاک و باغ و باغات را به او داد که بکارد و تا اوایل انقلاب فتح الله ناصری در آن خانه و املاک بود. وقتی هم مصادره گردید در جای خانه جناب مهاجر که خراب کردند و خانه برادرانش، چندین خانه شیک و زیبا ساخته اند. هرکس که از آنجا میگذرد میگوید اینجا خانه مهاجری ها بود. زیباترین باغ و خانه متعلق به مهاجری ها بود که هر گوشه‌اش مبلغی است ثابت و صامت. تمام اهالی جاسب همه دهات از شخصیت و شجاعت و سواد و انسانیت آنها سخن به میان می آورند. واقعا محمد تقی کوه استقامت و شجاعت و بردباری و اولادهای دلیرش نعمتی برای اهل جاسب بودند. هزاران درخت از آنها بیادگار مانده است که ثمره دسترنج این عزیزان بوده است. تاریخ نشان داده و خواهد داد که مردان دلیر و مؤمن و شجاع هرگز نمرده اند. کارها و خدمات انسانی آنها و خدمت به نوع بشر که اهداف عالیه آنها بوده است. بازماندگان آنها در این قرن نورانی با علم و سواد و درایتی که دارند هر یک مصلح عالمند و خادم نوع بشرند.
اولین اولاد جناب مهاجر عباس آقای عزیز در جوانی در شرکت رادیو آگاه محبوبی مشغول کار میشود و مورد احترام همه قرار میگیرد و معروف و مشهور میشود. بعد از مدتی خود او با یکی از دوستان در خیابان منوچهری و لاله زار طهران مغازه ای میخرند و صفحه فروشی گرام و نوار کاست میفروشند و چون اخلاق بهائی داشتند مشهور و معروف میشوند و پس از مدتی که خوب ترقی می کنند در خیابان شاهرخ آن زمان میدان 240 اسفند که حال به میدان انقلاب معروف است، مغازه بسیار زیبا و بزرگی در سطح وسیع این کار را ادامه می دهند و چند کارمند بهائی را مشغول کار می کنند و همچنین در خیابان پهلوی سابق (ولیعصر فعلی) فروشگاه بزرگی خریداری می کنند و به خوشنامی معروف و مشهور میشوند و خیلی ها از آنها فیض میبرند.
جناب مهاجر دست و دل باز و نان رسان بود. چهره مظلوم و محبوب و دوست داشتنی و حسن اخلاق او چقدر دلنشین بود و همیشه یک هدف را با خانم محترمش دنبال میکردند، خدمت به عالم انسانی. از هیچ کمک به همنوع و خدمتی در راه امر فروگذار نبودند. در هر کار خیر که باعث پیشرفت جامعه بود، پیشقدم بودند. در این کارها با برادرش آقای مؤید هم شریک و سهیم بودند تا اینکه آقای مؤید با همسر باوفایش به مهاجرت در بروجرد تشریف برد و لوازم خانگی میفروخت و عضو محفل روحانی آنجا بودند و به خدمات امری نائل گردیدند. در آن سامان با ماهرخ خانم رزاقی دختر عمه اش و جناب سرهنگ درخشندگان که رئیس راهنمائی و رانندگی آنجا بود به خدمات شایسته ای پرداختند. ملّت بروجرد از وجود این عزیزان مؤمن و فعال فیض بردند. ستاره درخشانی در آن شهر بودند و همه شهر آنها را به خوشنامی می شناختند. با اعمال و اخلاق حسنه مزین بودند و نام حضرت بهاءالله را و عظمتش را بگوش خلق رساندند.
سومین پسر، جناب منوچهر مهاجری که تحصیلات عالیه نموده بود و استاد دانشگاه گردید. بعد از فوت پدر، مادر و خواهران را با خود به شیراز برد و در دانشگاه شیراز تدریس می نمود و خواهران هم تحصیلات عالیه نمودند. وجهه او در شیراز معروف و مشهور و عامل به خدمات بود و کلامش نافذ بود و ابلاغ امر الهی سرلوحه زندگی او بود و بعد که بخاطر ادامه تحصیل به آمریکا رفتند الگوی پاک و خالص و نابغه تاریخ ایرانی گردید و تاج افتخاری بر سر ما جاسبی ها نهاد و هنوز این نازنین علم و عرفان خود را به اهل عالم می آموزد و مصدر خدمات امری هست و خدمات او بدنیا و بنوع بشر قابل تقدیر است. بزرگ منشی و خاکی بودن و صبوری و انسان بودن این عزیز که هرچقدر بارورتر شده است سر او پائین تر است و افتخارش خدمت به خلق جهان و احباء است و خواهرانش هم یکی پس از دیگری در مهاجرت و تبلیغ امرالله بی نظیرند و الگوی انسانیت و بهائی کاملند. میتوان گفت بهائی یعنی جامع جمیع کمالات انسانی و در مورد کل این خانواده صدق می کند.
مهوش خانم، دختر ارشد این خانواده و با همسرش جناب یزدانی که هر یک بنوبه خود از نوجوانی آگاهانه تمام مطالب امری را حفظ نمودند و عاشقانه به خدمت امرالله پرداختند و زندگی خود را وقف مهاجرت در اقصا نقاط عالم بالخصوص در آفریقا نمودند و از هیچ کوششی دریغ نکردند و تاج وهاج بر سر جاسبی ها گذاشتند، به همه ثابت کردند که ای عاشقان جمال اقدس ابهی قدم ثابت بردارید و به نوع بشر خدمت نمائید. وقت تنگ است بپاخیزید و از غافله عقب نمانید. فقط خداوند شاهد و آگاه است که این خادمان امر جمال مبارک چه کرده اند، چه عشقی داشته اند. دل به مال این دنیای فانی نبسته اند و هرچه در توان داشتند عاشقانه در سبد اخلاص گذاشته و در راه حق گام های مثبت برداشته اند که ثمره اش نمایان است و تا سالیان دراز این بذرهای پاک کاشته شده ثمربخش خواهد بود.
واقعاً افتخار است در یک روستای کوچک این تعداد انسانهای بافضیلت و مؤمن در سطح عالم بخدمات شایسته ای مشغولند و میخواهند دنیائی پر از مهر و صفا و فا بسازند و خدمت بعالم انسانی نمایند و شب ظلمانی را به روز روشن مبدل سازند و ریشه جهل را از روی زمین بردارند و جهانی را گلستان نمایند. این عزیزان می دانند با همت دوستان و عامل بودن به احکام الهی وعده های حق همه تحقق پیدا می کند. این عزیزان همگی عامل به احکام الهی بودند و حرف و عملشان یکی بود. حق را خوب شناخته اند و میدانند چه ارث گرانبهائی والدین آنها به آنها داده اند. ارثی که هرگز تمام نمیشود بلکه روزبروز تعالی و ترقی او مشهود و هویداست. خدا روح جناب مهاجر و خانمش روحی خانم را همیشه شاد و مستبشر گرداند و زادورود او را در پناه حق محفوظ و مصون نماید.
افراد بصیر و آگاه و منصف از هر مذهب که با بهائیان جاسب آشنا میشوند یا آشنائی دارد یا با سایت سیارون آشنا میشود، میگویند این جاسب چه آب و هوائی دارد که چنین انسانهای باهوش و عاقل و باسواد و باتدبیر دارد. بعد از آگاهی پی می برند و آگاه میشوند که نسل آریائی اصیل و فهیم و ملتی درستکار و امین و خداپرست در آن خطه از زمان قدیم بوده است و همه مؤمن به خداوند یگانه بوده اند و این بهشت ایران که نامش جاسب است در زمانیکه انتظار به سر می آید و وعده های حق تحقق پیدا می کند مأمور الهی ملاحسین بشرویه با قدوم خود این منطقه را مزین میفرمایند و بشارات الهی و نغمه قدسی را سر میدهد و عده ای عاشق و منصف و مطلع به امر نازنینی که سالیانی دراز منتظر چنین روزی بودند به او ایمان آورده و در راهش مال و جان میدهند و حتی با خود شهادت به حقانیت این امر نازنین میدهند. ثمره ایمان آنها چنان نوه و نتیجه هائی هست که مانند جناب ملاحسین در اقصا نقاط دنیا کلام الهی را بیان می کنند و در قلب ها عشق بوجود می آورند. هرکس که کلام الهی را به سمع دیگران رساند مقام و منزلت همان ملاحسین را دارد. کلام حق در قلب پاک جای میگیرد و همین عزیزان جان بر کف و مؤمن و مخلص جاسب بودند که به دنیا ثابت کردند صلح بهتر از جنگ است. محبت و ایثار و وفا بهتر از خصومت و دشمنی و کبر و غرور است. همین افراد جاسب و امثالهم بودند که نعره برآوردند اگر میخواهیم دنیائی سالم و پر از مهر و صفا و وفا داشته باشیم باید وحدت عالم انسانی داشته باشیم. همه خوب آموختند که وحدت عالم انسانی از محیط خانواده شروع و با فامیل و همشهری و دوستان و شهر و روستا و مملکت توأم باهم دنیائی چون گلستان میشود. گرگ و میش از یک چشمه آب میخورد، ترک و فارس و عرب باهم برادر و برابر میشوند و همه خلق همدیگر را با دیده محبت مینگرند. آنوقت گرسنه و برهنه ای نمی ماند. ندائی که میگوید ای اهل عالم همه بار یک دارید و برگ یک شاخسار، عاشروا مع الادیان کلها بالرّوح و الرّیحان، هرکه شنید ندای حق را از نغمات حق بی بهره نگردید. تمام خلق عالم میدانند اعظم فیض الهی محبت است. امیدواریم همه با قلبی پاک به همدیگر عشق بورزیم و دنیائی زیبا برای خود و اهل عالم بپا کنیم و همه و همیشه برای روح امواتمان و بزرگانی که راه عشق و محبت و ایمان را به ما آموختند طلب مغفرت کنیم و به نسل جدید کلام الهی را انتقال دهیم که داروی درد هر بیماری است. خداوند انسانهای مؤمن و مخلص و سلیم و فعال را دوست دارد و هرگز بحال خود رها نمی کند. تا وقت باقی است همت کنیم که مدیون خلق ناآگاه نباشیم. قدم راسخ از ما و تأیید از خداوند منان است و شرط آن است که با قلبی بدون توقع اجر یا مزدی بسوی پروردگار بشتابیم و یقین داشته باشیم هرچه پیش آید حکمت اوست. 
]]><![CDATA[جناب اسماعیل اسماعیلی و افسر خانم یزدانی]]>Tue, 30 Jan 2018 14:46:50 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/3238943Pictureجناب اسماعیل اسماعیلی
آقا اسماعیل فرزند عزیزالله و مادرش خانم سلطان در سال 1306 در قریه کروگان جاسب در محلّه در پاچنار چشم به جهان گشود. مادری بسیار مؤمن و مهربان او را تربیت امری نمود و در سال 1333 با سرکار خانم ایران اعلائی ازدواج نمود، در همان شب خواهر خود عزت خانم هم با جناب عنایت الله اعلائی ازدواج نمود. عروسی هر دو در یک شب در محلّه پائین خانه عمو مهدی بود و ساز و نوائی بود. خیلی عروسی ساده و جالبی بود و اهالی ده همه جمع بودند. جناب اسماعیلی رعیت جناب ذبیح الله مهاجر بود و کشاورزی مینمود و بسیار قوی و زحمتکش بود. خداوند به او دو پسر بنام عین الله و لطف الله و یک دختر بنام توران عنایت فرمود. متأسفانه خانم او ایران خانم در سر زایمان آقا لطف الله چون  پزشکی در ده نبود و زمستان سردی بود، دچار خونریزی شدید میشود. آقا اسماعیل همسرش را به بیمارستان میثاقیه آوردند.
Pictureافسر خانم یزدانی(اسماعیلی)
بعد از چند روز روح پر فتوحش به عالم پرواز نمود. مادر آقا اسماعیل را لطف الله را به سختی بزرگ نمود تا اینکه این پسر رشد و نمو نمود و حال مردی لایق و با کلاس و مؤمن است. بعد از صعود همسر ایشان که شوکه شده بود و صبر و قرار نداشت و اعصاب و روانش بهم خورده بود، شبی که آبیاری میکردند با مرحوم مسیب یزدانی و عباس قربانی ایشان به پشت مرده شور خانه رفت تا آب را ببندد. به چشم او می آید که ایران خانم آنجا نشسته به او میگوید اسماعیل دست نزن به آب برو کنار و او فوراً غش می کند. وقتی مسیب و پسرش می بینند آب هنوز می آید و آقا اسماعیلی آب را نبسته است، میروند می بینند غش کرده و بیهوش است. فوری به خانه آقا سید میرزا آقا مرتضی خواهرزاده اش که قوی بود، میروند و او را می آورند و او را کول میگیرد و به خانه  می برند و با عطر و گلاب و هزار مصیبت بهوش می آمد و دوباره غش میکرد و این حالت تا آخر عمر او را ناراحت میکرد. در ده زندگی برایش جهنمی شده بود و تصمیم گرفت ازدواج نماید که بچه ها هم بی مادر نباشند. ایشان با افسر خانم یزدانی که خواهرزاده همسرش بود، ازدواج نمود. بعد از مدتی تصمیم گرفت به طهران بیاید. به طهران آمد و در اداره وزارت بهداری مشغول کار گردید و 30 سال خدمت کرد و بازنشست گردید. در این دوران در ایام بیکاری خدمت هدایت الله مهاجر، آنتن تلویزیون میساخت و نصب میکرد و خداوند به او دو دختر به نام های پروانه و افسانه و دو پسر به نام های پرویز و کیانوش عطا نمود. هفت اولاد او مؤمن و همه ازدواج نموده اند و هر یک بخدماتی شایسته مشغولند. خیلی زندگی برای او سخت بود و وقتی به گلستان جاوید طهران میرفت سر خاک ایران خانم اشک میریخت و از غم او گریه و ناله می نمود. ایران خانم در اثر نبود دکتر و سرمای زمستان ناکام از این دنیا رفت. مادرش قدسیه خانم همیشه چشمانش اشکبار بود و به داغ ایران خانم میسوخت. آقا اسماعیل خانه ای در خیابان طوس طهران سه طبقه ساخته بود که دو طبقه آن همیشه در خدمت احباء بود و کرایه خیلی ناچیزی می گرفتند. آقا اسماعیل و افسر خانم همه اولادها را امری بار آوردند و همه در هر محل و هر نقطه ای هستند معروف و مشهورند و خداوند رحیم و رحمان لطف الله نوزاد بی مادر و بی شیر را و عین الله بچه دلشکسته را توفیقی نصیبشان کرد که جوانان زحمتکش و نمونه و کارآمد باشند. با وحدت تمام باهم کار کرده و می کنند و همیشه موفق بودند. از سال 1395 مریضی و ضعف بر او فشار آورد و در خانه همسرش و بچه ها به او رسیدگی می نمودند تا اینکه در تاریخ بهمن 1396 جان به جان آفرین تسلیم نمود و روح ملکوتی او به عالم بالا پرواز نمود و در گلستان جاوید طهران با حضور جمعی زیاد از جاسبی ها و فامیل ها و همسایگان طبق آئین بهائی که آرزوی دیرینه او بود، بخاک سپرده شد و جلسه یادبودی هم برای ارتقاء روحش منعقد گردید. اینجاست که امتحان الهی برای بازمانده ها سخت است. نورالله برادر او نه با خود زمینی برد و نه لذتی از دنیا برد. فقط به خسران الهی دچار گردید و اولادهایش هم بلاتکلیف هر کدام سردرگم و از زندگی و اجتماع منزوی و بدور و جایگاه همه را این پدر که ضعف ایمانی داشت و فقط به مادیات فکر میکرد، خراب کرد. ولی برادرش آقا اسماعیل عاشق جمال مبارک بود و سرافراز با خیال راحت از این عالم رفت و یادش و خدماتش و زحماتش و استقامتش همیشه در قلب ها باقی است و اولادهایش از نعمت روحانی برخوردار و هر یک ستاره ای درخشان اند. پس خوشابحالش، روحش شاد و یادش گرامی و باید از خانم محترمش افسر خانم یزدانی که در نهایت مهربانی از او مواظبت کرد، تشکر نمود و به اولادهایش که به او خدمت کرده اند، گویند:
" دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ         ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ.​" 
خداوند همه را حفظ کند و به امتحان نیاندازد و اگر انداخت مقاوم باشیم که شرمنده آستانش نشویم. 
سر انجام افسر خانم یزدانی پنج ماه بعد از صعود همسر مهربانش جناب اسماعیلی در تاریخ پنجم تیرماه ۱۳۹۷ دار فانی را وداع گفت و به عالم بالا پرواز نمود ... 
وبسایت سیارون بدینوسیله به بازماندگان ایشان تسلیت گفته و ابراز همدردی مینماید و برای آنها طلب، صبر و شکیبایی نموده و آرزوی ترفیع درجات روحانی برای این عزیز روحانی مینماید.
روح هر دو این عزیزان شاد و قرین رحمت الهی

]]><![CDATA[حاجیه خانم رزاقی و همسرش میرزا فضل الله وجدانی]]>Mon, 04 Dec 2017 08:17:51 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/12331254378Pictureحاجیه خانم (ننه آغا) و نوه او پوران خانم
حاجیه خانم یکی از دختران شایسته و لایق جناب استاد علی اکبر و بی بی جان خانم و میرزا فضل الله وجدانی فرزند زین العابدین از دو خانواده نامدار و مؤمن بودند و وقتی ازدواج می نمایند حاجیه خانم دارای فضل و کمالات و دانشی بود که کمتر کسی با او مطابقت داشت و وضع مالی آنها هم بسیار عالی بود. در محله بالای کروگان خانه اجدادی او بسیار عالی و دارای چند اطاق و دو طبقه بود. داخل حیاط حوض آبی بود که آب از یک طرف می آمد و از طرف دیگر خارج میشد. داخل حیاط چند درخت سیب و انگور بود که همه را داربست کرده بودند و بعضی از شاخه ها را بطرف طبقه دوم کشیده بودند. وقتی انگورها میرسید چقدر زیبا بود و این خانم محترم از این نعمت خدادای به همسایگان و اقوام مرحمت می نمود. پشت سر این خانه باربند و طویله و توالت هر نوع بود. خداوند به آنها چهار اولاد پسر به نام های فتح الله، شکرالله، حبیب الله و ماشاءالله عنایت فرمود. فتح الله اولاد ارشد، نزد جناب فردوسی و دکتر محمودی کسب فیض کرده بود و در محضر والدین راه و رسم زندگی و دین و آئین و سواد را آموخته بود و در کارهای کشاورزی کمک کار پدر بود و پدر و مادرش برای او خانه ای دو طبقه در پشت خانه خود ساختند. در ساختن خانه وحدتی برپا بود. فتح الله و شکرالله یکی خشت می مالید و یکی سنگ و چوب می آورد. 
خلاصه خودکفا خانه بسیار زیبائی که طبقه بالای آن از شمال و جنوب و شرق و غرب دشت را میتوان مشاهده نمود، ساختند. مدّتی در این خانه آقای دکتر علیخانی طبابت می کردند و در آن زمان شکرالله اولاد دومی به خدمت سربازی میرود و دو سال خدمت در جنوب ایران که دارای نخل های خرما بود و گرمای فراوان و با جناب سید رضا جمالی پسر عمه‌اش خدمت بوطن می کنند. یکی از تعالیم حضرت بهاءالله که خدمت به وطن و آبادانی وطن است، این جوان رشید انجام میدهد. اینطور که میگفتند ایشان بسیار مریض میشود و خون دماغ فراوان می شود یا به قولی توی سر او بخاطر اعتقاداتش زده اند و در هر صورت در جوانی در لباس سربازی صعود می نماید. در آن زمانها جاده آسفالتی نبود و نه ماشین و نه هواپیما و تلفنی، بوسیله جناب جمالی و دوستان ایشان به خاک سپرده میشود. خاطره تلخی که هرگز فراموش نشد و نمی توان تجسّم کرد که بر این والدین چه وارد گشت و همه مردم آبادی به آنها تسلیت گفتند. جوان مثل پایه دیوار رفت ولی برنگشت. حتی والدین نتوانستند قبر او را زیارت کنند. به حرف راحت است ولی به عقل سلیم خیلی دشوار است. این والدین تنها کاری که می توانستند انجام دهند برای او خیرات و مبرّات و دعا و مناجات بخوانند. این پدر از غم اولاد افسرده خاطر و مادر هم همیشه برایش غریبانه میخواند و اشک میریخت.
فتح الله با ایران خانم، دختر استاد ارجمند معنویات، جناب دکتر محمودی ازدواج نمود. مدّتی در جاسب ساکن و بعد به طهران عزیمت نمود و در فرودگاه مهرآباد مشغول کار گردید. ماشاءالله اولاد سومی هم پس از شش کلاس درس که در جاسب خواند، والدین او را به طهران برای تحصیل فرستادند چون آقای رفرف مشوق او بود. جناب وجدانی مرتب زمین ها را فروخت و مقداری کمک فتح الله کرد و کمک هزینه تحصیل ماشاءالله که او هم درس خواند و معلّم گردید و در جوانی با دختر دائی خود پری خانم رزاقی ازدواج نمود و بسیار خدمات ارزنده ای در امر انجام داد. چندین سال معلّم درس اخلاق و عضو لجنات و محافل و نظامت بود و خلاصه کلام والدین به آرزوی خود رسیدند که اولادشان تحصیل کرده اند.
اما حیف است که ذرّه ای از خصوصیات اخلاقی و صفات انسانی این خانم محترم به تحریر نیاید. ایشان کوه استقامت و شجاعت و همیشه راضی برضای الهی بود. این خانم طوری تربیت شده بود که بسیار دعا و مناجات از حفظ بود و آثار امری را بهتر از باسوادان می دانست. حق را خوب شناخته بود و معلّمی برای خانم های کروگان جاسب و اسطوره و الگوی زمان بود. هر وقت دلش میگرفت این بیان مبارک را زمزمه میکرد”آنچه کند او کند ما چه توانیم کرد“. دو قطره اشک میریخت و میگفت بیاییم یک مناجات بخوانیم. بیشترین مناجات ها ای منجذبان جمال ابهی، ای متوجه الی الله، هوالمشفق الکریم، الها کریما رحیما، الها معبودا مقصودا، ای خدا پر عطای ذوالمنن، مثنوی های جمال مبارک و مناجات حضرت ولی امرالله که اغنام تو هستیم محافظه نما، ربّنا ملاذنا، ربّنا وفقنا و ... و ده ها ذکر و مناجات حفظ بود و به همه سعی میکرد یاد بدهد. روحش شاد چهره اش بسیار نورانی بود و هیچ یک از آشنایان او را از یاد نبرده اند.  
وقتی اولادها به طهران رفته بودند املاکش را به حسین و سلطانعلی رفیعی داده بود میکاشتند و نصف عایدات را می بردند. بیشترین املاک را که فروخت به احباء فروخت. چاره ای نبود و حقوق و درآمدی نبود و این رعیت ها که ملک را میکاشتند، حاجی خانم به آنها میگفت شما میدانید شوهرم مریض است اگر بداخلاقی کرد به خاطر من کوتاه بیائید. سلطانعلی خواهرزاده میرزا فضل الله بود. این خانم محترم عشقش جلسات و خدمت صادقانه به هم نوع بود. وقتی جلسه میگرفت ما بچه ها کیف میکردیم و غیر از دعا و مناجات، برنامه خوردنی و پذیرائی در خانه ای شیر زن فراوان بود. همیشه میگفت بذات حق اگر نخورید ناراحت میشوم. چقدر برگه زردآلو و قیسی و سنجد و مغز بادام و گردو و جوز قند و خرما روی کرسی وسط اطاق قرار می داد. آخرالعمر هرچه می ماند یک مشت به هر بچه میداد و میگفت جیبت کن. آن زمان‌ها جیب کت را کیسه می گفتند.
یاد دارم شب ۶ قوس بود، جلسه منزل او بود و برف فراوانی آمده بود. خانه او گوش تا گوش نشسته بودیم، دو ردیف پدر و مادرها نشسته و ما بچه ها جلو آنها نشسته بودیم و شروع کردند با اینکه ۹ مرتبه سُبحانک یاهو یا من هُوَ هو یا من لیس احدٌ الّا هو را بخوانند. اولین بار بود و ما ۶-۵ ساله بودیم و آنقدر هم صدا و زیبا خوانده شد که ما بچه ها گفتیم دوباره بخوانیم و جمع قبول کردند و دو مرتبه خواندیم. از ذوق و شوق همه را حفظ کردیم و جناب آقا احمد محبوبی و جناب جمالی توضیح دادند که این دعا را در سیاه چال طهران حضرت بهاءالله دست جمعی می خواندند که ناصرالدین شاه در کاخش میشنود. ای خدا چقدر لذت بخش است و کلام الهی چقدر دلنشین است وقتی با صوت و قلبی پاک بخوانی. بیاد دارم صبح اول عید رضوان در جاسب انتخابات محفل انجام می گردید و در ده رسم بر این بود اعضاء محفل که انتخاب میشدند، جشن و سروری در ایام عید رضوان بود که انسان به وجد و طرب می آمد. محفل روحانی و احبای جاسب که حقوق بگیر نبودند که ماهیانه حقوق بگیرند در مهر ماه که حاصل و محصول جمع آوری می گردید هر مبلغ که در توان داشتند کمک به صندوق خیریه یکجا و در دو نوبت می نمودند. حرف و عمل همه یکی بود و خانواده به خانواده از همان عید رضوان تقبل می کردند. مثلاً امسال بنده ۱۰ تومان خواهم داد و هر کس مبلغی عنوان میکرد و منشی می نوشت. خوب بیاد دارم مبلغی که این خانم تقبل کرد بی نهایت زیاد بود و شاید به اندازه ده نفر بود که همه تعجب کردند. ایشان فرمودند در راه جمال مبارک هر چقدر انفاق و کمک کنی همین به انسان مانده است. هرچه خوردی و خرج کردی که حساب نیست، در راه جمال مبارک خرج کردن مهم است. در آن زمانها مثل حالا صندوقی نبود که کسی  نداند چه کسی چقدر محبت کرده است ولی خوشا آن قلبهای پاک، خوشا آن ایمان های خالص.
ایشان دوازده نوه و ده ها نتیجه دارد و خون این خانم محترم در رگ همه است و همه مؤمن و مخلص و خادم و خدمتگزار و باهوش در هر کجای عالم هستند. روح پر فتوح و ملکوتی حاجی خانم و پدر بزرگشان راهگشا و راهنمای آنهاست. دقیقاً ۱۱ سال داشتم و خانه ما کنار هم بود. شب ها با مادرم به منزل او میرفتیم و یا او به منزل ما می آمد و خواهری به نامه عمه گوهر داشت که او هم جوهر ایمان و ایقان و جوهر تقدیس بود. با یکدیگر زیر کرسی گاهی قصّه های قدیمی می گفتند که خیلی آموزنده بود و گاهی هم از امر و پیشرفت امر و آینده امر و صدمات و بلایای وارده به احبای الهی تعریف میکردند. این دو خواهر شروع کردند به بنده و مادرم نماز را یاد بدهند. اول وضو و بعد نماز را ظرف یک ماه یاد گرفتم و مادرم همینطور و وقتی من درست می خواندم، میگفتند آفرین و اگر اشتباه بود با لبخند تذکر صحیح می دادند و از جیبش شکلات یا مغز گردو و برگه به من می دادند. چه عشقی داشت، فدای روح پاکتان چقدر انسان بودید.
چند مطلب است که نسل جدید نمی داند ولی حیف است گفته نشود و جاسبی ها و شجره آنها ندانند. کارهای شایسته و انسانی و خدمت کردن به هم نوع که یکی از تعالیم الهی است، بوسیله این خانواده از زمانیکه فتح الله و همسرش و ماشاءالله به طهران رفتند و تابستانها به جاسب می آمدند، انجام میشود. خانه این عزیزان همیشه در اختیار مسلمان و بهائی بود که ساکن میشدند و دیناری کرایه نمی گرفتند و خوشحال بودند که سرپناهی برای خلق خداست. زمان قدیم حرف مذهبی و دشمنی اصلاً وجود نداشت و بیاد دارم اوایل که حسین رمضانی و افسر خانم صادقی ازدواج نموده بودند چند سال اولیه را منزل وجدانی ها بدون دیناری کرایه می نشستند. حتی همین حاجی خانم به بچه هایش که کوچک بودند شکلات و نخودچی کشمش می‌داد. بعد آنها که خانه خریدند چندین خانوار در آنجا ساکن شدند و آخرین نفر آقا مرتضی محمدی و همسرش مهری خانم یزدانی تا زمان سرگونی از جاسب آنجا مقیم بودند. چهره نورانی و زیبای حاجی خانم را اکثراً بیاد دارند که چه خانمی، چه خادمی و چه کدبانوئی بود.
یکی از کارهائی که انسانی بود و کار هرکس نبود و این زن و شوهر در آن ده کوچک باتفاق همدیگر انجام میدادند، این بود که جناب میرزا فضل الله تاجری بود که لوبیا و نخود و گردو و بادام و هرچه مردم داشتند میخرید و به کاشان و قم میفروخت و در داخل خانه اش اطاقی را به نام اطاق عطاری را تاقچه تاقچه یا بقول معروف قفسه درست کرده بود و مایحتاج آبادی را از کاشان و روستاهای دیگر مثل کله جار و جوشقان جهت رفاه و آسایش اهل آبادی می آورد و خانمش حاجی خانم طبیب گیاه درمانی بود. خوب بیاد دارم ده ها شیشه دربسته و قوطی های حلبی دربسته بود و در آنها هر دارو و یا چیزی را جدا جدا می گذاشت و روی آنها را می نوشت. یاد دارم چسب که نبود درخت بادام یا زردآلو از ساقه اش قلمبه چسب بیرون می آمد. آنها را ایشان خیس میکرد و قدری روی شیشه می مالید و نوشته نام هر چیز را می چسباند مثل داخل این شیشه‌ها یا قوطی ها، ترنجبین، گزنگبین، اوستاقدوس، چهار شیرینی، دارچین، بومادران، چهارگل، پرسیاوش، جوش شیرین، نبات، گل گاوزبان، گَرد گزنه، شیرین بیان، گل ختمی، گل سرخ، عناب، سه پستان و ده ها جنس داروئی دیگر که این خانم می دانست و می دانست برای تب و لرز چه چیزی خوب است و برای سرماخوردگی چه چیز خوب است. در ضمن قند و چائی و شکر و نبات و هل و حلوا و ارده شیره و حبوبات و نقل و شکلات نخودچی و کشمش و خرما و همه مایحتاج مردم از قبیل قرقره، نخ و کش شلوار را تهیه می کردند و به همه نسیه میدادند تا پائیز مردم بدهی را میدادند. حتی نفت آبادی را میرزا فضل الله می آورد و این خیلی کار مهمی بود که این خانواده خدمت به مردم می کردند امّا چون آقای وجدانی به واران و هرازجان و زُر هم رفت و آمد و معامله داشت و با قاطر و الاغ رفت و آمد میکرد و جنس میخرید و میفروخت و در حومه کاشان و جاسب تاجر معروفی بود. روزی در ده زُر عدّه ای نادان و جوان به او کیش کیش می کنند و فحش می دهند، میرزا فضل الله وجدانی قدری هم شمرده و ادبی صحبت می کرد، به جوانان می گوید بنده سگ نیستم که به من کیش کیش میکنید. والدین شما را ادب نکرده اند بجای سلام بی ادبی نکنید. یکی از این نادانان سنگی بر میدارد و بر سر او میکوبد و عدّه ای کتک مفصّلی به او می زنند. این کار ناشایست و داغی که بابت شکرالله دیده بود باعث شد تا آخر عمر فراموشی پیدا کند و دیگر نتوانست کار کند و خانمش تا آخرین روز این مرد، نهایت مهربانی و دلسوزی را برای او کرد و همیشه میگفت زن و مرد در شادی و غم باید یار و یاور یکدیگر باشند و چقدر تمیز و مرتب زندگی آبرومندانه ای داشتند. وقتی مریضی همسر شروع گردید و دیگر کسی نبود که عطاری یا مغازه ایشان را جنس برایش جور کند این خانم محترم به آقای عبدالحسین یزدانی و خانمش گفت و همه این اجناس را به آنها داد و عبدالحسین و خانمش تا آخر عمر این کار خداپسندانه را انجام دادند.
عقل ناقص این عبد بی مقدار میگوید چنین خانواده محبوبی و خادمی و انسانی که تا جان داشتند خدمت به خلق کردند، مقام شهید را دارند و در بهشت جای دارند. این عزیزان معلّمی برای ما بودند و خیلی چیزها از این عزیزان آموختیم و این عزیزان در مقابل، هر صدمه و بلایا تحمل نمودند و شاکر خداوند بودند. بعد از صعود جناب وجدانی تا زمانیکه حاجی خانم توانست در جاسب ماند و در آخر عمر منزل فرزندان با مظلومیت و نجابت و روحانیت زندگی کرد و جان بجان آفرین تسلیم نمود و زاد و رود او در اوج عزت و رفعت و ایمان چه از نظر مالی و معنوی بوده و هستند و کاشت این عزیزان را درو می کنند و در هر نقطه از جهان بالخصوص ایران ستاره های درخشانی هستند که هرگز غروب نخواهند کرد. این مطالب شاید خسته کننده باشد ولی حقیقتی است از مؤمنین که چقدر عاشقانه راه خدمت و هم نوع دوستی و صداقت و راستی را به ما آموختند و هرگز شکوه و شکایت ننمودند و آرزوی قلبی شان رضای حق بود. روحشان شاد و یادشان گرامی.
انسان وقتی خود را خوب شناخت و ایمان به آخرت داشت که چرا بدنیا آمدیم و به کجا خواهیم رفت، خوب است آدمی جوری زندگی کند که آمدنش چیزی به این دنیا اضافه کند و رفتنش چیزی از آن کم. حضور آدمی باید وزنی در این دنیا داشته باشد. باید که جای پایش در این دنیا بماند. انسان خوب است انسان بماند و انسان‌تر از دنیا برود. نیامده ایم تا مال جمع کنیم، آمده ایم تا ببخشیم. آمده ایم تا عشق را، ایمان را، دوستی و محبت را با دیگران قسمت کنیم و دست پُر و غنی از این دنیا برویم. آمدیم تا جای خالی را پر کنیم که فقط و فقط با وجود انسانهای مهربان و هم نوع دوست پر میشود و بس. این دنیا نمایشی بیش نیست. دنیا سرابست و مال دنیا وبال آن و تا می توانیم خدمت به عالم انسانی کنیم. جمیع خلق را دوست بداریم و به جمیع بشر مهربان باشیم. در حدّ توان از نظر فکری، عقلی و مالی به هم نوع کمک کنیم و زلزله بر ارکان خود بیاندازیم و بگوئیم تا توانی در خدمت خلق خدا بگوش آگاه باشیم و با دیده خطاپوش دیگران را ببخشیم. وقتی پیرمرد و پیرزنی نه بخاطر درآمد بلکه بخاطر خدمت به عالم انسانی و خدمت به هم نوع در دهات چنین خدمت ارزنده ای انجام میدهد چرا ما ملاقات دوستان نرویم؟ چرا در غم و شادی یاور یکدیگر نباشیم؟
حضرت بهاءالله بزرگ زاده ای بی نظیر، از همه چیز گذشت و اینهمه رنج و بلایا و حبس و تبعید را تحمّل فرمود ولی گنج عظیمی برای ما به ارث گذاشته است. خوشابحال کسی که قدر این گنج را بداند و بین لایقین این گنج را تقسیم کند که همه فیض ببرند. ما باید جهان بین باشیم نه خودبین. چه نیکوست حال کسانی که همیشه فکر ترقی و تعالی و پیشرفت و کمک به هم نوعان هستند. این مطالب شاید خوش آیند نباشد ولی همه با چشم سر دیده ایم و شاهد و گواه بوده ایم که وقتی با حکمتی غضب خداوند باعث میشود، جائی زلزله می‌آید و خانه و کاشانه های افراد مثل ما خراب میشود یا سیل و طوفانی همه چیز را در خود خراب میکند، فوراً بفکر کمک مالی دسته جمعی می افتیم تا جمعی را از بدبختی نجات دهیم. ولی اینکار خدا پسندانه و عالی است ولی خداوند چیز دیگری از ما می خواهد. در زمانیکه زلزله و سیل و حوادث نیست با فکر آزاد بنشینیم تفکر و تعمق کنیم که چه میشود کرد که رفاه و آسایش هم نوعان بیشتر شود و چرا اینطور شده است. عده ای از گرسنگی و فقر پوست استخوانند و عدّه ای از سیری می ترکند و خدا و همه چیز را فراموش کرده اند و فکر می کنند هنر آنها بیشتر بود امّا غالفند که در این دنیا ما همه به امتحان افتاده ایم. باید افکار با افکار روشن دور از هر پلیدی و خودخواهی باشد و ببینم حق از ما بندگان خود چه خواسته است. خداوند بخشنده و طلبکاری است که نه چک و نه سفته و نه رسیدی از بندگانش دارد و خیلی محترمانه بدون اینکه متوجه شویم هرچه بما داده است را از ما میگیرد و آخر لخت و عور بسوی او میرویم. در مقابل چنین خدائی که اینهمه عقل و هوش و سلامتی و مال و منال و هرچه هست به ما داده، برای او چه کردیم؟ آیا دستورات او را اجراء کردیم؟ آیا شکر او را بجا آوردیم؟ آیا با خلق او مهربانی کردیم؟ پس تا دیر نشده مؤمنین به آئین نازنین جمال اقدس ابهی لحظه ها را از دست ندهیم تا بلکه با دست پر از عالم برویم و نام نیکی بر خود بر جای بگذاریم و در پیش پروردگار رو سفید باشیم نه شرمنده. وقت تنگ است همت کنیم محبت و محبت و خدمت.

]]><![CDATA[آقا شمس عظیمی]]>Mon, 20 Nov 2017 08:33:47 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/5748615Pictureآقا شمس عظیمی
قا سید شمس الدین عظیمی در سال ۱۳۰۵ شمسی در محله بالای کروگان جاسب چشم بر جهان گشود و ستاره درخشانی در خاندان عظیمی ها گردید. پدر بزرگوار ایشان سید جلال عظیمی و والد گرامی او سرکار جهان خانم اخوّت اهل واران و از بستگان نزدیک دکتر محمد شکوهی بود. با آمدن این طفل زیبا، والدین چون گل شکفتند و در چهره این طفل نوری دیدند و امیدوار شدند که بزرگترین نعمت الهی که اولاد خوب و سالم است، نصیبشان شده است. جناب آقا شمس عظیمی تک فرزند پسر بود و فقط بعد از او خداوند خواهری به او به نام قمر هدیه کرد که یاور و پناه برادر بود. آقای عظیمی نوه عزیز و بزرگ خانواده بالخصوص مادربزرگش نوش آفرین خانم که خانمی لایق و فرهیخته و با شخصیت بود و جزء شجاع ترین بانوان جاسب محسوب میشده است.
جناب عظیمی در کروگان جاسب تا کلاس ششم درس خواند و باتفاق و راهنمایی فاضل ارجمند جناب رفرف، شوهر عمه او خانم صدیقه عظیمی و عموهای گرامی اش به طهران تشریف بردند و چون در کودکی پدر مهرپرور را از دست داده بود و در آغوش مادرش و اقوام مهربان خوب تربیت شده بود و از کودکی راه صبر و استقامت و ایمان و خداپرستی را آموخته بود و با ادب و شخصیت خاص بزرگ شده بود که چهره نورانی و اخلاق نیک او مورد پسند همگان بود. در طهران هم درس خواند و آثار و الواح بسیاری مطالعه نمود و نزد بزرگان و اساتیدی راه و رسم بهتر زندگی کردن و کاسبی کردن و معاشرت را آموخت و الگوئی بشمار می آمد که افتخار هر جاسبی بود. بقول خودش از کودکی حبّ طلعات مقدسه و پرستش خدای متعال در قلبش نقش بسته بود و با تلاوت دعا و مناجات و خدمات امری و خدمت بخلق هرگز غباری نتوانست در قلب او رخنه کند. این بزرگوار در جوانی با بهائی های کلیمی نژاد که همه در کار داروسازی نقش داشتند و با پزشکان مشهور سر و کار داشتند، توفیقی نصیب او گردید که در شرکت های داروئی و پخش دارو کار کند و خودش از سهامداران و تولیدکنندگان باتفاق دوستان معروف و مشهور گردد. در آموختن زبان انگلیسی و معارف عالی و علم کوشا بود و با همه پیشرفت هائی که داشت خدمت به اقوام و خانواده را هرگز از یاد نبرد. در سال ۱۳۳۰ با سرکار خانم فخر اعظم نجف آبادی فرزند سید مصطفی نجف آبادی ازدواج نمود و صاحب چهار اولاد نازنین به نام های سامان، سعید، شهرام و مژده گردید که همگی در ایران درس علم و ادب و ایمان را از والدین آموختند و ستاره درخشانی گردیدند. خانم محترم او پدرش از ملاکین و ثروتمندان نجف آباد بود که در خانی آباد طهران هم یک دانگ از شش دانگ زمین های خانی آباد برای سید مصطفی نجف‌آبادی پدر  خانم آقا شمس عظیمی بود  و بقیه متعلق به خانواده دکتر علی محمد ورقا ایادی امرالله بود که قبل از انقلاب شهرسازی گردید ولی این خانم محترم و همسرش فقط احترام کامل به آقای سید مصطفی نجف آبادی داشتند و دیناری چشم داشت به ثروت او نداشتند چون خداوند بحدّ وفور به آنها همه چیز داده بود. مال و منال و عقل و هوش و ذکاوت ایمان و اولادهای خوب و اخلاق نمونه که نصیب هرکس نمیشود. جناب عظیمی با اینکه از کودکی از جاسب به اتفاق مادر و خواهر به طهران آمده بود در دهه 1340 باتفاق عموهایش تصمیم گرفت خانه پدری را خراب و خانه ای نوساز و آبرومندانه بسازند و این کار را انجام دادند و او اولین جاسبی که از جاسب به طهران آمده بود و فکر عمران و آبادی و ترقی ولایت و خانه اجدادی بود. این عزیزان بودند که باعث افتخار همه جاسبی ها بود و تابستان ها که جاسب می آمدند شور و نشاطی و سروری بود. فامیل هایش که مسلمان هم بودند با ایشان خیلی صمیمی و یکرنگ بودند و وحدت عالم انسانی در بین آنها جای بود. باغ بزرگی بنام باغچه رشیده بالای ده که باغی پر از میوه بود، خریدند و درب این باغ بروی همه باز بود که از میوه آن استفاده کنند. خانواده عظیمی ها همیشه مورد تأیید و احترام جامعه جاسب بودند. جناب شمس الدین عظیمی در کارهای خیر و عام المنفعه پیشگام بود و افتخارش این بود که کار مثبتی برای عموم انجام گردد و گوشه ای از این کارهای خیر او بگیرد. هر وقت راجع به حمام جاسب یا هرکار خیری که او متوجه می گردید بی نهایت کمک مادی و معنوی و مشورت انجام میداد. جناب نصرالله امینی و دوستش خدمت ایشان در آریاشهر طهران که الان صادقیه نامیده میشود، خدمت ایشان میروند. پس از پذیرائی کامل خانواده او و مادر مهربانش که دریای انسانیت و مهربانی و وقار بود، جناب امینی باو گفته بود که احباء که بیشتر جاسبی هستند، زمینی در اسفندیار خانی تهیه کردند که حظیرةالقدس جهت جلسات و اذکار ساخته شود چون خانه ها کوچک است. ایشان بدون کلامی حرف دست چک را برداشته بود، چک سفیدی را امضاء نموده بود و فرموده بود هرچقدر کسر داشتید در این چک مرقوم بفرمائید. آقای امینی اصرار کرده بود خیلی ممنون ولی مبلغ هدیه یا تقبّلی را بنویسید ولی او گفته بود هرچه دارم متعلق به حق است. هرچقدر لازم بود بنویسد و به هیچ کس هم نگوئید چون بنده یکعمر دوست داشتم در راه حق ولی گمنام خدمت کنم. جناب عظیمی و خانمش به جناب امینی میگویند این افتخاری است که ما هم جزء خریداران حسن یوسف باشیم آیا این عزیزان افتخار جاسب و جاسبی نیستند؟ امیداوریم افراد مؤمن و انسان دوست که بسیارند، از چنین افرادی بیاموزند و یقین بدانند خداوند اجر آنها را چند برابر میدهد که آنقدر خالصانه و صادقانه و بی ریا با قلبی پاک کمک و انفاق می کنند. پدر خانم آقای عظیمی و برادر خانمش و اقوام همسرش می گفتند تمام جاسبی ها مورد احترام ما هستند که چنین نازنینی نصیب ما شده است و خانم جناب عظیمی دختر آقای علی اسماعیل جاسبی را برای پسر عمویش خواستگاری کرد و ازدواج نمود و همیشه می گفت همه خوبند ولی احبا و مسلمانان جاسب خیلی صاف و ساده و اهل زندگی و درستی و صداقت و وفا دارند. این مطلب خیلی مهمّ و بیادگار ماندنی است و افتخار جاسب و جاسبی هاست. در تنها روستائی که در جاسب موفقیت در قدیم بیشتر بود در کروگان و کروگانی ها بود و سعادتی نصیب آنها شده بود که درس بخوانند راه شهرها و مملکت های دیگر را یاد بگیرند و آداب رحمانی بیاموزند و وحدت و اتحاد داشته باشند و کلام الهی را عاشقانه بپذیرند و هرچه میخواهند از خدا بخواهند و هر یک ستاره درخشانی گردند. جناب فیض الله یزدانی و آقای شمس الله عظیمی که در آغوش مادر رشد کردند و از فیض پدر محروم بودند، خداوند آنها را باوج کمال رساند و جزء صالحین و مخلصین و تاجرین و خادمین و محبوبین بین خلق گردیدند. اوایل انقلاب جناب فیض الله یزدانی که دوست صمیمی جناب عظیمی بود را گرفتند و به زندان منتقل نمودند. به محض شنیدن این موضوع جناب عظیمی دنبال کار او را گرفت و عاشقانه به کمک خانواده و همسر او وآشناهائی که داشت او را پس از مدّتی و پرداختن وجه زیادی از زندان آزاد کرد و وقتی جناب یزدانی مردی شریف، افسرده و ناراحت بود و در بیمارستان و منزل بستری گردید، یاوری بهتر از آقای عظیمی نبود که شب و روز او را تنها نگذاشت و چون مشاور خوبی بود به جناب فیض الله یزدانی گفت من و شما خودمان و خدا می داند که هرچه داریم از زحمت و رحمت خداوند بدست آوریم باید رفت و مشکل روی مشکلات درست نکرد. جناب عظیمی ترک خانه و کاشانه و کار و شغل نمود و به هند باتفاق خانواده رفت و بعد به آمریکا رفت و جناب یزدانی هم به اروپا رفت و هر دو در آن سامان هم موفق بودند. چیزی که این عزیزان را زجر میداد این بود که چرا تا آخر عمر از زیارت اقوام و وطن محروم شدند. خوشبختانه اولادهای این عزیزان رهرو راه والدین بودند و باحسن الاخلاق مشهورند و ستاره های درخشانی هستند و نام این عزیزان در جاسب و ایران و خارج ورد زبانهاست و در قلب همه جای دارند.
جناب شمس الدین عظیمی یکی از افتخاراتش این بود که مادرش وارانی است و همیشه میگفت وارانی‌ها از فرهنگ بالائی برخوردارند. بگذریم که عدّه ای متعصّب هستند و باید در حق همه دعا کرد. ایشان حقیقتاً راست میگفت مادر ایشان که وارانی بود و دائی او آقای اخوّت داماد سید اسدالله شوهر اقبال خانم که ستاره درخشان بودند و اهل علم و ادب و انسانی کامل بودند. شریفه خانم همسر غلامحسین حیدری مادرش معصومه خانم و زری خانم مادربزرگش که خیاط اهل آبادی بودند، الگو و نمونه زنان پاک سرشت بودند و در محله بالا عمه نبات و شریفه خانم جز محبّت و اخلاق خوب کسی بدی از آنها ندید. باغ شریفه خانم زردآلو و باغ دیگر آنها انگور زیاد داشت. این خانم در ظرف چینی مقداری زردآلود یا انگور به همسایگان میداد. حاجی خانم زن وجدانی میگفت آقای غلامحسین حیدری فرشته نصیب تو شده است قدرش را بدان. این خانم محترمه با همه اهل محلّ دوست و یکرنگ بود و صدایش را یک نفر نشنید. با مسلمان و بهائی صمیمی بود و حوض محلّه بالا داشت که همه در آن لباس یا ظرف می شستند. این خانم محترم اگر پیرزنی لب حوض بود ظروف او را میگرفت و می شست و تا خانه برایش میبرد. همسایه آسید آقا و مسیب یزدانی و وجدانی بود و به همه با محبّت بود. به آغابیگم میگفت تو خواهر منی و وقتی همسرش مسیب در جوانی فوت نمود او یاور و حامی او بود و میگفت این خواهر من است. وقتی جوانان محلّه بالا سید آقا حسینی آن مرد پیر مریض را در حوض محلّه بالا در آب سرد در زمستان می‌اندازند که از سرما بمیرد، این خانم محترم به تنهائی او را از حوض بیرون می آورد و لباس های او را عوض می کند. سید آقا میگوید خجالت می کشم اما او می گوید تو پدر من هستی چه خجالتی. همین خانم محترم به بچه های نادان می گوید از آه این پیرمرد و سیّد اولاد پیغمبر بترسید. یکعمر همسایه ما بود و من جز خوبی از اینها چیزی ندیده ام. واقعاً مسلمان واقعی و انسان کامل باین شریفه خانم با شرافت و با کفایت باید گفت اما متأسفانه این خانم امسال فوت نمود و با نامی نیک از این جهان به جهان باقی شتافت. جهت روح او حتماً باید دعا و مناجات خواند. اما عمه نبات همسر رجب علی رفیعی، ایشان هم خانمی مظلوم و باشخصیت و آرام بود. پسری به نام استاد اسماعیل داشت که شغل او نبّاتی بود. در سال 1342 لوله کشی آب بالا ده را از ویشه تا دشت بالا انجام داد و وقتی میخواستند مزد به او بدهند، میگفت نمی خواهم. حاجی اسماعیل روحش شاد به او گفت زحمت کشیدی حق را باید بگیری، اما قبول نکرد. به او گفت هدیه ای از سوی اهالی است، آنوقت گرفت. زن حاج آقا ماشاءالله نصراللهی اهل واران بود و در محلّه پاچنار به خوش نامی معروف و مشهور و با همسایگان و فامیل و اهل ده مأنوس و مهربان بود. زمانیکه شوهرش خانه عمه بدیعه را خواست بگیرد کسی به او نداد. بعد از آواراگی آسید آقا خانه او را تصاحب کرد و ساکن شد و خانم او بسیار ناراحت بود. هرکس که به محلّه بالا میرفت، تعارف میکرد به منزل بیایند و میخندید و میگفت بفرما منزل آسید آقا ولی او حریف همسر و پسرش نشد که این خانه غصبی است و خیر و برکت ندارد. بارها از اهالی واران شنیدیم و مردم شنیده اند در خانه های کروگان که صاحب آن نیست و غصبی است، نماز صحیح نیست. خیلی از دختران واران با کروگانی ها ازدواج کردند و همه مؤمن و صالح و معتقدند به عدل و انصاف که مال مردم، مال مردم است. هرکس عقیده ای دارد ولی مقیّدند که هیچ فرد مؤمن و مسلمانی نباید از زحمت کشیده دیگران استفاده کند آن هم به زور و نارضایتی. ملّت جاسب همه شریف اند و گاهی افراد ناآگاه و خداوند کمک کند هرکس که بتواند از زحمت کشیده و دسترنج خود خانه بسازد نه املاک هر بیوه زن و پیرمردی که ناراضی از این عالم رفتند و جاسب و جاسب کردند تا بسوی حق شتافتند. نمیدانم تکلیف قیامت و عالم بعد چه خواهد بود و خداوند به همه رحم کند. خوشابحال کسی که مثل آقای عظیمی و افراد ذکر شده پاک و طیّب و طاهر از عالم رفتند. خدمت به خلق کن که ز پیدایش وجود خلق را از برای خلق آفریده اند.
جناب عظیمی مردی خوش اخلاق، خوش تیپ، خوش لباس و مردمی و اجتماعی و خوش بیان بود. در طهران و محل کار با پزشکان با کراوات و شیک پوش می آمد ولی وقتی بجاسب تشریف می آورد خیلی ساده بود و با تمام جوانان زحمت کش جاسب و پیرمردان و زنان احوالپرسی و جویای سلامتی و احوال میگردید. جنابان یزدانی ها و مهاجری ها این عزیز را برادر محبوب خوب میدانستند. او مشوقی بود که احباء سرمایه دار املاک در جاسب خریداری کنند و کمکی به جوانان جاسب باشد. فکر کتابهای امری برای احباء بود و هرچه گفت خود عامل بود. ایشان وقتی از ایران با چشمی اشکبار وطن را ترک نمود میگفت هرکجا برویم، طلعات مقدسه راه و رسم زندگی را قبلاً برای ما آماده کرده اند. خوشابحال این مؤمنان مظلوم و عاقل و صدیق و عاشق که هدفشان محبّت و خدمت عالم انسانی است.
                                                                                                              روحشان شاد
*  شجره نامه نوش آفرین خانم  (خاندان عظیمی ها)
]]><![CDATA[هدایت الله ناصری و خانم آغا نصراللهی]]>Thu, 26 Oct 2017 09:50:11 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/4751393Pictureجناب هدایت الله ناصری وهمسرش خانم اغا نصراللهی
آقای هدایت الله ناصری فرزند عمو مهدی ناصری و رضوان خانم رضوانی در سال ۱۳۰۶ شمسی در محلّه پائین کروگان جاسب چشم بجهان گشود. اولین اولادی بود که قلب پدر و مادر را شاد کرد و باعث گرمی و استحکام خانواده گردید. فاصله سنی پدر و مادرش زیاد بود و با آمدن این عزیز روزبروز زندگی والدینش زینت بخش تر شد و با ناز و نعمت او را پرورش دادند. مادر عمه رضوان، عمه گوهر این نوه دختری را به حدّی دوست داشت و به قول خود او، هدایت الله هدیه الهی است و بسیار سعی در تعلیم و تربیت او می نمایند. بعد از هدایت الله خداوند خواهری به نام شریفه خانم و بعد از او برادر دیگر به نام نجات الله داد که کانون خانواده را گرم و گرم تر کردند. جناب ناصری از درس اخلاق گرفته تا سواد درسی همه را در جاسب آموخت و همراه پدر مشغول کار کشاورزی گردید. او بسیار مظلوم و ساکت و زحمتکش بود و از هیچگونه کار شرافتمندانه و سخت روگردان نبود. نوجوانی گردیده بود که مرحوم پدرش و جناب اسدالله معتقدی و جناب روحانی و وجدانی و عمو خلیل تصمیم می گیرند سرزمین های بایر بالا ده را که اطراف میگفتند را آباد کنند و باغ درست کنند. همه متحداً شروع به دیوارکشی باغ ها و کندن زمین ها می کنند و هزاران خروار سنگ را از زمین ها جمع کردند. هدایت الله به کمک پدر یک باغ بسیار زیبا درست می کنند و صدها درخت انگور و بادام و زردآلو در آن کاشتند.
Pictureمحفل دوم روحانی قاسم آباد از راست نشسته: فاطمه خانم جمشیدی نوروزی، سلطانعلی نوروزی، هدایت الله ناصری، حبیب الله مهاجر، از راست ایستاده: آقا ناصر مسعودی، قدرت الله فروغی، ذبیح الله ناصری، میرزا احمد محمدی،‌سید حسن مسعودی
وقتی هدایت الله کار میکرد همه می گفتند این بچه ظهر و شب نمی داند و مرتب کار می کند یا به زبان عامیانه می گفتند چقدر جان می کند. البته نجات الله و خواهرش هم در جمع کردن سنگ ها کمک برادر بوده اند. این باغ و باغ های دیگر دو ساله ببار می نشینند و خدا میداند چقدر انگور از باغ ها می آوردند و بسیار شیره پختند و شیره انگور باغ احباء بنام بود و در آن محوطه هر تعداد باغ بود برای احباء کروگان بود. آقای امرالله رزاقی بعداً باغی روبروی آنها درست کرد ولی دیوار نکشید ولی زیر همان باغ سید میرزا باغی درست کرد که الان هم آن باغ محصور است و پر از درخت بادام و میوه است و آقای علی محمد اسماعیلی او را خریده است و باغ دیگری که بجای مانده باغ رحمت الله فروغی است که نسبتاً درخت و دیوار دارد ولی باغ های احباء دیگر همگی خشک و خراب شده است و فقط دیوارهای سنگی که فرو ریخته است، بجای مانده است. حالا هرکس که سر لوله بالا ده میرود برای خوشگذرانی میگویند این خرابه ها چیست؟ میگویند باغ بهائی ها است. عمو مهدی در زمان حیاط خود وقتی بطرف باغ میرفت و انگورها در آخر تابستان و اول پائیز میرسید و شیرین و خوشمزه بود و در همان موقع ها هنگام بادام روفی و گردو روبی بود، هرکس را که مشغول جمع کردن بادام یا گردو بود میگفتند سبدتان را بیاورید هرچقدر انگور میخواهید بخورید و سبد خود را از انگور پر کنید و به خانه ببرید. بسیار این کار زیبا بود و دیگران هم از این مرد باگذشت تأسّی میکردند و همین کار انسانی را انجام میدادند. عمو مهدی به اولادهایش بالخصوص هدایت گفته بود هرچقدر انفاق و گذشت کنید در مورد هر محصولی غیر از اینکه رضایت خلق را کسب کردید بلکه یکی از تعالیم حضرت بهاءالله که محبّت و گذشت است را اجراء کردید. حیف از این انسانها و حیف از این باغ ها که هیچکدام نیستند. ای کاش باغ ها سبز بود و هر رهگذری از میوه آنها نوش جان می کردند در درگاه خداوند ناامیدی نیست. زادورود این عزیزان که عشق بوطن مألوف خود دارند، بدانید انشاءالله روزی فرا خواهد رسید که باغهای خیلی زیباتر در آنجا درست خواهد شد و باغداری و کشاورزی بروز خواهند ساخت که تمام خلق جاسب از دیدن آنها لذت ببرند.
صحبت از جناب ناصری بود، پدر ایشان منزلش مأمن و پناهگاه درویش و فقیر و رهگذر بود. تنور او گرم، درب خانه بروی هر یار و اغیار باز بود. مادر هدایت عمه رضوان، عمه و مادر ده ها کروگانی است که هنگام بدنیا آمدن هر دختر و پسر عاشقانه بدون دیناری چشم داشت میدوید و لذت می برد که کوچکترین خدمتی به همنوع و همشهری نموده است. نه اینکه اجری و مزدی نمی خواست تازه هدیه و یا لباس نوزادی را که از طهران اولادهایش مخصوص دخترش تهیه میکرد به مادر بچه ها هدیه میداد. هدایت الله در نزد چنین بزرگوارانی بزرگ شده بود. بعد از فوت پدر تمام مسئولیت خانواده به عهده او بود و او کشاورزی نمونه بود و در تمام زمین های پدر و مادرش بهترین درختها را کاشته بود. اگر یک درخت قدیمی خشک می گردید او را کنده و دو عدد درخت جای آن میکاشت. همه خلق جاسب در دشت بالا از سیب ترشی ها و آلو پائیزی زمین های ایشان نوش جان کرده اند که هنوز بعضی از درختها موجود است. آقای ناصری بعد از سربازی با سرکار خانم آغا نصراللهی فرزند سید عباس صدری و سیّده نساء که در سال ۱۳۰۲ در همان ده متولد شده است، ازدواج می نماید. ازدواج آنها در سال ۱۲۳۷ بوده است. خانم آغا همسر او مادری داشت دریای تقوا و ایمان خلوص و مهربانی که زادورود او در حدود دویست نفر در سطح جهان در ظلّ امرند. خانم آغا تنها دختر این خانواده بود و هیکلی کوچک ولی عقلی سلیم، قدرتی عظیم و با درایت و کاردان و عاقل بود. این عزیزان برای عروسی آنها در همان خانه پدری جشن مفصلی برپا نمودند و عروس یکه و یگانه او و هدایت الله اولاد ذکور و چشم چراغ والدین و احباء بسیار باعث سرور احباء الهی شدند. عمو مهدی با کمک خود هدایت دو اطاق بسیار زیبا با بالکنی که از دو طرف روشنائی داشت، ساختند و عروس و داماد در خانه نو و بسیار عالی شروع به زندگی نمودند.
مظلومیت و نجابت و ایمان هدایت الله از هیچکس پوشیده نیست. خداوند به این مرد زحمتکش ۴ اولاد عنایت فرمود. اولی حسینعلی، دومی فیض الله و سومی لطف الله و چهارمی یک دختر به نام شیوا که هر یک شمع بزم والدین شدند. جناب ناصری در سال ۱۳۲۲ هوس کرد که به طهران بیاید و کار کند. شش ماه زمستان که کار کرد خانه و کاشانه ای تهیه نمود و رفت و همسر و بچه ها را به طهران آورد و در مغازه جناب آقای رحمی که از تاجران معروف چراغ برق بود و از افرادی بود که نمایندگی لوازم چند نوع ماشین را داشت، مشغول به کار گردید و خانم آقای ناصری، خانم آغا هم مشغول قالی بافی گردید و زندگی شیرین و نوینی را در طهران آغاز کردند. ایشان هم قوی و هم باحوصله و هم مؤمن و مهربان و ساده بود و پشتکار عجیبی داشت. دو یا سه سال که کار کرد، پولی پس انداز کرد و جناب رحمی دید آقای ناصری لیاقت مغازه داری دارد و به او پیشنهاد داد و کمک کرد که مغازه ای بخرد. او بهترین مغازه نبش خیابان را خرید و مشغول کاسبی گردید و کاسبی خوش رفتار و خوش حساب و مردم دار و با اعتبار و بامرام در خیابان چراغ برق معروف گردید و غیر از پسرهایش شاگردانی هم از آشنایان و اقوام همیشه داشت. این شخص باگذشت و سخاوتمند بود و در کارهای خیر و امری همیشه پیشقدم بود. چهره ای نورانی و قلبی پاک داشت و همه را دوست داشت. به قول جاسبی ها سرش در لاک خویش بود و هرگز غیبت نمیکرد و دروغ نمیگفت. قولش با عملش یکی بود و بهائی واقعی بود و همیشه میگفت بهائی را بعمل شناسند نه به اسم و به خلق پی برند نه به جسم. واقعاً ایشان عامل بدستورات الهی بود. وقتی این عزیزان تصمیم گرفتند که در طهران مقیم باشند و برادرش نجات الله هم در طهران در رادیو شهاب مشغول کار گردید املاک جاسب را به خواهرزاده خانمش آقای غلامرضا حدّادی سپرد که نصف عایدات ملک را به مادرش عمه رضوان بدهد. در آن زمان غلامرضا جوانی با سلیقه بود و تمام سنگ بندهای زمین ها را از نو ساخت و چون هیچ ملکی نداشت، بخت با او یاری کرده بود که چنین خاله ای فکر خواهرزاده اش بوده است. خانم آغا خوشحال بود که لااقل خواهرم جواهر خانم که از پدری دیگر بوده است در آن زمین ها بهره مند شود. کار این خانم ناصری انسانی بود و تمام این زمین ها بنام زمین عمه رضوان یا زمین عمو مهدی معروف بود و زمانیکه انقلاب گردید غلامرضا خواهرزاده او یک زاویه صد و هشتاد درجه تغییر جهت داد و بجای گردو و بادام بارها به مادر هدایت الله عمه رضوان فحاشی نمود که عمه رضوان تا زنده بود میگفت حواله غلامرضا را به دست بریده حضرت عباس می کنم که نمک خورد و نمکدان شکست. آیا مال من بیوه زن بر او حلال است؟ هدایت الله به کمک برادرش خانه ای دو اطاقه جهت مادر تهیه کردند و همه  نوع وسیله و اثاث زندگی برایش تهیه کردند و تا آخرالحیات تمام جاسبی ها ملاقات عمه رضوان میرفتند و دهان خشک بیرون نمی آمدند. عمه رضوان میگفت خدا سه اولاد مهربان و پولدار و باوفا نصیبم کرده است و خودم می پزم و میخورم و شکر خدای را بجا می آورم.
جناب ناصری کار می کرد و با کمک خانمش مراقب اولادها بود که خوب تربیت شوند و آداب رحمانی بیاموزند و هم خوب درس بخوانند و هم خادم و خدمتگزار خلق باشند. اولادهای او خودجوش، خودکار، فهیم و مؤمن بودند و با تحصیلات و ورزش های سالم به اوج رسیدند. دو اولاد او آقای لطف الله و آقا فیض الله در دهه ۵۰ قهرمان کشوری گردیدند و در تمام جراید و رسانه های وطنی و خارجی شهره آفاق گشتند. این دو جوان وزنه بردار و قوی از روحیه روحانی خوبی برخوردار بودند چون اهل هیچگونه کار ناپسند نبودند و با چهره های نورانی افتخار ایران و جاسبی ها گردیدند. جناب فیض الله ناصری که چندین مدال برای کشور محبوبش کسب نمود مدال سوم دنیا در سال ۱۳۵۹ نصیب او گردید. این جوانان خاضع و خاشع و بی تکبر مردمی مانند پدر دریای وجاهت و نجابت و صبری بوده اند. لطف الله ناصری در ایران با خانم الهه عظیمی ازدواج نمود و دارای دو اولاد به نام وصال و نغمه گردید. اوایل ۱۳۶۰ خانم او تصمیم گرفت به همراه بچه ها و به اتفاق ایشان به اروپا بروند. عزیمت به اروپا همانا و متأسفانه بعد از مدت کوتاهی ایشان به سرطان مبتلا گردید که هرچقدر مداوا نمودند ثمربخش نبود و در سال ۱۳۶۳ روح پاک این مرد لایق ورزشکار به ملکوت ابهی صعود نمود که احباء و فامیل جاسبی و دوستان و در مراسم خاکسپاری و بدرقه او به نحو احسن شرکت کردند و ناصری و خانم مظلومش مظلومانه از گونه هایشان اشک جاری بود و جلسات آبرومندانه جهت این قهرمان بدون کبر و غرور برقرار کردند و اذکار و مناجات فراوان برایش خوانده گردید. دوستان ورزشکار و  دوستان محلّ کار او چقدر دلسوزی میکردند و با والدین او و برادر و خواهر او احساس همدردی می نمودند. این داغ به یک طرف و همسرش الهه خانم و دو اولاد کوچک در غربت به یک طرف و آقای ناصری تا زمان رشد کامل نوه ها از هزینه آنها دریغ نکرد. الحمدالله الان نوه هایش تحصیلات عالی نموده اند و موفق هستند.
حسینعلی فرزند ارشدش جهت ادامه تحصیل به هندوستان رفت و در همانجا که تحصیل می نمود با خانمی به نام ملیحه خانم که اهل شمال ایران بود، ازدواج نمود و به کانادا رفت و صاحب یک اولادی گردید و بازنشسته گردید و مدتی هم به ایران آمد و دوباره به کانادا رفت و او استاد زبان انگلیسی بود و همیشه شغل او تدریس بود. حسینعلی هم فردی مظلوم بود و در اثر بیماری نا به‌هنگام اوایل شهریور ۱۳۹۶ در کانادا صعود نمود. روحش شاد و یادش گرامی.
اما آقا فیض الله مرد شجاع و دلیر و افتخار فامیل و وطن با خانم شهلا فرّوی ازدواج نمودند و دارای سه اولاد به نام های سینا و نسیم و نگین می باشند که اولادها همگی مؤمن باسواد و تحصیل کرده و فعال و ستاره درخشان هستند. یگانه دختر ایشان شیوا خانم با جناب اشراقی ازدواج نمود و صاحب دو اولاد می‌باشند و در خارج از ایران نام جناب ناصری را زنده نگه داشتند.
از خصائل این خانواده مظلوم و بی صدا و ساکت و صامت، ایمان خالص به حق و اجراء تعالیم حضرت بهاءالله چه خودشان، چه اولادها و چه نوه ها و همگی آرام و خادم و مهربان و بی ریا و انسان دوست بدون هیچگونه تظاهر و خودبینی بودند. این اولادها تحصیل کرده و قهرمان بسیار ساده در بین خلق رفت و آمد می کنند. جناب ناصری که بسیار کاسب معروفی گردیده بود و مغازه اش چند کارمند داشت که به همه میرسید و بقولی پاتوق یا پایگاه کسانی بود که سرپا کار میکردند و لقمه نانی جهت خانواده میبردند. هنگامیکه وضع مالی او بسیار عالی بود به اتفاق اخوی نجات الله و آقای لطف الله و عبدالله نوروزی و جناب امیدی به کریم آباد شهسوار رفتند و ویلاهای شیک ساختند و باغ های پرتقال و کیوی خریداری و احیاء نمودند و در آن سامان ساکن شدند و بقول معروف ییلاق قشلاق می نمودند و پایگاهی برای رفت و آمد فامیل و دوستان بود و هم سرگرمی داشت که کمی از زخم دل و افسردگی داغ اولاد بکاهد. البته آنها شاکر و ساجد و صابر و ذاکر بودند که اولادشان هدیه الهی بوده اند و خداوند صلاح دانسته که او در عالم بهتری باشد.
در اوایل انقلاب آقای فضل الله نصراللهی برادر خانمش آن عالم فاضل از فرودگاه مهرآباد بدون دیناری حقوق و مزایا پاکسازی گردید و آقا یدالله برادر خانم دیگرش که از جاسب آواره شده بود به هر دو گفت هیچ غصّه نخورید سفره پهن است همه از آن استفاده می کنیم. مغازه من مال شماست بیایید لقمه نانی همه خواهیم برد و عاشقانه این عزیزان و دیگران را مشغول و راهنمائی نمود. آقا یدالله خدا رحمتش کند میگفت دسته بیل یک عمر در دستم بوده است و زحمت در دهات میکشیدم و اینجا کاری از من ساخته نیست.  با تشویق آقای ناصری و همکاری خواهرزاده اش بعد از مدتی حتی خانه هم خرید و با چه وحدتی این عزیزان باهم کنار می آمدند. آقا فضل الله حتی یگانه پسرش آقا نورالدین را هم پیش آقای ناصری آورد که همه کاسب شدند و روزبروز ترقی و برکت از آن آنها بود. متأسفانه آقا یدالله بسرطان مبتلا گردید و وقتی دکتر به او گفته بود مرض خوبی نداری گفته بود آقای دکتر ناراحت نباش. فرض کنید بنده دو سری کپن هم گرفتم یا چند قابلمه قرمه سبزی و قیمه و مرغ خوردم آخر چه میشود؟ آقا یدالله تا آخر حیات چه در جاسب و چه در طهران مخیر و مردی بی نظیر بود تا اینکه در تاریخ ۱۳۶۸/۷/۱۵ جان بجان آفرین تسلیم نمود و خانم آغا خواهرش و جناب ناصری اندوهگین شدند و دو سال بعد نشده بود که آن چهره نورانی آقا فضل الله روح او به عالم بالا پرواز نمود. به قول آقای ناصری می گفت مثل اینکه آسیاب به نوبت شده است و چاره ای هم نیست. جناب ناصری هم در ۱۳۸۵/۸/۳۰ به ملکوت ابهی صعود نمود و برای او و عزیزان فوق جلسات آبرومندانه ای منعقد گردید. این عزیزان با نام نیکو از این جهان رفتند و یادشان در قلب ها ماندگار است. همسر او خانم آغا هم در ۱۳۹۱/۵/۱۵ صعود نمود. به امید روزی که همه در عالم بعد یکدیگر را ملاقات کنیم.
                    در این دنیا دل بی غم نباشد                          اگر باشد بنی آدم نباشد
بهتر است عمیق به لوح حضرت عبدالبهاء تفکر نمائیم:
هوالله
ای کنیز عزیز الهی در جهان فانی از امتحانات الهی نومید مشو امیدوار باش و در محن و بلایا صبر و قرار بنما. اگر بلا نبود صبر تحقق نمی یافت. اگر اضطراب نبود سکون و قرار وجود نداشت. اگر احزان نبود چه کسی شادمان بود. هرچیزی به ضدّش نمودار گردد. قدم ثابت کن تا ثابت شوی. استقامت کن تا شمع هدایت گردی. منادی حق شو تا آهنگ ملکوت بشنوی. مرغ خوش الحان شو تا دلها را به اهتزاز آری. والبهاء علیک.                                                                ع ع
این عزیزان ثابت قدم بودند و از امتحانات الهی روسفید بیرون آمدند. همیشه راضی به رضای پروردگار و محبوب بی همتا بودند. هرگز مویه و زاری در انظار نمی نمودند. در خانواده هائی ساده و مؤمن به دنیا آمدند و در نهایت سادگی و صداقت زیستند. نه به اهل غرور و تکبّر، بغض و حسد بردند و نه اهل تظاهر و خودخواهی بودند و با دست پُر از این عالم رفتند و در هر نقطه ای مثمر ثمر بودند و نام نیک بجای گذاشتند. جاسب و جاسبی شهره آفاقند، از اسب افتادند ولی از اصل خود نیفتادند. سرمایه دار جاسبی، فیلسوف و پرفسور جاسبی، دانشمند جاسبی، ناطق و قهرمان جاسبی و کارگر زحمتکش جاسبی همه ساده و مهربان و قانع و یک هدف پاک و مقدس دارند و آن هم وحدت عالم انسانی است و فقط خدا شاهد است.
]]><![CDATA[جناب عباس محبوبی]]>Tue, 24 Oct 2017 10:34:12 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/1630123Pictureعباس محبوبی و شایسته روحانی محبوبی
عباس محبوبی فرزند احمد محبوبی و شایسته روحانی محبوبی در تاریخ ۸ شهریور ۱۳۱۱ مطابق با ۳۰ اوت ۱۹۳۲ میلادی  در کروگان جاسب بدنیا آمد و این روز مصادف با پنجم جمادی الاول آن سال بود که روز اظهار امر حضرت اعلی و تولد حضرت عبدالبهاء می باشد و پدر به همین مناسبت نام "عباس آقا" را برایشان انتخاب کرد. ایشان در دامان پدری مهربان و مادری دلسوز دوران کودکی و نوجوانی را در جاسب بسر بردند. بعد از دوره ابتدائی و برای تحصیل دوره متوسطه که در جاسب میسر نبود، پدر او را به کاشان برده و در منزل احباء منجمله جناب شهید مجید دکتر سلیمان خان برجیس سکنی دادند بطوری که در زمان شهادت در همان منزل ساکن و داستان شهادت را با حزن و اندوه تعریف می کرد. برای اخذ مدرک دیپلم به طهران و بعد به خدمت سربازی و سپس در بانک بازرگانی مشغول به کار و در بعدازظهرها حسابداری فروشگاه ابزار جناب فیض الله یزدانی را انجام میداد.
Pictureجناب عباس محبوبی
در سن ۲۵ سالگی با خانم محبوبه میثاقی فرزند ماشاءالله و ایران خانم میثاقی که از احبای خادم خانی آباد بودند، ازدواج کرد و در همین سال پدر عزیزشان در سن ۵۵ سالگی به ملکوت ابهی صعود کرد و ایشان سرپرستی کلیه فرزندان را بنا به وصیت پدر به عهده گرفت. در سال ۱۳۵۶ مصادف با ۱۹۷۶ میلادی در حالی که در طهران در کمال راحتی و شغل و درآمد خوبی داشتند، تصمیم به مهاجرت به اتفاق همسر محبوبه خانم و چهار فرزند و با نظر لجنه مربوطه به هندوستان عزیمت کردند و در آنجا با نظر محفل روحانی ملّی برای تبلیغ و تشکیل محفل شهر سیملا در استان هیماچال یرادش عزیمت کردند. در سیملا با کمک و فداکاری و از خودگذشتگی همسرشان محبوبه خانم موفق به خدمات بیشماری از جمله تشکیل محافل اطراف و منزلشان محل تجمع احباء بخصوص دانشجویان غریب و تنها بود. ناگفته نماند که شرایط زندگی در آن زمان بسیار سخت و دشوار بود. بعد از آن به دعوت محفل مقدس روحانی ملّی هندوستان برای خدمت در حظیرةالقدس به دهلی عزیمت کردند و اکثر دوستان که در آن زمان به هندوستان می آمدند شاهد خدمات و فداکاری ایشان بودند.
بعد از ۲۰ سال اقامت در هندوستان به کانادا عزیمت کردند و در شهرهای Maple Ridge وPitt Meodows ساکن شدند و در این محلّ درب منزلشان به روی خویش و اغیار باز و قائم به خدمت و میزبان جلسات و کلاسهای امری بودند.
از صفات ایشان ازخودگذشتگی و سخاوت را می شود نام برد و در طول زندگی به افراد زیادی چه از نظر مالی و معنوی کمک های بیشماری نمودند. جناب عباس محبوبی دارای ۴ فرزند، ۱۰ نوه و ۷ نتیجه و همگی قائم به خدمت و در ظلّ امر هستند.
ایشان بعد از تحمّل چند سال بیماری در روز ۱۳ اکتبر ۲۰۱۷ در Maple Ridge صعود کردند و در همین شهر به خاک سپرده شدند. روحشان شاد و یادشان گرامی.
نوشته شده توسط برادر ایشان جناب کیوان محبوبی

شرح حال جناب عباس آقا محبوبی از سیارون جاسب

Pictureجناب عباس محبوبی
موقعی که عباس آقا متولد میگردد در شب عزیزی چون جمادی اولای که شب اظهار امر منجی عالم و مظلوم امم و تولد بزرگ مرد تاریخ حضرت عبدالبهاء بزرگواری که چقدر خود را کوچک و عبد نامید و مقام والای حضرت ربّ اعلی را بزرگتر از کوه پر شکوه دانست و فرمود در این یوم را فقط بخاطر اظهار امر حضرت اعلی تعطیل عمومی باشد و جشن به افتخار این بزرگوار جوان شجاع حضرت ربّ اعلی برگزار کنید و باید پی به عظمت و بزرگواری و صبوری حضرت برد که چه مقامی داشته که در آن شب نورانی که دنیا غرق نور و سرور بوده، تولّد یافته است و از کودکی تا شب صعود مبارک همیشه خادم احباب و خدمتگزار احباء و عبدالبهاء خود را نامید و هیچ چیز برای خود نخواست. عباس محبوبی چنین لیاقتی داشت که در چنین شبی قدم به جهان بگذارد و خانواده هائی را روشنائی بخش باشد. عباس آقا مادرش شایسته خانم دومین نوه دختری آغلامرضا بزرگ خاندان جلیل روحانی ها و پدر بزرگوارش جناب محمد علی روحانی و مادربزرگ او جواهر خانم که واقعاً جواهر و گوهر نایاب بود و جناب آقا احمد محبوبی لؤلؤ و مرجانی بود که در دریای بیکران امر پا به عرصه وجود گذاشت و شب تاریک را به روز روشن منور فرمود. حال این عباس آقا در چنین خانواده های معروف و مشهور و نزد اساتیدی مانند مادرش دریای معرفت و نزد پدر مانند دریای علم و عرفان رشد و نمود نمود. تمام معارف امری و اطلاعات امری و اخلاق نیک و حسنه را نزد دائی های بزرگوارش و پدربزرگش و والدین محبوبش بنحو احسن آموخت. شاید میتوان او را خوشبخت ترین جوان جاسب نامید. روحش شاد.
آقا تقی برادر بزرگ او میفرمود هرکس از من می پرسد با عباس آقا چقدر تفاوت سن دارید؟ میگویم عباس آقا خیلی بزرگ تر از من است. ما پسر بچه ای بودیم و آقا تقی آدم بسیار خوش اخلاق و شوخ طبع و باصفا بود و پرسیدیم عباس آقا کوچکتر از شما است؟ میگفت بلی از نظر از شناسنامه من بزرگترم ولی از هر نظر که فکر کنی او بزرگتر است و بنده بسیار چیزها از برادرم آموختم. من مادرم شیرین کرمجکانی است و مادر دوم من شایسته خانم است. من و عباس آقا عاشق هم هستیم و یک روح در دو قفس هستیم. حرف او حرف من و حرف بنده حرف اوست. ما مانند حضرت عباس و امام حسین هستیم و جان در راه هم فدا می کنیم. حقیقتاً وحدت عالم انسانی را این عزیزان در خانواده خود پیاده نمودند و هنوز هم این حرمت و احترام در بین آنها و اولادهای آنها هست. عباس آقا تا زمانی که جاسب بود الگوی انسانیت بود و این عزیز همه چیز تمام بود. تیپ و قیافه و قد و قواره و هیکل برازنده و حسن اخلاق و رفتار او از هیچکس پوشیده نیست. تمام نعمات الهی از وجود نازنین این شخص بود. همه احباء میدانند حضرت عبدالبهاء دریای کرامت و گذشت و بخشش و فضل و ایثار به خلق بود و همه خلق را دوست داشت و این عباس آقای نازنین همین صفات عالیه را داشت. به احسن اخلاق مشهور بود و فقیر و غنی برای او یکسان بود. پدر بزرگوار او که بسیار خدمات شایسته و ارزنده ای در جاسب به مسلمان و بهائی نمود، وقتی به او الهام گردید این دنیای فانی را بگذار و قدم به ملکوت ابهی بگذار، وصیت نامه زیبا و بی نظیری نوشت که باید اهل عالم از او یاد بگیرند که هر شخص بهائی سالی یک بار وصیت خود را بنویسد که بعد از رفتن او هیچگونه کدورت و اغبراری پیش نیاید. اولادهای بزرگوار او بالاخص عباس آقا مو به مو وصیت پدر را اجراء کرد و تازه ملّت قدیم جاسب فهمیدند که قلم و دوات و مداد و دفتر را که مدرسه شمس به دختر و پسرهای بهائی و مسلمان که نداشتند، میدادند و دولت نمیداد، عباس آقا و آقا تقی طبق وصیت پدر بدون اینکه هیچکس بداند این کار خیر را انجام میداددند. جهت تقویت احبای جاسب بسیار زمین و خانه و غیره خرید که هم وصیت پدر اجراء گردد و هم با این کارها فقیر و مستمندی نباشد. چنان این بزرگواران به بی بضاعتان کمک می کردند که حتی همسرشان متوجه نبود. چیزی که بنده حقیر به یاد دارم این بود که او همیشه میگفت هرچه محفل مقدس روحانی حکم کند ما مطیع و فرمانبرداریم چون این دستور حضرت عبدالبهاء است. روزی یکی از فامیل های پدری یعنی آقا رضا حقگو که هم سال بودند و هر دو شوخ طبع و خوش تیپ در بین چند نفر گفتند به او میگویند اسم عباس افندی را روی تو گذاشتند. عباس آقا جوانکی بود با لبخند گفت آن عباس کجا و من کجا. من خاک راه او هم نمیشوم و افندی یعنی آقا من کجایم آقاست؟ همه گفتند نگاه کن و تیپ و قیافه را و از همه آقاتری. خندید و گفت حالا که اینطور است خوش بحالم. عباس آقا در تعمیر حمام و هر هزینه ای که در جاسب و کمک به احباء بود، دریغ نکرد و هرگز نگفت و به زبان نیاورد که من چکار کرده ام. تا آخرین روز حیات با پسرعموهایش و دختر عموهایش با صلح و صفا زندگی کرد. خواهران و برادران او همه به او احترام خاص داشتند. عباس آقا ستاره درخشانی بود که هرگز خاموش نشد. زمانیکه کارمند بانک کشاورزی در میدان سبزه میدان بود او به حسن اخلاق معروف و مشهور بود. در آن زمانها بانک که زیاد نبود و هرکس از دوستان بهائی و مسلمان میخواست خانه یا مغازه بخرد و میخواست وام بگیرد در کمال خوشروئی او این امر مهم را انجام میداد. خانم آقا حسینی دختر سید آقا و خیلی ها که از نامشان معذورم، میگویند او باعث شد ما خانه دار شویم. در بانک حتی معاون بانک بود ولی انسانی بسیار وارسته و خاکی بود. غیرممکن بود کسی به او مراجعه کند و حتی احوالش را بپرسد، او را با آب میوه و یا چای پذیرائی نکند. جناب محبوبی وقتی پدر بزرگوارش صعود نمود با وحدت خاصی مادر و خواهران و برادران را به قول جاسبی ها زیر بال و پر خود گرفت که هرگز هیچکدام از بی پدری و از فراق پدر رنج نبردند و همه را فرستاد تحصیل کردند و درس اخلاق رفتند. کاملاً در حق همه برادر عزیز و پدر مهربان برای همه بود. از اینکه این نازنین خیلی مؤمن و مقاوم و صبور و فعّال بود، خداوند همه نعمت ها را بر او تمام کرده بود. در مسیر او در خانی آباد خانواده ای زندگی میکردند به نام دائی ماشاءالله میثاقی، اهل جوشقان کاشان و مؤمنی مثل ارباب آقا احمد و مشهور و با کفایت بود و اولادهائی داشت همه ستاره درخشان گردیدند. قسمت گردید با محبوبه خانم میثاقی که واقعاً محبوب احباب و اجتماع بود و خانمی شایسته و دلیر و خانه دار و صبوربود، ازدواج کند که این خانم محترم میگفت دو مادر دارم و این خواهران و برادران عباس آقا هدیه الهی هستند و هرچه داریم باهم میخوریم و باهم میپوشیم و باهم با روح و ریحان زندگی می کنیم. در اوایل زندگی پدر خانمش منزلی در چهارراه عباس داشت که این بزرگواران در زمستان و هنگام تحصیل با همدیگر بودند و در تابستان در کشور عزیز جاسب زندگی میکردند. همه اولادهای ارباب آقا احمد دختر و پسر مانند برادرشان شریف و محترم بوده و هستند و هرگز کسی صدای اینها را نشنید که از کسی ناراحت باشند و به آداب رحمانی معروف و مشهور بودند. زمانیکه جناب عباس محبوبی خانه ای در خیابان قصرالدشت کوچه مقدّم پلاک 9 خرید، مادر او پایگاه محکمی جهت اولادها بود و همه ازدواج کردند و خانه خریدند و حتی مهاجرت رفتند ولی این خانه، خانه محبّت بود و پایگاهی برای فامیل و همشهری ها بود و سال به سال یادبود پدربزرگوار را در این خانه میگرفت. عباس آقا چند خانه دیگر هم داشت اما خودش و خانمش و اولادهای مؤمن و فعال که عامل بوصیت نامه پدربزرگ بودند، راه مهاجرت و خدمت به عالم انسانی را پیش گرفتند و هر یک در نقطه ای ستاره ای درخشان شدند و گوی سبقت را از هم ربودند. وقت او و خانواده بیهوده نبود و لحظه ای از ذکر حق و خدمت به خلق خدا غافل نبودند. عباس محبوبی که سواد عالی داشت و حسابدار قابلی در بانک بود و جناب فیض الله یزدانی بزرگمرد تاریخ جاسب چند مغازه و انبار اجناس داشت و از عباس آقا خواست بعدازظهرها به حساب و کتاب مغازه های او برسد. چندین سال این بزرگواران مثل برادر باهم کار کردند و آقای یزدانی به او گفته بود صحبت حقوق با من نکن اینجا سفره عظیمی پهن شد که باید همه نصیب ببریم. آقای فیض الله یزدانی با برادران و خواهرزاده ها و اقوام و کارکنان که همه خوش تیپ و خوش برخورد بودند، با اتحاد بی نظیری کار میکردند و عباس آقا هم با آن تیپ و قیافه جذاب خود به زینت این مغازه افزوده بود. همه میگفتند جاسب کجاست و چه آب و خاکی دارد که ماشاءالله همه خوش تیپ و بامرام و با کلاس هستند. این هم یک نعمت خدایی بود ولی باید گفت عباس آقا محبوبی تنها خور نبود و هرچه داشت اول خانواده و بعد احباء و دوستان و همشهری ها حتی اکثر مسلمانان از رحمت و برکات او بی نصیب نبودند. هرگز کسی از خانه او ناامید برنگشت و هر خدمتی توانست کرد ولی گمنام. یکی از برادران عزیز او به نام حسینعلی در جوانی فوت نمود که همسر و یک اولاد داشت. عباس آقا چنان مراسم باشکوهی در گلستان جاوید برای او برگزار کرد که به مادر میگفت این جوان ما هم هدیه الهی بود که حق او را به جای بهتری برد و این حرف را از زبان او شنیدم.
قبل از انقلاب خود و خانواده و اولادهایش هر یک به نقطه ای مهاجرت نمودند و هدف عالیه پدر گرامی را به عرصه شهود گذاشتند و نام خود و خانواده را تا ابد زنده نگه داشتند. تمام خانه ها و املاک و هرچه او داشت به علّت اینکه در خارج از ایران بود و به مهاجرت رفته بود، مصادره گردید و این عزیزان گفتند فدای یک موی عبدالبهاء.
هر زمان هر یک از اقوام و احباء و دوستان به او زنگ میزدیم همیشه سراغ احبای جاسب و اوضاع جاسب را می پرسید. عشقش جاسب و جاسبی بود و در هر کجای دشت که میروی میگویند این زمین محبوبی یا عباس آقا است. نام آنها تا ابد جاودان و باقی است و باغ و باغات و خانه بزرگ با آن زمین های بزرگ روبروی آن و اشجارهای بسیار زیادی که از او و مرحوم والدین او است هر یک مبلّغی و گواهی بر مظلومیت و ایمان و ایقان و ایثار و گذشت این عزیزان دارد. هر انسان بالغ و با انصافی گواه بر خوبی و محبت و معرفت این عزیزان می دهد و میگویند شما رفتید اما جاسب ویرانه شد، برکت رفت و هیچکس از این اموال خیری ندید. شاید کسانیکه از املاک عباس آقا و پدر و مادرش یک شبه مالک و پولدار شدند یک عمر عذاب وجدان خواهند داشت که این مال نزد ما امانت بود. چرا خیانت و تصاحب کردیم؟ چرا فروختیم؟ خوشابحال این عزیزان و امثالهم که در این راه از همه چیز گذشتند و خم به ابرو نیاوردند و راضی از این جهان به جهان بالا شتافتند. با کوله باری از صفا و وفا و مهر خدمت از این عالم، شاد رفتند و محبوب عالم و عالمیان گردیدند.
عزیزان اینها قطره ای از دریای بیکران عباس آقا و خانواده ارجمندش بود. بنده حقیر از برادران و خواهران و منسوبین تقاضا دارم راه او را ادامه دهند و در هر کجای این عالم که هستند حالا که این نفس نفیس به ملکوت ابهی صعود نموده است برای او چه در این ماه و چه سالهای بعد یادبود در خور شأن گرفته شود و ذکر خیر او و شجره او بازخوانی شود و همه بدانند که این عزیز از چه شجره طیّبه ای بوده است و چهره نورانی او را در هر مکان قرار دهند که یادآوری برای ما بازماندگان باشد که رهرو راه این عزیزان غیور و صبور و فعال و با گذشت باشیم. لازم به ذکر است یک ستون این خدمات خانم مهرپرور عباس آقا، محبوبه خانم است که تا آخر عمر همدم و همنشین و همسر و دوست و یاور او بود و در مریضی ها و شادی ها و غم شریک او بود. همه شرمنده محبت های بیدریغ او بوده و هستیم.
عباس آقا رفت و جگرمان سوخت و جای او همه جا خالی است ولی آثار و خدمات او همه جا نمایان است. اولادها و برادران و خواهران و اولادهای آنها همه رهرو راه او در قلب همه جای دارند و روح پر فتوح او و والدین او شفیع راه همه خواهند بود. یادشان گرامی و درجاتشان عالی و عمر بازماندگان مستدام. این عزیزان عزت و افتخار جاسب و ایران بوده اند و هرگز نمرده اند. نامشان، ذکرشان و راهشان در قلب ها باقی و برقرار است. دعای خیر همه بدرقه راه عباس آقای نازنین و خانواده اش باشد.

شعر جناب مصطفی یزدانی در وصف آقای عباس محبوبی

خبر آمد که ارباب احمد ماه
پسر داده خداوندش سحرگاه

جمادی روز پنجم در سحر گاه
شدند محبوبیان مسرور و آگاه

مقارن گشت این مولود زیبا
به روز امر حی باب اعلی

در این روز خجسته در جمادی
همی عبدالبهاء آمد به گیتی

پدر هم نام او عباس نامید
پدر را بهر او صد بود امید

قدومش شد مبارک در کروگان
فراوان آمدش آن سال باران

همه جا غرق گل گردیده گلشن
که چشم قوم وخویشان گشته روشن

چو امواجی ز دریای کرامت
به هر ساحل زدی با استقامت

نترسیدی ز طوفان زمانه
ز مولایت گرفتی صد نشانه

تو بودی خادم احباب و یاران
وجودت همچو گل اندر بهاران

مثال ابر بارانی تو بودی
دَرِ مهر و محبت را گشودی

جهان مثلِ تو را کمتر بدیده
هزاران گل سر راهِ تو چیده

تو دریا بودی و ما قطره آن
به راه حق تو دادی مال و هم جان

نمودی خدمتی چون عاشقانه
همه راضی ز کارت در زمانه

غریب افتاده گشتی عاشقانه
به هند و دهلی اش خواندی ترانه

دلِ تنگت برای قوم و خویشان
گهی خندان و گاهی هم پریشان

همی آن مادر شایسته ات بود
وصایای پدر را باورت بود

همی محبوب ما هرگز نمرده
فقط جسمش به غربت جای مانده

که روحش هست در عرش الهی
ندیدم مثل او عاشق، خدایی
]]><![CDATA[نعمت الله یزدانی و نصرت خانم مهاجر]]>Tue, 17 Oct 2017 08:54:04 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/4029852Pictureنعمت الله یزدانی و نصرت خانم مهاجری
جناب نعمت الله یزدانی فرزند مشهدی حسنعلی در سال ۱۲۶۹ شمسی در کروگان جاسب در خانه ای بزرگ و والدینی شریف به دنیا آمد و با قدوم خود باعث صدها نعمت در خانواده شد که وقتی مادر او را حامله بوده است در آن سال به حدّی بارندگی شده است که تا اول تابستان رودخانه کروگان صدای آبش و غرش آب را از راه دور می شنیدند. قنات ها از سقف آن آب بیرون می آمد و حیف که عکاسی نبوده است که عکس را یادگاری بگیرد. در آن سال تمام درختان گردو و بادام و زردآلو پُر از بار فراوان بوده است. حاصل و محصول زمین بی نهایت تمام اطراف دشت را کاشته بودند به حدّی حتی هندوانه و خربزه فراوان بوده است که انبارها جهت زمستان پُر میشود که حیوانها بخورند. جناب حاج خلیل پدر عبدالحسین یزدانی که بزرگترین اولاد مشهدی حسنعلی بود، این مطالب را برای ما جوانان و نوجوانان تعریف میکرد. ما همه سراپا گوش بودیم و بسیار کیف میکردیم. او می گفت مرحوم پدرش مشهدی حسنعلی گفته بود اگر این اولاد پسر باشد اسم او را نعمت خدا میگذاریم یعنی نعمت الله. خوشبختانه پائیز که او به دنیا آمد و پسر بود چه جشن و سروری برپا شد. پدرم مشهدی حسنعلی گفت اینهم مانند فرج الله بسیار زیباست ولی نورانیت را ببینید که الان از چهره اش هویدا است. 
Pictureنعمت الله یزدانی و سهراب یزدانی
میگفت بچه وقتی به دنیا می آید گریه می کند، او حتی گریه هم آرام میکرد و میگفت چون عاشق پدر و مادر بودیم و حرفهایشان مثل مطلبی بود که با آب طلا بنویسی، این داداش را هم عاشقش بودیم و نعمت الله یزدانی در این خانواده پُر مهر و وفا و مؤمن رشد و نمو نمود و بزرگتر که شد دنبال پدر دعا و مناجات و نماز را یاد گرفت.
با ادب ترین بچه ها و مظلوم ترین بچه ها بود و هرگز باعث زحمت پدر و مادر یا همسایه ها نبود. بسیار آرام و ساکت و هر کاری را که قبل از آنکه به او بگویند انجام میداد. آقای نعمت الله یزدانی بزرگ زاده، نجیب زاده، زیبا و با شخصیت و با ایمان و محبوب قلوب همه بود. در سن ۲۰ سالگی والدین به او میگویند اگر دوست داری ازدواج کنی هر کسی را که بخواهی برایت خواستگاری کنیم و دست روی هر دختری که بگذاری که دلخواه تو باشد فکر نمی کنم کسی شما را جواب منفی بدهد و در آن زمانها شرم و حیا بسیار بوده است. سکوت می کند، میگویند سکوت علامت رضاست. در آن محل دختر بسیار بوده است ولی آقا محمد تقی بزرگ خاندان مهاجرها که با آقای مشهدی حسنعلی از نظر ایمانی و مادی و معنوی تقریباً هم سطح بودند، دختری بسیار قد بلند و زیبا و ماهروی و مانند برادرانش قوی بنیه و قوی هیکل و ناطق ۵ سال از آقای یزدانی کوچکتر بود و وارد ۱۶ سال شده است به نام نصرت خانم که در تاریخ ۱۲۷۳ شمسی در خانواده محمد تقی مهاجر بزرگمرد تاریخ بشریت و شجاع ترین و با شرف ترین انسان آن آب و خاک که تا ابد به آن افتخار خواهند نمود، به دنیا آمده بود. دختری همه چیز تمام و با فضل و کمال بود و آقای نعمت الله یزدانی میگوید من کجا و نصرت خانم کجا، این دختر شایسته و لایق شاهان است. به او میگویند خودت را کم حساب نکن تو هم بسیار بزرگی و خوش هیکل و خوش تیپ و زحمتکش و بامرام و با ایمان هستی و خانواده خوب هم داری. از همه مهمتر اینهمه برادر بزرگتر از خود داری که میگوئید ما پشت و پناه او هستیم. خلاصه تبادل نظر میگردد و صحبت این عزیزان میشود و در سال ۱۲۸۹ ایام عید رضوان که موسم گل و سبزه بود، ازدواج می کنند و دوستان آسیف الله و ذبیح الله خان که برادران نصرت خانم بودند و هر یک ستونی در جاسب بودند دسته مطربی می‌آوردند و در باغچه خانه مشهدی حسنعلی که آنقدر بزرگ بوده است، یک هفته جشن و سرور برپا بوده است که همیشه می گفتند چنین جشن و سروری بی نظیر را کسی ندیده است و در همان خانه زندگی شروع میشود. ناگفته نماند در عروسی آنها حتی از روستاهای مجاور و اطراف کاشان و کلّ اهالی ده و حتی خانواده های شیخ حسنعلی شرکت کرده بودند و لیلی و مجنون زندگی را آغاز می کنند. نصرت خانم یعنی یاری کننده و اسماً زن بود ولی از ده مرد دلیرتر و با جرأت تر و با همسرش در ساخت و کارهای حمام و در کشاورزی و هر کار عام المنفعه ای شرکت داشتند. روزی با آقای نعمت الله یزدانی که هنوز همه به او مسلمان و بهائی میگویند عمو نعمت الله  و به نصرت خانم میگویند عمه نصرت، به او میگویند تو چهار برادرزن داری و هر کدام یک پهلوان و قوی و مواظب باش اگر به خواهر آنها چپ نگاه کنی تکّه بزرگ هیکلت گوشت هست. میگوید گل گرفتم و با گل زندگی می کنم. گل را باید بو کرد و برایش ارزش قائل بود. میگوید شما نگران من نباشید ما عهد و پیمان بستیم نام محمد تقی و مشهدی حسنعلی را تا زنده هستم بلند آوازه نگه داریم. یک هدف مقدس داریم و آن هم اجراء کردن تعالیم حضرت بهاءالله است که اگر نه ما هرکس اجرا کند با روح و ریحان زندگی خواهد کرد. در هر صورت زندگی بسیار زیباست، نه در جاسب بلکه در هر کجای عالم حوادث، پیش آمدها، ترقی ها، تنزل ها وجود دارد و یک مقدار آنها دست خود انسان نیست و شاید تقدیر و سرنوشت باشد مثلاً زمانیکه نایب حسین کاشی آن مرد از خدا بی خبر و همراهان دزد آدم کش به جاسب می آیند و اینهمه غارت می کند، همین نصرت خانم جوان خانمها را در کوه و جاهای امن راهنمائی می کند و همیشه دست به چوب می ایستد. برادرانش و دیگر دوستانش با تدبیر کاری می کنند که در جاسب لااقل بی ناموس نشود. اینها دُرهای گرانبهائی بودند که تا دنیا دنیاست از نسل به نسل دیگر انتقال داده میشود و یاد خاطره هایشان در ذهن ها و قلب ها باقی و برقرار می ماند. زمانی که عده ای که به طهران آمده اند و موفق بوده اند وقتی به جاسب می آیند میدیدند فامیل ها بسیار نسل و نتیجه شان رشد کرده زیاد شده و کار و رعیتی به اندازه کافی نیست و آنها را راهنمایی به طهران و اطراف طهران مانند خانی آباد و اسفندیار خانی و جعفر آباد و قاسم آباد و خادم آباد قدس و حدیقه که متعلق به امر بود میکردند و مشغول کار میشدند و زندگی جدیدی آغاز میگردید. آقای نعمت الله و همسرش به طهران می آیند و مدتی با حسینعلی یزدانی برادرزاده اش خدمت خانواده تیرانداز مشغول کار میگردد و بعد از مدت کوتاهی بوسیله یکی از عزیزان در اداره دارائی مشغول به کار میشود و املاک جاسب را تحویل آقای حبیب الله مهاجر و برادر نصرت خانم که جوانی دلیر و شجاع بوده است، میدهند و به طهران می آیند. در قدیم همه زن و شوهرها به یک اطاق قانع بودند به قول جاسبی ها صرفه و سکوت می کردند و پول جمع میکردند و زمینی میخریدند و خیلی زود خانه‌ای میساختند. در زمان قدیم آشپزخانه ای نبود، گازی نبود، یخچال و مبل و تلویزیون نبود و زندگی ها بسیار ساده و انسانها زلال و مهربان و پاک و فکر یکدیگر و رفیق و شفیق بودند. یکی اگر فقیر بود افراد مؤمن فوراً فکر مشکل او بودند. کسی بیکار بود فوری کار برایش پیدا می کردند. نصرت خانم تا در جاسب بود شمع هر انجمن بود، دختر همه اهل آبادی بود و یاور هر پیرزن و پیرمرد بود. خودش تعریف می کرد حمام جاسب که میرفتم همه خانم ها جای مادرم در هر صورت از من بزرگتر بودند، در داخل صحن حمام میگفتند الهی پیر شوی یک کیسه به کمر من بکش. میگفتم چشم، دومی و سومی الا آخر کیسه که تمام میشد، میگفتند الهی خیر ببینی یک لیف هم به پشت ما بکش میگفتم چشم. بعد میگفتند الهی سبزه بخت شوی دو مشتابه آب روی سر من بریز جان ندارم. خلاصه به خانه می آدم و کیف کرده بودم که خدا قدرتی به من داده است که بتوانم به عزیزانی که مانند خواهر و مادر بنده هستند خدمت کنم. میگفت روزی رفتم زمین باغ یادگار که برای پدرم بود و بعد به خود بنده دادند، شبدر بچینم و بار الاغ کنم. نوکر آنها پیرمردی بود و شبدر چیده بود و میخواست روی الاغ بگذارد. چون داشت می افتاد نگاه کردم دلم سوخت و سریع رفتم و سلام کردم و گفتم چه میکنی، سر الاغ چموش را نگه دار و فوری بار شبدر او را روی الاغ گذاشتم. با لهجه خاصی نگاه به من کرد و گفت الهی عاقب بخیر شوی. دختر تو ارزشت از چند مرد بیشتر است. بعداً به ذبیح الله خان برادرم گفته بود چقدر این خواهرت مهربان است. این پیرمرد نراقی بوده است که بعداً یکی از اولادهای او در جاسب ایمان به امر جمال مبارک آورد و الان شاید ۸۰ – ۷۰ نوه و نتیجه دارد. پسر او شکرالله شریفی بود و همسرش زبیده خانم دختر محمد اسماعیل یزدانی و برادر دیگرش بابا علی که تا آخرالحیات خودش و خانمش در خانه کاشفی بودند ولی اولادی نداشتند ولی مردمانی بسیار صادق و امین بودند. تعریف میکردند روزی جناب کاشفی گاو کاری را جهت شخم زدن به شخصی میفروشند و ارباب کاشفی به بابا علی خدابیامرز میگوید برو ابصار گاو را بگیر و تحویل این آقا بده و میگوید به چشم. میرود گاو را باز می کند و می آورد داخل کوچه خریدار سوال می کند از باباعلی که آیا این گاو خوب است و ایرادی ندارد؟ میگوید لا والله چه عرض کنم اگر این گاو یک چشمش کور نبود و موقع شخم زمین در کار نمی خوابید حرف نداشت. خریدار از صداقت این مرد خوشش می آید و به آقای کاشفی می گوید که بنده پشیمان شدم و گاو نمی خواهم. وقتی طرف میرود کاشفی به او می گوید چی شد که نخواست و میگوید بابا علی والله هم بابام هم داداشم به من همیشه گفته اند دروغگو دشمن خداست و همیشه باید راست گفت و من هم راستش را گفتم. خانم کاشفی تازه عروس بود و بسیار خانم نازنینی بود و افتخار تمام جاسبی ها به نام اقدس خانم که بسیار بسیار اولادهای ارزشمندی تحویل اجتماع داد و به قول جاسبی ها کاسه افکار خشم و غضب و مردم آزاری را دمر کرده و به جایش فهم و کمال را آورده است که واقعاً جهت این خانم مؤمنه و انسان شریف باید کتاب نوشت که از این بحث خارج است. اقدس خانم میگوید آفرین به تو مرد، تو ارباب هستی هرکس به تو نوکر بگوید در اشتباه است. مقام تو بالا است و تو مقرب درگاه الهی هستی و همین کار باعث شد یکی از تعالیم حضرت اعلی در جاسب در خانواده ای که آنقدر ظلم و ستم وجود داشته برداشته شود و کلمه نوکر کاشفی و کلفت کاشفی دیگر بر زبان نیاید. واقعاً آگاهان و روشنفکران و مطلعین و تاریخ نویسان و کسانیکه اهل مطالعه هستند و بی نظیر هستند، میدانند در ادوارهای گذشته کلمه غلام، کلمه کنیز، کلمه نوکر و کلفت در تمام خانواده مرفّهین بوده است. حضرت اعلی فرمود همه انسانها شریف اند و مساویند و از حقوق اجتماعی مساوی برخوردارند و هرکس ضعیفتر است، ارزش بیشتری دارد که در درگاه خداوند تبارک و تعالی مقرب تر و خدمتگزار خلق است به همین مناسبت یواش یواش کلمه خددمتکار یا خادم یا خدمتگزار بکار آمد. ولی عزیزانی که دستورات حق را آموختند به کارگران و زحمتکشان کلمه کارگر شریف را اطلاق میکردند. روزی شخصی میگفت خدمتی که این جوان شیرازی به دنیا کرده است هیچکس و هیچ عالمی نکرده و همه دوست داشتند همه برده و غلام و کنیز حلقه بگوششان باشند ولی این بزرگوار این حدّ و سدّ را شکست و این افراد زحمت کش را عزیز و محترم شمرد. این شخص میگفت من اصلاً دین ندارم ولی احکام این جوان غیور شیرازی سید علی محمد باب را خوب پسندیدم و به هزاران نفر گفتم هرکس خدمت به انسانیت کند تا ابد نام او جاودانه است.
صحبت از نصرت خانم و آقای نعمت الله یزدانی بود از اینکه همیشه مخیر بودند، شکرالله شریفی را با زبیده خانم پادرمیانی میکنند و آنها را سر و سامانی میدهند و شکرالله میگفت برادرم که شاهد ظلمها بوده است در زمان پیری هم در آنجا بوده است. گفته بنده صاحب الامر را قبول دارم و بارها شنیدم که علیرضا کاشفی صحبت میکرد میگفت پدرم بوده آن زمان زمانی بوده و حالا زمان دیگر است. وجداناً کاشفی تا آخرالحیات به بهائی ها مهربان و رفیق بود و باعث کامل شدن ایمان زوج مذکور نصرت خانم و همسرش بودند و اما وارد طهران شویم و از جاسب با هواپیما وارد طهران شویم و قطره ای از محبت دریای بیکران این عزیزان شود. این بزرگواران در طهران خیابان سپه قدیم که از میدان توپخانه شروع میگردد و از میدان باغشاه و چهار راه وثوق میگذشت به آریانا و صدی پنج بلند و نهر فیروزآباد میرسد. ایشان نرسیده به چهار راه وثوق نبش کوچه ای خانه میسازند و دو اطاق در طبقه اول و یک اطاق بزرگ با بالکن طبقه رو میسازند و جلو خیابان را دو مغازه میسازند و پشت مغازه داخل حیاط را هم دو انباری جهت نفت و وسائل اضافی و ذغال درست می کنند. طبقه بالا در و پنجره اش به طرف خیابان و دربی به طرف غرب به کوچه باز میشود که خیلی دلباز و دل انگیز بود. این ساختمان دو طبقه پایگاهی برای جاسبی ها شد که هر زمان به طهران می آمدند، در خانه برویشان باز بود. جاسبی ها میگفتند انسان به روی باز جائی میرود نه درب باز و این عزیزان با روی باز و آغوش گرم همه را می پذیرفتند. این عزیزان همان کرسی و همان زندگی ساده جاسب و همان غذاهای جاسبی را هرگز فراموش نکردند. خانه فوق الذکر نبش کوچه ای بود که آن کوچه را هم به نام نصرت نامگذاری کردند که این هم افتخاری برای این خانم بود. پشت این خانه جناب عین الله یزدانی برادرزاده عمو نعمت الله و خانم مهر پرورش مولود خانم خواهرزاده عمه نصرت، خانه ای دو طبقه ساختند. ساختمان ها پشت به پشت یکدیگر قرار داشت و مولود خانم هر زمان مهمانی برای عمه اش می آمد فوراً به کمک او می آمد. چه دوران شیرین و به یادماندنی و چه وحدت و همتی بود که هرچه خدمت به همشهری و هموطن کرده اند به آنها مانده است. خانه عمو نعمت الله پایگاهی بود برای هرکس که از جاسب می آمد یک روز مهمان آنها بود و فردای آن روز یکی از اطاقهای پائین را به آنها میدادند و از نظر وسیله هم دریغ نداشتند. خوب به یاد داریم عزیزان بسیاری در این خانه و عزیزانی دیگر در خانه سکینه خانم یزدانی در خیابان آریانا که چهار پنج اطاق داشت مدتی ساکن بودند و پولدار میشدند، خانه میخریدند و میرفتند. این خانه ها به نام خانه های برکت معروف بود. از جمله عزیزان شیرین یزدانی همسر آقای توکلی، خانم سلطان یزدانی مادر شیرین، ناصر مسعودی، منوچهر مهاجر فرزند ضیاءالله، عزت خانم مهاجر و همسرش، عین الله و اشرف خانم، عبدالله اعلائی و مادرش، حبیب الله اعلائی، هدایت الله یزدانی، عفت مهاجر دختر یدالله و خیلی ها که همه دعاگوی این عزیزان بوده و هستند.
مغازه های جلو خانه دو عدد بود که بهائی و مسلمان فرقی نداشت، همیشه چراغ مغازه ها روشن و امرار معاش برقرار بود و جناب یزدانی و نصرت خانم از مغازه ها کرایه اندکی میگرفتند و از مستاجران خانه کرایه ای دریافت نمی کردند، آنها میگفتند اینها اولاد ما هستند و خوشابحالشان که آنقدر سینه چاک و با گذشت بودند. صدای دلنشین این عزیزان هنگام تلاوت دعا و مناجات در کوچه بگوش میرسید و همه اهل محل عاشق این عزیزان بودند. بعد اولادهای آقای یزدانی و مولود خانم پشت خانه آنها دختر ماهروی و با ادب او منیر خانم و ۲ پسر دو قلو و یک شکل با نمک و زبر و زرنگ و باهوش و با ادب مثل آقای داریوش و بیژن و بعد هم سهراب یل یزدانی ها با آن چهره های نورانی الگوی آن کوچه بودند. مولود خانم تعریف میکرد یک روز در حمام خانمی از همسایه های کوچه از من سئوال کرد خانم شما هستید که در کوچه نصرت می نشینید؟ گفتم بلی چطور؟ گفتم چی شده؟ گفت هیچی. گفتم یا حرف نمیزدی یا مطلب را بگو گفت اهالی کوچه میگویند اینها بهائی هستند ولی نمیدانیم چرا آنقدر نورانی و خوش تیپ و با ادبند و چقدر با همه مهربان و اهل هیچ چیزی نیستند و بعضی مواقع که از کوچه عبور می کنیم صدای دلنشین به گوش ما می رسد در صورتیکه می گفتند بهائی ها را خدا از آنها رو برگردانده و قیافه هایشان قابل تحمل نیست. مولود خانم که بسیار شوخ و مردمی بود به او میگوید خداوند چنان نور محبتی در قلب ما گذارده و فرموده این نور را به دیگران هم بدهید. مولای ما فرموده محبت نور است در خانه بتابد و عداوت ظلمت است در هر خانه کاشانه نماید. به آن خانم میگوید نوری در قلب من است که به من میگوید این خانم خواهر توست و با او مونس و مهربان باش. آن خانم میگوید منظوری نداشتم دیدم حرف آنها پوچ و بی اساس بوده و شما و فامیلتان و همسرتان نمونه هستید و از آن روز با او دوست صمیمی میشود.  
بلی خانه این عزیزان در زمان های قدیم جایگاه جاسبی ها بود و در خیابان شاه قدیم (جمهوری فعلی) خانه های آسیف الله برادر ارجمندش محل اسکان و مأوای همه بود. نصرت خانم و عمو نعمت الله تابستانها را مرتب به جاسب می آمدند و باعث شادی و سرور احباء میگشتند. نصرت خانم خیلی باتجربه و با تدبیر بود. اولاً عقیده داشت هر جوانی که ازدواج می کند باید هدیه به او داد که یک عمر یادگار بماند مثل سینی مسی، تشت مسی و غیره و کمتر کسی بود که این خانم به او هدیه نداده باشد. خوب به یاد داریم نصرت خانم که خودش و همسرش پُر فامیل بودند و در آن زمان بیشتر در جاسب ساکن بودند آنها را مهمان میکردند و ایشان قدری فشار خون داشت که آن زمان در جاسب کسی فشار خون نمی شناخت. هر کجا مهمان بود با خوش روئی و تشکر،  به به چه غذائی، الهی پیر شوید و الهی حق پشت و پناهتان باشد، به آشپز غذا هر کس بود میگفت خوشگل من خوشگل من یادت باشد هر وقت غذا می پزید نمک کم در آن بریزید و هرکس دید غذایش کم نمک است دو مرتبه خودش روی غذایش نمک میریزد. در ضن درست است ماشاءالله گاو و گوسفند دارید و روغن فراوان است و غذای چرب خیلی خوشمزه است ولی برای آدمهائی که مانند ما کار نمی کنند مضرّ هم هست. حرف من مادر را گوش کنید و از نمک و چربی زیاد پرهیز کنید. به همه میگفت اینجا گاو و گوسفند و مرغ و مگس و پشه همه چی هست حتماً دستها را قبل از غذا با صابون و آب باید شست. همه میگفتند به چشم میگفت تا زمانی که مهمان سر سفره مشغول خوردن است کنار نروید و از صاحب خانه تشکر نکنید چون بعضی ها بسیار آرام غذا میخورند و یا مانند ما پیر شده اند. صبر کنید همه که کنار رفتند، هم تشکر کنید و هم شکر خدای را به جا بیاورید. به جوانان میگفت راستی شما میدانید ما دعای سر سفره داریم و دعای شکر داریم، دعای خواب داریم و دعای خروج از خانه داریم و همه را یاد میداد و تشویق میکرد و مولود خانم خواهرزاده او هم همینطور تابستانها به اتفاق همسر در محله بالا در جاسب مربی خوبی بودند. معتقد بودند هرگونه عملی و هنری که دارید باید به دیگران جهت رشد آنها هدیه کنید. خوشابحال این عزیزان که آنقدر حق را خوب شناخته و به دستوراتش عامل بودند. این عزیزان تصمیم میگیرند به زیارت ارض اقدس و حضور حضرت ولی امرالله بروند. کار آنها جور میشود و با چند نفر از احباء با هواپیما به ارض اقدس میروند و به آرزوی دیرینه خود می رسند. تعریف میکردند در مقام اعلی بارها و بارها اشکمان به خاطر مظلومیت و شهادت حضرت اعلی و این همه سجن و بلایا و سرگونی حضرت بهاءالله مانند باران از چشمانمان جاری بود. چقدر دلنشین بود خواندن دعا و مناجات و فکر میکردیم این طلعات مقدسه روبروی ما هستند و ما در محضر آنها کسب فیض می کنیم. خوشبختی این عزیزان این بود مولای محبوب حضرت ولی امرالله در ارض اقدس بودند. چه سعادتی از این بالاتر که زیارت چنین درّ گرانبهائی نصیب آنها شده است. نصرت خانم تعریف میکرد ملاقات حضرت ولی عزیز امرالله شوقی ربانی همگان را مات و مبهوت میکرد چون ایشان بهترین یادگار حضرت عبدالبهاء بود. نصرت خانم خدمت ایشان عرض می کنند ما که این سعادت نصیبمان گردیده است حق شاهد است که در روستای جاسب احباء چقدر صدمه و بلایا تحمل کرده اند. حضرت ولی امرالله میفرمایند احبای جاسب مورد لطف و عنایت حق اند خوشا بر احوالشان. نصرت خانم میدانست که در دیانت بهائی دست بوسی حرام است پس شانه های مولایش می بوسید و میگفنه های مولایش می بوسید و میگویدستان الهی شاد. امید ع ع
 توئی مت خطا مبتلائیم ولکن توجه به صبح عطا داشته و داریم به آنچه سزاوارت تصدّق لطف و صفایت گردم، ما زن و شوهر اولاد نداریم و یک زندگی ساده و مقداری املاک که از پدرانمان به ما ارث رسیده است در جاسب داریم اگر قبول دارید تقدیم شما کنیم و وقف در راه امر باشد و این کوچکترین کار ما است. میفرمایند شما بزرگید و از مقرّبان درگاه الهی شاد باشید و مسرور. نصرت خانم میگوید و از سر شوق گریه میکند. مولای محبوب دست نوازش بر سر نصرت خانم و عمو نعمت الله میکشد و میفرمایند خوشابحالتان خوشابحالتان. این عزیزان چقدر مورد لطف قرار میگیرند و حضرت ولی محبوب امرالله میفرمایند نیت شما قبول است. وقتی این عزیزان وارد طهران میشوند به محفل ملّی مراجعه می کنند همین خانه فوق الذکر را تقدیم امر می کنند و املاک های جاسب و خانه و زمین در قاسم آباد و خانه جاسب را همه تقدیم محفل جاسب می کنند. نصرت خانم میفرمود من هرچه داشتم را حبس ابد کردم که بماند و درآمدش سالیان دراز خرج امر باشد. املاک جاسب درآمدش کمک حمام و محفل یا افراد بی بضاعت باشد. چه استقبالی از این زائران گردید.
در آن زمان ها میگفتند فلانی زیارت ارض مقصود رفته است خوشابحالش. بلی این عزیزان در سال ۱۳۳۴ خداوند به آنها پسری به نام جمشید عنایت فرمود که باعث دلگرمی آنها گردید و سعی کردند این طفل معصوم را با ایمان و با تربیت بار بیاورند که همینطور هم گردید. جمشید که بزرگ گردید و نوجوانی بود، عمو نعمت الله به محفل ملی مراجعه کرد و گفت بنده خانه ام را وقف امر کرده ام و الان که اولاد دارم بعد از فوت ما این بچه چه کار کند هرچه امر بفرمائید مطیع و فرمانبردارم. آنها صلاح دیدند که سه دانگی که مربوط به اوست مال جمشید باشد و آقای نعمت الله یزدانی زمینی را که در قاسم آباد خریده بود گفت به جای سه دانگ خانه که به جمشید میدهد این زمین متعلق به امر باشد که قبول افتاد ولی نصرت خانم روحش شاد گفت همسرم هرکاری کرد خودش میداند اما تمام دنیا فدای نام حضرت ولی امرالله باشد. جمشید هم خدائی دارد و همین سه دانگ خانه پدرش برای او کافی است. این خانم دریای علم و معرفت و جوهر تقدیس بود چهار برادر راجمند داشت که هر کدام دنیائی از مهر و صفا داشتند. از مردانگی و ایمان و هیکل های برازنده گرفته تا ابهت سخنور و مانند جبل راسخ بودند و دو خواهر داشت یکی به نام ماهرخ خانم همسر آقای غفاری که در جوانی صعود نمود و خواهر دیگرش ملوک خانم همسر آقای امرالله رزاقی که خداوند این عزیز را خلق کرده بود که سرمشق مؤمنان و خانمهای احباء باشد. چه اولادهائی تربیت کرد و چه خدماتی انجام داد و اینها منتخبین اولیه امر جمال مبارک بودند.
در سال ۱۳۴۲ آقای عین الله یزدانی که اولادهایشان بزرگ شده بودند و دنبال دانشگاه و تحصیل و علم و عرفان بودند و قدری منزلشان کوچک بود، با راهنمائی آقای عبدالله خان مهاجر در خیابان پرچم خانه بزرگتری ساختند. به دیدن عمو نعمت الله رفتیم و حال و احوال پرسیدم گفت عمو چه حال و احوالی، در این کوچه دلخوشی ما مولود خانم و برادرزاده ام و بچه هایش بود که ما را تنها گذاشتند. نصرت خانم خدا رحمتش کند گفت انسان باید ترقی کند آنها خیلی باید ترقی کنند. عمو نعمت دل نازکی داشت و قطره های اشکش سرازیر شد و زن عمو و ما هم همینطور و میگفتند ما عاشق خودشان و بچه هایش بودیم ولی آنقدر معرفت دارند که مرتب به ما سر میزنند. نصرت خانم می گفت وقتی به حضرت ولی امرالله گفتم ما فعلاً اولاد نداریم فرمود صبر کنید هر چیزی رازی و حکمتی در آن نهفته است و همه اولادها اولاد شما هستند. بلی همینطور که قبلاً گفته شد این خانه، خانه عشق و محبت بود و خانه صفا بود. هر خشت و گلش شاهد محبت های بی شائبه و بی نظیری است. نصرت خانم عشقش این بود که جوانها باهم ازدواج کنند و همیشه میگفت جوان هرچقدر زودتر ازدواج کند پاک تر و معصوم تر و موفق تر است. شاید باعث ده ها ازدواج موفق بود که هیچکدام به جدائی نکشید چون نَفَس او مسیحائی بود. هیچکس روی حرف او حرف نمی زد و مورد احترام کلّ فامیل و آشنا بود. اگر دختر و پسری خانه نداشتند میگفت این اطاق ما برای تو باشد. اگر جهیزیه نداشتند میگفت غصه نخورید خدا بزرگ است. البته آن مواقع جوانان هم ساده و قانع بودند و با ۲ عدد قالیچه و یک دست رختخواب و یک سماور و چراغ و چند ظرف و متکا و مقدار کمی لباس زندگی را شروع میکردند و در کمتر از یک سال زندگی خود را کامل میکردند. اگر جوانی پول نداشت بطوریکه خود آن جوان نداند و هیچکس بوئی نبرد هرچه در توان خود بود میداد و بقیه مایحتاج را از برادران و برادرزاده ها و خواهرزاده میگرفت و دل این جوانان را شاد میکرد. در آن زمان ها ماشین کم بود ولی عیدها بسیار صفا داشت. همه اول صبح تا دو روز منزل این عزیزان بودند. چه چهره های نورانی و با ایمانی که عدّه ای میگفتند اول سال که آدم این چهره های نورانی را می بیند تا آخر سال دلشاد است و خوش میگذرد و اول وقت دیدن آنها از واجبات بود. خانه شان که پلّه های آجری داشت و یک نفر، یک نفر پشت سر هم باید بالا میرفتند و کفش ها را باید در بالکن جلو اطاق میگذاردند. روزی که خدمت ایشان بودیم آن چهره را هرگز فراموش نمی کنم، جمشید پسر بچه ای بود با دو بچه دیگر دور از چشم پدر و مادر به بالکن رفته بودند و تمام کفش های زنانه و مردانه را داخل حیاط ریخته بودند و هر لنگه کفش در گوشه ای افتاده بود. نصرت خانم بسیار ناراحت شد و گفت وای این چه کاری است شما بچه ها کردید. فوراً دو نفر از جوانها پائین رفتند و کفش ها را آوردند و جمشید که عاشق شیرینی بود به او گفت دیگر شیرینی خبری نیست با کاری که کردی اما همه گفتند عیبی ندارد. در این دید و بازدیدها چند نفر که بودند نصرت خانم میگفت یه شعری اشعاری یا مناجات بخوانید. با عشق عده ای میخواندند، دختر خواهرهایش که اشعار بسیار از حفظ بودند با صدائی زیبا میخواندند. همه موقع خداحافظی شاد و راضی میرفتند و به آنها میگفتند در حق ما دعا کنید و واقعاً دعای چنین مؤمنین مخلصی اجابت میگردید. یاد دارم که آقای علی اکبر رزاقی خواهرزاده اش مباشر و همه کاره ساختمان های عبدالله خانم مهاجر بود، سری پر مو داشت و سبزه و با نمک و قد بلند با چشمانی گیرا بود. به او گفتند ماشاءالله، ماشاءالله علی اکبر پسر خواهرت هم از دائی هایش چیزی کم ندارد. گفت فرزند حلال زاده دائی ولد است. چه خانواده و فامیل پر جمعیتی بودند و بعضی طایفه ها در جاسب بسیار کوتاه قد زن و مرد بودند و طایفه مهاجری ها اگر صد نفر هم که بودند همه هیکلی قد بلند، جذبه دار و با کلاس و مؤمن و مردمی و مردم دار بودند و خداوند همه را از نعمت های خود بی نیاز کرده بود. دارای همه چیز بودند چیزی که نداشتند و در وجود هیچ یک از آنها یافت نمی شد، غرور و تکبر و حسد و بخل و خودخواهی و بی ادبی بودند و برعکس چیزی که حق خواسته بود صادق بودن، شجاعت و شهامت داشتن، خدمت کردن، استقامت و مروّت و مردانگی و ایمان داشتن و ساجد و ذاکر بودن که همه زن و مرد به آن عامل بودند، را دارا بودند. از نصرت خانم و دیگر مهاجری می پرسیدند چرا شما و دار و دسته غلامعلی همه قد بلند و کشیده هستید و بعضی طایفه ها مانند دروازه ای ها و  باقری ها همه کوتاه قد هستند؟ به شوخی گفتند که شاید قلب پاک آنها گواه این مطلب است. گفتند ما هرچه هستیم همین هستیم که می بینید ظاهر و باطن ما یکی است. ولی عدّه ای ظاهر و باطنشان فرق می کند و به قول معروف میگویند کوتاهان نصف آنها زیرزمین است و خیلی تو دارند و عمر بیشتری هم می کنند. گفت مثلاً پدربزرگ ما محمدتقی و غلامعلی وقتی ایمان آوردند محکم و استوار ایستادند. اینهمه زجر و شکنجه و زندان را به جان خود خریدند و آخ نگفتند. در صورتیکه دروازه ای ها که ملاحسین به قدوم خود آن محل را متبرک و مزین کرده بود به کوچکترین نسیمی لغزیدند و کتمان عقیده کردند و در پشت پرده ای مستور ماندند. حال مشاهده کنید ببینید نسیم عنایت و شمیم موهبتی که بر خانواده محمد تقی و غلامعلی وزیده کجا و خمودت که نصیب آنها شده شاید یکی از همین علت ها باشد. البته باید در حق همه آنها باید دعا نمود که شاید نسل های آینده آنها به عظمت و جلال این موهبت که نصیب آنها شده و خودشان را محروم کرده اند. آگاه و بیدار شوند و حق را لبیک بگویند و طلب عفو و آمرزش از درگاه ملیک ملوک مقتدر نمایند که اجداد آنها به خاطر این کوتاهی بخشیده شوند.
بلی یکی از افتخارات نصرت خانم این بود که میگفت شانسی که طایفه مهاجری ها دارند این است که خداوند هر زمان دلش برای ما تنگ میشود میگوید بفرما برویم دیگر وقت تمام است و ما هم تسلیم خدائیم و فوری به سوی او پرواز می کنیم. دیگر نمی گوئیم صبر کن پسرم را زن بدهم یا حالا کار دارم زود است. فوراً دستور حق را لبیک می گوئیم و در بهشت واقعی داخل میشویم. خیلی خانمی شوخ و سرحال و راضی به رضای خدا بود. تعریف میکرد میگفت روزی از سوی پروردگار عزرائیل آمد جان فردی را بگیرد. شروع کرد به گریه کردن به خاطر خدا رحم کنید و قدری به من وقت دهید کارهای نیمه تمام را تمام کنم و حساب و کتابم را با مردم صاف کنم، عاشقانه جان خود را تسلیم می کنم. به او گفتند مدتی به تو وقت میدهیم کارهایت را بکن می آئیم سراغت دیگر بهانه نیاوری گفت چشم و خوشحال شد و به زندگی ادامه داد. بعد از چند سال عزرائیل آمد گفت یا علی مدد برخیز پایان عمرت فرا رسید. گفت مگر قرار نبود وقت بدهید و به من خبر کنید. گفت چرا عمو و عمه و خاله و همسایه و همشهری ها که می رفتن از این عالم و در مراسم آنها شرکت کردی را ندیدی؟ گفت چرا. گفت اینها جز اخطار نبود و او سکوت اختیار کرد. این داستان نصرت خانم و هزاران داستان شیرین او نشانه ای است که عاقبت الامر خواهیم رفت پس چه خوبست با سرمایه روحانی و خدمات شایان که به نفوس نفیسه کرده ایم و دستورات حق را لبیک گفته و اجراء کرده ایم از این عالم برویم. چه زیباست حال آنهائی که عاشقانه حق را لبیک گفته و شادمان با تیب خاطر حضور طلعات مقدسه میروند و شرمسار نیستند که هرچه در این عالم در حد توان داشتند در سبد اخلاص برای رضای حق گذاشتند. نصرت خانم مادر یتیمان، خواهر بی خواهران و مربی ناآگاهان بود. چشمه ای جوشان و پر خروش بود که همه را سیراب میکرد. از شادی خلق شاد بود و از غم آنها افسرده و همیشه دنبال راه نجات و مشکلات بود. ای محمد تقی که آنقدر متقی و شجاع و مؤمن بودی و ریشه های تنومندت عالم را احاطه کرده است، روحت شاد با این اولادهای دلیر و عاقل و ارزشمند واقعاً زادورود تو لیاقت گفتن خان به آنها را داشت. شجره شما تشنه خان گفتن نبود به عنوان سرمایه دار و ارباب و حاکم خان به شما به خاطر شخصیت انسانیت، مردانگی و مرام و محبت و ایثار بود. همیشه هر مردی محبت خالصانه دارد و انسان وارسته و کاملی است میگویند چقدر خان است هزاران سال دیگر همه شجره طیبه شما خان است ولی خان های بی تکبر، خان های با تدبیر و با کلاس، خان های خادم و خدمتگزار. هر درخت محمد تقی و اولاد او در جاسب و خانه او بوی خانی آن به مشام میرسد. وقتی محمد تقی و پسرهایش تمام لب رودخانه و لب جوی و زمینها اگر یک متر زمین خالی و مناسب بوده است، درخت گردو و اشجار کاشته اند که همه پابرجا تمام درختان بارور جاسب به یک طرف و اشجار و باغات اینها به یک طرف. هر درخت آنها ندای یا بهی الابهی سر میدهد بالاخره گوشی شنوائی هم پیدا شده و هم خواهد شد. زمین باغ یادگار ۱۴ من بهترین زمین و ۹ من زمین یونجه در جاسب را که وقف نمود و عایداتش تا اول انقلاب خرج حمام می گردد و این کوچکترین خدمت این خانم محترمه موقنه بود. ایشان جوهر تقدیس و مرام و معرفت بود و هرکس مریض بود ملاقات او می رفت و دعای شفا برای او میخواند و یک تکّه نبات به او می داد و میگفت بخور تبرک است خوب میشوی. شاید ۲ کیلو نبات تبرک از ارض اقدس آورده بود و مقداری به او اضافه کرده بود میگفت هم نشین که شدند اینها هم تبرک است و به همه مریض ها میداد. این سادگی و صداقت و معرفت او شفابخش هر مریضی بود. اینهمه کارهای خیر او بالخصوص در امر ازدواج و در کمک به مستمندان و خدمت به جامعه عشق او بود و هرگز ناامید نبود. مصطفی یزدانی تعریف می کند با آقا مرتضی محمدی زمستان منزل عمه سکینه اطاقی مجردی داشتیم. برف آمد و سرکار نتوانستیم برویم. برف خانه عمه را پائین کردیم و گفتیم برویم خانه عمو نعمت الله برفش را پارو کنیم. رفتیم الله ابهی و احوالپرسی کردیم و چای داغ به ما نصرت خانم زن عمو داد و گفتیم آمدیم برف شما را پائین کنیم. گفت تا آمدی فهمیدم آفرین به تو پسر، خون مسیب در رگ توست. برفها را پارو کردیم و حیاط را برفهایش را داخل کوچه ریختیم و آمدیم و گفتیم زن عمو و عمو با اجازه برویم. گفت کجا؟ جاسبی از کار عار ندارد و تنبل و بی عرضه نیست. پاروها را بردارید ته این کوچه خانه یکی از احباست برف او را هم پارو کنید و هرچه به شما دادند بگوئید دست شما درد نکند و برگردید آش جو من حاضر میشود. ما رفتیم و سال ۱۳۴۲ بود و بسیار برف آمده بود. این مؤمن نورانی را هم رفتیم و زیارت کردیم و به وظیفه خود عمل کردیم و حتی همسایه آنها هم خواهش کردند برف بام و خانه آنها را هم داخل کوچه ریختیم و با جیبی پر از پول برگشتیم .متأسفانه آقا مرتضی که زورش زیاد بود پارو را آخری محکم به زمین کوبید کف او ترکید. آقا مرتضی گفت عیبی ندارد طوری نیست گفتم چرا یا میرویم نجاری آنرا تعمیر میکنیم میخی می کوبد یا نو میخریم که عمو نعمت الله و زن عمو که اینهمه محبت کردند ما شرمنده آنها نباشیم و آمدیم پارو را تعمیر کردیم و به منزل آنها رفتیم. ناگفته نماند خانم اشتری خانمی بود که سر او فرفری و تمام موی سر او سفید مانند پنبه بود. ناهار مفصلی کتلت و برنج و سالاد و نوشابه ما را مهامان کرد. کور از خدا چه میخواست دو چشم بینا ولی بنده خیلی کمرو بودم. نصرت خانم شیرزن و خادم این منطقه است و مولود خانم خواهرزاده او ام الکائنات زمان است. خوشابحال جاسبی ها که اینقدر زحمت کش و عاقل و مقاوم و با ایمان هستند. او گفت همسر بنده مباشر اسفندیاری بغل خانی آباد هست که با آقای نصرالله امینی که جاسبی است دولت است و میگوید او ستاره درخشانی است. خلاصه آمدیم آش او حاضر بود گفتیم آنقدر این احباء مهربان به ما محبت کردند خدا میداند گفت حضرت بهاءالله چنان محبت و ارتباط تنگاتنگ در دل ما به ودیعه گذارده که با گفتن الله ابهی همه فامیل و همشهری و یکرنگ و یک دل هستیم. شعر ما همه خواهران و برادران یکدیگریم خواند. احساساتی شدم به یاد چهره نورانی او و گفتار و کردار و اعمال نیک او حسنات او، اگر بخواهم بنویسم یک مثنوی میشود پس به همینجا اکتفا می کنم و یادآور میشوم همینطور که او میفرمود مهاجری ها یک آنی جان به جان آفرین تسلیم می کنند. ایشان در تاریخ ۱۶/۶/۱۳۴۴ جان با ارزش خود و هیکل عنصری که ارزش طلا داشت، گذاشت با روح ملکوتی خود به طلعات مقدسه پیوست تا در عالم بالا ناظر به ما و شفیع ما و جمع جاسبی ها باشد. او هرگز نمرده است یاد و خاطره اش در قلب ها باقی است. او در گلستان جاوید قدیم با حضور اقوام جلیل القدر و احبای عاشق او و همسایگان محبت دیده از او با قلبی سوزان او را بدرقه نمودند و برای روح پر فتوح او دعا و مناجات خواندند. هر وقت در گلستان میرفت میگفت کی نوبت ما میشود. نوبت او گردید چه جمع های نورانی که برایش برگزار گردید و همسرش عمو نعمت الله غمگین و نالان اشک ریزان میگفت سوختم همه کسم رفت. خانه ام بی او سوت و کور است وقتی آرام میشد میگفت خوشحالم که به آرزویش رسید هر شب که مناجات میخواند و میخوابید میگفت یا حضرت عبدالبهاء یک شب تب یکشب مرگ. همینطور هم گردید یک آنی سکته و یک آن خداحافظی و حلالیت از همه. روحش شاد و یادش گرامی. امید است خوانندگان عزیز که عمرشان مستدام باد در این قرن بدیع برای ایشان دعا و مناجات بخوانند و بدانند در اثر استقامت و ایمان خالص چنان افرادی نابغه امر جمال مبارک آنقدر عالم گیر شد و پیشرفت نموده است قدر آن را بدانند و در هر شهر و دیاری و هر کشوری به یاد این عزیزان خدمات ارزنده و شایسته ای که رضای جمال مبارک در اوست، انجام دهند.
          چونکه گل رفت و گلستان در گذشت                         نشنوی دیگر ز بلبل سرگذشت
این بلبل شیدا ترک آشیان خاکی نمود و به معبود حقیقی خود پیوست و همسرش ماند و جمشید ده ساله، سختی زندگی برای این مرد مظلوم نجیب و با جمشید که بچه ۱۰ ساله و شیطان بود آغاز شد ولی عمو نعمت الله بازنشسته وزارت دارائی بود و مانند همسرش محبوب قلوب و عشق فامیل بود. مولود خانم که رفته بود خیابان پرچم زندگی میکردند مرتب غذا برای او می آورد و عمو نعمت الله میگفت عمو جان راحت باش. عمو میگفت آنقدر ما را شرمنده نکن می گفت خدا ما را شرمنده نکند. مولود خانم خدابیامرز می گفت هر زمان به آن خانه میروم موقع برگشت به خانه اشکم ناخودآگاه به خاطر خاله و مظلومیت عمو نعمت الله جاریست. همینطور اولادهای او و کل مهاجری ها و یزدانی ها مرتب به او سرکشی میکردند در ضمن دو اطاق که در طبقه اول بود مأمن احباء بود. آنها هم بی نهایت به این پیرمرد و جمشید محبت خالصانه داشتند. هر وقت نوه برادرهایش یا اولادهای برادرش آنجا میرفتند، میگفت یک حاضری باهم میخوریم و خودتان درست کنید باهم بخوریم و منهم کیف کنم. همیشه میگفت اول خدا دوم فامیل. تابستانها هم به جاسب می آمد مسیب برادرزاده اش در کمال محبت از او پذیرائی میکرد و املاک خود و خانمش را وقتی جناب حبیب الله مهاجر به طهران تشریف برد به برادرزاده اش مسیب یزدانی داد. در جاسب نه در منزل مسیب بلکه فامیل ها و برادرزاده ها عاشق او و مخلص او بودند و او برکت بود. او پسر مشهدی حسنعلی و داماد محمد تقی بود. مردی صبور و خاکی و زلال و ساده و مهربان و بهائی حقیقی و عامل به عمل بود. دستورات حق را خوب شناخته بود و هر انسانی تا که هست برای همه شاید عادی باشد. صحبتهایش، محبت هایش، راه کارهایش و نصایح و حکایت دلنشین او وقتی که از این عالم رفت همه افسوس که چه بود و چه کرد و افسوس فایده ندارد. انسان عاقل کسی است که از تجربه این عزیزان استفاده کند. مختصری از کوچکترین خدمات ایشان چون او دوست نداشت بخاطر تظاهر خدمتی انجام دهد ولو به اندازه یک جو یا دیناری میخواست خودش بداند و خدای او در زمانیکه آقای عین الله یزدانی و مولود خانم چهارمین اولاد آنها سرو رعنا سهراب خان را خدا به آنها عنایت فرمود و نشانه خداپرستی و ایمان و ایقان از چهره این طفل نمایان بود. او هدیه ای به او داد که تا ابد هیچکس از یاد نمی برد ۵ من یعنی پانصد متر باغ سرچشمه بغل باغ سید میرزا را به او هدیه کرد با ۵ من آب و این باغ مملو بود از درختهای سیب و آلو و غیره و درخت گردوئی در زیر جاده رائینه داشت بچه بزرگی که الان قیمت بالای میلیونی دارد، هدیه کرد به حشمت خانم دختر عمه نازنینی که خداوند پسری به نام پرویز به او عطا کرده بود. حشمت بسیار زن خوبی بود و از نواده های مشهدی حسنعلی میگفت حشمت اگر مسلمان است و بهائی نیست چهره نورانی دارد که رگ مشهدی حسنعلی در وجود اوست و ما باید فامیل مسلمان و بهائی را دوست داشته باشیم. زمینی بود در راستان بالای زمین فرج الله برادرش که محمد اسماعیل برادرش زمانی پول قرض گرفته از عمو نعمت الله میگوید داداش این قواله زمین و زمین مال تو، هر وقت داشتم قرضم را ادا می کنم وگرنه مال خودت. او میگوید من و تو برادریم قرض یعنی چه و بخاطر اینکه دل برادرش نشکند قبول می کند و بعد هم به عنوان هدیه عید یا غیره یا تولد بچه ها به او کمک می کند. بعد از فوت همسرش یک روز عباسعلی و خانمش و مصطفی یزدانی و خانمش را ناهار دعوت کرد البته خانمها غذا پختند و همه دور هم نوش جان کردند. بعد از ناهار به عباسعلی گفت یک مناجات برای مرحوم پدرت بخوان البته مادر عباسعلی خانم سلطان هم بود چون یک اطاق مجانی در اختیار زن برادرش گذاشته بود. عباسعلی پس از خواندن مناجات، عمو نعمت الله بوسی به او کرد و گفت تو اسم برادرم را زنده نگاه داشتی، این قواله راستان یادگار پدرت است مال تو. همه تعجب کردند این پیرمرد کیست و چقدر با گذشت است.
در سال ۱۳۴۷ که برادرزاده اش مسیب یزدانی صعود کرد، مصطفی پسرش درآمد ملک او را که مبلغی بود با مقداری بادام و گردو برای او برد و گفت گردو و بادام را میخوریم چون از جاسب است ولی پول را نمی خواهم و میروی بدون کم و کاست به مادرت میدهی تا برای نصرت الله و اشرف که کوچکند لباس بخرد یا لوازم مدرسه چون یادگارهای عزیز من هستند و هرگز به کسی نمی گوئی و دیگر اگر صحبت پول کنی ناراحت میشوم و تا زنده بود دیناری نگرفت. آیا شخصی که یک زندگی ساده و حقوق کم بازنشستگی داشت اینهمه گذشت و مردانگی و محبت داشت و هرگز از خاطره ها پاک میشود؟ خیر او مربی و معلم ما جوان های آن زمان بوده است که بدانیم حتی در نهایت فقر و فنا میتوان خدمتگزار فامیل و خلق خدا بود. بسیار سخت است در مورد چنین بزرگوار مطالب نوشت. این دیدنی ها و شنیدنی ها و مشاهدات بود که ذرّه ای از آن مرد مرقوم گردید ولی این مرد نازنین جمشید را با محبت تمام تعلیم و تربیت کرد و آداب روحانی آموخت و ده ها مناجات به او یاد داد. درس فرستاد و کتابهای علمی و امری برای او تهیه نمود. از او مردی ساخت و کمتر کسی است که جمشید عمو نعمت الله را نشناسد. این جوان در تمام جلسات عمومی، خصوصی مناجات با صوت ملیح میخواند. جمشید رشد و نمو کرد و جوانی گردید. عزیزدردانه بابا بود و جمشید یک بابا میگفت ده ها بابا ادامه آن بود. مواظب بود او بی‌تربیت نباشد چون بسیار برایش این پسر اهمیت داشت و به کوچکترین اشتباهی او را تذکر میداد. در طبقه پائین یک اطاق خانم سلطان بود و یک اطاق خانمی به نام سکینه بود که مسلمان بود و منزل احباء کار میکرد. همسر و دو بچه داشت و خانمی ریز نقش ولی زحمتکش و باغیرت بود و اول هفته ای یکبار می آمد و خانه آقای یزدانی را تمیز و مرتب میکرد و هم پول به او میدادند و هم کار و برای بچه هایش غذای اضافه را به او میداد. روزی گریه میکند به عمو نعمت الله میگوید صاحب خانه ما را جواب کرده است و جائی گیر ما نیامد چون بچه داریم هیچکس اطاق بما نمیدهد. عمو نعمت الله یک اطاقش را که خانم سلطان بود و اطاق دیگرش را آقای همتی که اهل روستای اراک بود و جوانی خوشگل و خوش تیپ نشسته بود، عمو نعمت الله به سکینه می گوید اگر این جوان تنها را بیرون کنم تو را می آورم ولی غصّه نخور خدا بزرگ است. آقای همتی جوانی بهائی زاده بود ولی لاابالی و عشقش آواز و رقص بود و یک مقدار هم حالت او طبیعی نبود ولی شیک پوش خوش گذران و خوش تیپ بود، وقتی آقای یزدانی به او می گوید تو جوانی و دو سال است اینجائی و اندک کرایه ای می دهی حال جائی پیدا کن. من که همسرم فوت شد خانواده ای را می آورم که هم روز و شب همدمم باشد و کارهایم را انجام دهد. او قبول نمی کند و می گوید از اینجا بهتر کجا بروم پیرمرد؟ در این موقع مصطفی فرزند مسیب که به دیدار عمو نعمت الله می آید سر میرسد و هرچه عمو نعمت الله به او با زبان خوش حرف میزند او حرف سربالا جواب میدهد نمیروم هرکاری میخواهی بکن. مصطفی به او گفت این عموی ماست او را اذیت نکن. بیا برویم من دو ساعته اطاق بهتر از این برایت پیدا می کنم. این مرد فشار خون دارد و سکته می کند. عین خواهرها گفت جوجه نمیروم چه غلطی میخواهی بکنی؟ مصطفی جوانی ۲۳ ساله گفت چه گفتی یک بار دیگر بگو به مصطفی. گفت الان میروم دوستانم را می آورم حساب تو جوجه را برسند. با اینکه همتی قوی تر و تپل بود و مصطفی بیچاره آن موقع لاغر بود گفت پهلوان ها در جنگ ها تن به تن با هم مبارزه می کنند. عمو نعمت الله را بالا فرستاد. بیچاره لب بالکن بالا ایستاده بود و میگفت مصطفی بیا بالا عمو این نمی فهمد. همتی گفت خودت نمی فهمی. چنان مصطفی توی گوش او زد و گفت نفهم، این عزیز ما است گم شو، همین الان تخت و رختخوابت را میریزم توی کوچه. گفت نزن میروم دو روز وقت بده. گفت تا صبح جمعه من می آیم اینجا نباشی و اگر کوچکترین توهینی به این مرد کرده باشی توی هر کاباره ای باشی یا جای دیگر پیدایت می کنم پس برو آدم باش. فوری او دنبال اطاق میگردد و پنجشنبه اطاق را خالی می کند و جمعه سکینه و شوهر و بچه هایش در آن خانه ساکن شدند. محبت دو طرفه شروع شد و عمو نعمت الله صاحب دختری مهربان گردیده بود. عمو نعمت الله میگفت خدا هر درب بسته ای را باز می کند و میگفت الهی مصطفی خیر ببیند وگرنه من حریف این نره غول نمی شدم. خدا رحمت کند همتی را رفت و در یک خاکسپاری مصطفی را می بیند و جلو می آید ماچ و بوسه می کند و میگوید چطوری عزیز احسنت به مرامت که این مسئله را هیچکس نگفتید. با مصطفی دوست میشود و اینکار شایسته نبود ولی خود او باعث اینکار شد. یاد نگرفته بود که جواب محبت را با محبت بیشتر باید جواب داد و به بزرگان احترام گذاشت نه توهین و ناسزا و قلدری.
در هر صورت عمو نعمت الله خدمتش به فامیل تمام نشدنی نبود بالاخص سکینه خانم که مهمانداری هم میکرد ولی عمو نعمت الله میگفت قدر خانمهایتان را بدانید. محبت هزار نفر جای محبت همسر را نمی گیرد. همسر سکینه به کمک عمو نعمت الله و احباء الهی پیکانی خرید که هم کار میکرد و مسافرکشی می نمود و هم زن و بچه و عمو نعمت الله را بارها گردش و تفریح و حتی به شمال برد. البته عمو نعمت الله هیچ کجا مزاحم او نبود حتی پول بنزین را به او کمک میکرد. در اواخر خرداد ماه هنگامی که به شمال می رفتند و برحسب احترام عمو نعمت الله صندلی جلو نشسته بود و بستن کمربند هم رسم نبود در اثر مه گرفتگی در جاده بوئین رشت قزوین،این راننده با اتومبیل تصادف شدیدی می کند که همین تصادف باعث مرگ عمو نعمت الله و داغون شدن جمشید گردید که هنوز آثار تصادف در سر و صورت جمشید هویدا است. عمو نعمت الله با مراسم بسیار باشکوهی بوسیله مهاجری ها و یزدانی ها به خاک سپرده شد و دو طایفه بزرگ را متأثر کرد و فامیل در معالجه و هزینه جمشید هیچ دریغ نکردند و جمشید ماند و تنهائی. به کمک مولود خانم عزیز آن دریای مهر و صفا و راهنمائی خانم سلطان یزدانی و کمک فیض الله یزدانی در سال ۱۳۵۸ جمشید را برایش همسری به نام ناهید شریفی، فرزند ماشاءالله شریفی انتخاب کردند و عروسی برگزار گردید و آنها در همان خانه صاحب دو فرزند به نام های فرهام و نغمه گردیدند. هم ناهید خانمی ساده و مهربان و ساکت بود و هم جمشید ولی این تصادف باعث شده بود که جمشید توانائی کار سنگین در شب و روز را نداشت و خانه عمو نعمت الله را هم دولت مصادره نمود چون سهم زن عمو نصرت به نام شرکت اُمنا بود و مبلغی به جمشید دادند و او را روانه فردیس کرج کردند. جمشید هم از این شاخه به آن شاخه می پرید. این دو عاشق عشقشان فروکش کرد و خانمش چون خواهرش به آمریکا رفته بود او هم میخواست به خارج برود و جمشید گفت من نمی آیم و ناهید شریفی دو اولاد را برداشت و در سال ۱۳۷۶ در آمریکا اسکان گزید و زیر پوشش خواهرش بچه ها هم درس خواندند و بزرگ شدند و نور ایمان در قلبشان باقی و برقرار است و جمشید هم با تنهائی و مشکلات دست و پنجه نرم کرد و در سال ۱۳۸۳ با خانمی از اهل سیسان به نام منور عبداللهی ازدواج نمود و هنوز جمشید در تمام جلسات فامیل شرکت می کند و برای شادی پدر و مادر دعا و مناجات با صوت ملیح میخواند و بسیار خوش قلب و مهربان و با ایمان و فامیل پرست است.
مطلبی که نباید از یاد برود عمو نعمت الله تنها اولاد به جا مانده بود که مخزن اطلاعات خانواده خود و مهاجری ها بود. همیشه میگفت غلامعلی برادر بزرگ ما حضور حضرت عبدالبهاء خادم بود و بعد خدمت جناب ابن ابهر پدر دکتر ایادی و خانم ارجمند او باهره خانم ایادی و حضرت عبدالبهاء به افتخار ایشان چند لوح نازل فرمودند. ما شنونده بودیم و درک مطلب شاید نبود. یک روز عید به دیدن او رفتیم و خیلی از فامیل ها بودند از جمله فیض الله یزدانی که عزیز همه بود. عمو نعمت الله گفت به آرزویم رسیده ام، شما آنقدر به خود مغرورنشوید و هرچه دارید از برکت دعا حضرت عبدالبهاء است. الواحی که به افتخار غلامعلی نازل شده بود را داریوش یزدانی از ارض اقدس گرفته و برای او فرستاده بود و او هم چند کپی و بهترین هدیه در ایام عید بود که هم عشق ورزیدم به اجداد خود و اشک شوق ریختم. عمو نعمت الله گفت از همه سرمایه دارتر، عین الله و مولود خانم هستند که چنین جوانانی عاشق، تربیت کرده اند که هر کدام به همه جاسب می ارزند. چنین احساساتی شده بود که لپهایش گل انداخته بود و عشق میکرد. واقعا به او باید گفت عاشق صادق که این دنیا را فانی میداند و عالم بعد را سزاوار هر مؤمن درستکار. لازم به ذکر است املاک او در جاسب را همه مصادره کردند و زمینی را که در بهترین نقطه جاسب جهت حظیرةالقدس داده بود را ساختمانی شیک در او ساخته اند. روح پر فتوح ملکوتی او در عالم بالا شاد و مستبشر است و هرگونه تخمی و بذری که این عزیزان کاشته اند یا سبز شد و یا خواهد شد. شک در وعده های بالغه الهی نیست خوشا آنهائی که قدر این بزرگواران را دانسته و ذکر آنها را به میان می آورد. خوشا آنان که سخنان این عزیزان در قلب پاکشان نقش بسته است. خوشا بر حال کسی که نام آنها را زنده نگه میدارد. خوشا آنانی که قبول دارند روح این عزیزان از عالم بالا ناظر به ما و شفابخش درد ما و رهگشای ما هستند. این مناجات از طرف جمشید پسر او هرکس بخواند برای ارتقاء روح آن عزیزان جمشید هم شاد است.
                                                                                      هوالله
ای پروردگار پدر و مادر این بنده درگاه را در دریای غفران غوطه ده و از گناه و خطا پاک و مقدّس نما. عفو و بخشش شایان نما و غفران و آمرزش ارزان کن. توئی آمرزنده و توئی غفور توئی بخشنده فیض موفور. ای پروردگار هرچند گنه کاریم ولی امید به وعد و نوید تو داریم و هر چند در ظلمت خطا مبتلائیم ولکن توجه به صبح عطا داشته و داریم به آنچه سزاوار درگاه است معامله کن و هرچه شایگان بارگاه است شایان فرما. توئی غفور توئی عفو و توئی بخشنده هر قصور                 ع ع
روح این دو مرغ بیشته محبت الله در گلستان الهی شاد. امید است روحشان از ما راضی باشد. 

]]><![CDATA[سید علی حسینی]]>Tue, 17 Oct 2017 08:36:26 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/4053013Pictureعلی آقا حسینی
سید علی فرزند آسید آقا حسینی و خانم سلطان صادقی در سال ۱۳۱۰ در قریه کروگان جاسب چشم به جهان گشود و قلب پدر و مادر را شاد کرد. اهالی محلّه بالا یعنی همسایگان میگفتند این طفل قدی کشیده و اندامی بی نظیر داشت. پدرش با اینکه شخصی متوسط القد بود، او بسیار لاغر و قد بلند گردید و از هوش و ذکاوت خارق العاده ای برخوردار بود. در جاسب تا کلاس ششم درس خواند و از شاگردان ممتاز بود و از نظر ادب و وقار بی نظیر بود. بین همسالان مسلمان و بهائی خود احترام خاصی داشت چون جوان سنگین و با متانت و با ایمان بود. از هرگونه شوخی پرهیز میکرد و به دوستانش میگفت شوخی انسان را خوار و زبون می سازد. از کودکی تا جوانی از درس اخلاق گرفته تا لجنه های جوانان و خدمت همیشه پیشگام بود. از زمانی که خود را شناخت یاور پدر و مادر بود و در تمام کار کشاورزی و دامداری کمک کار خوبی بود و از نظر دوستی و صداقت بی نظیر بود. تعریف میکردند روزی در زمین آقا مظفر نصراللهی که از بستگان آنها بود و او پیازچه و سبزی کاشته بوده است، علی آقا می آید و یک دسته پیازچه می کند و می آورد و مادرش سبزی ها را میشوید و در بشقاب میگذارد. وقتی آسید آقا سر سفره ناهار می نشیند و سبزی ها را می بیند و به همسرش میگوید اینها از کجا آمده است؟ همسرش خانم سلطان می گوید علی آقا آورده است. این پدر که ادب اولاد برایش مهم بوده است پسرش علی آقا را از سر سفره بلند میکند و میگوید زود برو و از هر کجا سبزی ها را کندی همانجا بگذار و برگرد ناهارت را بخور. مادر او میگوید بچه گناه دارد به خاطر یک ذرّه سبزی توی گرما اینهمه راه را برود. آسید آقا میگوید آفتاب دزد، شتر دزد میشود. این پسر بنده باید یاد بگیرد هرگز دست به مال کسی دراز نکند و بی اجازه هرگز کاری را انجام ندهد. 
Pictureخانم ناز اسماعیلی
علی آقا میرود و سبزی های شسته شده را روی مرز همانجائی که کنده بود میگذارد و به منزل می آید. عصر همان روز آقا مظفر می بیند مقداری سبزی شسته شده آماده خوردن آنجاست. به سید آقا می گوید نمیدانم این کار کی بوده است و لااقل سبزی را کنده شسته ولی نخورده است. او میگوید کار علی آقا پسر من است. آقا مظفر ناراحت میشود و میگوید که فامیل من، دوست من، همسایه زمین من، این سبزی چه قابلی داشته است؟ سید آقا میگوید اگر جلو بچه را از بچگی نگیری و خوب او را تربیت نکنی مشکل خواهی داشت. تمام این خلافکاران و دزدان آدم های پاکی بودند و در اثر بی ادبی و سهل انگاری والدین بیچاره شدند و عاقبت بدی دارند. این کار پدر به علی آقا حسینی راه درستی و صداقت را آموخت و تا آخر عمر مورد اعتماد همگان بود.
علی آقا در جوانی درد پای شدیدی گرفت که کار کشاورزی برای او مشکل بود پس به طهران آمد و مشغول کار گردید ولی همیشه حامی والدین و خواهر و برادرش بود. زمان سربازی او سپری گردید و در شرکت ایران ماشین انبار ایران گودیر انباردار گردید و به حسن اخلاق و رفتار مشهور گردید. در سال ۱۳۳۶ شمسی با خانم طاهره فروغی اهل نراق ازدواج نمود. برادر ایشان آقای هوشنگ فروغی وقتی دید خواهرش همسر علی آقا حسینی شده است و این بزرگواران خانواده خوبی هستند، از خواهر علی آقا حسینی، خانم آقا حسینی که در آن روز شیر دختری بود خواستگاری نمود و با او ازدواج نمود و به قول جاسبی ها یکی دادند و یکی گرفتند. دو خانواده مظلوم و مؤمن و باتربیت همیشه در یک خانه با همدیگر زندگی نمودند. کسی صدای آنها را نشنید و هر دو خانواده عاشق فداکار و هدفشان تربیت اولادهای خوب بود و همینطور هم شد که اولادهایشان الگوی انسانیت و پاکی و ایمان هستند. خداوند به این عزیزان دو پسر به نام های مهدی که با خانم رؤیا پاکباز شیرازی ازدواج نمود و صاحب دو دختر می باشد و دومین پسر آنها همایون است و سوسن خانم دختر آنها با یک مرد مؤمن انگلیسی ازدواج نمود و دارای سه دختر است. این عزیزان از تحصیلات بالا و زندگی های نسبتاً مرفهی برخوردارند. علی آقا حسینی وقتی آقای عبدالکریم صادقی اخوی بزرگتر او در چراغ برق مغازه ای یا فروشگاهی بزرگ خرید از برادرش خواست کارش را رها کند و در خدمت او باشد که پشت و پناه یکدیگر باشند و در رفاه بیشتر باشند و چه کسی از برادر امین تر برای صادقی بود. از قدیم ها جاسبی ها میگفتند:
 برادر با برادر پشت در پشت                       درخت بی برادر کی کند رشد
علی آقا مردی زحمتکش، جدّی و مردمی بود و در این مغازه که چندین همشهری ها و دوستان کار میکردند، مدیر و مدبّری مثل علی آقا لازم داشت. این مغازه محل خدمت به هم نوع و نان رسانیدن به مردم بود. آقای عبدالکریم صادقی کوه استقامت و ایقان در این مغازه چنان ابهت و احترامی نزد اهالی محل و کسبه داشت که حساب ندارد و با آمدن علی آقا و همکاری او نوراً علی نور شده بود. علی آقا همیشه مصدر کارهای خدمات امری بود و از هیچ کوششی فروگذار نبود. عشقش خانواده و دین و آئین و والدین و خدمت به همنوعان بود. در اوایل انقلاب تمام افرادی که از شهرستانها و روستاها آواره و سرگردان بودند از بویراحمد گرفته تا جاسب و جاهای دیگر را ایشان شب و روز میکوشید آنها را اسکان بدهد، پوشاک و آذوقه تهیه نماید و تمام احباء با ایشان همکاری میکردند چون شناخته شده و مورد اعتماد همه بود. لحظه ای آرامش نداشت و معلمی با تجربه و کارکشته بود که همه از او یاد می گرفتند که چطور به همنوع و هموطن و همدین خدمت باید کرد و خوشابحالش که فکر خود فقط نبود. زمانیکه جاسبی ها را آواره کردند و گفتند باید بروید یا عقیده تان را کتمان کنید و هیچکس به پدر پیر و مادر سالخورده او رحم نکرد و حتی در سرمای زمستان این پیرمرد کوچک که بیش از ۴۰ کیلو وزن نداشت با آن ناراحتی چشم و کهولت سن، جوانها او را بلند کردند و داخل حوض محلّه بالا انداختند که از سرما بمیرد که شریفه خانم زن غلامحسین حیدری که خانمی شریف و باشرف و مسلمان واقعی و اهل واران است، این پیرمرد را از حوض بیرون می آورد و به جوانها میگوید خجالت نمی کشید، هر دینی ایشان دارد آیا رحم و مروّت شما کجا رفته است؟ این سید نیست؟ این به شما چه کرده است؟ من که پنجاه سالم است از ده دیگر اینجا آمدم و همسایه دیوار به دیوار هستیم و جز خوبی هیچ بدی از اینها ندیدم. همین سید آقا پدر علی آقا منزلش روبروی مسجد بود که مخروبه شده بودند و خواستند عده ای مسجد آنجا را احیا کنند و مسجدی نو بنا کنند. نبش کوچه تقریباً سی متر زمین متعلق به آسید آقا بود که از مشهدی حسنعلی خریده بود و جنوب این زمین متعلق به سلطانعلی رفیعی بود. وقتی خواستند مسجد را از نو بسازند و این زمین ها را که برای سلطانعلی و طویله با سقف محکم بود و زمین سید آقا که در سال ۱۳۱۰ که علی آقا به دنیا آمده بود، سید آقا درخت گردو به نام او کاشته بود و این درخت تنومند شده بود و زینت بخش محل بود و بسیار گردو میداد که همه اهالی محل لااقل از آن استفاده میکردند و بچه ها زیر این درخت که سایه داشت بازی میکردند، این دو نفر پول که نگرفتند هیچ، تقدیم به مسجد کردند که مسجد هم بزرگتر و زیباتر باشد. از آسید آقا و پسرش خواهش کردند که این درخت چندین ساله مستقیم بالا رفته است و بگذارند بماند و در حیاط مسجد باشد که طی صورتجلسه ای قبول کردند اما متأسفانه وقتی علی آقا به خاطر حفظ پدر و مادر رنجیده که از دو چشم مشکل داشتند آنها را به طهران آورد و مدّتی در خیابان جمهوری در منزل آقا سیف الله مهاجر با بعضی همشهری های آواره و بی خانه زندگی کردند تا بعد برای آنها خانه خریدند، اما در این حین سید ماشالله نصراللهی که تعصب مذهبی داشت و فامیل آسید آقا بود، کلّ خانه او با اثاثیه اش را غصب می نماید. عزیزانی که مسجد را بنا کردند بجای تشکر از ایشان درخت گردوی به آن زیبائی را از کف بریدند. اکثر مسلمانهای ده کروگان افسوس خوردند که این چه کاری است و این درخت که بهائی نبود. وقتی حاجی علی فرزند خانم خواهر زاده آقا ولی این وضع را می بیند ناراحت میشود میگوید نگوئید کروگان، بگوئید کوفَستان و ناراحت و عصبانی برمیگردد و به واران میرود. او مردی مؤمن و صالح بود. آقا مشاءالله نصراللهی خانه را که تصاحب می کند جناب صادقی شکایت های متعدّدی به دادگاه محلات و دلیجان و اراک نوشته که همه مدارک موجود است. به خاطر پارتی بازی و رد گم کردن میرود مقدار خیلی ناچیزی به عنوان کرایه خانه به بنیاد مستضعفان میریزد. خوب اگر تو کرایه کردی قراردادت کجاست. تازه خانه کرایه ای را که انسان نمیتواند مالک شود. شایع میکند در جاسب خانه را خریده ام آیا مردی به ثروتمندی عبدالکریم احتیاج به پول آن داشت؟ او عشقش خانه ای بود که در او متولد شد و پدر و مادرش در آن زندگی کرده‌اند. عبدالکریم به خاطر عقیده و ثروت سرسام آورش زندان رفت و همه مالش را مصادره کردند. عبدالکریم که جوان 23 ساله اش در راه عقیده اش شهید شده بود، کسی که یکی از خانه هایش در دروس بیش از دو هزار متر مربع بود و مغازه 3 طبقه چند میلیاردی که چراغ و انبار داشت، همه را در راه حق داد و شکایتی نکرد. خدا رحمت کند زن آقا مشاءالله که جلو حوض در خانه آسید آقا می‌نشست و به مردم تعارف میکرد بفرمائید و میگفتند خیلی ممنون. آنقدر این زن عالیقدر وارانی شهامت و صداقت داشت که میگفت این خانه آسید آقا است و از این کار شرم آور شوهرش ناراحت بوده است.
سید آقا و همسرش از همه چیز گذشتند ولی برای درخت گردوئی که هدیه پسرشان بود و آن را از کف بریدند، گریه کردند و خیلی دلشان میخواست بدانند چه کسی دستور قطع آن درخت زیبا را داده است اما کسی نگفت و همه به او میگفتند میخواهی چکار کنی؟ میگفت میخواهم حواله اش را به سیدالشهداء کنم تا انتقام این درخت سبز و بارور را از او بگیرد. همه به او تسلی قلب میدادند که خداوند آگاه بر کار همه است و حواله اش را به خدا کن و از خدا بخواه او را هدایت کند که درخت بکارد و هیچ درخت باروری را قطع نکند.
پدر علی آقا با غیرتی که داشت صبح تا شب تا جان داشت در جاسب کار کرد و در طهران هم همینطور و اولادها تا آخرالحیات به این زن و مرد رسیدند و مراسم های خوبی برایشان گرفتند. امید است پسر آقا ماشاءالله آقا رضا که در آن جولان میدهد و نماز هم شاید میخواند، به یاد بیاورد سید آقا و پسرش و پدر خودش را که همه از این عالم رفته اند و الان پای میز محاکمه و عدل خداوند هستند و این رضا در منزل غصبی زندگی کردن را رها کند. آقای صادقی میگفت این خانه را میخواهم درمانگاه یا خانه سالمندان درست کنم که عمر او هم کفاف نکرد ولی اولادهای شایسته آنها همه هستند ولی اگر قدری تعمق و تفکر نمائیم می بینیم علی آقا سید آقا که با ماشین فولکس استیشن از طهران تا باغستان کرج به یاری هموطنان شتافت و برای زلزله زدگان ایران لباس و خوراک و پوشاک جمع میکرد و خدمات انجام میداد را میتوان با افرادی که نه کار خیری کرده اند و نه قدمی برای حتی اقوام برنداشته اند و مال دیگران را غصب کرده اند، آیا در پیشگاه عدل الهی مساویند؟ لا والله، خداوند فرموده است از ظلم احدی نمی گذرد. آیا کسی که به روز قیامت و معاد معتقد است چه در کف خواهد داشت؟ آیا تاریخ در آینده و حال راجع به چنین اشخاصی چه خواهد گفت؟
از بحث خارج نشویم، علی آقا وقتی اولادها به سن بلوغ رسیده و وسیله تحصیل برای آنها میسر نبود و جوانان عزم خارج نمودند، خانه و زندگی را تحویل والدین داد و به خواهر مهر پرورش و شوهر نازنینش سفارش نمود و به انگلیس رفت و بعد در آمریکا اولادها همه تحصیل کردند و مصدر خدمات و فتوحات شدند و از نعمات الهی برخوردار گردیدند و علی آقا چه در ایران و چه در نقاط خارج از هیچ کوششی دریغ ننمود تا اینکه در سال ۱۳۷۱ در اثر سانحه رانندگی در اُکلوهاما آمریکا به ملکوت ابهی صعود نمود و روح پر فتوحش به عالم بالا شتافت و جسم عنصری او را با تشریفات خاص به خاک سپردند و جلساتی در آمریکا و ایران به یاد این بزرگوار منعقد ساختند.
مادر علی آقا همیشه این شعر را به خاطر درخت گردو و خانه و زندگی از دست رفته میخواند، لب تنور گذشت، و شب سمور گذشت. خیلی سخت است یکعمر انسان زندگی کند و به او بگویند پیرمرد و پیرزن کلید را به من بده برو دیگر برنگرد. ای خدا تو شاهد و آگاهی که این عزیزان ستمدیده جز رضای تو نخواستند و راضی به رضای تو بودند و با قلبی سرشار از عشق و محبت پروردگار و مولای مهربان از این عالم رفتند. زمستان رفت و سیاهی ماند بر ذغال
زحمت ها بلبل کشید و برگ گل را باد برد                     بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد
برگ گل با این لطافت آبی از گِل میخورد                      غصّه دیوانه را چون مرد عاقل میخورد
هرکسی با ناکس بشیند عاقبت پا میخورد                      مرد عاقل کی فریب از مال دنیا میخورد
بلی خانه آسید آقا خانه مهر و وفا بود. در آن خانه دعا و مناجات خوانده میشد و هر رهگذر دلیجانی و نراقی و شهرستانی خانه خواه آسید آقا و همسرش بود. یاد همه گرامی و روحشان شاد. امید است آقا مشاءالله هم در عالم بالا از آنها حلالیت بطلبد و یقیناً آنها او را خواهند بخشید و بخواب پسرش بیاید که خانه مردم مال مردم است. انشاءالله که پسرش آقا رضا از خواب غفلت بیدار شود و خانه را به صاحبش مسترد دارد. تمام این مختصر جهت یادآوری این عزیزان بود.
]]><![CDATA[ارباب آقا احمد محبوبی]]>Mon, 09 Oct 2017 11:09:35 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/3629184Pictureآقا احمد محبوبی،محمد علی روحانی، جواهر سلطان روحانی، باهره روحانی، شایسته خانم روحانی، عباس حق شناس، گوهر خانم محبوبی و سایرین
یکی از دستورات دین مقدس بهائی نوشتن وصیت نامه است که هر انسان به تکلیف رسیده و مسجل و معتقد کامل به اصل دیانت بهائی موظف است در کمال صحت و سلامت وصیت نامه خود را در سه نسخه نوشته و تحویل محفل هر محل که سکونت دارد، بدهد. شخصی که وصیت نامه می نویسد اختیار کامل دارد که هرچه دارد به هرنحو که مایل است بین ورّاث و کارهای خدماتی و خیر و پیشرفت امر بنویسد و امضاء نماید و هر زمان خواست می تواند وصیت نامه را عوض نماید چون هر انسانی یا ترّقی می کند یا تنزّل. آخرین وصیت نامه اعتبار قانونی دارد و هیچکس حق تعرض به وصیت نامه شخص متوفی را ندارد ولی اگر کسی وصیت نامه نداشت یا به عللی ننوشت یا حوادثی و مرگ زود هنگام پیش آمد ماترک او را هرچه که هست و به نام اوست طبق دستور کتاب مستطاب اقدس تقسیم می نمایند ولی حقیر سراپا تقصیر چون از کودکی شخص بزرگوار آقا احمد محبوبی را کاملاً میشناختم و به اخلاق و خصوصیات او و خانواده اش واقف بودم پس از اینکه سه بار وصیت نامه دلنشین او را خواندم بر خود واجب دانستم چند کلامی جهت اطلاع عزیزان که آنها شناخت کاملی به متصاعد الی الله جناب ارباب آقا احمد محبوبی ندارند، بدانند که این مرد نازنین از نوجوانی تحقیق کرده و به کلاس درس جناب دکتر میرزا فتح الله محمودی رفته است و در حضور جناب ابوالقاسم فردوسی کسب فیض نموده است و تحصیلات بسیار خوبی بالخصوص خط زیبا داشته است و وصیت نامه او الهی بوده است.
این نازنین در تاریخ ۲۲/۲/۱۳۳۷ وصیّت نامه خود را می نویسد و بعد از مدت کوتاهی صعود می نماید. صعود ایشان ولوله ای در جاسب انداخت و مسلمان و بهائی شوکه شدند و همه افسوس خوردند مخصوصاً احباء جاسب که در محضر ایشان که چندین سال منشی محفل و معلم درس اخلاق و ناظم ضیافت و مشاور همه اهل آبادی بود، از بین همه مفارقت نمود. ایشان همسری داشت که نوه آغلامرضا بود و اسم او شایسته خانم بود. از نظر ایمانی و کمالات و انسانیت و هیکل و سر و زبان و خانه داری واقعاً نمره او بیست بود. چنان مدیر و مدبر و آگاهانه بود و ده اولاد از کودکی کوچک تا جوان ۳۰ سال به بالا داشت و مانند مرغی که اولادهای خود را زیر بال و پر می گیرد. بهترین مراسم برای همسر او گرفته شد و مسلمان و بهائی، خرد و کلان، پیر و جوان دسته دسته جهت تسلیت خدمت او می آمدند. شایسته خانم به همه تسلی خاطر می داد که همسرم جسمش از این عالم رفته اما روحش ناظر به شما دوستان خوب و باوفاست. روح او شفاعت خواهد کرد و اولادهایش را به فضل جمال مبارک بزرگ خواهم کرد و با همکاری و همیاری پسران دلیرم هم درس بخوانند و هم خواسته پدرشان را جامعه عمل بپوشانند. وقتی در همان زمان که ما هم نوجوانی بودیم وصیت نامه اش که در محفل مقدس روحانی در حضور خانواده‌اش خوانده میشود و اعضاء محفل و همه افسوس میخورند که در روستای جاسب چنین فرد عالمی و مطلعی و مخیری و باهوش و با خردی کمتر به خود خواهد دید. شایسته خانم به پسران بزرگش مرحوم آقا تقی و عباس آقای عزیز می فرماید چه مسئولیتی خطیر پدرتان به شما واگذار نموده است و اولادها می گویند امیدواریم بتوانیم خواسته هایش را زیر نظر محفل مقدس روحانی و وحدت در خانواده اجراء نمائیم. در اول وصیت نامه او سفارش نموده بود که از درآمد املاکش هر ساله پولی به لجنه مهاجرت تقدیم گردد. مهاجرت و آشنائی مردمان به آئین بهائی برای او حائز اهمیت بوده است. دوم به اولادها و همسرش سفارش نموده بود به فقرا کروگان جاسب اعم از مسلمان و بهائی آبرومندانه کمک مادی و معنوی نمایند. هیچ فرقی نگذاشته و وحدت عالم انسانی را در جاسب پیاده نمود و حضرت عبدالبهاء ناظر و حاضر است و شمایلش بالای سر بنده زینت بخش منزل است که بنده بی مقدار که با مرحوم حسینعلی هم سال بودم و ناظر بودم که این اولادها و همسر  او تا زمانیکه در جاسب بودند وصیت او را مو به مو اجرا کردند. به خاطر همین حسن اخلاق همسر او و کارهای نیکوی او و اخلاق و رفتار و فضل و بخشش اولادهایش حتی مسلمانها اگر جشن تولد و عروسی داشتند، شایسته خانم را دعوت میکردند و بالای مجلس در اطاق می نشاندند. قشنگ صدایش در گوشم هست که یک جا جشنی برپا بود و خانم محبوبی دعوت داشت. خانمی (داریه) به قولی دف میزد و میخواند:
     زن ارباب آمد               شایسته خانم آمد              گل بی تاب آمد            عروس ارباب آمد
                     با عشوه و ناز آمد          با جیب پربار آمد            چون گل گلزار آمد
همه برایش دست زدند و شایسته خانم با آن ابهت و هیمنه ای که داشت فرمود همه شما از من بهتر هستید مبارک باشد، این کار خیر است و خداوند نگهدارشان باشد. این خانم وارسته محبوب همه بود و به اصل و نسب خود و همسرش احترام قائل بود و زندگی نوینی را بعد از فوت همسرش شروع نمود و هر کاری را با مشورت اولادهای ذکور انجام میداد. املاک را محفل به احباء بالخصوص به آسید رضی و پسرش آقا محمد داد که بکارند و حاصلش را برداشت کنند و تقسیم نمایند. پائیز عباس آقا که جوانی فداکار و برازنده بود و با خانمی لایق محبوبه خان میثاقی ازدواج نموده بود و در چهار راه عباسی خیابان شیر خورشید زندگی می نمود. مادر و خواهران و برادران را از جاسب برد و آنها را نام نویسی کرد که درس بخوانند. خانم عباس آقا دختر دائی ماشاءالله معروف بود که همه کاره عبدل آباد بود که الان در طهران شهری بزرگ می باشد. رئیس محفل آنجا بود و فردی دست و پا بخیر و فعال و مهربان و مطلع بود و مانند جناب محبوبی و شایسته خانم اولادهای بی نظیری تحویل اجتماع داده بود. اولادهایش محبوبه خانم با کمال محبت و صفا با مادرشوهر و خواهر شوهر و برادر شوهرها در یک خانه سر یک سفره با شادی زندگی را شروع کردند و خوب درک کرده بود که چه نازنینی صعود نموده و اولادهای او شجره طیبه او هستند که فخر عالمیان خواهند بود و این خانم از هیچ کوششی فروگذار نبود. ساختمانی را که میخواهند بسازند اول زمین و دوم مهندس آگاه و کار درست و لوازم خوب و مصالح محکم و افراد باتجربه میخواهد و ساختمانی ساخته میشود که هیچ باد و طوفانی و زلزله و حوادثی نمی تواند کوچکترین آسیبی به او برسد که پسران و مادر و عروس این ساختمان عظیم را بنا نهادند و تا آخر به سرمنزل مقصود رسیدند.
شصت سال پیش جناب محبوبی در وصیت نامه می نویسد که سالی چهارصد ریال به مدرسه شمس در کروگان جاسب جهت هزینه کتاب و دفتر و قلم و لباس بچه های یتیم یا بی بضاعت بدهند. این کار شایسته و انسان دوستانه همیشه اجراء شده است. شاید بعضی ها بگویند چهارصد ریال پولی نیست اما چهارصد ریال آن زمان چهار میلیون حالا بود. آن زمان همه چیز ده شاهی و پنج شاهی و یک ریال بود و البته هر سال خانواده اش این مبلغ را زیادتر کردند و خیلی بدون سر و صدا به رئیس مدرسه می گفتند این پول و این هم دفتر و قلم و مداد و کیف و هرکس ندارد به او بدهید. بعضی پدر و مادرها فکر میکردند دولت داده است و خبر نداشتند پسران آقای محبوبی وصیت پدرشان را عاشقانه اجراء می کنند و لذت می برند که چنین خدمتی به اهل روستا می کردند. کمک به محفل و کمک به هزینه حمام و روشنائی حمام که بیش از حدّ می دادند، تقبل ۹ روز ایام متبرکه را که جلسه بگیرند در وصیت نامه هست. شایسته خانم این جلسات را در منزل پدری با کمک آقا سید رضا جمالی و ملکی خانم به نحو احسن میگرفت. البته عده ای از احبا هم که میخواستند این جمع را تقبل کنند شایسته خانم میگفت امر متعلق به همه است و بنده مطیع و فرمانبردارم. اعیاد در خانه آقای روحانی دنیائی داشت و آقا رضا جوانی برازنده بود. در ایام عید رضوان گل محمدی خانه را عطرآگین کرده بود. اولادهای آقای جمالی که بسیار گل و سینه چاک هستند چشم باز کردند گل محمدی و باغچه زیبا و چهچهه بلبل و صدای دعا و مناجات در آن خانه شنیدند و دیدند و به سرچشمه مقصود پی برده اند یا رسیدند.
دیگر مطلب وصیت نامه او این بود که سالی یک بار جلسه یادبود برای او بگیرند و این جلسه باعث  وحدت بود. عباس آقا خانه ای در خیابان قصرالدشت خریده بود البته جاهای دیگر هم خانه داشت. طبقه اول مادرش می نشست و طبقه بالا را خودش در این خانه جلسه یادبود میگرفتند. عاشقی بودیم و برای جلسات همه جاسبی ها مقیم طهران می رفتیم. هم ذکر و خیری بود و هم ملاقات همه بود. ماشاءالله آقا تقی بسیار بذله گو و شاد بود که انسان از دیدارش سیر نمی شد. عباس آقا، آقا کیومرث، آقا کورش و حسینعلی خدابیامرز با آن زلف های مشکبار و سبیل های مردانه به مدعووین خوش آمد می گفتند و پذیرائی با چای و شیرینی و میوه و شام می کردند و بسیار این جمع های روحانی شادمانه بود. افسوس که عمر بسر آمد و همه متفرق در هر گوشه دنیا شدند ولی در قلب همه به عشق همه شادمانیم. جناب محبوبی بسیار از زمین ها را که به امر وقف کرده بود چون تازه حضرت ولی امرالله چند سالی بود صعود نموده بودند و خودش یعنی جناب محبوبی فرموده بود خوشابحال کسانیکه در زمان حیات حضرت ولی امرالله املاک خود را وقف می نمودند. خوشابحال آقای نعمت الله یزدانی و نصرت خانم مهاجر که نصرت خانم شانه راست حضرت ولی امرالله را بوسیده بود و املاک و خانه طهران و جاسب را وقف او نمود.
حیف و صد حیف در قدیم که در زمانهای گذشته خاطرات خوب و دلنشین این عزیزان عاشق نوشته شده است، جناب محبوبی رحمت الله علیه به اولادهای ذکور خود سفارش کرده که لااقل اولادهایش تا کلاس دوازده یعنی دیپلم درس بخوانند. دیپلم آن زمان ها دکترای حالا بود و خوشبختانه اولادها از دیپلم بالاتر تا مرز استادی هم رفتند چه از نظر اطلاعات امری و چه از نظر درسی و روح پدر را همه شاد کردند. از لیسانس و فوق لیسانس اولادها و نوه هایش گوی سبقت را ربودند و وصیت نموده که اولادهایش فقط به جاسب و طهران اکتفا ننمایند و به نقاط مهاجرتی بروند و ترویج دین الله و ابلاغ امرالله نمایند و فکر صلح و صلاح و آرامش همنوع باشند که اولادهایش بدون استثناء خواسته پدر را اجراء کردند. از داخل ایران گرفته تا خارج از ایران در کشورهای مختلف به مهاجرت رفته و به اهداف عالیه جناب محبوبی رسیده اند. کوچکترین لغزشی، کوچکترین سهل انگاری و کم کاری و کار ناشایستی از این خانواده سر نزده است جز محبت به خلق و رضای الهی و اجراء تعالیم الهی کاری انجام نداده اند. همیشه خود را کوچکتر از دیگران شمرده اند و همیشه در هر کار خیر پیش گام بوده اند و هنوز هم هستند. نوه های دختر و پسری آقای محبوبی که شاید ۱۰۰ نفر هستند، در همه اقصا نقاط عالم ستاره های درخشانی هستند که برای هر یک می توان صد صفحه نوشت. این زاد و رود آقای محبوبی و شایسته خانم آرام و ساکت و بی سر و صدا و بدون تظاهر و خودبینی هرکاری که در دست آنها باشد، انجام داده و می دهند و همیشه باعث سرور احباء الهی و دوستان غیر بهائی بوده اند. از والدین آموخته بودند که همه را باید دوست داشت و هر خواننده ای که منصف باشد و وصیت نامه این عزیز را بخواند، به عمق مطلبش پی می برد. در روستائی که در آن زمان سواد دارهایش از انگشت دستان هم کمتر بوده است، چنین شخصی بسیار مطلع به احکام الهی و بسیار روشنفکر و آینده نگر و قاطع بوده است. وصیت نامه سرّی است که فقط در محافل می ماند اما حالا محفل نیست. ایشان جهت تظاهر که ننوشته است و ایشان خودش تحقیق کرده است و خودش به سر منزل مقصود رسیده است. چراغی که بدست خود او روشن شده و اطرافش را روشن نموده است حاضر نبوده که کوچکترین خللی از نظر ایمان بازماندگانش داشته باشد چون معتقد به روح مثل همه بهائیان بوده است و فرموده است اگر وصیت مرا اجرا نکنید شما را نمی بخشم و از شما راضی نیستم و جناب محبوبی این بزرگمرد بشریت در پیش طلعات مقدسه مقامش به حدی بالا است که بنده عاجزم چیزی بگویم. در زمان حیاط خود که میدانست علم و عرفان و دین در آینده به درد می‌خورد و دنیا با علم پیشرفت می کند، خود او را بنده به یاد دارم، بهترین زمین ها را فروخت که اولادهایش درس بخوانند و باعث افتخار او و جاسب باشند و معتقد بود که علم بهتر است تا ثروت. ثروت روزی تمام میشود ولی علم تا آخرالحیات کارساز است. در وصیت نامه اش قید نموده بود که املاک و خانه و غیره را نگهداری و از دست ندهند و چیزهائی که فروخته است را وقتی اولادها توانمند و پولدار شدند، نه همان ملک ها را بلکه ملک جاسب را جهت تقویت احبای جاسب بخرند و میدانست که جاسب ثبت شده است. سرزمین ایران همه جایش مقدس است و جاسب هم تکه ای از ایران است که چشم و چراغ ایران است جائی که عزیزی مثل جناب ملاحسین با قدوم خود آن خطّه را متبرک نموده اند. جائی که اولین عالم و ملّای آن ده، جناب ملاجعفر جاسبی خانواده و خانه را ترک می کند که اعلان امر مبارک نماید و آخرالعمر به درجه رفیع شهادت نائل می آید که تا دنیا، دنیاست نام آنها جاودانه خواهد ماند. اولادهای او دو برابر املاک فروخته شده بوسیله پدر را خریدند و در جاسب به نام زمین های عباس آقای محبوبی است. هر گوشه کسی لنگ یا محتاج پول بود، عباس آقا دریغ نکرد. روزی غلامرضای حدادی به او می گوید این اطاق گوشه خانه ما روبروی مسجد را به ما بفروش و میگوید مال تو اما میگوید مجانی که نمیشود. عباس آقا و آقا تقی اندکی پول میگیرند و بجایش حصار طویله خانه عمو مهدی را میخرند. جلو اطاق احمد قربانی بیاد دارم پائیز که میگردید صدها درخت گردو که داشتند شاید چندین گونی گردو را به طهران می آوردند و به همسایگان یا فامیل میدادند.
آقا تقی محبوبی اولاد ارشد بود که همسری شایسته و با تدبیر و کدبانو و مؤمن به نام شریفه ناصری داشت که سه اولاد نمونه از خود بجای گذاشته است. آقا تقی راننده وزارت بهداری بود و تمام دکترها او را دوست داشتند. مردی شوخ طبع بود و شوخی های بامزه میکرد. هر داستانی را جالب تعریف می‌کرد طرف مقابل خسته نمی گردید. قبل از بازنشسته شدن چندین سال در بیمارستان فیروزگر طهران بود و پزشکان را جابجا میکرد. از پرستار و نرس و پزشکیار و همه پزشکها عاشق دلباخته او بودند. هر مریضی از هر کجا بود او به دادش می رسید. حرف او از حرف رئیس بیمارستان بیشتر مورد قبول بود و اگر کسی پولی هم نداشت او کمک میکرد. هرکس که نمی دانست آقای محبوبی چکاره است می پرسید آقای محبوبی چه می کنی و میگفت غربولک (غربال) بدستم. آنقدر این مرد خاکی بود و کمی سینه اش ناراحت بود و صرفه میکرد و هرکس به او میگفت خدا بد ندهد میگفت مادرم جاسب سرماخورده سرفه اش را من اینجا می کنم. هیچکس به این رمز پی نبرده بود و همه می گفتند شوخی می کند که ما را شاد کند. یک روز فضولی بنده گل کرد در منزلمان از ۷ شب تا ۱۲ شب ایشان داستان تعریف کرد و ما خندیدیم چه شبی بود. از او سئوال کردم شما به همه میگویی مادرم در جاسب سرما بخورد من اینجا سرفه میکنم در صورتی که ما خانه آقای رضوانی دیدیم و توی کوچه هم دیدیم مادرت هم همیشه سرفه می کند. یک ماچ به ما کرد و گفت تو خیلی باهوشی میخواهی بگوئی سرفه را از مادرم به ارث بردم و ارثی است. سکوت کردم گفت تو تا آخر عمر بهترین دوست من خواهی بود. آفرین بدان پیش خودت بماند سرفه را از مادرم به ارث بردم و ایمانم را از پدرم و همسرم.
شایسته خانم که الگوئی برای همه بوده اند همیشه می خندید میگفت کرمجگان هرگز بهائی نداشته است ما باید کرمجگان را هم زنده کنیم. تعریف میکرد یکروز برادر آقا محمد شوفر مریض شده بود به نام آقای عباس و وقتی که وارد بیمارستان میشوند ناله و فغان و بداد برسید میگفت. ما را از کرمجگان به قم فرستادند اما مریضی ما افاغه نکرده و بهتر نشدیم و فرستادند اینجا و تو را به خدا به داد برسید. خدا رحمت کند آقا تقی را می گفت بردمشان فرم پر کردند و او را بستری کردند. دکتر او را دید و گفت چند روزی باید بماند خوب میشود. آقا تقی آقا محمد را شناخته بود ولی او نمی دانست که او کیست. آقا محمد تشکر می کند و میخواهد به قم برود چون راننده ماشین های جاسب بود. آقا تقی می گوید کجا بروی، باهم نهار بخوریم بعد برو و میگوید کجا برویم و او را به آشپزخانه بیمارستان می برد. آشپزخانه هم که بسیار محبوبی را دوست داشتند از او و مهمانش پذیرائی می کنند. آقا محمد با آن قد و بالا و سر فرفره‌ای می پرسد شما بسیار به من محبت کردی و فکر می کنم شما را یک جا دیده ام. آقا تقی محبوبی میگوید فکر کن کجا، آقا محمد میگوید فکر می کنم تو هم از اهل اطراف قم هستی. آقا تقی می خندد و می گوید منهم کرمجگانی هستم. میگوید اسم و فامیلت، میگوید آقا تقی محبوبی هستم. میگوید کرمجگان محبوبی ندارد. میگوید من فرزند کسی هستم که پرچم جاسب را در سرزمین کرمجگانی برافراشته است. من پسر شیرین خانم هستم حتی اسم پدرش را هم آقا تقی میگوید آقا محمد. آقا تقی را بغل میکند و می بوسد و به لهجه کرمجگانی میگوید تو که فامیل خودمونی. با آقا تقی دوست میشود و میگوید خودم نوکرت هستم. از آن زمان آقا محمد شوفر به همه بهائی ها احترام می گذاشت و اگر کسی حرفی نسبت به بهائی ها با آنها میزد با آنها دعوا می کرد. آقا محمود و آقا عباس و آقا حسن سه برادر بودند که همه رانندگی میکردند. آقا عباس که در بیمارستان بستری بود و هر روز آقا تقی ملاقات او که میرفت صحبت های شیرین و صحبت های امری مینمود. آقا عباس به آقای محبوبی میگوید چرا کسی نمی آمده کرمجگون این حرفهای خوب خوب را بزند. آقا تقی محبت بسیار بدون ریا به او می کند و او را تشویق می کند که سیگار و مشروب را کنار بگذارد. این مریض شاد و با روحیه خوبی به کرمجگون میرود و آقا عباس که به کرمجگان میرود برای عده ای زیادی از اهل کرمجگان داستان را تعریف می کند. شیرین خانم مادر آقا تقی و نقل مجلس آنها شرح حال و صحبت های پسرش آقا تقی بود. عباسعلی کرمجگانی و عبدالله کرمجگانی به حدّی قوی هیکل و زرنگ و کاسب بودند و زمانیکه به جاسب آمدند درختهای بهائی‌ها از قبیل درخت سنوبر یا تبریزی درختهای گردوی بزرگ را می خریدند و با اره می بریدند و به قم میبردند و میفروختند. بعد تمام مسلمان و بهائی اهل آبادی درختها را به آنها میفروختند. عباسعلی ام البنی که زنی بیوه بود را گرفت که قالی می بافت. این زن به همراه او کار میکرد و مدتی که در جاسب بود، آنجا بود و چند بچه جاسبی هم درست کرد. آقا محمد اتوبوسی دماغ دار داشت که باید صبح هندل میزدند تا روشن شود. ماشینی ها استارت نداشتند و اتوبوس دماغ دار بود و موتور داف روی او بود. صدای تریلی میداد و چند صندلی سمت راست و چپ ماشین بود و آخر ماشین که یک در جداگانه داشت عرض هرچه قدر بود به طول ۲ متر خالی بود که با این اتوبوس تمام چوبهای بریده شده و جوال و گونی های گندم و لوبیا و بدام و گردو و مغز را جای میدادند حتّی وسط اتوبوس چند گونی اجناس را. جاده جاسب هم همه پیچ و خم و خاکی بود و از کف ازنا که ماشین بالا می رفت به او کفتر حول میگفتند یعنی کفتر هم می ترسد عبور کند ولی این راننده های دلیر در مسیری که چرخ های ماشین در اثر بارندگی و رفت و آمد جا انداخته بود با ناله بالا میرفتند. بعضی مواقع کفه ازنا مسافرهای مرد را پیاده می کردند و عقب ماشین بالا می آمدند. بعضی مواقع آقا محمد به زن ها شوخی می کرد حرف نزنید وگرنه همه را توی درّه می اندازم تا شوهرهایتان طعم بی زنی را بچشند. شاگرد راننده تکه چوبی که تراشیده شده به عنوان دنده پنج می گفتند، برمیداشت و بغل اتوبوس آرام سمت چپ چرخها میرفت که اگر ماشین ترمز بزند زیر چرخهای عقب بگذارد که به درّه پرت نشود. این کار زمانی بود که اتوبوس پر از چوبهای الوار و بار بود. ۶ صبح از کروگان ماشین حرکت می کرد و هفت ده را باید مسافرش و بارش را میزد. سرتاسر اتوبوس او باربند داشت با نردبانی و دو سه ردیف بار روی هم قرار می دادند و با طناب می بستند و ساعت ۱۲ شاید اتوبوس به قم میرسید. چه روزهائی بود و حیف است این مطالب گفته نشود که ارباب آقا احمد روحش شاد، هم مبلّغ اعمال خوب بهائی ها در جاسب و همه جا بوده است. آقا محمد اول که نمیدانسته بهائی ها کی هستند و آدم مشروب خور و بی چاک دهنی بود و قلدرمآب شاید بعضی مواقع زور هم می گفت و این را شاهد بودم ولی داستانش را هم از جناب جمالی بزرگ و پدرم و دیگران شنیدم. آقا محمد راننده اتوبوس بود ولی مالک اتوبوس آقای فخیمی نامی بود که در قم چند ماشین داشت و این اتوبوس ها قیمتی نداشت. عبدالحسین یزدانی با یوسف ضرابی اهل کاشان کلیمی بود و بسیار مرد شریف و دست و دل باز بود. برای مردم قالی میزدند و مردم می بافتند و مزد به آنها میدادند. آقای ضرّابی غیر از مزد بافت قالی شب عید یعنی توی اسفند ماه چندین گونی برنج و قند و چائی برای بافنده ها می آورد. آقا محمد عبدالحسین یزدانی و آقای ضرابی را سوار می کند و با خودش سه نفر بوده اند. همه به یاد دارند نرسیده به زیارت ساختمانها بود که میگفتند چهارطاقی و بسیار معروف بود، راست چهارطاقی جاده شیب تندی داشت که بالای قبرستان بود و شاید ۶ – ۵ متر یا کمتر ارتفاع داشت. ماشینی که سرازیر میشود آقا محمد در را باز می کند و به پائین سالم می پرد و اتوبوس پرت میشود و ملّق میزند. شیشه شکسته و سقف ماشین و عبدالحسین و ضرابی خورد و خمیر میشود. مردم بداد آنها رسیدند و همه اهل ده تماشا کردیم چون سرگرمی اهالی جاسب آمدن و رفتن و بدرقه مسافران بود. بالاخره با زخمی شدن این دو نفر مردم خوشحال شدند که سالم مانده اند. این دو نفر مرد نازنین را خدا رحمت کند، مشهدی علی اکبر و همسرش و امیر پسر آنها زیر زیارت بودند مثل اینکه نخود می‌کاشتند. هرکس چیزی می گفت و نظری میداد و یکی میگفت خواست خدا بود که اینها سالمند. دیگری میگفت می مردند که میمردند، یک بهائی و یک جهود کمتر. مشهدی علی اکبر و زنش گفتند مگر اینها بنده خدا نیستند چه هیزم تری به شما فروختند، حرف را مزه مزه کنید و بزنید، چه حرفهای یخ کرده و بی مزه می زنید. چه زن و مرد بزرگواری بودند. عدّه ای گفتند عمداً این کار را راننده کرده است، الله اعلم. قضاوت بسیار مشکل است ولی محبت آقا تقی فرزند شیرین خانم کرمجگانی و آقا احمد باعث شد که هرگز از هیچ کرمجگانی حرف بی ربط شنیده نشد. اینها طنز نیست و حقیقت است که در کودکی و نوجوانی شنیدیم یا دیدیم.
عباسعلی کرمجگانی وقتی با ام البنی ازدواج نمود، در خانه سید عبدالله ناشری سکونت داشت. خانه را سید جواد ارشدی به او داده بود بدون اینکه دیناری از او پول بگیرد و خدا ام البنی و همسرش عباسعلی رحمت کند. از زنش می پرسد خانه مال خودت است، میگوید نه مال بهائی ها است. خانه نداشتم اینجا را به من مجانی داده اند حتی برفش را در زمستان خودشان پائین می کنند. حال نمیدانم به شوخی یا جدّی به زنش میگوید بچه ای که توی این خانه درست کردیم و حامله هستی، نکند بهائی از کار در بیاید؟ ام البنی میگوید نترس بچه من و تو بهائی نمیشود. عباسعلی خدابیامرز مانند پهلوان هائی که زنجیر پاره می کردند، بود. الاغ ۲۵۰ یا ۲۰۰ کیلو وزن دارد و در عقب ماشین آقا محمد باز که بود سرش را زیر دو دست الاغ می کرد. او را کول میگرفت و همین که سر الاغ و دستها داخل اتوبوس می شد مانند برق عقب الاغ پاهایش را با کول بلند میکرد و داخل اتوبوس قرار می گرفت. گاو و گوساله و گونی های ۹۰ کیلوئی برایش آب خوردن بود. بارها به او گفته بودند چنین کاری نکن روده هایت پاره میشود. متأسفانه همینطور هم شد و روده هایش در اثر فشار بار زیاد پاره شد و ام البنی ماند و ۳ – ۲ بچه که بعد هم به خاطر مخارج آنها مجبور شد با امیر نامی که او هم راننده بود، ازدواج کند. همیشه ام البنی میگفت آدم بدبخت، بدبخت است. میگفت بیچاره اگر تونچه خاگینه بسازد یا گربه خوراید یا دو مهمان ز درآید، همیشه میگفت روح سید عبدالله شاد که خانه ایشان را به من دادند. واقعاً اگر وجدانی در کار باشد، کسانیکه بیاد دارند بهائی ها هر کاری که در توان داشتند برای همه انجام میدادند هیچ فرقی بین مسلمان و بهائی نبود. جناب محبوبی در وصیت نامه خود ذکر نموده و به اولادها توصیه نموده است که چون عمویتان مسلمان است و خانه و زمین یا هرچیز که شراکت هستند را حضرت بهاءالله در نظر بگیرند و آقا محمد محبوبی برادرش هم حضرت عباس را که یکوقت خدائی نکرده بی حرمتی و نفاقی یا کدورتی پیش نیاید به همین رو اولادهای آقای محبوبی نهایت احترام را به عمو و عموزاده ها می گذاشتند و هرگز جز احترام و وحدت چیزی در بین نبود و هنوز خانه و کاشانه آنها که بزرگترین و بهترین ملک جاسب است و به همین نحو مانده است.
خلاصه کلام ما بهائیان باید طبق دستور حق وصیت بنویسیم و سرمشق ما چنین وصیت نامه ای است که جناب محبوبی ۶۰ سال پیش نوشته که تمام وصیت نامه صحبت از محبت و خدمت به همنوع و مهاجرت و اخلاق خوب و تعلیم و تربیت و علم آموختن اولادها و داشتن وحدت و یگانگی و اجرای تعالیم حضرت بهاءالله است. روح ملکوتی او حتماً از همسرش و اولادها و نوه ها شاد است که همگی رهرو این مرد نازنین نیکوسرشت بوده و هستند و هریک در این دنیای پهناور چون سراجی منیر نورافشانی می کنند و قائم به خدمت و محکم و استوار در دین خود هستند.
جناب محبوبی عالمی بود که حرفش و عملش باهم مطابقت میکرد. از کودکی و نوجوانی از هوش و ذکاوتی خاص برخوردار بوده است. سید یحیی هاشمی همسایه آنها بودند و خواهرزاده آقای ابوالقاسم فردوسی معروف به سید یحیی بچه رعیت که دنبال بابا به مزرعه میرفت و آقا احمد محبوبی نوجوان ارباب زاده که همه چیز برایش مهیا بوده است. سید یحیی خدابیامرز تعریف می کرد در منزل آقا دکتر محمودی بچه ها به درس اخلاق میرفتیم. زمستان بود و برف آمده بود و مادرم دفتر کوچکی برایم تهیه کرده بود که هرچه یاد میگیریم بنویسیم و حفظ کنم. از درس اخلاق که بر می گشتم در قلعه محله پائین مردها آفتاب نشسته بودند. بنده سلام کردم و جواب شنیدم. آقا احمد دفتر مرا دید و گفت این چیست؟ پنهان از او کردم و او مرا گرفت و محکم روی برفها کوبید و دفترم را از من گرفت و به خانه شان رفت. گریه کنان به خانه رفتم و مادرم گفت چه شده است و جریان را تعریف کردم. خانه هایمان با آقا احمد دیوار به دیوار بود و با مادر به اتفاق بنده رفتیم که به مادرش و پدرش بگوئیم. دیدم ارباب آقا احمد که نوجوانی بود هنوز دفتر را میخواند و بسیار خوشش آمده بود. به مادرم میگوید به سید یحیی گفتم دفترت را بده تا ببینم اما پنهان کرد و به من نداد و من هم از او گرفتم. حالا که خواندم چرا من نباید این چیزها را یاد بگیرم. ببینید از نوجوانی عشق و هوش چه کرده است. مرصع خانم به آقای فردوسی می گوید و او را جمعه ها درس اخلاق به منزل آقای دکتر محمودی دعوت می کنند و عاشقانه بعد از چند سال او به امر جمال مبارک ایمان می آورد و وقتی با شایسته خانم فرزند آن دانشمند عالیقدر آغلامرضا ازدواج می کند، نور اندر نور میشود و این غنچه گل به گلستانی تبدیل میشود. وقتی ازدواج می کند و عضو جامعه بهائی میشود و باعث میشود خواهرش گوهر خانم هم ایمان می آورد و با آقای عبدالحسین روحانی که آموزگار بود، ازدواج می نماید. جناب محبوبی درس خوانده و تحصیل کرده با آن خط زیبا و با انشاء‌های بی نظیر با مطالعه زیاد میخواهند به او محضر بدهند چون بهائی بوده است ولی قید محضرداری را میزند ولی تمام قباله های جاسب را او نوشته است. با چه انشائی که الان هم کسی نمی‌تواند ذرّه ای مانند او بنویسد. جاسبی ها میگویند زینت صندوقچه های خانه ما قواله های ارباب آقا احمد است که چه زیبا نوشته شد و بعد هم جناب شمس الله رضوانی همینطور که قبلاً مرقوم گردید آقا احمد محبوبی علم آموخته بود ولی برای خود نمی خواست. دوست داشت همه علم داشته باشند. ایشان منشی محفل، ناظم ضیافت و معلمی با علم و عمل بود. شمس الله رضوانی میگفت هرچه آموختم از آقای محبوبی است. بعد از صعود ایشان آقای شمس الله رضوانی تا آخرین روز در جاسب منشی محفل بود. جناب محبوبی عاشق دین، عاشق خلق، عاشق خانواده و عاشق طبیعت و زیبائی بود. خانه آنها و باغچه‌های روبرویش از قلعه شروع و به رودخانه ده ختم میشود که الان میلیاردی قیمت دارد. شاید روزی صدها خانه در آنجا ساخته شود. در خانه ایشان و باغچه ها همه رقم میوه و درخت بود ولی متاسفانه الان همگی خشک شدند جز درختهائی که نزدیک جوی آب بوده است. از شاهکارهای ایشان این بود که زمینی داشت و الان هم نزدیک ده زمینی بنام آغلامعلی هست که او در خزانه قیسی و زردآلو درست میکرد و در تمام زمین هایش میکاشت و به دیگران هم میداد و حالیه هم ده ها درخت زردآلو و قیسی موجود است. میگفتند امسال از ساق درخت هم زردآلو بیرون آمده بود و ایشان عشقش آبادانی و درخت بود. شاید بیش از هزاران درخت کاشته است و ده ها درخت گردو از او بجای مانده است. هرکس از جلو آنها میگذرد عکس میگیرد که این درخت ارباب آقا احمد است و زمین های ایشان بهترین ملک و گرانترین ملک جاسب است. ایشان هدفش وحدت عالم انسانی و با سواد بودن اطفال جاسب بود و همیشه معتقد بود که اگر انسان سواد داشته باشد میخواند و همه چیز را میفهمد و بهتر زندگی می کند و دنبال خرافات نمی رود. خانم او شایسته خانم زمین بزرگی را جهت مدرسه در اختیار جامعه قرار داد و با کمک برادر ارجمندش جناب رفرف و خادم مؤمن، مدرسه ای را جهت رفاه و تعلیم و تربیت بچه‌ها ساختند و قرار بود نام مدرسه را مدرسه ملاجعفر جاسبی نامگذاری کنند که متأسفانه وقتی تکمیل گردید و تحویل دولت گردید، عده ای مخالفت کردند و نام او را مدرسه مالک اشتر گذاشتند. نمیدانم چرا ما غریب پسند هستیم، جاسبی همیشه افتخار جاسبی است و هر انسانی به زادگاهش عشق میورزد. تمام دنیا وطن خلق خداست اما زادگاه انسان در قلب انسان است و عشق انسان است. بنده حقیر هر وقت در عالم رویا خواب میبینم اکثراً در جاسب هستم. در این مدرسه الان بسته و شاگرد ندارد. به امید روزی که افرادی سلیم و بی نظیر بدانند که بهائی ها بدون تظاهر و خودبینی عاشق خدمت کردن به همنوع بوده‌اند و الان هم عده ای میدانند و میگویند حیف که چنین افرادی مانند جمالی و محبوبی و رضوانی و مهاجری‌ها در بین ما نیستند و در حق همه بی وفائی شد. از خصوصیات اخلاقی آقای احمد محبوبی ایشان همه خلق کروگان را دوست داشت و مردی با دهان گرم، خوش صحبت ولی بسیار پر حوصله بود. در جاسب املاک مالک و مستأجری بود و هنگامی که گردو و بادام به عمل می آمد و باید جمع آوری شود، آقا احمد محبوبی و جناب مشهدی علی اکبر اسماعیلی دوست او خبره و کارشناس این کار بودند. جاسبی ها می گفتند درختان را دید زدند و این عزیزان همه درختها را بازدید می کردند و به آخرین درخت که می‌رسیدند، میگفتند مثلاً ۹۰ من بادام یا ۵۰ هزار گردو. هیچکس روی حرف این دو نفر حرف نمی زد و وقتی رعیت ها، بادام ها و گردوها را جمع می کردند، خبره گی آنها ثابت میشد که اشتباه نکرده اند بلکه مقداری زیادتر هم زده است. این دو خبره وارد ده به مالکین می گفتند این که اضافه هست تشویق این دختران و پسران زحمتکش که دوشادوش والدین زحمت کشیده اند. بادام یا گردو را باید یکنفر ماهر بالای درخت برود با چوب که بنام گیجه معروف است به شاخه ها بزند و بادام یا گردو به زمین بریزد و بعد باید دخترها و پسرها و همسران جمع آوری کنند. با الاغ و هر وسیله به منزل بیاورند و بعد از شام خوردن باید آنها را از پوست جدا کنند. بعد روی بام ها که در جاسب پشبان میگوید پهن کنند و خشک شد همه را انبار می کنند و در اواخر پائیز که کارها تمام میشود، سنگ و تیشه به داخل خانه می‌آید و آنها را میشکنند و مغز را از پوست جدا می کنند. همه این کارها سخت است ولی عشق هم دارد. آقای محبوبی به مالکین می گفت دعا کنید که کشاورز بیچاره از درخت به پائین پرت نشود. بارها بعضی از درخت بر زمین افتاده اند که مدتی فقرات آنها را باید معالجه کرد. آقای محبوبی و دوست عزیزش مشهدی علی اکبر تمام زمین و خانه و درخت یا هر چیزی را که کسی میخواست بفروشد، این دو نفر قیمت میگذاردند و آقای احمد محبوبی با آن خط زیبایش قواله یا سند را می نوشت و چند نفر شهود امضاء می کردند و از هیچکس حق العملی یا مزد دریافت نمیکردند. برای آن دو عزیز جاسب نبود که مزد یا انعامی بگیرند ولی برحسب وظیفه رعیت ها به آقای محبوبی می گفتند اجازه بده یک روز درخت های فلان زمین شما را بنده بادامش را پائین کنم شاید او قبول میکرد یا مالکی بخاطر این زحمت عزیزان شاید ظرفی عسل یا کره برایشان می بردند. این عزیزان نابغه های زمان و مبعوث شدگانی بودند که به انسانها بگویند در هر شرایطی می توان خوب بود و خدمت به همنوع و همشهری از هر قشر و مذهب و مرامی که باشد کرد. جناب محبوبی ورثه اش واقعاً درس عبرت دیگران بودند و هر پدر جوانی که فوت میشد و بچه هایش بی پدر و همسرش بیوه میگردید و ماتم میگرفتند و به قول معروف کاسه چکنم چکنم دست می گرفتند، دیگران به آنها می گفتند نگران نباشید خدای مهربان دارید که نگهدار و یاور هر بیوه یتیمی و ضعیفی است و سعی کنید مانند عباس آقای محبوبی و شایسته خانم با وحدت همدلی روزگار را سپری کنید و تأیید شامل حالتان خواهد بود. انسانها مانند آئینه هستند که دیگران را در خود می بینند و برعکس همه از هم کار و علم و همت و درستی و ایمان و خداپرستی یاد میگیرند.
روح جناب نصرالله امینی شهید مجید و عالم با عمل و سلیم و بردبار شاد و قرین رحمت، تعریف میکرد بنده که از ۱۲ سالگی به طهران آمدم و در خدمت میرزا عزیزالله خان و علی محمد خان ورقا بسیار چیزها آموختم و میدانستم که ارباب آقا احمد خودش عاشقانه به امر جمال مبارک ایمان آورده و ذکر خیر و خدمات او همه جا ورد زبان است. خیلی دلم میخواست قسمت شود و مدّتی را با او مجالس و هم صحبت شوم. از شرح حالش برایم بگوید و بنده برای او بگویم. حدود سال ۱۳۳۲ یا ۱۳۳۳ بود که آن چهره نورانی در منزل را زد و کلبه محزون ما را صفائی بخشید. سه روز و سه شب صحبت و سخن از هر کجا به میان آمد، گل گفتیم و گل شنیدیم و از یکدیگر سیر نمی شدیم و بسیار این زمان دلنشین بود. جناب امینی که دریایی از علم و معرفت و مطلع به آثار و الواح بود با آقای محبوبی به این نتیجه می رسند که توانسته اند کوچکترین خادم عالم انسانی باشند. هر دو یک هدف و یک ایده عالی داشتند که باید دنیائی از مهر و صفا ساخت. وحدت عالم انسانی را از خانواده شروع کرد و همه اهل محل را عضو خانواده خود دانست و هرچه در توان داریم باید بدون گفتن و چشم داشتی حمایت از بی بضاعت ها نمود. باید در تعلیم و تربیت اولادها به آنها کمک کرد و تعصبات خشک ریشه کن شود و همه در رفاه و آسایش زندگی کنند.
سومین روز که به پایان میرسد جناب محبوبی به آقای امینی میگوید حقیقتاً بچه ها در طهران تحصیل می کنند و درآمد جاسب تکاپوی خرج و دخل را نمی دهد و بنده هدفم این است که اولادهایم درس بخوانند و چه از نظر مذهبی و اجتماعی به جائی برسند و آدم های مثمر ثمری گردند. با اینکه مخالف عقیده ام است میخواهم مقداری از املاک جاسب را به شما بفروشم که اولادهایم به سرحد کمال برسند و هم شما املاک خریداری شده را به اخوی‌ات شمس الله بده که قوه مالی او هم ضعیف نباشد. چون برادرت هم در جاسب انشاء و سواد خوبی دارد و هم مؤمن و مظلوم و زحمتکش است و هم آبرودار و عیالوار است. جناب امینی بسیار خوشحال میشود و میگوید بچشم حتماً اینکار را می کنم. جناب امینی فرمودند برادرم گفت که شما خبره و استاد در جاسب هستید و هر قیمت که منصفانه باشد بفرمائید و بنده میخرم. ایشان میگوید دو سه زمینی هم از وجدانی هست که اگر شما بخرید شاهکار است. جناب امینی زمینها را میخرد و پولش را نقد پرداخت می کند و املاک را تحویل آقای شمس الله رضوانی میدهند. جناب محبوبی میگوید روزی همین بچه ها را که ملک فروختم درس بخوانند به جاسب خواهند آمد و زمین را خواهند خرید و همینطور هم گردید. بیش از آنکه ملک فروخته بود عباس آقا خرید اما این مسئله دوستی آقا احمد محبوبی و امینی که از بچگی هم همسایه بود، خیلی خودمانی گردید. آقای محبوبی در جاسب به احباء و فامیل میگفت که آقا نصرالله امینی بسیار مرد فاضل و باتقوا و پاک و فهمیده است. آقای امینی هم در طهران ذکر خیر آقای احمد محبوبی را میکرد که چه موهبتی نصیب ارباب آقا احمد محبوبی شده است. آقای محبوبی به آقای امینی گفته بود به بنده ارباب نگوئید چون ارباب همه خدا است. تعریف کرده بود پدر او ارباب حسین گفته بود مردم آنقدر چیزی ندیده اند که به من می گویند ارباب پس پدر او هم مردی خاکی و با طبع بلند بوده است.
وارثان جناب محبوبی با عمو و عموزاده های خود جز محبت و وفا کاری انجام ندادند و هرگز نگفتند ما چه داریم یا نداریم اما تمام خدمات و زحمات و محبت های این خانواده و افراد دیگر بعد از انقلاب شکل دیگری گرفت. عدّه ای به ظاهر از همه چیز ساقط گردیدند و عدّه ای در جاسب که حتی ۱۰ متر زمین نداشتند یک شبه صاحب همه چیز گردید. املاک ایشان و خانمش و اولادش بهترین املاک و در نقطه های بسیار عالی کروگان واقع است. روزی آقای احمد قربانی، روحش شاد، به آقای رضوانی با شادمانی گفته بود املاک محبوبی و روحانی ها را هم از بنیاد خودم و برادر خریدیم. آقای رضوانی گفته بود این ملک ها چندین سال بنام آقای احمد محبوبی بود و او چیزی را با خود نبرد مگر کار خیری که در ده کرده بود و حالا اشکال ندارد بنام تو آقای احمد قربانی باشد تا ببینیم تو چه خواهی کرد. از او سوال کرده بود آقای احمد قربانی تو که این املاک را خریدی به قول خودت خیلی ارزان یا در حضور قاضی پرونده در اراک گفتی این املاک و خانه و اثاثیه به بنده امانت سپرده بودند. آیا گفتی صاحبان این ملک ها فراری نیستند و عده ای این گزارش غلط را داده اند و گفته بود خودشان می دانند. گفته بود آیا دادگاه اراک که جاسب را اصلاً ندیده است چطور خبر دارد. بهتر بود بخاطر رضای خدا و و جدان راحت خودتان حقیقت را می گفتید. اینها بخاطر عقیده شان و بخاطر حفظ جان و ناموسشان خانه و زندگی اجدادی و کل زحماتشان را رها کردند و رفتند. گفته بود من یکی که نبودم باید همه می گفتند جناب رضوانی گفته بود. همه به معاد و روز قیامت اعتقاد دارند و مو را از ماست میکشند اما جوابی نخواهید داشت. گفته بود هر کاری همه کردند منهم مثل آنها، آقای رضوانی گفته بود شاهد واقعی روبرویت منم. خودت و زنت که دختر عمو زن من است و زن برادرت دیدی که حتی از واران جوانان را آوردند سنگ به در خانه ما و داخل خانه ریختند و مرگ بر ما گفتند. سر خانمم شکست و از ترس تا آخر عمر ناراحتی اعصاب داشت و گریه می کرد و تو که دیدی در خانه مان را آتش زدند. تو که ادعای دوستی و آدمی اجتماعی میکردی بیش از دیگران به امتحان افتادی. برو کمی فکر کن و به همشهریهای عزیزم بگو هنوزم ما شما را دوست داریم. چه گناهی از ما سر زده بود که با ما چنین کردید. به تمام کسانیکه مانند احمد قربانی و عطاءالله ثابتی و صادقی ها و مصطفی قربانی و غیره حجت را تمام کردند و به همه یادآور شدند که این واقعه دردناک قابل بخشش خداوند نیست. در هر صورت خانواده آقای محبوبی هم مانند دیگران بالخصوص دختر ارشد او به دادگاه و ادارات تظلم نمود و جواب مطلوبی بعد از چندین سال دریافت نکرد و این املاک و خانه و اثاث آن هم به هیچ کس وفا نکرد. طولی نکشید که آقای احمد قربانی هم در اثر سکته ناگهانی چشم از املاک و خانه و کاشانه پوشید و خیری از این واقعه دردناک ندید.
حقیقتاً شایسته خانم تا زمانیکه تابستانها جاسب بود و او را آواره و بیرون نکرده بودند. گردو و بادامهای زیادی را میشکست و ایام عید مغز گردو و مغز بادام و تخم کدوی جاسب را برشته میکرد و کمی نمک میزد. آجیل عید او از جاسب بود و هرکس میخورد میگفت نوش جانت. هرکس هم که میگفت چه خوشمزه بود، مقداری به او میداد میگفت پول ندارم بخرم اما میگفت این حاصل زندگی ماست. تمام همسایگان و آشنایان و فامیل حتماً عید به دیدار او میرفتند. کسی که ده ها درخت گردو، صدها درخت بادام یا زردآلو دارد، میرفت از مغازه گردو و بادام میخرید و میگفت عیبی ندارد ولی هیچ کدام مزه مغز گردو و بادام جاسب را ندارد و جای تأسف این بود. دادگاه به هر طریقی گزارش جاسبی ها را حقیقت می دانست و صلاح او که جاسب از وجود این عزیزان پاکسازی شود اما غیرت و صفای همشهری ها چه شده بود. خوب بود لااقل سالی صد عدد گردو برای صاحب این املاک می آوردند و لااقل یک تلفن میکردند غافل از اینکه مال باختگان و ستمدیدگاه جاسب آنقدر بزرگوارند و ایمان دارند که فکر می کنند هیچ چیز در جاسب نداشتند. گردو و بادام هم مانند تمام مایحتاج عمومی می خریدند و مصرف می کنند و روسیاهی بر عده ای بی وفا و بی محبت که عشقشان مال دنیا مانده بود. تمام کسانیکه همه چیزشان را در جاسب گذاشتند فقط قلب و جان و ایمانشان را برداشتند، همه از این عالم رفتند. آنهائی که همه چیز را غصب کردند و در امانت خیانت کردند فقط به مادیات فکر کردند، هم از این عالم رفتند و اگر بعضی ها هم هستند به قول جاسبی ها به کاسه چکنم چکنم دچارند. آوارگان جاسب با قلبی شاد از این عالم رفتند و خوشحال که در راه خدا همه چیز را از دست دادند ولی امانت داران که املاک بهائی را در اختیار داشتند و مدارک آنها هست که حضرت عباسی نصف عایدات را باید به مالک بدهند در آن دنیا جواب حضرت عباس را چه خواهند داد. میگویند قاضی به ما داد میگویند قاضی کجا از جاسب خبر داشت. ما در حق آنها دعا می کنیم که خدا آنها را ببخشد و جهنمی نشوند بلکه به بهشت بروند و اولاد آنها متوجه شوند که این ارث پدر نیست و این ملک صاحب دارد و وارث دارد.
شایسته خانم بهترین زندگی و رفاه را داشت و همچنین تمام اولادهایش ولی عشقش این بود که لااقل تابستان در شب مهتابی روی بام خانه اش بخوابد و ستاره های درخشان جاسب را تماشا کند و در اطراف زمین هایش قدم بزند و یاد زحمات همسرش را گرامی بدارد. میخواست در خانه اش وارد شود و دیوارهائی که همسرش گل به آنها زده بود و جای دست شوهرش را ببیند. او میخواست همشهریهای مهربانش را که با آنها بزرگ شده است ملاقات کند که هرگز به او اجازه داده نشد که به زادگاهش برود. میگفت املاکمان را مردم خوردند و هرچه در خانه مان بود نصیب سوسک و موش گردید. می نشست و حساب می کرد و میگفت این ملک های جاسب برای ۳۵ بیوه زن است و اسم همه را می شمرد. حال یکی ده من و دیگری صد من یا یک اطاق خشت و گلی دارد. این عزیزان به عالم ملکوت رفتند و اجداد آنها همه در خاک جاسب خفته اند و چشم باز کرده اند و هر شکل درخت و قنات و خانه و انسانها در قلبهایشان نقش بسته است. شایسته خانم و دختر و پسرهای باوفایش می گفتند پدری که خودش وصیت کرده است از درآمد اموالش به مستمندان و بی بضاعتان مسلمان و بهائی کمک کنید و ما دستورش را اجرا کردیم، آیا غاصبین اموال ما ده دانه گردو و بادام را به مسلمانهائی که بیونه زن یا بیچاره هستند، میدهند؟ خدا عالم است. تذکر ما به وارثان این املاک این است سر این املاک دعوا با یکدیگر نکنید لااقل خمس و زکات آن را به مستمندان و فقرا بدهید و یکی دو درخت را عایداتش را به آنها بدهید که خواسته پدر ما برآورده شود. این املاک به ما وفا نکرد انشاءالله به شما وفا کند. اطمینان داشته باشید ما نه نفرین می کنیم نه توهین و نه گلایه. در حق شما دعا هم می کنیم ولی همیشه بخاطر داشته باشید حضرت علی علیه السلام فرموده است وجدان یگانه محکمه ای است که احتیاج به قاضی ندارد. اگر تصمیم گرفتید گردوئی و بادامی را به مستمندی بدهید، بگوئید این خیرات ارباب آقا احمد محبوبی و شایسته خانم است هم ما راضی هستیم و هم پدر و مادرمان از شما. ما هدف مان خیر و صلاح و خوشبختی اهل عالم است و شما که با ما هم خون و همشهری و دوست بوده اید و بهتر است به این نکات توجه شود که مال دنیال مال دنیا است و فقط خوبی می ماند و بس. به این چند روزه حیات دل نباید بست و فکر توشه آخرت باید بود. از صدق دل میگویم همه را به یک حالت نباید نگاه کرد. در جاسب آدم های بسیاری هستند که موری را اذیت نکرده اند و لقمه ای حرام در زندگانی آنها نیست و از این مصیبت ها رنج و عذاب کشیدند و گریه کردند ولی صدایشان به جائی نرسید و شاید برچسبی به آنها زده میشد. هنوز مردمانی در جاسب بسیارند که موقعی که از جلو خانه خرابه و زمینی های بهائی میگذرند با آه میگویند این متعلق به فلانی است و چه مرد و زن خوبی بودند و شاید هرگز جاسبی ها فکرش را نکرده اند که دلیجانی ها و قمی ها و نراقی ها و غیره که املاک بهائیان و خانه ها را خریده اند پیش خودشان فکر نکرده اند که این خانه و ملک را خریده ایم صاحب اصلی اش که بوده است و چرا توانسته اند از اینها دل بکنند و بروند. الان زمانه عوض شده است و مردم تحصیل کرده و آگاه و بینا شده اند، به خردش مراجعه می کنند و جستجو می کنند و تحقیق می کنند و می پرسند و در جواب افراد صالح و مؤمن و بی نظیر در همان کروگان برای آنها تشریح می کنند که صاحب اصلی آنها چه کسانی بودند. آیا خریداران به افکار ناقص بعضی ها غبطه و افسوس نمی خوردند که چرا چنین شده است؟ مگر در خانه غصبی یا ملک غصبی میتوان نماز خواند و بچه بدنیا آورد؟ خریداران گناهی ندارند چون جاسب بهشت گم شده است و هرکس میخواهد در گوشه ای از این بهشت مکانی و باغی داشته باشد و اگر کسی کمی تعمق و تفکر نماید آیا سزاوار بوده است که کسانیکه خداوند آنها را در آن بهشت بدنیا آورده و در آن بهشت پرورش یافته اند را با زور از بهشت بیرون کنی و پراکنده کنی و کسانیکه جاسب را نمی شناختند گوشه‌ای از این بهشت را که مال آنها نبوده است و خدا نصیب شان نکرده بود و در بهشت دیگری بوده اند به آنها بفروشی ؟ اما خریداران هیچ گناهی ندارند فقط افسوس از این بی عدالتی میخورند. بیش از چندین هزار بهائی جاسبی در ایران و ۵ قاره دنیاست و همه به جاسب وابسته اند حتی آنهائی که جاسب را ندیده اند اسم جاسب را شریف و بزرگ می دانند و راجع به این مسئله مثنوی بزرگی می توان نوشت. حال همشهری های عزیز و مهربان بدانید هیچ یک از ما بدبین و بدخواه نیستیم و برای شما دعا می کنیم و شما را دوست داریم و حال که ما از سهم خود از این بهشت گمشده گذشتیم، روزی اگر هر کدام خواستیم شما را زیارت کنیم و یاد گذشتگان کنیم و از قنات های بهشت جرعه ای آب بنوشیم که هزاران نفر از هر شهر و دیار حتی از کشورهای خارج هم می آیند چون جاسب توریستی است و کسی نمی‌تواند به توریستی بگوید کجائی هستی و دین تو چیست. می آید و می بیند و چند عکس میگیرد و از طبیعت زیبای جاسب لذت می برد. اگر از ما از خارج و داخل ایران یک روز آمد عدّه ای که می ترسند اموال از آنها پس گرفته شود و واحینا بلند می کنند که باز دو مرتبه اینها آمدند. تو را به خدا منصفانه به آنها بگوئید نترسید کسی از شما چیزی نمی خواهد. قدری به خود آئید و قدری مهربان و مهمان نواز باشید. ما یک عمر در جاسب چه آزاری به شما کردیم که حالا بکنیم. هرکس به ما ظلم و ستم کرده است او را بخشیدیم. حضرت علی علیه السلام فرموده است لذتی که در عفو و بخشش است در انتقام نیست. بهائی هرگز انتقام نمی گیرد و فکرش را هم نمی کند. اطمینان داشته باشند حتی دستهای خود را به سوی هیچ درختی دراز نخواهند کرد. فقط دست را به سوی آسمان بلند می کنند و میگویند خدایا نمردیم و وطن و زادگاه خود و نیاکان را دیدیم. بهائی ها دو قرن پیش جاسب را بهشت می پنداشتند و بهشتی پیدا و هویدا بود و جائی که علم و ادب و سواد را در سر لوحه خود قرار داده بود. جاسبی های ۷ آبادی همه ماهرند و همه باهوشند. همه در هر کار موفق اند ولی کروگان جزء پیشگامان است.
اولین سواد داران از کروگان شروع شد و به دهات دیگر رسید. همه عاشق علم و سواد شدند و وقتی عدّه ای در محضر اساتیدی مانند ملافاطمه و آقای فردوسی و خانمش و آقا غلامرضا کسب فیض نمودند به آن اکتفا نکردند و وارد شهرها شدند و درس خواندند و صاحب کمالات شدند و به جهان و جاسب خدمت کردند. در زمان قاجار سواد و علمی وجود نداشت جز شاهزادگان و درباریان و علما وعده کمی سواد داشتند ولی به تدریج فرهنگ عالم افزونی یافت و امثال آقا احمد و خیلی ها دنبال علم رفتند. در قدیم اگر کسی صحبت سواد میکرد می گفتند سواد چی هست خدا بابایت را بیامرزد و اگر یکی هم پیدا میگردید مردم را با سواد و آگاه کند او را مسخره میکردند مانند اینکه زمانی معلم به بچه ها حروف ها را یاد می دهد و به شاگردان میگوید بنویسید مار، مار از سه کلمه م – الف و ر تشکیل شده است. وقتی معلم این کلمه مار را می نویسد شیادی و کوته نظر بی فکری بلند میشود و شکل مار را می کشد و میگوید این مار درست است یا اینکه معلم میگوید؟ ساده لوحان میگویند مار تو، معلم میگوید امیدوارم در آینده نزدیک بفهمید که آن شکل مار است و این اسم مار است. مردم را بیدار کردن خیلی سخت بود که اگر علم پیدا کنی همه چیز را می یابی و اگر در جهل بمانی همیشه زیردست و دنباله رو و غلام حلقه بگوش دیگران خواهی بود. الان که دنیا ترقی کرده جاسب هم ترقی کرده است و اکثراً باسوادند و کمتر بیسوادی در جوانان پیدا میشود. البته عده ای هنوز هم خیلی کم سوادند ولی رادیو دارند. تلویزیون و موبایل و تلفن دارند و با دنیای خارج جاسب در تماس اند. افکارها عوض شده است و روزبروز امیدواریم کل اهل ایران بالاخص جاسب شهره آفاق گردند. این جزء وعده های الهی است که حتماً ایران سرور و چراغ پرفروز جهان خواهد بود. شاید همه ندانند در سطح دنیا از همین جاسب کوچک که اطراف آن را کوهها محاصره کرده است ده ها مهندس عالی رتبه، ده ها پزشک، ده ها کارشناس و چندین تاجر و عالم و پرفسور و فیلسوف و دکترا برخاسته است که وقتی از اصالت آنها سؤال میشود، میگویند اهل جاسب هستیم. همین اولادهای محبوبی و امثال آنها با اینهمه تحصیلات همان لهجه جاسبی که شبیه محلاتی ها است را دارند و ترقی کرده اند ولی اصالت خود را حفظ نموده اند.
عزیزان این مطالب زیر شاید خوش آیند نباشد ولی چون دیدگاه آقای محبوبی بود و سخنان او را از دیگر دوستانش شنیدم و اینکه حرفی را که در کودکی و نوجوانی شنیدی مانند نقشی است که روی حجر یا سنگ کنده باشند از حافظه ها پاک نشده است، به ذکر مختصری می پردازم. اگر نپسندید به بزرگواری خودتان این حقیر بی مقدار را ببخشید و عفو بفرمائید.
در سال ۱۳۴۱ هجری قمری مطابق ۱۹۲۲ میلادی حضرت ولی محبوب امرالله در جواب عریضه جناب ابوالقاسم فردوسی و خانمش در قسمتی اشاره میفرمایند و به ایشان امر می کنند و میفرمایند خوشابحال نفوس مخلصی که سبقت و پیشی جویند و بدین موهبت فائز و نائل شوند. جناب آقا احمد تازه تصدیق علیه بهاءالله را بیان اشتیاق وافر نمائید، همواره در خاطرند و نظر عنایت شامل می فرمایند. امر تبلیغ را مهم شمرید و به هدایت غافلان همت شدید مبذول دارید و این دو خط شعر از جناب ابوالقاسم فردوسی است:
بپرستی تو اگر وهم خدا را نپرستی                  تا تو اوهام پرستی ز خدا بیخبرستی
پیرو ظنّ و گمان کی ببرد پی بحقیقت               عدم صرف کجا باشد و آن مطلق هستی
بلی عزیزان جناب آقا احمد محبوبی در هشتاد و پنج سال پیش چنین مورد لطف و عنایت و تأیید حضرت ولی محبوب امرالله بوده است و همیشه فکر افکار نویت احکام نوین و فرهنگ نوین و دنیای بهتر بوده است.
(آنجائی که پوزش خواستم این مطالب است) آقای محبوبی در جوانی عضو محفل روحانی میشود و با افکار عالی در جمعی شور و مشورت میشود که یکی از تعالیم اجباری ما تعلیم و تعلم است که اطفال ما باید عالم و آگاه و از فرهنگ تمیزی برخوردار باشند. وقتی محافل مسئولند که اگر والدینی در مورد تعلیم اولاد کوتاهی کند وظیفه محفل است او را یاری کند و زیر پوشش بگیرد، ما داریم می بینیم مقام انسان که آنقدر شریف است و انسان از اشرف مخلوقات است، عدّه ای کلمات ناشایستی به کار می برند و کودکان و جوانان هم رهرو بزرگان هستند و باید فکری کنیم که جاسب الگو شود و حتی به دیگر دهات هم اثر کند. بیائیم از امشب از همین محفل که نه نفر هستیم و همه زن و بچه داریم شروع کنیم و به همه احباء ابلاغ کنیم که حضرت عبدالبهاء فرموده اند بچه بی تربیت نباشد بهتر است و مربی طفل پدر و مادر است. عنوان میشود که این فرهنگ را از فردا شروع کنیم و به دوستان و همشهریها هم که گوش شنوائی دارند، بگوئیم. مقبول افتاد فبها وگرنه ما وظیفه مان را اجرا کردیم.
اول اینکه به زن همیشه گفتند ضعیفه و به دختر گفتند صبیه و هر کجا میخواستند معرفی کنند میگویند ایشان ضعیفه است و او صبیه است و این پسرم عباس آقا. ذبیح الله مهاجر به همه اولادها می گفتند امرالله خان، لطفالله خان، شریفه خانم، فاطمه خانم، کبری خانم و همه شروع به یادگرفتن کردند. بسیار شیرین تر  است که به فرزندانمان به جای اینکه تنها بگوئیم اسدالله، یا آسیف الله. آنها را اسدالله جان یا اسدالله خان خطاب کنیم. یک عده ای به خانم هایشان می گفتند آهای یا می گفتند مادر فتح الله، مادر مصطفی یا مادر عبدالله اما یاد گرفتند که خانم جان گفتن بهتر است و باعث وحدت است. این مطالب چند سال طول کشید در بین کل جاسب تقریباً جا افتاد و کسی هم نمی خواست در جهل و مرکب بماند.
دیگر مطلب زشتی که عنوان می کنند این است که اهالی از خواب صبح که بیدار میشوند با گاو و گوساله و خر و کره خر و یا الاغ و میش و بز و سگ روبرو میشوند و از شیر گاو و مشتقات آن اینهمه لذت می برند و استفاده می کنند و می فروشند و از الاغ اینهمه بارکشی می کنند و از او سواری میگیرند و خرمن می کوبند، بچه ای را که پدران و مادران با چه آرزوئی از خدا هدیه گرفتند که هر کدام شاید ستاره های درخشانی شده اند و همه جاسب مسلمان و بهائی باهم فامیل بوده و هستند، شاعر شیرین سخن فرموده است:
          تن آدمی شریف است به جان آدمیت                نه همان لباس زیباست نشان آدمیت
همین اولادها که از بچگی با فقر بزرگ شده اند وقتی کوچکترین اشتباهی میکردند به آنها میگفتند کره الاغ، گوساله نمی فهمی یا اگر کسی حرفی را متوجه نمی شد میگفتند تخم خر است تقصیر ندارد یا اگر کسی را صدا میزدند نمی شنید یا دیر جواب میداد، داد میزدند آهای حیوون با تو بودم یا اگر کسی باب میل بزرگی رفتار نمی کرد یا از او خوشش نمی آمد، می گفتند ببین فلانی مثل گاو است. اگر جوانی خوش آواز بود و در ده در کوچه باغی آواز میخواند ولو دلنشین میگفتند ببین فلانی را مثل خر عرعر می کند. اگر جوانی پر جنب و جوش بود دنبال این بود که زن بگیرد میگفتند نَرِه خر دهانش بوی شیر میدهد مل و مست شده است (مل گوساله نر را می گفتند) یا در جاسب بدون اینکه بفهمند در قدیم اگر مادری میخواست به دخترش که مثلاً کوزه آب را دیر رسانده است و او را سرزنش کند میگفت دختره سره خره کدام گوری بودی قطامه عایشه. چقدر این حرفها رکیک بود و اگر کسی عصبانی یا خسته بود، میگفتند فلانی عین سگ می ماند و پاچه آدم را گاز می گیرد. اگر میخواستند علاقه شان را به کودکی نشان دهند می گفتند کرّه بز و اگر کسی مظلوم و ساکت و نجیب و کم رو بود میگفتند حیوونی مثل برّه می ماند. اگر کسی سرماخورده بود میگفتند مثل پیر میش فین فین میکند. حال اگر الاغی بارش سنگین بود و یواش راه میرفت، میگفتند بی صاحب شده جونش در میره راه برود، حال شاید صاحب خر، خر را مجانی داده بود فلانی بارش را بیاورد. اگر کسی جواب کسی را فوری میداد و میایستاد قشنگ به سخنان طرف گوش میکرد میگفتند فلانی عین خری است که تا بگوئی حش می ایستد. از دست بچه عصبانی میشدند مادر به بچه بلند جلو دیگران میگفتند ناهال به زمین خرده سر خورده به تمرگ. اگر بچه ای بی موقع سئوالی را جواب میداد که دروغ پدر و مادر آشکار میشد، میگفتند خفه خون بگیر، حناق تو گلویت. اولادی دیر جواب پدر را میداد پدر بجای که بلندتر بگوید، میگفت گوساله الاغ نفهم با تو بودم. بچه ای دیر می آمد، به او میگفتند کدام گوری بودی؟ کدام جهنم رفته بودی؟ مثل اینکه جاسب چندین گورستان یا چندین جهنم دارد در صورتیکه جاسب بهشت است.
از این مسائل در قدیم بسیار بوده است که عزیزانی مانند محبوبی و روحانی و حبیب الله مهاجر و رضوانی و اسماعیلی و خیلی های دیگر چه مسلمان و چه بهائی تصمیم می گیرند بجای این الفاظ زشت و به جای اینکه بچه های گل را گاو و گوساله و خر و بز و میش قطامه بگویند، به آنها بگویند پسرم، پسر گلم، حسین آقا، علی آقا، محمدرضا، زهرا خانم بی زحمت یک لیوان آب به بنده بده و بعد از او تشکر کند. به بچه ها یاد دادند به همه سلام یا الله ابهی بگویند و یاد دادند به همه خدا قوت بگویند. به همه یاد دادند صبح بخیر بگویند و یاد دادند که به هر پیرمرد و پیر زن و هر جوان احترام باید گذاشت و در حقشان باید دعا کرد نه فحش و ناسزا.
وقتی اولادی صدای والدین میزد به جای اینکه بگوید چه مرگت است، یاد گرفتند بگویند جانم پسرم یا دختر گلم. هیچ فرهنگی خود به خود عمل نیامده است و فرهنگ مانند خانه خط دار داغون است که باید بتونه کاری و نقاشی شود. همه دست در دست هم فرهنگی را ساختند که الان تمام جاسبی ها از نظر ادب معروفند و هیچ حرف زشتی یا تحقیری در کار نیست. والدین قدیم کم کم فهمیدند اولاد عزیز است اولاد پشت و پناه است. اولاد با ادب نعمت و افتخار است و پدران و مادران آموختند که آئینه ای از اولاد هستند. حرف زشت بزنند اولادها یاد می گیرند. خوب بگویند، خوب یاد می گیرند. عین زبان مادری، مادر ترک باشد بچه ترک است، فارس باشد بچه فارس است. جاسبی های باهوش فهمیدند که ادب و عفت کلام و تربیت و علم و سواد و دوستی محبت بهترین ارث است از برای اولاد. خوشابحال اولادی که خوبی ها بیاموزد و بدی ها را در ظرف زباله بریزد.
جناب محبوبی روحش شاد میگفت دوستی داشتم که از نامش معذورم، اولاد زیاد داشت با اینکه بچه ها چه دختر و چه پسر را خوب تربیت کرده بود یکی از دامادها با دختر او بداخلاقی و بد رفتاری کرده بود و متأسفانه بعضی از مردها از ارزش زن غافل بودند و با زنجیر یا چوب آنها را میزدند. زن ظریف است و احتیاج به محبت و نوازش دارد و قلب او مانند شیشه گردسوز زود میشکند. دامادش دخترش را کتک زده بود و گفته بود گم شو برو خانه پدر فلان فلان شده ات. دختر مجبوراً خانه را ترک می کند و به منزل پدر می آید و ماوقع را تعریف می کند. پدر بدون کم و زیاد همه را که میشنود به دخترش میگوید زندگی تلخی و شیرینی دارد مانند جاده ای سربالا و سرپائینی دارد و به دخترش میگوید چکار کرده بودی راستش را بگو. گفت بابا بهانه های بیخودی میگیرد و از صبح که گاو را دوشیدم و بزها را دوشیدم و به همه صبحانه دادم، جاشت برایش سر زمین بردم و ۵ رج هم قالی بافتم. چای را آماده کردم و ناهارم حاضر بوده و از راه رسیده بنای بداخلاقی را گذاشته که از صبح تا حال چه غلطی میکردی که در خانه را جارو نکردی. بابا بهانه بیخودی گرفت و شروع به فحش دادن کرده است. به او گفتم همسایه می فهمند پیش خودشان میگویند من چه گناهی کردم اما میگوید همسایه غلط می کنند و شروع کرد با زنجیر و لفظ بد بر بدنم نواخت و بدنم مانند مور سیاه است. پدر میگوید تا شب صبر کن همه چیز درست میشود. اینجاست که یک پدر عاقل چه تصمیمی میگیرد. اگر نادان و احساساتی بود فوری به سراغ داماد میرفت و با کتک و فحش باعث خانه خرابی میگردید. غروب میشود برادر بزرگ می آید و سلام علیک زن داداش بلند شو برویم. پدر دختر از او پذیرائی میکند و به او میگوید محبت کردی بسیار ممنون ولی به برادرت بگو بیاید نزد من چند کلامی با او صحبت دارم. برادر او میرود و داماد کتک زن می آید. جاسبی ها به پدرزن میگویند عمو. از در وارد میشود و سرپائین میگیرد و میگوید عمو سلام. پدرزن از جلو پایش بلند میشود و به داماد میگوید بنشین ولی میگوید میخواهم بروم. پدر زن میگوید چائی بخور خستگی در کن میروی. دختر زیر لب به پدر زمزمه می کند به جای دعوا از دامادش پذیرائی می کند. توی دلش میگوید دستت درد نکند بابا خیلی ممنون بابا. این پدر زن عاقل میگوید پسرم  تو داماد منی و این دختر من است و شما وصلت کردید تا خانه شاد و گرمی داشته باشید. هر دو خوبید ولی زود تصمیم میگیرد و زود قضاوت می کنید. زندگی شیرین را به کام خود تلخ نکنید. پسرم هیچ دینی و آئینی نگفته باید کسی را کتک زد بالخصوص همسر آدم که از همه کس به انسان نزدیک تر است. همدیگر را در ناملایمات ببخشید و صبوری پیشه کنید. این زن عقد توست با لباس سفید آمده و با کفن باید از خانه ات خارج شود و نه چوب و زنجیر. بدان اگر حتی دست زنت را بشکنی زن بی دست خواهی داشت. اگر پایش را بشکنی زن شل خواهی داشت. اگر چشمش را کور کنی، زن کور خواهی داشت. اگر زبانش را ببری زن لال خواهی داشت. بیا از الان تصمیم بگیر با مهربانی رفتار کنید. داماد از این سخنان شیوا شرمنده میشود و میگوید حالا چه کنم. پدر به دختر میگوید بلند شود و هر مسئله ای دارید بین خود حل کنید و باهم مهربان باشید و فکر تعلیم و تربیت آینده باشید. هر دو با شادی رفتند و یک عمر زندگی کردند و کسی دیگر صدایشان را نشنید و چندین اولادهای خوب تحویل اجتماع دادند.
آقای احمد محبوبی با جناب مشهدی علی اکبر اسماعیلی بسیار رفیق و شفیق و محرم راز و مشاور یکدیگر بودند و هر دو باعث همفکری و اتحاد اهل آبادی بودند. وقتی اهالی بیابان جاسب را میخواستند به چوپانهای قمی یا نراقی اجاره بدهند نظر این دو نفر شرط اول بود. هیچکس روی حرف این دو عزیز که یکی بهائی خوب و دیگری مسلمان صالح و خوب بود، حرف نمیزد و قراردادها را جناب محبوبی می نوشت و امضاء میکرد. دومین امضاء مشهدی علی اکبر بود و بعد حاجی اسماعیل برادرش و بقیه کشاورزان و مالکان اهل آبادی به اضافه کدخدای کروگان. کتیرای بیابان را همیشه بهائی های محمدیه اصفهان می آمدند و اجاره میکردند و به آنها منصفانه میدادند که نفع آبادی در کار باشد. اگر قناتها را لایه روبی میکردند نظر این عزیزان شرط بود.
روزی از جناب مشهدی علی اکبر سئوال میشود شما را همه اهل آبادی به خبرگی و درستی و صداقت و عاقلی و ایمان قبول دارند چرا اینهمه با ارباب آقا احمد قاطی شدی و رفت و آمد می کنی؟ میگوید با یک چای در قهوه خانه میتوان دوست گرفت ولی نگهداری دوست مشکل است. میگوید دشمن دانا بلندت می کند و نادان دوست بر زمینت می زند. او میگوید آقا احمد محبوبی مردی خداپرست عالم و عاقل و صالح و انسان دوست و باوفاست و خدائی را که من می پرستم او هم می پرستد. چیزهائی که از اسلام و پیغمبران حضرت محمد (ص) و حضرت علی و امام حسین شهید او میداند کمتر کسی مطلع است. در ضمن آزار این مرد به موری نمی رسد و هدف او و بنده اولاد خوب تربیت کردن به همشهری ها، محبت کردن و آینده خوب جاسبی ها است و دوست بودن با آقا احمد افتخاری عظیم است. شما اگر ۲ شب از بیانات و سخنان شیوای او و همنشینی او لذت ببرید هرگز او را رها نخواهید کرد و جای ارباب آقا احمد بسیار بالاتر از اینها است. او اگر با سوادش و فهم کمالش طهران باشد رئیس اداره میشود. گفتند می‌ترسیم شما را از راه به در کند میگوید یعنی چه، هدف او و هدف ما یکی است. اگر قلب پاک و صاف و بی‌کینه‌ای داشته باشیم یک خدا داریم و او هم یک خدا دارد. ریشه مان یکی و ساقه مان یکی، قدری شاخه ها جدا شده ولی در کل میوه یکی است. وقتی ارباب آقا احمد محبوبی صعود نموده بود همه می‌گفتند مشهدی علی اکبر بی برادر شد و شمس الله رضوانی بی پدر شد. خدا هر سه را رحمت کند که انسانهای خوب و خادم ملت بودند. اگر وجدان بیداری باشد این عزیزان هرگز دلی را نشکستند و جز خدمت کاری انجام ندادند. به هرکس توانستند کمک مادی و معنوی کردند که هیچکس نفهمد. آبروی مردم و سعادت و سلامتی مردم برایشان اهمیت داشت و همه را عضو خانواده خود می دانستند. اولادهای چنین اشخاصی حتی از پدران مهربانتر، خادم تر، با گذشت تر زیرا همه قوه و بنیه مالی دارند و از سواد و موقعیت‌های بهتری برخوردارند. روح این عزیزان باعث وحدت و همدلی در جاسب خواهد شد. ابر تیره کینه و دشمنی کنار میرود و خورشید نورانی محبت و برادری جایگزین خواهد شد. شعری که ارباب آقا احمد به جوانان یاد داده بود:
دوستی با مردم دانا چو زرّین کاسه ایست                      نشکند گر بشکند باید نگاهش داشتن
دوستی با آدم نادان سفالین کاسه ایست                          بشکند گر نشکند باید بدور انداختن
دوست آنست که گیرد دست دوست                              در پریشان حالی و درماندگی
امید است بی سوادی و غلط های املائی و جملات ناقص این نویسنده گمنام و بی مقدار را با بزرگی خود عفو بفرمائید و هرگونه خاطره خوبی که از مسلمان گرفته تا بهائی بنویسید که دیگران هم به کار خیر و انسانی و همدوستی و همدلی عادت نمایند. خیلی افراد هستند با قلب پاک و ایمان به خدا نمی دانند که چطوری به هم نوع خدمت کنند. بارها دیده شده است گوسفند قربانی کشته میشود و آن را بین اقوام که قدرت خرید دارند و فریزر آن پر از گوشت و مرغ است و حساب بانکی آنها پر است، تقسیم می کنند در صورتیکه در نزدیکی آنها شاید کسی هست که ماه به ماه صد گرم گوشت نمی تواند بخرد. حیف است اگر امکانی است به فقرا انفاق کنید بطوریکه دست راستتان از دست چپ خبردار نگردد. ای جاسبی های گلم ۳۰ هزار گردو دارید فکر کنید ۲۸ هزار گردو دارید و دو هزار عدد ن را به ۱۰ نفر بدهید، نفری ۲۰۰ گردو و ده خانواده را شاد کردید و خداوند ناظر اعمال و رفتار و افعال ما است. خداوند همیشه به زندگانی انسانهای انسان دوست برکت میدهد. نمیدانم چقدر قلب فقرا مهربان است. نمیدانم آنها هم محبوب خداوند هستند. خداوند ارحم الراحمین است و این صفت در هر انسانی وجود دارد. به خود آئیم هرچیزی را برای خود نخواهیم و مرده پرست نباشیم. اشک نریزیم و اشک شوق بریزیم. وقتی دلی را شاد می‌کنم وقتی میشود با پول یک عدد گوسفند نذری ۵۰ بلوز یا شلوار خرید چرا دلها را شاد نکنیم. همه شاهد فقر و بدبختی افراد آبروداران هستیم. اگر خداوند مالی و ثروتی به ما داده است و به قولی دستمان به جیب‌مان میرسد یا روزی مان بوده یا ثمر زحمات و خرد در زندگی بوده است در هر صورت باید فکر کنیم لخت به دنیا آمدیم و لخت از دنیا میرویم و فقط کارهای خیر بدرقه راه ما است. حضرت بهاءالله در کلمات مکنونه میفرمایند:
ای پسران تراب
اغنیا را از ناله سحرگاهی فقرا اخبار کنید که مبادا از غفلت به هلاکت افتند و از سدره دولت بی نصیب مانند. الکرَمُ و الجُودُ مِن خِصالی فَهَنیئاً لِمَن تَزَیّنَ بِخِصالی.
و نیز می فرمایند:
ای مغروران به اموال فانیه
بدانید که غنا سرّی است محکم میان طالب و مطلوب و عاشق و معشوق. هرگز غنی بر مقرّ قرب وارد نشود و به مدینه رضا و تسلیم درنیاید مگر قلیلی. پس نیکوست حال آن غنی که غنا از ملکوت جاودانی منعش ننماید و از دولت ابدی محرومش نگرداند. قسم به اسم اعظم که نور آن غنی اهل آسمان را روشنی بخشد چنانچه شمس اهل زمین را
ای اغنیای ارض
فقرا امانت منند در میان شما پس امانت مرا درست حفظ نمائید و به راحت نفس خود تمام نپردازید.
حق می فرمایند:
ای بنده دنیا
در سحرگاهان نسیم عنایت من بر تو مرور نمود و تو را در فراش غفلت خفته یافت و بر حال تو گریست و بازگشت.
میفرمایند:
ای ظالمان ارض
از ظلم دست خود را کوتاه نمائید که قسم یاد نمودم از ظلم احدی نگذرم و این عهدی است که در لوح محفوظ محتوم داشتم و به خاتم عزّ مختوم.
عزیزان دل و جان مطالب فوق قطره ای بود از دریای بی کران امر جمال مبارک که جناب محبوبی خوانده بود و عامل بود و به اولادها و احباء وصیت کرده بود که عامل باشند. واقعاً جاسبی ها چنین ستاره های درخشانی دارند که عامل اند. مطالب فوق را چنان کمک و مساعدت می کنند به همنوعان که جز خود و جمال مبارک و خداوند مهربان جز کسی ندارد و واقعاً هرکس خدمتی می کند به خاطر رضای الهی است. خوشابحال احبای الهی و همه مؤمنین ادیان دیگر که فکر همنوع هستند.
ایام به کامتان وقت همگی متعالی و روح این عزیزان قرین رحمت
در ضمن اولادهای ارجمند جناب محبوبی هر کدام دریای علم و معرفت و آگاهی بودند. جناب عباس محبوبی و کیومرث خان و آقا کوروش عزیز و شاهرخ خان و آقا کیوان و اشرف خانم و اعظم خانم و طاهره خانم و نوه های گل محبوبی بنده را ببخشید، این دیدگاه و برداشت بنده بود. روح پر فتوح پدر و مادرتان و جناب آقا تقی و همسرش و حسینعلی عزیز شاد و اولادهای بی نظیر آقا نقی و همه و همه این یادآوری و تذکری بود که همه عالم جاسب است و هدف حضرت بهاءالله همه خلق جهان است که مهربان باشند و عامل به احکام الهی. به امید روزی که هرگز فقیری و مستمند و محتاجی در روی کره زمین نباشد. اگر تعالیم حق اجرا شود این چنین خواهد شد.
سعدی علیه الرحمه فرموده است (روحش شاد):
بنی آدم اعضای یکدیگرند                  که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار               دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی             نشاید که نامت نهند آدمی
* وصیت نامه ارباب آقا احمد محبوبی
مطالب مرتبط: 
]]><![CDATA[خانم فروغیه فروغی]]>Wed, 04 Oct 2017 08:04:12 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/9224968Pictureسرکار خانم فروغ فروغی خواهر شهید مجید جناب پرویز فروغی
باز حکمت الهی بر آن شد که بلبل خوش الحانی از تبار کروگان جاسب در تاریخ ۱۳۹۶/۶/۲۵به عالم ملکوت پرواز نمود تا در حضور پروردگار خویش و طلعات مقدسه نغمه سرائی نماید. خانم فروغیه فروغی در سال ۱۳۲۹ در مدینه منوره طهران در خانواده بسیار مؤمن و موقن چشم به جهان گشود. در محضر پدر گرامی جناب غیب الله فروغی آن مرد دانشمند که دریای معرفت و ایمان و ایقان بود و مادری والاگهر و نمونه، خانم شرافت زمانی که در طول عمر خانمی شایسته و خادم جمال مبارک بود، تربیت گردید و هرچه آموخته بود به آن عامل بود. فروغیه خانم که از دو طرف ریشه محکمی از ایمان را از والدین و اجداد به ارث برده بود، در یافتن کسب علم و معارف امری کوشا بود و هرچه آموخته بود به دیگران که گوش شنوا داشتند، یاد می داد و به احسن اخلاق و رفتار و کردار و آداب رحمانی در مجامع ظاهر میگردید. در سال ۱۳۵۰ با پسر عموی خود که درس پزشکی خوانده بود، دکتر آقای ایرج فروغی به پیشنهاد مادربزرگ و اقوام ازدواج نمود و ثمره این ازدواج یک دختر به نام آزیتا گردید که او هم با آقای حسین پروین سنگسری ازدواج نمود و ثمره زندگی او، دو پسر و یک دختر است. فروغیه خانم مدّت چند سالی با پسر عمویش زندگی نمود اما در طول زندگی نتوانستند توافق داشته باشند و تصمیم گرفنتد خیلی محترمانه از یکدیگر جدا گردند. این جدائی و شکست باعث افسردگی و ناراحتی فروغیه خانم و خانواده گردید.
او بهترین راه را، تحصیل و مهاجرت به خارج دید و به بنگلادش و هندوستان رفت و لیسانس حقوق دریافت نمود و زبان انگلیسی را کامل آموخت و از هند به آفریقا عزیمت نمود و چند سال در مهاجرت آنجا بود و از آنجا به استرالیا تشریف برد و هر خدمتی در توان داشت در این نقاط دریغ ننمود و در سال ۱۳۷۱ که بیت العدل اعظم آن سنه را سنه مقدس نامیده است، به ایران بازگشت و خدمات خود را در ایران از سر گرفت نمود و از همه مهمتر خدمت به والدین را سرلوحه زندگی خویش قرار داد. این دختر مهربان هرگونه فداکاری را از والدین و فامیل و دوستان دریغ ننمود. شاید طوفان نوح سر او آمد و غم و غصّه ها او را بسیار آزرده خاطر می کرد ولی چون ایمان خالص و قلب پاکی داشت، هرگز شکوه و شکایت نمیکرد. فروغیه خانم در کودکی و نوجوانی با خواهران و برادران خود در سلسبیل زندگی میکردند. پدر و مادر او با آقای عبدالکریم صادقی و جمیله خانم که خانواده ای مؤمن و متشخص بودند، معاشرت داشتند. برادرش با پرویز صادقی همکلاسی و همدرس بودند و برادرش پرویز فروغی به اتفاق داریوش یزدانی هر سه نفر جوانان برومند تصمیم گرفتند به فیلیپین به مهاجرت بروند و خدمتی در راه حق انجام دهند و پرچم صلح و دوستی را در آن اقلیم به احتزاز آورند. این سه عزیز به اتفاق پرویز وجدانی به آن نقطه تشریف بردند و عاشقانه در آن خطّه گوی سبقت را از هم می ربودند که این سه عزیز پرویز فروغی، پرویز صادقی و پرویز وجدانی هر سه در مانیل غم انگیز به وضع فجیعی با خون خود آن منطقه را رنگین نمودند و آقای داریوش یزدانی که بقیة السیف بود، آن روز در نقطه ای دیگر رفته بود که شرح مفصل آن را جناب داریوش یزدانی مرقوم نموده است. این تاج وهّاج را این جوانان عاشق بر سر والدین خود گذاشتند و حق فرموده هرکه ز درگاه مقرّب تر است جام بلا بیشترش میدهند.
بلی این خانواده جام بلا را نوشیدند و رضای حق طلبیدند ولی از راه این شهیدان مجید عقب نشینی نکردند و به تمام اولادهایشان توصیه نمودند راه مهاجرت را در پیش گیرند و به اعمال و اخلاق بهائی که آراسته بودند، زینت بخش هر کوی و برزن شوند و در هر نقطه ای که ساکن میشوند با اعمال و رفتار و افعال خود ثابت کنند که حامل پیام صلح هستند و هدفشان وحدت عالم انسانی، هدفشان محبت به خلق و راحت زندگی کردن خلق است. این خواهران و برادران این شهیدان لحظه ای درنگ نکردند و همه به نقاط دوردست دور از والدین رفتند تا زمانیکه در وطن مألوفشان ایران بودند. از هر خدمت و رأفت و کوششی فروگزار نبودند و در هر نقطه ای از عالم که رفتند چون ستاره ای درخشیدند و باعث الطاف قلب سایرین گردیدند، هر یک با شمشیر بیان و اعمال خود باعث ترویج دین الله شدند. پاکی و صداقت و قداست و گذشت و حسن رفتار آنها باعث شادی قلب حزین والدین گردید و روح پر فتوح ملکوتی آن شهدای گرانقدر شفیع راه آنها بود و فروغیه خانم هم از این موهبت الهی بی بهره نبود.
زمانیکه پدر ایشان صعود نمود، جناب عبدالکریم صادقی هم در حیات بود و در مراسم او فرمود آقا فروغی کوه مقاومت بود و غیب الله فروغی واقعاً از عالم غیب تأیید شامل حالش بود و از مقام والای او و ایمان خالص او چه زیبا سخن گفت. صادقی و فروغی هر دو داغدیده و دلشکسته ولی راضی به رضای حق بودند و لحظه ای در خدمت خلق کوتاهی نکردند. منزل جناب فروغی که در جنت آباد تهیه کرده بود، منزلی بسیار بزرگ و شیک بود و مراسم او در همان منزل انجام گردید و تمام احباء شرکت کردند. احباء ایران و تمام عالم خانواده شهدا را محبوب و مقدس و مورد احترام می دانند.
بعد از فوت پدر، مادر و دختر مانند 2 دسته گل درب این خانه نورانی را به روی عموم باز نگه داشتند. از هیچ کمکی به خلق و اجتماع و هموطن دریغ نداشتند. فروغیه خانم استادی معروف بود و در دانشگاه ایندیانا استاد زبان انگلیسی و اقتصاد بود و لحظه ای درنگ نکرد و هدف مقدس خود را تا توانست دنبال نمود. سعی او خدمت به جامعه و جوانان بود و از زندگی و روزگار هرگز در مقابل ناس شکوه نکرد. اگر غمی داشت در تنهائی خود با مولایش در میان می گذاشت چون هیچکس محرم و مونس و یاور مثل او نیست تا اینکه آن خانه زیبا که تمامش خاطرات بود را تعویض نمودند و تغییر محل دادند. ولی این عزیز ستمدیده تا آخرالحیات یاور مادرش بود و قبل از صعود مادرش به مرض سرطان سینه و خون دچار گردید که مدت زیادی در بیمارستان و منزل با این مرض جانسوز دست و پنجه نرم نمود و فقط یا الله المستغاث میخواند و راضی به رضای خدا بود. از مرگ بیمی نداشت چون خوب شناخته بود که عالم بعد خیلی زیباتر از این عالم فانی و خاکی است و تسلیم سرنوشت و تقدیر بود. زمانیکه فروغیه خانم بیمار گردید مادرش هم در اثر کهولت سن بیمار و مریض گردید و اولادهای خارج او به خدمت مادر آمدند که متأسفانه مادر آنها شرافت خانم در تاریح ۱۳۹۶ صعود نمود و این اولادها چنان مراسم با ارزشی برای مادر گرفتند که بی نظیر بود و بسیار آثار و الواح برایش تلاوت گردید. معهد اعلی هم برای این خانم و همسرش برای شهادت پسرشان جناب پرویز فروغی که والدین شهید مجید بودند، دستخط زیبائی مرقوم داشتند و همه گفتند خوشابحال کسی که از این عالم با دست پر و کوله باری از تأییدات حق و موهبت های الهی از این عالم ظلمانی به عالم روحانی صعود نماید. خانم زمانی از خانواده ای مؤمن بود که مادرش رخساره خانم خدمات شایسته ای به خلق جاسب نموده بود و منزل مسکونی آنها در محله پائین را پدر او وقف امر کرده بود. خیلی شاید بعضی ها ساده از کنار بعضی مسائل عبور کنند اما بسیار سخت است انسان شش اولاد داشته باشد و اینهمه برای همه هزینه نمائی تا تحصیل نمایند و همیشه چشم براه آنها باشی و فقط دلت خوش است که اولادها به مهاجرت رفته اند و کسب رضای الهی را طاالب بوده اند. همه مؤمنین خوبند و هرکس بقدر توانش خدمت میکند ولی این خانواده ها سنگ تمام گذاشتند و دل به دنیای فانی نبسته اند و فقط یک هدف مقدس را دنبال کرده اند. وقتی به این خانواده ها تسلیت به خاطر شهادت پسرشان میگفتند هم آقای صادقی و خانمش و هم آقای فروغی و خانمش میفرمودند امیدواریم خون این جوانان باعث پیشرفت و ترقی امر گردد که مولایش در سن 26 سالگی به شهادت رسید و جناب انیس هم عاشقی مانند این پسرها بود و آنها همان عشقی را در سر داشتند که او داشت. هیچوقت چهره های این عزیزان از یاد نرفته و همیشه با لب خندان با احباء و اهل محل برخورد میکردند و همیشه خدمات آنها ارزنده بود. مادر فروغیه خانم و این عزیز از دست رفته به خلق ثابت کردند که هر که در این بزم مقرب تر است، جام بلا بیشترش میدهند. این عزیزان طلای ناب از کوره گداخته شده بیرون آمدند که تا ابد نام و ذکرشان باقی و برقرار خواهد بود. فروغیه خانم در زمان صعود مادرش در بیمارستان بستری بود. باید دید چقدر آن لحظه سخته بوده است که یک عمر انسان در خدمت مادر باشد ولی در لحظه فوت و خاکسپاری در همان شهر باشد ولی نتواند شرکت کند. این هم یک حکمت بالغه الهی است که ما غافلیم. در هر صورت ایشان مدت زیادی شیمی درمانی و هر کاری که بود برایش انجام دادند ولی متأسفانه در تاریخ ۱۳۹۶/۶/۲۵  جان به جان آفرین تسلیم نمود و جسم عنصری و پاک و منزّه او در گلستان جاوید طهران به خاک سپرده شد. مراسم او بسیار خاص و عالی بود، بالاخص اینکه برادر و خواهرش تشریف آورده بودند و با دختر مهربانش آزیتا خانم که خداوند صبر به او عنایت کند. همگی بسیار آبرومندانه و در خور شخصیت او این مراسم ها خاتمه یافت و یقین است روح ملکوتی و پر فتوح او از قفس پرواز نمود و نزد طلعات مقدسه و برادر و والدین بزرگوارش شاد و مستبشر است. ایشان دلخوش بود که پس از اینهمه رنج و درد، مولایش از او راضی هست و جسم عنصری او که این همه بلا را تحمّل کرده بود، در گلستان طهران نزدیک والدین خود هست و این هم سعادتی بود. در مراسم تذکر این عزیز از دست رفته همه افسوس میخوردند که چقدر مظلوم و مهربان و صبور بود ولی در این دنیا شانس زندگی خوبی نداشت. با شوهر اول که پسر عمو بود و هر دو جوان بودند و دخالتهای بی مورد باعث جدائی گردید. وقتی که به هندوستان و بنگلادش هم رفت دوباره ازدواج کرد که بدتر از شانس قبلی خود به جدائی انجامید. در هر صورت تمام زندگی او با فراز و نشیب همراه بود و فقط دلش به عشق جمال مبارک خوش بود که تا توانست خدمت کرد. حرف و عمل او یکی بود و بسیار متین و باوقار بود. با اعمال و رفتارش واقعاً فروغ بود بالاخص فروغ دین و آئینی که به او معتقد بود. خوشبختانه از او دختر نازنینی به نام آزیتا فروغی با سه اولاد به جا مانده است بلکه روح پر فتوح او شفاعت کند این دختر و نوه هایش آینده درخشانی داشته باشد. البته داماد او هم چند سال است به سرطان مبتلا گردید و صعود نمود. خداوند و جمال مبارک یاور آزیتا باشد و در حق او همه باید دعا کنیم.                            روح فروغیه خانم با اولیاء حق محشور باد

ناشر نفحات الله سرکارخانم فروغیه فروغی به قلم خواهر ایشان فهیمه خانم فروغی

Pictureسرکار خانم فروغی در کنار مادر
خادمه برازنده و جانفشان و باوفای امرالهی خانم فروغیه فروغی و خواهرش فروغ فروغی ( دو قلوه های دوست داشتنی ) در سال 1329 شمسی در تهران در خانواده مومن و خدوم به امر مبارک دیده به این جهان گشودند . ولی ید تقدیر الهی طفل معصوم و پاک فروغ را عمری کوتاه بود و در اوان شیرخوارگی چشم از عالم بربست و فروغیه ایام طفولیت و جوانی را در دامن مادری مهربان و دلسوز ( خانم شرافت زمانی ) و پدری مومن و خادم امرالهی ( آقای غیب الله فروغی ) رشد نمود و به ثمر رسید .
فروغیه خانم از عنفوان جوانی تا هنگام ترک این عالم خاکی در ممالک هندوستان، آفریقا، پاپانیوگینی‌ ، استرالیا و ایران خدمات خستگی ناپذیر خود را در میادین واسعه امرالهی ادامه داد و به حسن سلوک و رفتار و صداقت و امانت مورد ستایش همگان قرار گرفت ، او بی نهایت مهربان و همیشه آماده خدمت بود .
بعد از شهادت برادر دلبندش آقای پرویز فروغی در فیلیپین سراپای وجودش را غم فرا گرفت ولی با زیارت اماکن مقدسه و زیارت ایادیان‌ امرالله حضرت حرم روحیه خانم و جناب اولینکا و جناب فروتن آتشی در قلبش بوجود آمد و با عشقی بی پایان قصد هجرت نمود و وقتی هدفش را با والدینش در میان گذاشت والدینش که همواره مشوق فرزندانشان برای خدمت و تبلیغ امر الهی بودند با گرمی و محبت این نیت او را اجر نهادند و او را به پشتیبانی خود دل گرم نمودند .

خدمات ایشان در هندوستان از سال 1973 تا 1986

* _ پس از اتمام دوران دبیرستان و اخذ دیپلم و با اتمام ازدواج ناموفقش که حاصلش یک فرزند دختر میباشد در عنفوان جوانی با شور و اشتیاق برای هجرت و ادامه تحصیلات قصد سفر به هندوستان نمود و تحصیلات عالیه خویش را در تیروندرام ( جنوب هندوستان ) به اتمام رساند و موفق به دریافت فوق لیسانس گردید .
*_ در بدو ورود به هندوستان شهر ناسیک را که در آن ایام به مهاجر احتیاج داشت انتخاب نمود و در برنامه های تبلیغی شرکت می نمود و به اسفار تبلیغی و به تشویق و ملاقات مومنین جدید میپرداخت و بزودی با همتش محفل روحانی ناسیک‌ تشکیل کردید .
*- در این ایام به زیارت ایادی عزیز امرالله جناب دکتر مهاجر مفتخر گردید و با عشقی بی حد و حصر به خدمت امر مبارکش قائم بود .
*- سپس در شهر پونا اقامت نمود و همچنان به اسفار خود ادامه داد و برای ابلاغ کلمه الهی از هر فرصتی استفاده مینمود ، در این ایام بود که تصمیم گرفت اسفار مهاجرت کوتاه مدت به آفریقا( گینیا ) داشته باشد ، اسفاری‌ که خاطرات زیبایش همیشه بر لبانش نقش بسته بود و هر وقت از اسفار آفریقا (گینیا ) یاد میکرد چهره اش شاد و شادی خاصی وجودش را پر میکرد ، اسفار آفریقا بی نهایت پر بار و مسرت بخش بود و از راههای سخت و رودخانه‌ها گذشته تا ندای حق را به گوش مردم بومی آن سامان برساند و مجددا با دستی پر از موفقیت به هندوستان مراجعت نمود ، و در همین اسفار بود که هم قدم ایادی عزیز امرالله جناب دکتر مهاجر کردید .
*- در یک کنفرانس تبلیغی متوجه شد که جنوب هندوستان شهری بنام وکویلان به مهاجر احتیاج دارد او که قلبش سراسر از عشق بها بود به قصد هجرت و با مشورت هئیت مخصوص همراه با خواهر و برادرش ( فهیمه و بهروز ) به جنوب هندوستان مهاجرت نمودند و در اثر خدماتش بزودی محفل محلی کویلان‌ تشکیل کردید .
و با عشقی بی حد به خدمات و ابلاغ کلمه مشغول بود و در این دوران از مصاحبت و معاشرت با سرکار خانم کلوریا فیضی لذت روحانی برد و در اسفار تبلیغی با ایشان هم قدم شد و در منزل خود برای مدتی مهماندار این بانوی ملکوتی کردید و محبت عمیقی در قلوبشان‌ نسبت بیکدیگر نقش بست.
*_ در این دوران افتخار عضویت هئیت مساعدین نصیبش شد و تا زمان ترک هندوستان در هئیت انتصابی به خدمات خود ادامه داد .
*_ در سال 1986 به استرالیا رفت و بنا به تقدیر الهی مجددا سرکار خانم فیضی را ملاقات کرد و همیشه از آن ایام خوش روحانی یاد میکرد سپس مشغول کار شد که در یک جلسه تبلیغی از احتیاج کشور پاپانیوکینی‌ به مبلغین و مهاجرین آگاه شد او که فکری جز تبلیغ و خدمت در سر نداشت بلافاصله تصمیم به اسفار کوتاه مدت تبلیغی به کشور پاپانیوکینی‌ نمود اسفاری که از بدو ورودش‌ به این کشور سراسر موفقیت و یک دوره طلایی خدماتش بود که در دفتر زندگانیش‌ نقش بست ، مجددا به استرالیا بازگشت ولی زندگی در استرالیا او را از هدفش که خدمت به امر مبارک بود باز نداشت و سرانجام در سال 1992 سنه مقدس‌ تصمیم‌ به بازگشت به وطن خاک پاک و مقدس ایران را نمود .
در ایران به خدمات خود ادامه داد و بعد از شهادت جناب سمندری عضو محترم موسسه ایندیانا در این موسسه به همکاری مشغول شد و با عشقی خاص به دانشجویان در این مسیر قدم برداشت موفقیت دانشجویان بینهایت خوشحالش میکرد و قلبا مسرور میشد و به تک تک شان عشق می ورزید ، ابواب منزل پدریش را بر روی این عزیزان باز کرد و هنگام امتحانات قلبا برای موفقیت فرز
ندان روحانیش دعا میکرد .
امروز دوستانش از هر مرامی برایش دعا میکنند و با قلبی سوزان از او یاد میکنند .
بعد از بازگشت به وطن خدمت پدر و مادر از جمله خدمات فروغیه بود ، بعد از صعود پدرش که در آغوش فروغیه جان داد یگانه امیدش مادرش بود ، میگویند بهشت زیر پای مادران است ولی فروغیه با خدماتش ثابت کرد که بهشت زیر پای فرزندیست چون فروغیه ، که حتی در روزهائیکه خودش از درد رنج میبرد به فکر و تلاش برای راحتی مادرش بود ، او از خود گذشته و خود را فدا کرد تا خدمت مادر نماید ، همیشه چشمهایش برای مادر نگران و چه شبها که دستهای مادر را نوازش میکرد‌ و درد او را تسکین میداد .
مادرش در یک پیام صوتی از زحمات فروغیه قدر دانی میکند و میگوئید هرگز نمی تواند زحمات او را جبران کند .
فروغیه مظهر خضوع و خشوع و فنا بود ، او فرزندی مهربان و فداکار و خواهری دلسوز و بی نظیر بود ، جز خدمت امر حضرت یزدان و بندگان آستانش‌ فکری نداشت و در راه هجرت و خدمت به همنوعان خویش هرگز کوتاهی نکرد.
ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز
کان سوخته را جان شد و آواز‌ نیامد
در ایام حیاتش دو بار به ارض اقدس مشرف شد و مشام جان و روح خویش را با زیارت اماکن مقدسه معطر نمود.
در سال 2013 بیمار شد ولی او با کمال شجاعت واقعیت زندگی را پذیرفته و با روحیه ای شاد و دلی امیدوار با این بیماری به زندگی خود و خدماتش ادامه داد .
تا آنکه روح پر فتوحش در تاریخ 2017/9/16 بعوالم ملکوتی عروج و پرواز نمود و در جوار رحمت کبری لانه و آشیانه ساخت و با ارواح نفوس مقدسین مانوس و همدم شد .
معهد‌ اعلی طی عنایت نامه ای جهت ارتقاء روح پاکش و آرامش خانواده دعا نموده و خدماتش را ارج نهادند .
فروغیه به حیات ابدیه‌ که معرفت الله ، محبت الله ، ایمان ، اعمال خیریه ، جانفشانی ، انقطاع، و طهارت و تقدیس است فائز گشت . روح پاکش شاد باد . شیرین ترین مرگها متعلق به نفوسی است که خدمات شایانی در این عالم انجام داده اند و نامشان به نیکی همواره زنده و جاوید است .
هر کس به اخلاص زنده است هرگز نمیرد .
Picture
عنایت نامه ساحت اقدس بعد از صعود سرکار خانم فروغیه فروغی
]]><![CDATA[جناب نصرالله یزدانی]]>Thu, 14 Sep 2017 08:08:44 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/9425527Pictureنصرالله یزدانی
آقای نصرالله یزدانی فرزند فرج الله و بدیعه خانم، در سال ۱۲۹۴ شمسی در قریه کروگان جاسب چشم به جهان گشود و سومین پسر خانواده بود که باعث دلگرمی بیشتر پدر و مادر شده بود. از مشهدی حسنعلی پدربزرگ او سئوال کرده بودند چرا آنقدر شما اولاد دارید؟ گفته بود حضرت بهاءالله سرباز مظلوم، عاقل و دلسوز زیاد لازم دارد. غلامعلی پسرم را که حضور حضرت عبدالبهاء فرستادم خادم او باشد با دعای مولایم تا زنده ام اولاد و نوه هایم به شمارش عمر من در زندگانی من خواهد بود و حقیقتاً وقتی از این عالم می رود به آرزوی قلبی خود رسیده بود. جناب ذبیح الله مهاجر در خاطرات خود از مظلومیت و نجابت مشهدی حسنعلی و اولاد و احفاد او یاد کرده است و واقعاً این چنین است. هیچکدام آزارشان به مورچه هم نرسیده است چه بسا مورد ظلم و ستم هم قرار گرفته اند و به قول کاشانی ها دَم نداده اند.
Pictureتصویر شناسنامه نصرالله یزدانی
آقای نصرالله یزدانی هم این چنین بود و تا ده سالگی در آغوش گرم خانواده راه و رسم زندگی و ادب و ایمان را آموخته بود و در خانواده شاد و محبوبی تکامل پیدا می کرد. او هم از شاگردان آقای دکتر محمودی و جناب ابوالقاسم فردوسی بود. از طرف مادری نوه آغلامرضا بود و از طرف پدری نوه مشهدی حسنعلی بود. مشهدی حسنعلی مرد بزرگواری بود که در محله بالا کروگان برای هر اولاد خود خانه ای بنا نموده بود و باغ و باغات بسیاری داشت. درختهای میوه به وفور داشت که اهالی جاسب از آن مرزوق می گشتند. دو آسیاب داشت و چند رعیت و خانه او که در حدود هزار متر مربع است و پشت آن هم هزار متر مربع بود و دارای درخت های عالی بود. این خانه از شرق آن آب وارد می گردید و از غرب آن خارج میشد و حوضی به وسعت زیاد جلو خانه و داخل حیاط و لب حوض درختهای بسیار بود. این منزل دارالحکومه بود که حکومت آن ناحیه در منزل ایشان بود. مأمورین و مسئولین هر اداره در آن خانه وارد می گشتند و پس از انجام کارشان از آنجا خارج میشدند. در قسمت کناری خانه حصاری به نام حصار اسبها بود که جلو خانه فرج الله پسرش بود که بعدها عین الله یزدانی داخل آن حصار، درخت گردوئی کاشت که الان بسیار گردو می دهد.
در هر صورت آقای نصرالله در چنین خانواده ای ده ساله شده بود که پدر بزرگوارش در طهران از این جهان تاریک و تنگ به عالم ملکوت صعود می کند و خبر مرگ پدر برای بچه ای که عاشق والدین است، بسیار ناگوار و زجرآور است که یکمرتبه چنین پدری به طهران برود و برنگردد و از فیض حضورش محروم شود. مادر داغدیده جوان که خودش در آتش حرمان میسوزد به اولادها میگوید شما شیر نر هستید و هر کدام مرد دلیری خواهید گردید. شما چشم و چراغ من هستید و گریه و زاری فایده‌ای ندارد. شما راه پدر را بروید و کارهای خیر انجام دهید که روح او از شما راضی باشد. این مادر ستمدیده مانند مرغی خوش الحان که جوجه هایش را زیر بال و پر می گیرد چنان اوضاع را مدیریت می کند که اهالی جاسب حیرت می کنند. عین الله خان و نصرالله به طهران می آیند و مشغول کار میشوند و مردانی غیور و دلیر می گردند. بعد از چند سالی عین الله خان در پست خانه طهران میدان توپخانه استخدام میشود و نصرالله خان را هم در اداره دارائی مشغول کار می نماید. آن زمان سن زیاد مهم نبود و نصرالله جوانی فرز و باهوش و کاری بود و نامه رسان معروف اداری میگردد و این جوانان مرتب برای مادرشان پول و مایحتاج میفرستادند. همه به یاد دارند اولین قالی دستباف در جاسب منزل محمدعلی روحانی و عمه بدیعه خواهرش و کاشفی بود. نصرالله سعی میکرد پولی جمع نماید و خود را سر و سامان بدهد. او چند دختر عمو و نوه عمو و عمه زاده داشت که حساب میکرد اثاث زندگی را که تهیه کنم، میروم و در جاسب با فلانی ازدواج می کنم اما وقتی رفت دید جا تر است و بچه نیست و دختر دلخواه او ازدواج کرده است.
او مردی بسیار ساده و زحمتکش و آرام و مظلوم بود. پسردائی های او قدرت الله و قوت الله روحانی و عبدالحسین روحانی بودند که با آنها رفیق و دوست بود و در هرکاری با آنها مشورت می نمود و احساس تنهائی نمی کرد. در طهران او مستأجر بود و به حدّی این جوان زیبا و رعنا و خوش هیکل بود که خانمی اهل سنندج و کرمانشاه، پدر سنندجی و مادر کرمانشاهی به نام زینب اردلانی نژاد عاشق او میشود و او را به ستوه می آورد که باید با من ازدواج نمایی و او را تهدید می کند و شروع به محبت کردن به او می نماید و به قول جاسبی ها قاپ این پسر را می دزدد و با او ازدواج می کند. او می گوید چنان همسری برایت خواهم بود که خانواده ات حیران بمانند. آقای نصرالله یزدانی میگوید مادر دارم، برادر دارم و باید همه راضی باشند و در ضمن من بهائی هستم. میگوید هرچه میخواهی باش و مرغ یه پا دارد اگر با من ازدواج نکنی خودم را خواهم کشت و خونم گردن تو را میگیرد و نصرالله تسلیم میشود و ازدواج می کند. مادرش بدیعه خانم تا آخرالحیات میگفت چرا این وصلت انجام شد. این عروس خانم زنی خوش تیپ ولی قلدرمآب بود. وقتی وارد زندگی او گردید همه از او حساب می بردند و بالاخره همه پذیرفتند. زنی کدبانو و با سلیقه بود و با بهائی، بهائی و با مسلمان، مسلمان بود. در جلسات آن زمان شرکت میکرد و در مهمانی ها و عروسی ها همه را می خنداند و شاد بود. نصرالله خدا بیامرز همیشه لبخند بر لبان او بود و خنده های زیبائی میکرد که مورد علاقه همگان بود. در سال ۱۳۳۰ پسری خداوند به آنها عطا فرمود که باعث دلگرمی بیشتر و زندگی بهتر آنها شد. نام این پسر را هوشنگ گذاشتند و چنان این پسر شادی و شعف را به این خانه آورده بود که نصرالله در پوست خود نمی گنجید. ایشان شانس بسیار داشت چون آقای فیض الله یزدانی برادر آخری مغازه دار گردید و تاجر بزرگ ابزار فروشان گردید و ایشان عین الله و نصرالله را صدا زد تا اوقات فراقت را بیایند و در مغازه چکها را وصول نمایند. چنان وحدتی بین برادران بود و با آن تیپ هائی که به رجال بزرگان میخورد و واقعاً هم بزرگ بودند، همه صالح و سالم و خدمتگزار و خوش اخلاق و نسبت به همه مهربان بودند و مانند ستاره ای که در شب تاریک نمایان بود و این ارثی بود که از اجداد آنها نصیب آنها گردیده بود.
آقای نصرالله یزدانی هم حقوق بازنشستگی می گرفت و هم برادرش به او گفته بود هرچه لازم داری پول از دخل مغازه بردار و اختیار تام داری. این سه برادر در مغازه باعث وحدتی بودند که همه فامیل و همشهری های مسلمان و بهائی به آنجا که میرفتند کاملاً از آنها با نوشابه و چای و شیرینی و حتی ناهار پذیرائی میکردند و هرکس از آشنایان هر وسیله ای لازم داشت این برادران با محبت به او مجانی می دادند و خوشحال بودند که خدمتی به همشهری ها کرده باشند. خدا رحمت کند صادقعلی حدادی و احمد قربانی و دیگران را که میگفتند هر تعداد ارّه و سوهان و چکش، تیشه و آچار خواستم یزدانی ها به ما می دادند.
آقای نصرالله یزدانی که خانمش کاملاً تسلّط به زندگی داشت و میگفت حرف، حرف من است، بنابراین مانده بود که با این کودک تک و یگانه چه کند. آنقدر عاشق این پسر بود و از همه مهمتر تربیت و ادب او برایش مهم بود که بهترین راه را انتخاب کرد. به خانم برادرش مولود، همسر عین الله گفت خانمم برای شما ارزشی خاص قائل است، به او بگو تربیت این پسر برای همه مهم است. داریوش و بیژن پسر عموهایش با اینکه شش سال از او بزرگترند ولی میتوانند هوشنگ را درس اخلاق ببرند و با او دوست باشند و از او مواظبت کنند و اقدس خانم هم قبول کرد و مولود خانم مانند مادر در تعلیم و تعلّم هوشنگ کوشید و او جوانی مؤمن و با ادب و درست بار آمد. هوشنگ مانند پدر قد بلند و هیکلی درشت و در جوانی ریش ستاری معروف بود که او گذاشته بود و پسرعموهایش داریوش و بیژن به خارج رفته بودند و هوشنگ جوانی برازنده شده بود و موقع ازدواج او، مادرش برایش مهم نبود که با چه کسی ازدواج می کند و فرقی برایش نمیکرد. مولود خانم که زحمت بسیاری برای این جوان کشیده بود، سعی کرد همسری مناسب برای او اختیار کند که هم بتواند در ظلّ امر باشد و هم همسری انتخاب کند که با اخلاق تند مادرشوهر کنار بیاید و هم با اخلاق پسر یکدانه و دردانه مامان و بابا کنار آید. او آمد و با آغابیگم هاشمی و مصطفی یزدانی صحبت کرد که هوشنگ مانند داریوش و بیژن و سهراب من است و دختر شما اشرف مانند دختر بنده است. با علاقه خاصی که به شما دارم و شناختی که از اشرف از نظر نجابت و ایمان و اخلاق و سازگاری دارم، اگر محبت کنید اشرف دخترتان را قبول کنید با هوشنگ ازدواج کند، ممنون میشوم و قول میدهم موفق خواهند بود و خداوند به آنها هرچند تعداد اولاد که بدهد در ظلّ امر خواهند بود وگرنه مادرش از کردهای سنندج دختر برای او می گیرد و چون هوشنگ خوش تیپ است هر کجا خواستگاری برود به او دختر می دهند ولی عاقبت چه میشود خدا داند. مصطفی و مادرش جواب این خانم محترم را مثبت دادند و نامزدی مفصلی گرفته شد و بعد عروسی مجللی برای آنها گرفتند. چنین عروسی در طهران نظیر نداشت چون خانواده روحانی ها، محبوبی ها و روانشاد امرالله خان مهاجر و کل یزدانی ها و هاشمی ها صدها نفر در آن جمع که الان در خارج هستند، شرکت داشتند و عروسی بی نظیری بود. در آن عروسی فامیلهای اقدس خانم گفتند این چه عروسی است که مشروب در آن نیست گفتیم در هیچ جلسات و عروسی بهائی مشروب وجود ندارد و مشروب را در منزلهای خود بخورید و البته سعی کنید این کار را کنار بگذارید. در این عروسی آقای نصرالله یزدانی و برادران و وابستگان بسیار خوشحال بودند و بهترین کادوها حتی چندین سکّه طلا به این خانواده هدیه گردید.
این عروس و داماد از روز اول سعی کردند درست زندگی کنند و هر مسئله را بین خودشان حل نمایند. خداوند هم محبّتش شامل حال گردید و سه پسر دسته گل هریک از دیگری بهتر به نام های شهرام و شاهین و شهروز زینت بخش خانواده آنها شدند. آقای نصرالله یزدانی اولین نوه اش شهرام که به دنیا آمد بسیار هیجان زده بود و برایش لباس خرید. وارد دو سالگی که شد برایش دوچرخه خرید و هوشنگ و اشرف همسرش را سفارش می کرد جانی از شما و جانی از این بچه. مولود خانم اشرف را  دوست داشت و همیشه به او می گفت نگاه به اخلاق زنعمو اقدس نکن. اشرف هم سعی کرد با کمک شوهرش بچه ها را خوب تربیت کند که در این اجتماع آلوده نگردند و سالم و صالح باشند.
آقای نصرالله یزدانی هرگز آب سرد نمی خورد، چائی داغ نمی نوشید. میوه سفت گاز نمی زد و میگفت دندانها خراب میشود. به اندازه ای این مرد خوش لباس بود و زلف زیبائی داشت که همیشه قیافه اش مانند جوانان بود. خوردن و نوشیدن و معاشرت و همه کارهایش با برنامه بود و حکمت در هر کار را خوب فهمیده بود. ایشان تمام وجود سالم بود و حتی یک قرص نخورده بود و یکی از دندانهایش خراب نشده بود. متأسفانه در تاریخ ۱۰/۰۶/۱۳۶۲ قلب او درد گرفت و او را به بیمارستان طوس در طهران بردند و در ICU بستری گردید و پس از دو روز حال عمومی او بهتر گردید و او را به بخش قلب در اطاق خصوصی بردند. تمام فامیل به ملاقات او میرفتند و چهره نورانی و زیبائی داشت. شب ۱۳ شهریور آخرین کسانیکه به ملاقات او آمدند احمد نوروزی خواهرزاده او و بعد مصطفی یزدانی بود. مصطفی وقتی او را دید آقای نصرالله یزدانی گفت مصطفی تو عموزاده منی و برادرزن هوشنگ منی. دنیا به یک طرف و هوشنگ به یک طرف. تو را به خدا هوشنگ نه خواهر دارد و نه برادر و شما چهار برادرید و هوشنگ را به عنوان برادر حمایت کنید و خواهرتان اقدس را بگوئید فکر کند هوشنگ برادر پنجمین شما است. با حالتی این حرفها را می گفت و گفت مصطفی هوشنگ چون تنها بوده و مادرش هم دیکتاتور بود و مرتب به این بچه دستور داده و گاهی هم زور گفته است به این خاطر او قدری عصبی است ولی قلبی پاک مانند آئینه دارد. دروغ هرگز نمی گوید و زبان باز نیست و بسیار آدم درستی است. مصطفی گفت عمو جان ما هم خودت را دوست داریم و هم هوشنگ را پس چرا این حرف ها را می زنی. گفت مصطفی گلم تو پسر عاقلی هستی و این یک وصیت است و دنیا را چه دیدی شاید یکدیگر را ندیدیم. مصطفی گفت خدا نکند انشالله صد سال زنده باشی. نصرالله اصرار کرد که قول مردانه بده و مصطفی گفت چشم. شب به خانه آمد و به همسرش مه لقا گفت دائی ات چنین میگفت و من خیلی ناراحت شدم و صحبت های او بوی وداع میداد. خلاصه برای او دعای شفا خواندند و این عزیز با هرکس که ملاقات کرده بود او با لبخند برخورد کرده بود. صبح زود از بیمارستان به منزل او زنگ می زنند و به خانمش گفته بودند ایشان فوت نموده است و اقدس خانم همسرش طبقه دودم ساختمان بود و پسرش هوشنگ و عروسش طبقه اول بودند و حتی به هوشنگ نمی گوید که پدرت فوت نموده است و همان موقع به روانشاد آقای عبدالله نوروزی برادر خود زنگ می زند که نصرالله خان فوت شده است و فوری باید به بهشت زهرا بروید و او را تحویل بگیرید چون میخواهم او را آنجا خاک کنم. من مسلمانم و حق دارم شوهرم را که وصیت نامه هم ندارد در آنجا خاک کنم. بعد به برادر شوهران و فامیل خبر دادند و همه آمدند و در سالن بهشت زهرا داشتند او را می شستند. آن زمان مرده هائی را که میشستند از پشت شیشه فامیل مرد او را می توانستند ببینند. این اولین فوتی اولادهای عمه بدیعه خدابیامرز بود که به هفتاد سال نرسیده این جهان خاکی را ترک نمود. برادران او روح الله و عین الله و فیض الله و هوشنگ پسرش همه اشک ریزان به خانمش گفتند بگذار او را به گلستان ببریم. گفت مرغ یک پا دارد و همین جا خاک می کنیم.
زمانی بود که احباء بسیار شهید شده بودند و اقدس خانم همسر نصرالله ترس داشت که حقوق همسر را به او ندهند و یا برای پول و خانه اش مشکلی پیش بیاید. خدا رحمت کند برادرانش که گفتند روح هر کجا باید برود، میرود و حال صلاح ندانستند با زن برادر خود بحث کنند. او را در حضور جمع کثیری به خاک سپردند و در خیابان خرمشهر روبروی مصلی فعلی طهران که رستوران نمونه طهران بود، ناهار دعوت کردند. همه همکاران و همسایگان و فامیل در مراسم و پذیرایی تشریف داشتند و هرکس از نجابت و درستی و اخلاق حسنه او تعریف می کردند. جلسات تذکر برای او تشکیل گردید و هر آشنائی شرکت کرد. برادران او چه در سر خاک و چه در جلسه تذکر آرام فقط به یاد برادر عزیز خود که ناگهان مانند پرنده ای پر زد و پرواز نمود و دیگر برنگشت، اشک میریختند و از عموم تشکر میکردند. اینجا بود که مصطفی وظیفه اش سنگین بود و به اتفاق برادرانش باید با هوشنگ که پدر عزیز را از دست داده بود همکاری و همفکری می کردند و تسلی قلب او میشدند و چون خودشان هم پدرشان را در جوانی از دست داده بودند، غم از دست دادن پدر را می دانستند. چند روز و شب هوشنگ را با خانواده تنها نگذاشتند چون مرتب دوستان جهت عرض تسلیت می آمدند و از آنها پذیرائی می کردند و برای شادی روح او دعا و مناجات میخواندند.
در زمانیکه خدابیامرز فوت نموده بود خانه اش قدیمی بود که هر طبقه دو اطاق داشت و راهرو پهن و زیرزمین بزرگ که انتهای زیرزمین در قدیم آب انباری بود که او در برای آن گذاشته بود و اثاث اضافه را در آنجا میگذاشتند. خدابیامرز مردی احتیاط کار و چیز جمع کن بود و همه چیز در این خانه به حدّ وفور بود. این افسانه نیست و حقیقت محض است. شب اول و دوم که فوت شده بود صبح زود اقدس خانم زمانیکه همه در خواب بودند می آمد و به زیرزمین میرفت و بعد از دو ساعت می آمد و آرام به طبقه بالا میرفت. مصطفی خوابش سبک بود و هر دو روز او را دیده بود و به او سلام کرده بود. البته در زیرزمین حمام و وان هم بود و فکر کرده بود او حمام رفته است، در صورتیکه این زن اصلاً سحرخیز نبود. مصطفی برادر اشرف خانم قضیه را به خواهر خود و هوشنگ گفت و همه تعجب کردند زنی که تا لنگ ظهر میخوابد چطور صبح زود می آید و به زیرزمین می رود. شب سوّم مصطفی خواب می‌بیند نصرالله خان به او میگوید مصطفی آفرین که هوشنگ را تنها نگذاشتی. مصطفی در زیرزمین داخل آب انبار، در را باز کن و در سمت راست، پشت لاستیکهای یخ شکن یک یا دو جعبه است و آنها را بردار و زیر جعبه ها داخل ظرفی مقداری پول و طلا گذاشته ام و آنها را به هوشنگ بدهید تا لنگ نماند. مصطفی از خواب بیدار میشود تا صبح خوابش نمیبرد و اقدس خانم همسر او سومین شب دیگر پایین نیامد و صبح که همه بیدار شدند و خواستند صبحانه بخورند، مصطفی خواب را تعریف کرد و به شوخی یکی گفت خواب زن چپ است. مصطفی گفت برویم ببینیم این نشانه ها درست است یا نه. اشرف گفت راست میگوید و دیدن ضرر ندارد و مادر شوهرم که دو روز صبح زود به زیرزمین رفته حتماً خبر دارد که شوهرش چیزی را پنهان کرده است ولی او جایش را پیدا نکرده است و حق شاهد و گواه است. سه چهار نفر حتی اقدس خانم به اتفاق مصطفی وارد زیرزمین شدیم. آب انبار قدیمی وحشتناک و سیاه بود ولی برق داشت. در را باز کردیم و همان لاستیک ها بود که کنار گذاشته شده بود و دوجعبه چوبی برداشته شد و زیر جعبه ها ظرفی بود که این خدابیامرز یک کاسه پر از طلا و مقداری پول را در دستمالی بسته بود و داخل نایلونی قرار داده بود و روی طلاها بود. ناگفته نماند روی اینها جُلّ یا موکتی بود که عقل جن هم نمی رسید که چنین چیزی وجود داشته باشد. همسرش فوری گفت طلاها همه مال خود من است چه طلای نو و چه کهنه و حتی سکه های طلا. هوشنگ گفت مادر اشکالی ندارد و از پولهائی که بود، یک شب به یاد او همه فامیل را دعوت کرده اند و به نام هفت یا هر اسم دیگری در سالن مجللی همه را پذیرائی کردند. مصطفی به اقدس خانم گفت دو روز صبح زود که میرفتی به زیرزمین به  من می گفتی  و می آمدم و برایت میگشتم و پیدا می کردم. او گفت چطوری روحش آمد و تو را خبر کرده وگرنه توی این زیرزمین کسی نمی توانست چیزی پیدا کند و مانند اینکه سوزنی را در انبار کاه پیدا کنی. واقعاً روح چنین مردی شاد است و در عالم بالا هم به آرزویش رسیده است و یک عمر عروس و اولادش از همسرش نگهداری کردند و در خانه او هنوز به روی همگان باز است و پسر و نوه هایش افتخار او و مانند خودش مظلوم و خوشتیپ و باکلاس و ساده هستند. ناگفته نماند همسر او بغض مذهبی زیادی نداشت و فقط ترس از نابودی مال یا قطع حقوق داشت. با تمام طلا و پولهای به جا مانده تا آخر عمر به خوشگذرانی و رفتن به سوریه و سنندج و مشهد و شمال مشغول بود و میگفت دنیا دو روز است و همه به خاطر اینکه داد او بلند نشود به او چشم میگفتند که راحت زندگی کنند. امر، امر او و حکم، حکم او بود.
نصرالله بسیار باگذشت بود و بیش از ۱۰ سال مادرزن خود را در طبقه سوم جای داده بود و هزینه و خرج او را می داد. البته برادر خانمی هم داشت که قدری به او سرکشی میکرد و عاشق آقای یزدانی بود و همیشه میگفت من یزدانی را هزار برابر از خواهرم بیشتر دوست دارم و با اینهمه محبتی که به مادرزن نمود ولی خسته نشد. خدابیامرز زمانیکه صعود کرد و همسرش او را در قطعه ۹۷ بهشت زهرا خاک کردند، مصطفی و هوشنگ درخت زیبا بالای سر قبر او کاشتند که رشد کرد و تنومند گردید و غیر از شماره او، نشانه قبر او بود. چهل روز از فوت نصرالله خدابیامرز گذشته بود، مادرزنش را دعوت کرد که بیا، دخترت مرا اینجا تنها و غریب به خاک سپرده و همان هنگام مادر زن هم فوت کرد و در همان قطعه به خاک سپرده شد.
تنها مریضی که آقای یزدانی قبل از فوت داشت کمی گوش او سنگین شده بود وگرنه سالمترین مرد بود. ناگفته نماند طایفه یزدانی ها تنها شانسی که دارند این است که همه سکته می کنند و زمین گیر نمی شوند. این خواهران و برادران هر شش نفر و اکثر پسرعمو و دختر عموهایشان به همین نحو از این عالم رفته‌اند.
مطلبی که شاید به نظر عدّی از آقایان تنبل خوش نیاید و تمام خوانندگان زن به روح پر فتوح او و اخلاق او احسنت بگویند این است که آقای یزدانی وقتی در نوجوانی به اتفاق برادران در طهران زندگی می‌کردند، نه مادری بود و نه خواهری و خودشان غذاپختن را یاد گرفته اند و در ظرف شستن و لباس شستن و تمیز کردن خانه واقعاً خودکفا بودند. این خدابیامرز تمام خرید خانه را میکرد و تمام خانه را تمیز میکرد و حتی چائی میریخت و میگفت خانم بفرما و اقدس خانم هم لذت می برد که چنین گلی و غلام حلقه به گوشی نصیب او شده است. همیشه میگفت زن و مرد فرق ندارد و باید مرد همه کارها را انجام دهد چون زن ظریف است و باید خوب از او مواظبت کرد.
چه راحت این عزیز از این عالم رفت و هرگز کسی از دست و زبان و اخلاقش افسرده نگردید. همه از او راضی بودند و خدا هم از او راضی باشد و روح پر فتوح و پاک او راه گشای نوه ها و نتیجه هایش باشد که در پناه حق همیشه محفوظ و مصون باشند. چقدر این نازنین به برادرزاده ها و خواهرزاده ها عشق می ورزید و همه را دوست داشت و به همه میگفت از زندگی لذت ببرید و با همسرتان همیشه رئوف و مهربان باشید و فکر پیری خود هم باشید و با اینکه پیر نبود ولی آینده نگر خوبی بود. بعضی‌ها هرچه را دارند میخورند یا جمع نمی کنند و می گویند خدا بزرگ است. هیچ بنده ای به بزرگی و بزرگواری خداوند شک ندارد ولی عقل و خرد و دانش به هر کس داده است که چگونه زندگی نماید که باعث زحمت دیگران نشود. بعضی افراد واقعاً ندارند و بعضی ها هرچه دارند به زور خرج می کنند. ناگهان اگر از این جهان بروند صبح اولاد آنها باید فرض نماید تا والدین را دفن و جلسه ای بگیرد و چند سال قرض مردم را ادا کند پس چه خوبست همه آینده نگر مانند ایشان باشند و خوب زندگی کنند و خوب فکر کنند و خوب برنامه ریزی نمایند و توکل به خداوند را هم هرگز فراموش نکنند و همیشه به فکر امتحانات الهی هم باشند.  روح این عزیز شاد و یادش در خاطره ها باقی است.
فراموش گردید که کوچکترین برادرزن هوشنگ که ۱۹ ساله بود، دنبال کار انحصار وراثت و حقوق او را گرفت و در مدت دو ماه حقوق اقدس خانم و کارهای بانکی و خانه مسکونی او حل گردید که اقدس خانم میگفت خیر ببیند نصرت الله اگر نبود من چه میکردم و جواب شنید که وظیفه مان را عمل کردیم.
]]><![CDATA[جناب روح الله یزدانی و طاهره خانم محمودی]]>Mon, 11 Sep 2017 09:23:45 GMThttps://www.30yaroon.com/jasb-bahais/1529399Pictureروح الله یزدانی و طاهره محمودی
روح الله یزدانی، فرزند ارشد فرج الله و بدیعه خانم دختر آغلامرضا، در سال 1286 شمسی در محله بالای کروگان چشم به جهان گشود. این نوه گل هدیه ای از دخترش به آغلامرضا بود. این دختر پاک سرشت در دریای معرفت آغلامرضا و مشهدی حسنعلی رشد و نمو نمود و در دامان مادری مؤمن و پدری عزیز و غیور نوجوانی گردید که ستاره درخشان جاسب بود. در محضر جناب فردوسی کسب فیض نموده بود و به طهران آمد و درس خواند و در جاسب بالخصوص کروگان خدمات ارزنده ای انجام داد و در نوجوانی هم شاگرد باهوش آقای دکتر محمودی بود.
روح الله خان یزدانی در جوانی پدر خود را از دست داد. پدر ایشان فرج الله در جاسب زندگی میکرد و زمستانها در طهران فعالیت می نمود و چون انسانی خَیِر بود، در طهران هم به خاطر اینکه کار کشاورزی میدانست، درختهای انگور را به آن مرد میگفتند تو که بلد هستی درختان انگور را برای ما هرس کن و هرس کردن یعنی شاخه های درخت انگور یا مو را کوتاه کردن که انگوری بیشتر بدهد. ایشان در منزل یکی از احبای خیلی معروف آن زمان روی داربست بلند هرس می کرد که داربست میشکند و او با سر به زمین میخورد که در آن زمان حیات خانه آجر فرش بود و مغز او خونریزی میکند و متأسفانه جان به جان آفرین تسلیم نمود. روح الله خان و مادرش با مشکلاتی روبرو میشوند و آخرین اولاد او فیض الله یزدانی در شکم مادر بود که پدر فوت می کند.
Pictureخانم سلطان یزدانی
پدر ایشان فرج الله قد و قامتی بلند داشت و مردی قوی هیکل و خوش تیپ و خوش بیان و بسیار مؤمن و مهربان بود. روح ملکوتی او یاور همسرش و اولادها بود. تمام اولادهای او همه زیباروی، تنومند، مؤمن و زحمت کش و قد بلند بودند. ایشان در سال 1314 با خانم طاهره محمودی دختر جناب دکتر محمودی ازدواج می نماید. طاهره خانم دختر ارشد بود و در محضر پدر مؤمن خود کسب فیض کرده بود و اطلاعات عمیق امری داشت و بسیار مهربان و مؤمن بود و بسیار ساده در زندگانی بود. هرکس را که مؤمن بود و خوب مناجات میخواند، طاهره خانم به او اظهار علاقه می نمود و به او احسنت آفرین خدا عمر با عزت و بچه های خوب به تو بدهد، می گفت. آقای دکتر محمودی بسیار خوشحال بود که چنین دامادی از شجره طیبه جاسب دارد. فرج الله چند سال با پدر خانمش در جاسب به کار پزشکیاری مشغول بود. در همان جاسب صاحب دختری میشود که نام او را پروین دخت میگذارد و اولین نوه بدیعه خانم که باعث شادی او میشود. تاریخ مانند بدیعه خانم صبوری و طاقت و استقامت و ایمان و قناعت و نجابت و وفاداری را کمتر دیده است. با اینکه برادرش محمدعلی روحانی ملاک و چندین باغ داشت هرگز به برادر خود نگفت من هم از ارث پدر حقی دارم و فقط عشقش این بود که یگانه برادرش در خانه آغلامرضا، آن دریای علم و فضیلت را باز نگه دارد. عمه بدیعه، عمه همه اهالی کروگان بود و خیاطی برای همه میکرد. دو زن در کروگان بودند، اول بدیعه خانم و بعد ملک خانم که برای تمام زنها و بچه های کروگان جاسب لباس می دوختند و اگر کسی از طهران لباس برای آنها می آورد، به مردم میدادند. زمانیکه فرج الله همسر او زنده بود و احبای نراق را بسیار اذیت کرده بودند، شبانه به جاسب می آیند و چند روز با کمال میل از آنها نگهداری و دلجوئی می نمودند. 
Picture
احسان وفیض الله یزدانی
Picture
ایرج یزدانی
Picture
نصرااله یزدانی
Pictureعین االه یزدانی ونوه اش
روح الله خان یزدانی هر زمان صحبت رنج و گرفتاری و مشکلات میشد تا آخر عمر قطره های اشک از چشم او جاری بود و میگفتیم چه شد میگفت هیچ. بسیار این نازنین مظلوم بود و بسیار سینه چاک و با گذشت بود. بسیار زیبا طلعات مقدسه را شناخته بود و عامل به احکام آنها بود. بسیار کم حرف بود و وقتی سخن میگفت سخنان او شیوا و دلنشین و کلام حق را بیان میکرد. اگر جوانی شکوه یا شکایتی داشت، میفرمود عزیزم سختی ندیده ای و اینها چیزی نیست و به اندازه گذشتگان که بسیار سختی و ناملایمات کشیده اند هم نمیشود. اولین اولاد فرج الله و طاهره خانم، روح الله خان بود و دومین عین الله خان و سومین نصرالله و چهارمین ملیحه خانم و پنجمین خانم سلطان و ششمین اولاد فیض الله بودند. عین الله خان و نصرالله هر دو به به جهت کار به طهران می آیند و ملیحه خانم و سلطان هم در جاسب ازدواج می نمایند و روح الله خان هم در وزارت بهداری استخدام میشود. با اینکه پزشکیار بود ولی تجربه بسیار زیاد پزشکی هم داشت. او را به شهرستان نطنز و توابع میفرستند و ایشان چندین سال هم مهاجر در آن سامان بود و همه کار میکرد. در نطنز ایرج خان و پری دخت به دنیا می آیند. حال که سه خواهر و برادر بودند و همه زیبا بودند و آقای روح الله یزدانی در آن منطقه معروف و مشهور بود. تمام خانم ها و دخترها و اهالی آنجا با ایشان و خانواده اش مأنوس و از علم و عرفان این زن و شوهر لذت می بردند. اطراف نطنز و کشه و نطنز و نراق و اردستان و دهات دیگر بود که آقای روح الله یزدانی خادم جان بر کف در آن منطقه بود و تیپ و قیافه او تا آخرالحیات مانند پروفسورها بود. هرگونه خدماتی که در ید قدرت او بود در آن منطقه انجام میدهد. تمام آن مناطق از ایمان او آگاه بودند و هر سئوال که میکردند جواب دلنشین دریافت می نمودند. بعد از چند سال ایشان را به میانه در آذربایجان میفرستند که هم نقطه مهاجرتی و هم محل کار بود که متأسفانه جنگ شروع میشود و ایشان همسر و بچه ها را به جاسب می برد و بعد از مدتی خودش هم می آید و در قم مشغول بکار میگردد و هم خودش و خانمش در محفل مقدس روحانی قم خدماتی شایان انجام میدهند. هر دو معلمی باسواد و باکلاس بودند و در قم پرویز خان بدنیا می آید و از قم او را به کاشان منتقل می کنند و مدیر بیمارستان اخوان کاشان میگردد. کاشان هم دکتر محمودی که وادقانی بود و هم جاسبی ها را میشناختند و روح الله خان در کاشان و توابع هم محبوبیت خاصی داشت و الگوئی بی نظیر بود و جامع جمیع کمالات انسانی بود. اصلا به مادیات فکر نمی کرد و معنویات برای او بسیار اهمیت داشت. خدمت به خلق مخصوصاً محرومین سرلوحه زندگی ایشان بود. اسم جاسب را زنده کرده بود که انسان چقدر می تواند خوب باشد. بسیار ایشان مورد تشویق اولیای امور و اهالی بود و کلامی نافذ داشت.
او تعریف میکرد که در نطنز گلابی زیاد و بسیار خوش طعم و خوشمزه بود و میگفت روزی باغبانی در باغ آبیاری میکرد و درختها پر از گلابی بود و شاخه هائی هم از دیوار باغ بیرون بود. رهگذری سنگ به درخت گلابی پرت میکند که بیفتد تا او بخورد اما سنگ به چشم باغبان میخورد و داد میزند شانس آوردی سنگ به چشمم خورد و اگر به گلابی خورده بود پدرت را در می آوردم یعنی گلابی را از چشمان خود بیشتر دوست دارند.
آقای یزدانی تا آخر حیات مادرش، یاور او و راهنمای او و برادران خود بود و چنان وحدتی برپا نموده بود که همگان تعجب می نمودند. چهار برادر همه متحد و همه خوش تیپ و خوش لباس و خوش بیان بودند و حیف که همه رفتند.
در زمانیکه در بیمارستان اخوان کاشان مدیر و مسئول بودند به او پیشنهاد می کنند که به بیمارستان جزامی خانه مشهد بروند و او قبول خدمت می کند و تا زمان بازنشستگی به خدمت صادقانه خود مشغول بود. وقتی بازنشسته گردید یک زندگی ساده داشت ولی دل مانند دریای خروشان داشت و عشق جمال مبارک او را سرمست کرده بود.  وقتی که بازنشسته شد فردای آن روز در طهران دوباره مشغول کار گردید و میگفت کار جوهره بدن است و انسان بیکار فایده ای ندارد. ایشان در تربیت اولادها بسیار کوشا بود تا همه تحصیل کنند و خدمت نمایند. ایشان خدمات و موفقیت های بسیاری داشت و قطره ای از کارهای نیک او بود ولی مسیب یزدانی پسر عموی او که پدرش محمد ابراهیم مریض الاحوال بود و مادرش حلیمه خانم که مسلمانی متعصب بود، تعریف میکرد من هرچه دارم از عمو روح الله دارم. عمو روح الله به تمام فامیل عشق میورزید و همه را دوست داشت. روح الله به او می آموزد که هرچه بخوانی و بنویسی و درک کنی آینده ات درخشان تر است. مسیب را به خانه شان دعوت می کند و مادرش به ملیحه خانم و مسیب نماز و چند مناجات یاد می دهند و شرح حال دین را که چه بوده و چه هست و چنان عشقی از مسیب میسازند که از عشق جمال مبارک سر از پا نمی شناسند. دستخط زیبای روح الله خان که دعا و مناجات و آثار و مسائل تاریخی برای پسر عمویش می نویسد، بهترین یادگاری او بود. ملیحه خانم خواهر روح الله خان یزدانی و مسیب تقریباً همسال بودند و مسیب خیلی علاقه داشت که با او ازدواج کند. وقتی مسیب نوروزی که ارباب زاده بود، می آید و آقای محمدعلی روحانی دائی او میگوید ملیحه را به مسیب نوروزی بدهید و آنها ازدواج می کنند و بسیار هم موفق بودند. مسیب دلشکسته کنجی می نشیند و فامیل می فهمند که چقدر او ناراحت و غمگین است. به روح الله یزدانی میگویند پسر عمویت بسیار افسرده و نالان است و سکوت او را هیچکس نمی تواند بشکند. روح الله خان به اتفاق عبدالحسین او را در راستان دعوت می کنند که بیا با تو کار داریم. مسیب می رود و روح الله خان او را می بوسد و میگوید پسر عمو جان ناراحت نباش قسمت چنین بود. عبدالحسین میگوید دو دختر خودم دارم به نامهای قدسی و نقلی هر کدام را بخواهی منت دارم. روح الله خان می گوید مولای ما فرمود که ازدواج هرچه با غیر و دورتر محبوب تر است. خودم و پسر عمو میرویم و آغابیگم که هم خوشگل و زیباست و هم خودش ایمان آورده است را برایت می گیریم. مسیب از مردانگی این پسرعموها به وجد می آید و غبار غم از چهره اش زدوده میشود و فردا شب میروند و آغابگم را خواستگاری می کنند و بادا بادا مبارک بادا شروع میشود. آیا این محبت خالصانه نبود؟ ما باید از چنین مردان فرهیخته و صالح و مهربان الگو بگیریم. اگر او نبود شاید مسیب هم سرنوشت دیگری برایش رقم میخورد. روح هر سه پسر عمو شاد.
Pictureطاهره خانم محمودی
جناب روح الله یزدانی و طاهره خانم دارای ۵ اولاد، سه پسر و دو دختر به نام های پروین دخت، پری دخت، ایرج خان، پرویز خان و منوچهر خان بودند. پروین دخت اولین دختر دلیر او با آقای احسان الله مهاجر از احبای اصفهان ازدواج نمود و ثمره ازدواج او دو اولاد به نام های بابک و مژگان که همسر مهران کوشکباغی است. پروین خانم مانند والدین بسیار مهربان و رئوف و فامیل پرست بود. چشمانی زاغ و موهای پرپشت و بلندی داشت. با اینکه در جوانی میبافت در منزل مادربزرگش در جاسب که می‌آمد وقتی دست و صورت می شست موهای بافته اش داخل حوض میشد به حدّی بلند بود که عشق مادربزرگ ها بود و او هم از پدر کار تزریقات و پانسمان و بخیه و هرکار اولیه را آموخته بود. قبل از ازدواج در مطب آقای دکتر اشراقی که از احباء بودند، کار می کرد و وقتی ازدواج نمود و بچه دار شد، در منزل خود افتخاری سرم و تزریقات جهت احباء و دوستان و همسایگان انجام میداد و غریبه و خودی برای او فرق نمیکرد. خون روح الله یزدانی در رگهای او بود و تعریف میکرد وقتی بدیعه خانم مادربزرگش در طهران فوت کرده بود و در گلستان جاوید در خیابان خاوران مدفون بود، روزی در مطب دکتر اشراقی یاد مادربزرگ می افتد و شروع به اشک ریختن می کند. دکتر میگوید چه شد؟ میگوید یاد مادربزرگ عزیزم افتادم نمی دانم چه کنم. دکتر که ماشین داشت به او میگوید ما هم با اخوی می خواهیم به گلستان به زیارت اهل قبور برویم و چند دعا و مناجات بخوانیم. دکتر اشراقی دو برادر بودند تماس باهم میگیرند و دو دکتر برادر و پروین دخت و دو احبای دیگر غروب به گلستان جاوید میروند. درب گلستان را سرایدار بسته بود پس از اتومبیل پیاده میشوند و در می زنند. نگهبان گلستان از پشت در میگوید دیگر غروب است، تعطیل است شما کی هستید. آقای دکتر اشراقی میگوید ما کسی هستیم که نصف جواز دفن اینجا را صادر کردیم. نگهبان در را باز می کند و میگوید من مواظب ماشین شما هستم. آن موقع ها آنجا بیابان بود و دزد فراوان. در هر صورت به خاطر رضایت پروین دخت آنها هم میروند به اموات خود سر میزنند و پروین خانم که مناجات خیلی از حفظ بود و از صدای خوبی برخوردار بود و ایشان سر هر قبر مناجات میخواند. وقتی بر میگردند از خیابان ری که می آمدند بستنی فروشی اکبر مشتی که سر راه آنها بود و خیلی معروف بود. دکتر میگوید به افتخار پروین دخت خانم و پاداش مناجاتهائی که خواند، بستنی بخوریم و همگی بستنی نوش جان می کنند و چند کیلو می خرد و به همه می دهد که به خانه هایشان ببرند. انسان وقتی به یاد می آورد چقدر صداقت، چقدر محبت، چقدر گذشت و چقدر ایمان خالص در قلب های پاک بوده است، لذت می برد. ایشان زمانیکه خانه ای بزرگ در اطراف کرج خرید و باغچه زیبا داشت داخل باغچه انواع درخت ها بود و دو درخت گردو بزرگ که میگفت جاسب توی خانه ما است. هرکس ملاقات آنها میرفت از مهربانی آنها بی نصیب نبود. متأسفانه آخر عمر همسرش به سرطان مبتلا گردید و پس از عمل و بعد چند سال مریضی صعود نمود و در زرنان به خاک سپرده شد. جلسه تذکر او را در منزل خودش برگزار نمود. همسر مظلوم و مهربان او تنها ماند و اولادها ازدواج کردند ولی مراقب پدر بودند بالخصوص دختر او مژگان خانم که همسر آقای مهران کوشکباغی است و خودش و همسرش به پدر گفتند جای خالی مامان را برایت پر می کنیم. بالاخره خانه و زندگی را فروختند و دسته جمعی به کاندا رفتند چون اینجا مشکل کار بود و درآمد سخت شده بود، البته هرکس صلاح خویش را بهتر می داند.
پری دخت دومین دختر ایشان در 17 سالگی با آقای برهان الدین صبحی ازدواج نمود و صاحب 4 اولاد به نامهای فریدون و فرهاد و فرشید و فرناز گردید که در دهه شصت همگی به آلمان رفتند و پری دخت که خیلی مهربان و مؤمن بود در آخن آلمان در گذشت. اما سومین اولاد ایرج خان یزدانی که جوانی نمونه و برازنده بود و از استعداد عجیبی برخوردار بود و هرکس او را میدید میگفت خوشا بحال مادری که چنین پسری زائیده است، ایشان در اول افسر وظیفه بود و نابغه ای بود و در جوانی هزاران عاشق دلباخته داشت. خانم خوبچهر صالح زاده قلب او را احاطه کرد و با او ازدواج نمود و دو اولاد به نامهای تورج و سودابه خانم هدیه الهی آنها گردید. ایرج خان در جوانی لوح احمد و لوح احتراق و الواح بسیاری از حفظ نمود که هنوز هم به عشق این آثار شاد است. چندین سال است همسرش را از دست داد ولی هیچ تصمیمی به ازدواج مجدد نگرفت چون وفاداری را از پدر آموخته است. اولادهای او ازدواج نموده اند و بسیار نازنین هستند و انسانهای نمونه ای هستند.
چهارمین اولاد او پرویز یزدانی است که تکنسین برق بود و در وزارت آب و برق مشغول کار بود و شغل رده بالائی داشت و خیلی فعال و مورد اعتماد و خادم کشور و ملت بود. او با خانم فهیمه امام وردی از احبای قمرود ازدواج نمود و دارای چهار اولاد به نام های پیمان، پیروز، پریسا و پیوند گردید که همه ازدواج کرده اند و موفق و مؤیدند و خادم هستند. پرویز یزدانی غیر از اداره برق، علاقه به کاسبی داشت و مغازه ای با یک نفر شریک بود و لوازم خانگی نقد و اقساط میفروختند. اوایل انقلاب از هرکس طلب داشتند بدهی را به آنها ندادند. کاسبی خیلی خراب و فنا شد و خانمش یکی از پرسنل محبوب و فعال بیمارستان میثاقیه بود که به قدری خدمت به احباء و دیگران نمود که حساب ندارد و هیچ حسابی نیست که او را نشناسند. متأسفانه همزمان با همه، این زن و شوهر پاکسازی گردیدند و بدون دیناری حقوق و مزایا اخراج شدند. کاسبی آنها هم با شکست روبرو شده بود و مجبور به ترک وطن شدند و در کانادا مشغول به کار گردیدند و به قدری فشار زندگی و حوادثات به آقای پرویز یزدانی فشار آورد که او در خارج از وطن بعد از چند سال فلج گردید تا به عالم بالا صعود نمود. ایرج خان چون خانمش معلم و مسلمان بود، پاکسازی نشده بود و حقوق داشت که او هم متأسفانه جوان از این عالم رفت.
اما پنجمین اولاد منوچهر یزدانی است که او هم تحصیلات عالیه دارد و غیر از درس خواندن، عاشق انواع موسیقی بود و در تمام جلسات که مناسب بود موسیقی می نواخت. همه نوع سازی را می دانست و او هم با خانم سوسن که از احباء است، ازدواج نمود و دارای سه اولاد به نام های سارا، مهران و مهرنگ می باشد. او هم تیپ پدر می باشد و بسیار فعال، مؤمن و دوست داشتنی است. همه اولادها و نوه ها و بستگان آقای روح الله یزدانی دوست داشتنی هستند و افتخار فامیل های یزدانی و محمودی می‌باشند. پاکسازی ها و بیکاری خوش آیند نبود ولی خداوند تأییدش شامل حال همه بود و در رفاه کامل زندگی نمودند.
اما صحبت آقای روح الله یزدانی و همسرش بود. یک عمر زحمت او بی نتیجه نماند و با اینکه دنبال مال و ثروت نبود ولی ثروت عظیم آنها ایمان خالص آنها و مهاجرت ها و خدمات آنها و عامل بودن به حسن اخلاق آنها باعث پیشرفت روحانیت آنها بود. آقای یزدانی در خانه ای کوچک زندگی می نمود. آقای فیض الله یزدانی برادر او آمد و گفت داداش تو عزیز ما هستی و رفت و آمد اولادها و نوه ها زیاد است و باید خانه را عوض کنی. فیض الله رفت و خانه بزرگی در خیابان آزادی طهران برای او خرید که سه دانگ مال او و سه دانگ مال برادر بود اما متأسفانه وقتی تمام ثروت آقای فیض الله یزدانی را مصادره نمودند این خانه را هم مصادره کردند و آقای روح الله یزدانی سکته کرد و بعد از مدتی خودش و خانمش به ملکوت ابهی صعود نمودند. این دُرّهای گرانبها با سرمایه معنوی بالائی از این عالم رفتند و یادشان در قلب ها باقی و برقرار است. ایشان به تمام جوانان فامیل و دوستان و آشنایان همیشه میگفتند بخورید و بپوشید و بنوشید و خدمت به همنوع کنید و دعا به سوی پروردگار ولی در هیچ کدام افراط نکنید و تعادل داشته باشید. به یاد داریم میگفت مراقب افکارتان باشید که به گفتارتان تبدیل میشود. مراقب گفتارتان باشید که به کردارتان تبدیل میشود. مراقب کردارتان باشید که به عادت مبدّل میشود و مواظب عادتتان باشید که به شخصیت شما تبدیل میشود و مراقب شخصیت خود باشید که آن سرنوشت شما را رقم خواهد زد. کسی که شخصیت و انسانیت و ایمان و عمل نداشته باشد مانند درخت بید موریانه خورده بی ثمر است که هر بادی او را شکسته و ویران می کند و به هیچ دردی نمی خورد.
آقای یزدانی خانه ای دو طبقه که ارث پدر و مادر ایشان بود، را داشت که در محله بالا کروگان جاسب بود. مادرش به هرکدام از اولادها یک دانگ داده بود و مقداری ملک موروثی که مادرش یک عمر نگهداری نموده بود اما همه را مصادره نموده و ارزان فروختند. گناه این عزیزان فقط عشق و ایمان آنها به حضرت بهاءالله بود و هرکس از جلو خانه آنها گذر می کند می پرسد این خانه کیست و میگویند خانه عمه بدیعه و اولادهایش. می پرسند چرا فلانی آن را صاحب شده است؟ و این معمائی است که باید روشنفکران حل کنند که دیگر چنین حق کشی هائی به انجام نرسد.
طاهره خانم در سال 1368 صعود نمودند و املاک موروثی پدر طاهره خانم و همسر او ذره ای نصیب او و اولادهایش نگردید. تمام خلق منصف تمام این گذشت و صبوری که احباء به خرج داده اند، برایشان هضمش مشکل است و جویا میشوند و می پرسند و به حقیقت که واقف میشوند افسوس میخورند که چرا ظلم و ستم، چرا محرومیت به همنوع بی گناه و مهربان و خادم عالم انسانی که معتقد است وحدت از خانواده شروع و در جمع ها و شهرها و روستاها و کشورها تکامل پیدا می کند. آنهائی که معتقدند همه باید در صلح و آرامش در این جهان زندگی کنند و به همنوع خود از هر نژاد و زبان و مذهب و ملیت مهربان باشند و خدمت نمایند.
آقای روح الله یزدانی این مناجات را توصیه میکردند حفظ کنید و هر صبح بخوانید. البته او دریای علم و عرفان بود و جاسب و جاسبی همه طلا هستند. آه آه از صرافان گوهر ناشناس هر زمان خر مهره را با دُرّ برابر می کنند این عزیزان دُرّ و مرجان بودند که از کروگان جاسب برخاستند. هرگز اجر هیچکس از بین نخواهد رفت و حق در حق همه دعا کرده است. همه فقرائی بودند که با نور ایمان هم از نظر روحانی و هم از نظر مالی ثروتمند شدند و هیچ کدام عاجز و ناتوان نبودند. همه مانند روح الله یزدانی در طول عمر ستاره درخشان بودند و به خوشنامی و مهربانی و وفای به عهد معروف و مشهور بودند. آیا خدا چیز دیگری از بندگانش میخواهد؟
جناب روح الله یزدانی زمانیکه بازنشسته شد، در بیمارستان شهریار و جاهای دیگر کار می کرد و خدمات شایسته ای انجام میداد. این بزرگوار وارد خانه که میگردید تمام کارهای خانه، از خرید گرفته تا آشپزی و نظافت را انجام میداد و میگفت همسر آدم چه گناهی کرده همه کارها را بکند. پیش بندی می‌بست و تمام ظروف را میشست. آن زمان لباسشوئی و ظرفشوئی بسیار کم بود و چنان آشپز ماهر و با سلیقه ای با دست پخت عالی بود که غذاهای لذت بخش می پخت. چهره تابناک و نورانی او هنگام دعا و مناجات دیدنی بود. جمال مبارک و طلعات مقدسه را خوب شناخته بود و همیشه میفرمود به عشق آنها زنده ام و به عشق آنها موفقم و به همه توصیه می کرد از راه حق خارج نشوید و عامل به احکام آنها باشید تا از تمام گزند حوادث در امان خواهید بود. هر زمان مصائب و بلاهای طلعات مقدسه را تعریف میکرد اشک از دو دیده اش هویدا بود. عاشقی صادق بود و خادمی برازنده و انسانی وارسته و مهربان و معلمی کارآزموده برای نسل جوان بود و همیشه میگفت هیچ چیز زشت نیست و بهائی همه چیز را زیبا می بیند و همه را دوست دارد. خوشابحال این عزیز و روحش شاد.


                        هوالله
 پروردگارا مهربانا این جمع توجه به تو دارند مناجات به سوی تو نمایند در نهایت تضرّع به ملکوت تو تبتّل کنند و طلب عفو و غفران نمایند. خدایا این جمع را محترم کن این نفوس را مقدّس نما انوار هدایت تابان کن قلوب را منور فرما نفوس را مستبشر کن جمیع را در ملکوت خود داخل فرما و در دو جهان کامران نما. خدایا ما ذلیلیم عزیز فرما عاجزیم قدرت عنایت فرما فقیریم از کنز ملکوت غنی نما علیلیم شفا عنایت کن. خدایا به رضای خود دلالت فرما و از شئون نفس و هوی مقدس دار. خدایا ما را بر محبّت خود ثابت نما و بر جمیع خلق مهربان فرما. موفق بر خدمت عالم انسانی کن تا به جمیع بندگانت خدمت نمائیم. جمیع خلقت را دوست داریم و به جمیع بشر مهربان باشیم. خدایا توئی مقتدر توئی رحیم توئی غفور و توئی بزرگوار                                                          ع ع
روح الله یزدانی همیشه میگفت:
« وقتی کسی با قلب پاک چنین مناجاتی را بخواند و تأیید شامل حالش شود و عامل باشد، دنیا گلستان میشود. حضرت عبدالبهاء چه زیبا راه خداپرستی، انسان دوستی، رأفت و شفقت و مهربانی را در آثار خود به ما آموخت. خوشا بحال کسی که از این سرچشمه امید، قطره ای بنوشد.» 

شرح حال جناب روح الله یزدانی با همکاری اولاد ایشان جناب آقای ایرج یزدانی نوشته شده است وبسایت سیارون از ایشان بابت این همکاری کمال تشکر را دارد...
]]>