<![CDATA[وب سایت کروگان جاسب (سی یارون) - اشعار شعرای جاسب]]>Tue, 18 Aug 2026 01:59:39 +0330Weebly<![CDATA[شعر شرمنده از م عسلی جاسبی]]>Mon, 03 Dec 2018 07:11:53 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/3839028Picture
از بدو تولد که شدم زاده مادر
شرمنده شدم زحمت مادر چو بدیدم

آنگه که کلامی به زبان راندم و گفتم
شرمنده بابا شدمی پینه دستش چو بدیدم

در کوچه به طفلان دگر در سرِ بازی
شرمنده طفلان شدمی اشک یتیمان چو بدیدم
در مکتب و تحصیل، معلم به من آموخت
شرمنده حزنش شدمی صبر معلم چو بدیدم

در خانه همی خواهر ما یار برادر
شرمنده شدم رنج دو تا را چو بدیدم

گشتم بزرگتر ره هجران بگرفتم
شرمنده شدم حزن مهاجر چو بدیدم

بودم به دانشکده دوری پی تحصیل
شرمنده استاد شدم نمره خود را چو بدیدم

زآن پس ز پی خدمت کشور بدویدم
شرمنده سرهنگ شدم خادم ایران چو بدیدم

گفتند که بالغ شدی و یار گزین کن
شرمنده معشوق شدم حس لطیفش چو بدیدم

از بهر درآمد به مشاغل گرویدم
شرمنده شدم بس که کلاهی به کلاهی چو بدیدم

آمد دو فرزند به این کلبه کوچک
شرمنده فرزند شدم زردی رویش چو بدیدم

از بهر کمک وام گرفتم ز رفیقان
شرمنده شدم لطف رفیقان چو بدیدیم

اینگونه گذشتست همی عمر به پایان
شرمنده عمرم شدمی گردش اقمار چو دیدیم

چون نیک نظر کردم و دیدم همه اطراف
شرمنده ز شرمنده شدم نیک چو دیدیم
]]><![CDATA[شعر «منتظر» از م عسلی جاسبی]]>Mon, 26 Nov 2018 07:07:25 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/3369015Picture
زندگانی صرف شد در انتظار منتظَر
ای بسا دلها که خون شد از برای منتظَر

توده مردم بگفتند گر بیاید منتظَر
خاک پای او شوند با یک اشاره یا نظر

سالها مردم درِ دروازه های شهرها
اسب را زین کرده بودند تا بیاید منتظَر
بر درون چاه معروفی نوشتند نامه ها
تا که آن مهدی بیاید ،حامیان منتظُر

بس نسخ بنوشته از شرح ورود منتظَر
تا بدانند توده مردم نشان از منتظَر

بس دی و بهمن گذشت و سردی و سرما برفت
منتظَر آمد ،شکست آن انتظارش با نظر

گفت آمد سر همی آن انتظار با ثمر
مرهمی باشم به زخم انتظاران هر نظر

چون بیامد تخته شد دکان شیخ و شحنه ها
فوج فوج گردش گرفتند حامیان منتظَر

سالها دکان شیخ از انتظارش داغ بود
چون بیامد دشمنی کردند،گشتند تنگ نظر

خون او کردند مباح و طبل تبعیدش زدند
ای بسا ظلم و تعدیها روا بر منتظَر

منتظَر آمد پیام صلح داد و او برفت
بس تاسف، عده ای در انتتظار منتظَر

می کند هر دم تنورش داغ،شیخ از انتظار
ای بسا نان فتیر و بی نمک از هر نظر

نور خورشید بهاء گردیده عالمتاب و شیخ
میکند روشن دو شمعی از برای منتظَر
]]><![CDATA[شعر بهاء بهاء از م عسلی جاسبی]]>Wed, 31 Oct 2018 09:29:09 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/1755305Picture
من بهاء بهاء گویم، با صوت اعلی گویم،عشقی به دو عالم
از پرتو نورِ تو، از ذکر جمیل تو، یا را ز چه نالم

قلبم ز تو آکنده، عشقت به دل افکنده، من از تو ببالم
در بحر عظیم تو، در راه سلیم تو، گشتی تو جمالم

از موهبت جودت، از ذکر شب و روزت، شاهم به دو عالم
دینت سبب الفت، بر چیده شود محنت، این گشته کمالم
صبرت به همه تمثیل، علمت ز همه تجلیل، این قیلت و قالم
از بهر صفای تو، از جود و وفای تو، کوهی ز غزالم

گردیده جهان روشن، حلم تو شده مسکن، این گشته مدالم
هر جا که خطر کردم، یا آنکه که سفرکردم، بودی به خیالم

گشتی تو ظهورحق، جمعی نگران زین خلق، این بوده ملالم
هر چند به عکایی، زین قبله زهر جایی، جانی به مثالم

من بهاء بهاء گویم، با صوت اعلی گویم، عشقی به دو عالم
گردیده جهان امروز، از نور بهاء فیروز، یارا زچه نالم

]]><![CDATA[​شعر بازار ریا از م عسلی جاسبی]]>Wed, 19 Sep 2018 07:51:44 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/9400046Picture​شعر بازار ریا از م عسلی جاسبی
گفت بازار چه خوب است گفت بازار ریا
گفت آن را از که گیرم گفت از آن خود ستا

گفتمش آن را کجا بفروشمش بی درد سر
گفت هر جا منتظر یک عده ای یک لا قبا

گفت تا کی میشود بفروخت این محصول را
گفت تا هر وقت پوشد آن عبا را کدخدا
در کدامین شهر و کشور این متاع باشد وفور
گفت هر جا مسندی گیرد گدا با آن ادا

ریش و پشم و دلق و آن سجاده های رنگ رنگ
خود نشان باشد و فورش زین مرض همچون وبا

چون چنین باشد همی آن مُلک را بر باد بین
مُلک ایران هم سراسر رفته است راه خطا

می فروشد یک وجب خاک بهشت با آن عبا
خود درون چاه ویل، هر لحظه در خوف و رجا

گفت در خلوت چه دارم زین همه تزویر من
گفت دردی از درون چون بندگان بی خدا

گفت قبای اطلس زهد و ریا از تن بکن
دوست شو آنگه همی با حضرت عبدالبهاء
]]><![CDATA[شعر محرم  از م عسلی جاسبی]]>Tue, 18 Sep 2018 08:58:18 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/2615411Pictureشعر محرم از م عسلی جاسبی
محرم آمده سرتاسر ایران عزا دار است
عمود خیمه ایران خمیده، وقت هشدار است
​
سرِ هر کوی و برزن عده ای مشغول مداحی
درون خانه مسکین سخن از وضع بازار است

همی کوبد به سنج و طبل و آن مداح میگوید
حسین در کربلا گردیده عطشان وقت پیکار است
بخواند مدحی آن مداح و گیرد آن مواجب را
به گِردش آن مساکین غرق اشک و حرف تکرار است

نپرسد هیچ کس از خود؛ چرا بر سر زند اکنون
زمان گریه بگذشته؛ زمان کار افکار است

کجا یک ملتی از گریه سازد یک تمدن را
صداقت، راستی، مهر و محبت چاره کار است

همین فرهنگ گریه بی تفکر می کُشد ما را
به جای باغ گل مرغ دلش برخار شن زار است

به فرهنگ غلط تاراج رفت هم مال و هم ایمان
به آرامش رسد هر ملتی هر جا که هوشیار است

نویدش می دهد آن حضرت عبد البهاء هر دم
که کار مُلک ایران به شود، این وعده از یار است
 
]]><![CDATA[شعری در وصف جاسب از م عسلی جاسبی]]>Sat, 07 Jul 2018 08:12:29 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/8189242Pictureکروگان جاسب
"برزگری پند به فرزند داد"
کای پسر این جاسب تو دانی کجاست؟

قدمت این جاسب ز جمشید جم
خاک هنر پرور آن کیمیاست

جاسب نگین بُود به انگشت قم
نقش نگین بر دلِ قم پر بهاست

Pictureطبیعت کروگان جاسب
هر طرفش کوه همی استوار
خاک و درختش چه قَدَر با صفاست

فصل بهاران چو بهشت برین
فصل به فصلش همه جا دلرباست

هر طرفش جوی و قناتی روان
سبزه و گل بر لب جو چون دواست

بلبل خوش خوان به غزل خوانیست
قُمری و کبکش همه جا خوش نواست

توده مردم چه نجیب و اصیل
نسل به نسلش به هنر آشناست

جاسب همی هفت محل باشدش
اکمل آن هفت، کروگان ماست

بوده همی مدرسه اول ز او
علم و هنر هر طرفش در بقاست

نور هدایت چو مشعشع نمود
شمع فروزان بهاء پر بهاست

حادثه افتاد که شمع را کُشند
نور هدایت همه جا از خداست

ظلم و تعدی همه جا در گرفت
بیوه و فرزند یتیم در بلاست

هجرت نا خواسته ای در گرفت
مال مهاجر چه قَدَر کم بهاست

رفت همی شادی آن مزرعه
خرمی مزرعه ز آب و هواست

موطن ما گشته اسیر کژی
"بی خبران را چه خبر از خداست"

طایفهِ رفته همی آیدش
"این هنر دایهِ باد صباست"

القرض این پند بگویم به تو
جاسب شود امن که وقتِ صفاست
]]><![CDATA[شعری در وصف شهادت حضرت اعلی]]>Mon, 25 Jun 2018 10:05:18 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/5643897Pictureتبریز- محل تیر باران حضرت اعلی
پس از دستگیری حضرت به شیراز
به آن نصف جهان تبعید گشت باز

منوچهر خان نمودش محترم جان
ولی گرگین به آزارش به پنهان

پس از دستور محمد شاه قاجار
به تهرانش بخواندند بهر آزار
ولیکن هیکلش تهران نیامد
که تبریزش همی دل را رباید

سپس در قلعه ماکو به تبعید
منور می نمودش دل به توحید

پس آنگه دشمن خوار و زبونش
به چهریقش نمود دور از عیونش

همی گفتند که او مجنون و نادان
هم اکنون از سخن گشته پشیمان

پس از مرگ محمد شاه قاجار
بَدَشت مازنی گردید با یار

پس از آن در زمان ناصرالدین
همی دستور آمد از سر کین

که کار باب را اتمام دارید
برایش جوخه اعدام دارید

به چندین صف همی سرباز حائل
ز راه زندگی گمراه و غافل

به دستوری شدند آماده تیر
شکافند سینه حضرت به تکفیر

میان دود و باروت و هیاهو
بماند آن قامت سروش چه نیکو

نخورد تیری به آن خورشید تابان
دوباره جوخه شد در بهت و حیران

بسی باران تیر بر هیکل او
همی جان را به جانان داد نیکو

شباب آمد جوان ماند و جوان رفت
به آیینش چه بتها از میان رفت

چه بتهای کهن در قلب مردم
به آیینش شکستند با ترنم
               م عسلی جاسبی
]]><![CDATA[شعر بعثت حضرت اعلی از م عسلی جاسبی]]>Thu, 31 May 2018 09:41:56 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/4733192Picture
چون که شد ملاحسین جوینده موعود ما
شهرها میگشت تا جوید همی موصوف ما
 
چون به شیراز آمد و دروازه شهرش بدید
منتظر ماند و جوانی  با وقار آمد پدید
 
آن جوان ملاحسین را میهمان خویش کرد
با سخنهای گوهر بارش دلش هم کیش کرد 
آن جوان پرسید که ای جوینده موعود، هوش
آنکه میگردی به دنبالش شنو حرفش به گوش
 
آن علاماتی که گفتی گفته اند موعود را 
نیک بنگر تا تو بینی اصل آن موصوف را
 
در خلال آن شب گرم و همی فیروز فام
با براهین و تفاسیرش نمود پیروز نام 
 
گفت من هستم کنون باب اله این مومنین 
هم شما هستید باب الباب از روی یقین
 
کرد آن حضرت همی اظهار امرش در شباب 
شد طلوع صبح صادق، پرده رفت و آن حجاب
 
در مه می در شب بیست و سه در وقت سروش
یکهزار و هشتصد و چهل چار بودش بر نقوش
 
حضرت اعلی بگفتا یظهر الله آیدش
آن بهاءالله بودش آنچه او فرمایدش
 
بعثتش بر مردمان این جهان تبریک دار
راه و رسم زندگی را همچو او ترتیب دار
 
]]><![CDATA[شعر صعود حضرت بهاءالله از م عسلی جاسبی]]>Thu, 31 May 2018 09:22:58 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/2323794Picture
در رهگذر گیتی آمد به جهان مردی
او بود بسی لایق در عهد و جوانمردی

در عهد قجر می زیست فکرش چه فراتر بود
او بود چو شهزاده در مکنت و دلبندی

با آمدن اعلی شد هم ره آن جانان
از ثروت خود بگذشت در راه خداوندی
او پایه گذاری کرد آئین بهائی را
آری که بهاءالله شد مظهر شیدایی

تبعید همی کردند آن هیکل اطهر را
اول به عراق آمد با صبر و شکیبایی

ده سال همی بودش با صبح ازل یک جا
زآن پس چه نمایان شد آن نور مسیحایی

بر ادرنه استانبول تبعید شد آن حضرت
پنج سال همی بگذشت در قوت و پویایی

آن دولت عثمانی تبعید همی کردش
در خاک فلسطین و آن قلعه عکایی

در بیت عبود و آن قصر همی حضرت
می برد به سر اما با صبر و شکوفایی

در اقدس و ایقانش احکام و تعالیمی
آورد همی ما را در وحدت و بیداری

الواح مبارک را ارسال همی کردی
بر شاه و وزیرانی هر جا به تولایی

سیزده چو گذر کرد از شهر العظمه آن سال
هجده نود دو بود بگذشته ز میلادی

روحش به صعودی خوش در محضر ابهی رفت
هفتاد فزونتر بود عمرش به جهانداری

آئین و صلاحش هست در ساحت آزادی
باشیم چه خوش آنروز اجرا شود هر جایی
​
م عسلی جاسبی
]]><![CDATA[شعر ایام عید رضوان از م عسلی جاسبی]]>Tue, 24 Apr 2018 06:54:45 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/4927029Pictureعید رضوان
مهربان مردی به بغدادش همی تبعید بود
از کران تا بیکران گِردش همی تهدید بود
 
از محبتها که او بر مردمان میداشتی
او چو ماه و دیگران استاره می پنداشتی
 
نامه ای آمد برای حاکم بغداد باز
ناصری گوید که تبعیدش نما اکنون تو باز
مدت ده سال در خاکِ عراقش بود سر
او نوشت آن هفت وادی را چوایقان معتبر
 
در کنارِ رود دجله لا جَرَم  اُطراق کرد
امرِ خود را آشکار آن لحظه باعُشاق کرد
 
در مَه اردیبهشت هنگام رفتن از عراق
در کنارِ دجله او باغی گرفت با اتفاق
 
آن نجیبیه همی باغی مصفا در کنار
نام آن شد باغِ رضوان با قدومِ آن نگار
 
شد مقیمِ آن، دوازده روز درباغش همی
شعله ها افروخت آن شمع چراغانش همی
 
اول اردیبهشت در باغ رضوان جمع گشت
عیدِ گل با عید آزادی فروزان شمع گشت
 
او سه اصلِ مطرحِ آیین خود را باز کرد
آری او از باغ رضوان نغمه ها آغاز کرد
 
اولین اصلِ نوینش، اصلِ آزادی بُوَد
صلح و داد و دوستی مفهومِ آبادی بُوَد
 
اصلِ دوم هم زمانبندی به تاریخِ بشر
آخرین نبوَد همین آیین و آیین دگر
 
اصلِ سوم هم مقدس ذاتِ ابناء بشر
با حقوقی هم برابر هرکسی هرجا به سر
 
روزِ نُه آمد عیال وعائله در باغِ گُل
تا هم آوایی کُند با مردمان در باغِ گل
 
چون دوازده شد خروجِ حضرتش آغاز شد
کوچ اجباری به تبعیدش همی احراز شد
 
این دوازده روز باشد عیدِ رضوانی همی
اعظم اعیاد گشته امر اَبهایی همی
 
عیدِ رضوان، عیدِ آزادی بُوَد بر مردمان
شاد باشیم عیدِ رضوان هر زمان و هر مکان
 
آری ای هم کیشِ ابهی عیدِ گل باشد کنون
شادی این روزها بر ما همی دارد شگون
 
هر سه روزِدوم و نُه با دوازده حالیا
کسب می باشد حرام هست گفته آن مقتدا
 
 
]]><![CDATA[شعر عید رضوان از م عسلی جاسبی]]>Tue, 24 Apr 2018 06:46:24 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/7283803Pictureعید اعظم رضوان
عیدِ رضوان بهرِآن یوسف زکنعان آمده
ای احباء حضرتش با ریح ریحان آمده
 
مفتخر فرموده عالم را به این ابراز عشق
آشنا با دردِ هجران دردِ هجران آمده
 
با سخنهای فراوان حکمتش درباغِ گل
گِرد او مانند بلبل نغمه خوانان آمده
از نگاهش مهرها برقلبِ ما آمد پدید
دوستان را دعوتی از مهرِ جانان آمده
 
گفت در باغِ گُلَش با همرهانِ نازنین
اصلِ آزادی هماره بهرِ انسان آمده
 
صلح و داد ودوستی در بیکران زندگی
از برای بنده وهر شاه و سلطان آمده
 
بوده هر دینی به تاریخی برای بندگان
در پی اش آیین دیگر بهرِ سامان آمده
 
گشته اقدس ذاتِ ابناء بشر ای بندگان
این حقوق مردمان در لوح رخشان آمده
 
عیدِ گُل یا عیدِ رضوان شد بهار عاشقان
این بهاران از برای عشقِ یزدان آمده
 
عیدِ رضوان شاد باش و شاد بین و شادگو
شادی نوع بشر از بحرِ سبحان آمده
 
بود یک باغِ گُلی در ترکِ آن خاکِ عراق
اینکش هر جای دنیا باغِ رضوان آمده
 
]]><![CDATA[شعر عید صیام و نوروز از م عسلی جاسبی]]>Tue, 20 Mar 2018 08:32:18 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/6862518Pictureعید صیام و نوروز مبارک
دلا یوم البهاء عیدِ صیام است
در این شهرالبهاء صدها پیام است
 
همی نوروز را باشد مقارن
که عیدش را درآن عیدی مدام است
 
بفرمود ای احباء شاد باشید
که فعلِ کار الیوم بس حرام است
دو چندان می شود شیرین شب و روز
بکامِ مومنی  که او با  مرام است
 
پس از یک ماه بودن در عبادت
در این شهرالبهاء جنت به کام است
 
شکوفا می شود گلها در این فصل
خوشا آن باغبان کو را مشام است
 
سپیده میدمد از شرق و خاور
سُرایند بلبلان هر جا مقام است
 
چو نورِ ایزدی گردیده دلها
پس ازماهِ صیامی کو تمام است
 
به دیدار بزرگان از چپ و راست
به رسمی میروند کز کِی به جام است
 
به عیدی می شود هر کودکی شاد
مصفا می شود هر دل که رام است
 
دهن شیرین کنند با لفظِ شیرین
در آن محفل که آدابِ کلام است
 
بگویند خاطراتِ تلخ و شیرین
درآن مجلس که ارباب و عوام است
 
گشاییم دفترِ دیگر در این فصل
که تلخی های دوران بی دوام است
 
بخواهیم از مقامِ عرشِ اعلی
که او فیضش همی با احتشام است
 
مناجاتی بخوانیم با دل از سوز
که ذکرش بهر هر درد التیام است   
 
مبارک باشد این سال و همه سال
مهیمن باشد هر جایی هُمام است
 
]]><![CDATA[شعر مادر از م عسلی جاسبی]]>Wed, 14 Mar 2018 06:40:07 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/9240148Picture
گفت در ایرانِ ما امروز روزِ مادر است
آری این زن در دیارِ ما دلش پُر آذر است

گفت باشد آن جهان پیوسته جایی چون بهشت
آن بهشتِ جاودان در زیرِ پای مادر است

قبل از آنی که شود مادر همی یک زن بُوَد
در دیارِ ما همی یک زن میانِ چادر است
دختر و زن یا که مادر در دیار مسلمین
باشدش حقی به نیمه گر چه او یک مادر است

می کِشد زحمت سراسر در زمانِ عمرِ خود
حاصلش درد و غمِ نا گفته با آن داور است

یک دلش خون و همی از چشمِ او سیلاب اشک
می چکد بر تارُک دنیا همی چون صابر است

او دهد از شیرهِ جان آن غذای طفلکان
بعد از آن تا آخر عمرش نگاهی بر دَر است

ما چه دانیم او مقامش تا کجا باشد همی
لیک دانیم او مقامش تا مقامِ اکبر است

روزِ زن یا روزِ مادر باشدش یک سمبلی
سمبل طاهر همی در نزدِ ما آن مادر است

م عسلى جاسبى
]]><![CDATA[شعر چهارشنبه سوری از م عسلی جاسبی]]>Wed, 14 Mar 2018 06:31:17 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/8456874Picture
در میان کوچه های این دیار
وز درون کلبه های بی شمار
 
امشب و امروز آتشها روان
تا زِ رویش بر جهد آن گلعذار
 
یاد ها مانَد برای کودکان
زآتش بر پا شده هر سو کنار
رسمِ دیرین و خوشِ آن روزگار
مانده در آیینِ مردم استوار
 
سعی ها کردند  بر چینند زِ بُن
لیک نورِ آتشِ ایزد فروزان آشکار
 
هر فرو دست و فرا دستی به کار
آتشی روشن نگه دارد بیادِ شهریار
 
روزِ جشنِ آریایی در جهان
میکند روشن شبانِ تیره تار
 
گفت این آتش همی سمبل بوَد
در دلِ ما مهرِ ایزد شد نثار
 
آتش مهر و محبت می فروزد روشنی
لیک این هیمه همی دود است و نار
 
سرخی آتش بگیرد این زمان
زردیِ روُی و رخِ ما در بهار
]]><![CDATA[شعر ماه صیام از م عسلی جاسبی]]>Sat, 03 Mar 2018 07:42:31 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/6593713Pictureشعر ماه صیام از م عسلی جاسبی
ای احباء ماه صوم آغاز شد
باب فضل بر روزه داران باز شد
 
عزتِ نفسی به بار آرد صیام
لحظه های خوبِ آن دارد پیام
 
لب  فرو بندیم از خورد و خوراک
پَر کشیم از خاک در این ماه ِ پاک
"چند خوردی چرب و شیرین از طعام
امتحان کن چند روزی در صیام "
 
نی فقط انبان ز نان خالی کنی
مهرها باید ز دل  جاری کنی
 
این زبان باید که گوید ذکر او
این دلِ شوریده هم در سیر او
 
حضرت حق هم در این شهرالعلا
از فیوضاتش کند ما را عطا
 
 وانگهی با روح صیقل خورده ای
می شویم از فضل او رخشنده ای
 
ای خدا این موهبت بر ما بدار
مشعل حق در دل ما هم بکار
 
]]><![CDATA[شعر ایام هاء از م عسلی جاسبی]]>Sat, 24 Feb 2018 08:02:22 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/1111312Picture ایام هاء
مژده ای دل که دگر باره پیام آمده است
روزهای خوشِ هاء قبل صیام آمده است
 
هیجده ماه گذشت شهرالملک آخر شد
ای احبای جهان شهد به کام آمده است
 
مهر را عرضه نماییم  برِ همنفسان
آری آری که قِدَم بهر سلام آمده است
ما به این وقت نماییم مصفا دلمان
حضرت حق به سرا پرده بنام آمده است
 
کمک و همدلی و بخشش ما انسانها
مثل عطریست که اکنون به مشام آمده است
 
خرم آن خانه که اطعام نماید این روز
زین عمل طایر او همچو همام آمده است
 
گر که شادی بشود شیوه هر روزه ما
کل یوم هاء شود این زکلام آمده است
 
بعد از آن روزه بگیریم در آن شهرعلاء
وه چه حالی است احبا که صیام آمده است
 
رحمتش بهر دو عالم بفروزد بر ما
آری این موهبتش هم به مدام آمده است
 
]]><![CDATA[شعر سقوط هواپیما از م عسلی جاسبی]]>Wed, 21 Feb 2018 12:32:01 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/2862407Pictureنخستین تصویر از بقایای هواپیمای سقوط کرده
پس از آن بدرقه، در خط  پرواز
مسافرها شدند همساز و همراز
 
پرید از جایگاه خود چو پرٌان
خوش آمد گویی اش هنگام پرواز
 
پس از اوجش میان آسمانها
پذیرایی نمودند با همه ناز
یکی در اوج در دستش کتابی
که فهمد از خدایش آن همه راز
 
جوانی آن طرفتر در خودش بود
به فکر آتیه با یار شهناز
 
و آن دکتر به فکر یک مریضی
مداوایش کند با سبک ِ ممتاز
 
و آن دیگر به فکر دخترش بود
که خوشحالش کند با ساز و آواز
 
به ناگه در مسیر ِزندگانی
هواپیما بشد خارج ز پرواز
 
به کوهستان ِ پر برفِ دنا بود
که شد این واقعه پیوسته آغاز
 
چه کس داند که در آن لحضه خاص
چه شد تا این سقوط آمد همی باز
 
فزون از شصت یارِ مهربان بود
که در کوه ِ دنا خفتند چو دلباز
 
دلیل این سقوط ناگهانی
خدا داند و آن باشد چو یک راز
 
]]><![CDATA[شعر تلاوت لوح احمد از م عسلی جاسبی]]>Thu, 15 Feb 2018 07:31:56 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/4054260Picture لوح احمد
شرح دلتنگی خود دوش به خالق گفتم
رنج بی حرمتی خلق به عاشق گفتم
 
از ستمهای به بار آمده بر مرغ چمن
به نسیم خُنَکِ شامِ شقایق گفتم
 
صفحه ای ازدل ِ پرخونِ بهاءآوردم
در سکوتِ دلِ شب رنجِ خلایق گفتم
اشکِ من بود سرازیرزشب تا به سحر
لوح ِ احمد به خضوعی برِ رازق گفتم
 
از خضوع من و آن خوانش لوحِ احمد
خواهش خود به سرا پرده چو صادق گفتم
 
ذکرِ او کرد اثر در دل  شبهای سیاه
فضلِ او شامل من شد که مطابق گفتم
 
ذکرِ او در همه عالم به زبانها گویند
ذکرِ او با دلِ بی غش به دقایق گفتم
 
بعد آنش چو مسیحا نفسی در برِ دوست
بر نی و نای دمیدم که حقایق گفتم
 
آری ای دوست مرنجان و مرنج از ایام
ره ابهی ره مهر است که سابق گفتم
 
]]><![CDATA[اشعار خانم بتول احمدی]]>Tue, 13 Feb 2018 08:37:23 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/9287429Pictureخانم بتول احمدی همسر محترم جناب غلامعلی نوروزی
اشعار بسیاری از مرحومه خانم بتول احمدی همسر آقای غلامعلی نوروزی سروده که بیشتر نسبت به اولادها و وحدت خانواده خودش می باشد. اینک چندتائی دردل و راز و نیاز و عمومی است.

اشک می بارید چون ابر بهار                 می زدم دل را به دریای کبار
جان من شد از فراقش بی قرار                می دویدم با دو چشم اشکبار
می روم آنجا که باشد نوبهار                   می کنم جان و دل خود را نثار
جان فشانی می کنم بار دگر                     که بیائی تو کنی بر ما نظر
تو بیا امشب را با ما کن سحر                  من کنم از بهر تو جان را بدر
عاشق روی تو هستم تا ابد                       تو نکردی با من مسکین سفر
آرزوهایم تو کردی نقش آب                     از چه رو گویم بتو از این خبر
ما نکردیم ناسپاسی از خدا                       که شدیم با رنج و محنت آشنا
غم برو از خانه ام شادی بیار                   بار دیگر روز آزادی بیار
بهار آمد جهان دوباره جوان                     درختان پر از گل کران تا کران
زمین و زمان از نسیم سحر                     شده سبز و خرم و شاد این چمن
همه مرغ سحر نواخوان مست                  شدند شاد و خرم و گویند سخن
شدند بلبلان مست و مفتون عشق               همه نغمه خوان با گل نسترن
پرنده بگفتا که عید آمد شد بهار                 شده سبز و خرم و زمین و زمان
بمان در کنار گل و سنبل و یاسمن             بگویند ز شادی عید و بهاران سخن
                                              **
من از بیم خطر در اضطرابم                    کجا رو آورم دل فکارم
نمیدانم چرا حالم گرفته                            بدشت و کوه و صحرا رهسپارم
روم در کوه امروز با دل تنگ                   که از دست ستمگر بی قرارم
چرا صبر و قرار و طاقت من                  رود از دست و من همچون شکارم
نمیدانم چرا دل بیقرارم                           ز دست این زمانه جان سپارم
خدایا داد ما بستان ز ظالم                        که دل پر شد ز غم چشم اشکبارم
بتو  می‌کند شکایت از شب هجر                که شب تا به سحر اندوهبارم
عشق گل کرده مرا شاد و جوان                از دور آمد صدای ساز و کمان
ساقی بیا که دنیا شده بکام                        شد عاشق جمال تو بی تاب و توان
عاشق دل چاک گوید از صنم                   ساقی گل جرعه ای زیبا سخن
او بما داده امیدی بیکران                        از زمین و آسمان و انجمن
                                           **
وقتی صدام بمباران میکرد مهران را       در وصف بدی او گفتم که صدایم نابود است
من چه گویم از دل بیمار تو                   خون شود آن دل که باشد یار تو
تو کنی ویرانه ایران از چه رو               آتش حرمان بود بر جان تو
نمودی خون جگر این مادران را             ای ستمگر گردی آواره تو
خون شده سرتاسر ایران زمین                آتش افتد بر همه ایمان تو
چه خبر داری از الله و وطن                   بعد از اینها میشود هجران تو
چشم حق بین تو کور است و کری           شد عذاب دین و دنیا کار تو
بعد از اینها میشود خاشاک و خس            روز تو شام و شبت حرمان تو
می کنیم ریشه از این صدا میان               تا شود ویرانه کاخ و یاد تو
می کنیم کوشش در این کار تو                تا شود ویرانه آب و خاک تو
وطن ما همه اش درّ و طلاست                حافظ ایران همیشه آن خداست
                                           **
 
زمانیکه جناب واحدی را از خانه اش به زندان بردند
عزیزان برفت بدریای شور                  کشیدند او را ز خانه اش بزور
ندید او دگر همسر مهربان                    شده در اوین و دلش پر ز نور
بدریای شور او شده غوطه ور               خدایا بکن که دوباره بیاید ز در
خدایا بدم به دلش نور خود                    کند او بزودی باینجا گذر
بده صبر و ایمان و ایقان زیاد                  که باشد دلش شاد در این سفر
بیا واحدی نزد یاران دمی                     که باشیم همه منتظر چشم بدر
                                           **
زمانیکه احسان الله و علی پسرش هر دو به شیلی برای مهاجرت رفته بودند، این مادر هر لحظه از تنهائی شعرهائی گفته به مختصر اکتفا می کنیم البته ایشان سواد ابتدائی داشته ولی مؤمن و مخلص عاشق بوده است.
من نوشتم در کوی دوست                     سخن ها بگو نیستم از روی دوست
نسیم صبح صبا را ببین که می آید           سخن بگو که نگاران بناز می آید
دلم از نور حق روشن روان است            در این ایام بهار من خزان است
نگفتی مادر پیرم در ایران                      نشسته رو بدر با روح ایمان
من از دوری تان دارم دلی تنگ               در این جا باشد هر روز و شب جنگ
خدا صبری بده بر مادراشان                   که از دست داده اند فرزند دلبند
الا صلح عمومی مستقر کن                     خدایا ظالمان را دربدر کن
که آزادی بشر باشد بهتر                        برو رو بر خدای دادگر کن
من از جنگ ها بکلی در کنارم                که روز و شب بفکر این دیارم
                                           **
 
از فراق پسر
من از دیار تو رفتم بکنج تنهائی            من از فراق تو مردم چرا نمی آئی
من از تو می کنم جا ناشکایت               که رفتی شیلی و کردی اقامت
در فراقت حلقه بر در می زنم               بر سرم روزی دو خنجر میزنم
روزها دیدم که عاشق شد روان             در سرای خان و در ایوان آن
تو رفتی و نگفتی مادر من                    نخوابیده شبها در بستر من
مادر از برایت دعا میکند                     برای تو جان را فدا می کند
علی روح و روان و جان مادر              بیا تو در برم یکبار دیگر
بیا بوسم زنم بر روی ماهت                  کنم جان را فدای آن نگاهت
برایت گل بریزم تا بیائی                      در خانه بروی من گشائی
رو به صحرای محبت می کنم               با همه تجدید وحدت می کنم
احسان تو هستی گل و یاسمن                بیا و بکن یک نگاهی بمن
دلم از فراقت تنگ آمده                        چو شیشه به سنگ و درنگ آمده
کنم رو بآن کشور خارجی                    که بینم تو را شاد و خوش همچنین
برایت دو صد بار دعا می کنم                دل خود در این جا فدا می کنم
من از عشق الهی با خودم صد گفتگو دارم   
                                                      من از پیمانه عشق الهی در سبو دارم
دلم در باغ عشقش می کند پرواز و هم از او نشان دارم
                                                       که با او در مکان عشق هزاران گفتگو دارم
خدا پیمانه را پر کن که با این دل فغان دارم 
                                                       چرا در این دیار عشق عزیزی ناتوان دارم 
]]><![CDATA[شعر آوای دل از م عسلی جاسبی]]>Tue, 30 Jan 2018 09:22:20 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/3193733Pictureشعر آوای دل
رفتم به کوهستان همی؛ تا به شود احوال من
تا بشنود او آه من، از قلب پر آمال من
 
از خارها کردم گذر، و از چاله ها رفتم به در
رفتم میان کوهها، تا کم شود امیال من
 
در رو به روی کوهها، آواز دادم ای خدا
این حال مجنونم ببین، نیکو نما اقبال من
هر آنچه فریادی زدم، راجع بشُد بر گوشِ من
گفتم که این اصواتها، باشد همان اعمال من
 
گفتا که کوه است این جهان، آوای ما افعالها
گر نیک و بد آوا رسد، باشد همی اقوال من
 
شرمنده گشتم من ز خود، از کارهای پیش از این
گفتم خداوندا ببخش، با فضل خود اهمال من
 
آمد ندا بخشیدمت، ای بنده در بند خود
من بند ها واکردمی، نَقلی بزن نقال من
 
چون مهر او جاری شود، مرهم شود بر زخمها
من مهر او جویم همی، مهرش فزون بر حالِ من
 
برگشتم از کوه و چمن، با خنده های بی شمار
گشتم رها از قصه ها، و آن غصه های سال من
]]><![CDATA[شعر برف می بارد از م عسلی جاسبی]]>Tue, 30 Jan 2018 07:56:24 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/8330701Pictureشعر برف می بارد از م عسلی جاسبی
"برف می بارد به روی خار و خارا سنگ"
بر کپرهای یگانه مردمِ دلتنگ
 
بچه ها در سوز و سرما آمده در تنگ
عده ای بی خانمان، از آتش آن جنگ
 
عده ای بی سر پناه از لرزش ارضند
آن طرفتر عده ای در نوبتِ ارزند
از درون چادر بی خانمان بنگر
آن معمم را که در بیتش پی عرضند
 
"زندگی را شعله باید بر فروزنده"
مهر ها باید بخواهیم بهر هر بنده
 
هیمه مهر و محبت می فروزد آتش انبوه
پرتوش باشد به دلها وه چه زیبنده
 
"زندگی آتش گهی دیرنده پا برجاست"
گر بیفروزی به مهر آن شعله اش پیداست
 
پیش تو گویم که ای انسان آزاده
تلخ و شیرین زمان از ماست تا بر ماست
 
یخ زده دلها در این وادی درون کلبه غمها
هست آیا تا کِسی آتش بر افروزد میان ِتوده یخها
 
بهمنی آمد میان شعله های آتش این مُلک
بهمن پنجاه و هفت رنجور کرد دلها
 
آید آیا آرشی از نو میانِ مردمانِ ما
تا که از جانش رهاند تیر بر سر منزلِ شرها
 
تا به کی عبرت شود این بندهای بندگی هرجا
تا به کی این برفها بهمن شود در مُلک آن دارا
 
تا به کِی گوییم این آمار بحران در خبر هامان
تا به کی بحران بسازند از هوا و از زمینهامان
 
مَرد بحران آفرین گُم گشته در آمار
نفت و برف و آب و نان گشته بلاهامان
 
]]><![CDATA[به مناسبت سانحه کشتی سانچی]]>Mon, 15 Jan 2018 10:12:30 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/4020418Picture سانحه کشتی سانچی
باز آمد این مصیبت از برای کشورم
در میان آب و آتش دود شد آن لنگرم
 
نا خدا با همرهان با کِشتی و دور از وطن
ناگهان با یک تصادف بسته شد آن دفترم
 
دود و آتش بر فراز آب دریا چیره شد
آن سی و اندی مسافر شعله شد بر مشعلم
علت این واقعه داند همی پروردگار
این خبرها داردش صدها تناقض بر سرم
 
 با وجود آن همه امکان برای کار زار
از برای چه همه خاموش بود در معبرم
 
 از چه رو در روزهای اولین حادثه
فرصتی نامد پدید از بهر خدمت یا کَرَم
 
ما چرا اینگونه گردیدم در این روزگار
زلزله برده امان در کشورِ بی افسرم
 
 این مصیبت ها نشان از یک مکافاتی دهد
این مکافات عمل را میکشم از داورم
 
با مناجات و دعا صبری بخواهیم از خدا
تا که مهر آگین شود این مملکت در باورم 
                                        م عسلی جاسبی
]]><![CDATA[شعر حق  خواهی از م عسلی جاسبی]]>Fri, 05 Jan 2018 09:01:07 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/3418846Picture حق خواهی
گفتا که دیدی در وطن؛ حق خواهی درماندگان
گفتم که این شورش بُوَد؛ از توده مستضعفان
 
گفتا چه پاسخ می دهد، بر هجمه این کاروان
گفتم که نامردی شود، در پاسخ این مردمان
 
چند نوبتی هر سالیان، کوشش کنند در این کران
تا حق خود گیرند ولی، آدم کشی هست در میان
از جنس مردم در وسط، آمد چو گرگی در کمین
او در لباس میش بود، درید چون درندگان
 
این گلهِ هر سو روان، هرگز ندارد پاسبان
هر روز یک گرگی زند، بر گله های بی نشان
 
روبه بگیرد اُوگجی، چون گله گرگی میشود
این را بگویم هم وطن، این گرگ گشته ناتوان
 
هر ملتی مخمور گشت، از حقه های مذهبی
آزادی خود را دهد، بر روضه های روضه خوان
 
ما خسته دوران شدیم، از اختلاس مخلصان
باید که یک نوری رسد، از وحدت ما در جهان
 
گر وحدتی آید میان، آه و فغان هم کم شود
ای هم وطن کوشش نما، باید شویم موجی روان
 
این موجهای بی‌کران، باید که پی در پی شود
تا راه یابد قطره ها، بر بحر این کون و مکان
 
]]><![CDATA[شعر زمستان از م عسلی جاسبی]]>Fri, 29 Dec 2017 07:31:53 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/6652392Pictureشعر زمستان از م عسلی جاسبی
چون که دی آید نسیم سردِ دی ماهش رسد
برف و سرمای زمستان در بزنگاهش رسد
 
کوه و دشت و صخره و دیوار چینِ خانه ها
مخملی از جنسِ برف برگیرد و خوابش رسد
 
زیرِ کرسی لَم دهد آن زارعِ نیکو سخن
شعرهایی می سُراید تا که فردایش رسد
بچه ها با چکمه های سُرخ و رنگین و قشنگ
شاد و رقصان می دوند هر جا که امکانش رسد
 
مَه بگیرد سر به سر هر جا که ابر و بارش است
کُلبه احزان شود محزون، زمستانش رسد
 
در پسِ سرما و برف و لرز و جَوِ بی کسی
دانه ای در زیرِ برف است و هویدایش رسد
 
ناگهان آن ریشهِ یخ بسته در عمق زمین
گفت با سرما که این دی هم به پایانش رسد
 
در پسِ هر نابسامانی بسی سامان بُوَد
فصلِ نخوت بگذرد زیرا که سامانش رسد
 
چله های فصلِ سرما را یکایک دیده ام
قصه های پیرزن گوید  بهارانش رسد
]]><![CDATA[اشعار سعید ذکایی آرانی]]>Wed, 27 Dec 2017 07:11:49 GMThttps://www.30yaroon.com/shaeran/9067157Pictureسعید ذکایی آرانی
سعید ذکایی آرانی، جوان خوش ذوق اهل اصفهان میباشد. پدر ایشان اهل آران کاشان و مادر اهل کروگان جاسب و از نوادگان دختری رحمت الله یزدانی می‌باشد. او نیز همچون پدر جناب نورالله ذکایی آرانی استعداد بالقوه ای در زمینه سرودن شعر و نگارش مقالات ادبی دارد. 

در زیر تعدادی از اشعار این جوان عزیز تقدیم حضور میگردد.

حس عاشقی

بیا با بودنت بر زندگی معنای دیگر باش
همان معنا که امشب در پی معشوق میابی

بیا یکدم محبت پیشه کن بنشین و با من باش
که چون امروز رود معنای فردا را نمیابی

تمام فکر و ذهنم را تهی از باد و باران کن
که در دریای عشقم باد و بارانی نمیابی

من فرهاد را شیرین، همی فرهاد کوه کَن کُن
که درعشق وصالش ذره ای راحت نمی یابی

نه دیداری، نه گفتاری نه هیچ آسوده بیداری
نه سازی و نه آوازی نه حتی بوی پروازی

اگر یکدم سراغ این دل شیدا نمی گیری
نشاید آنچه از مهر گفتم و گویم چنین آسوده در یابی

بیا دریاب از چشمان من شوق وصالت را
چنین بنگر، ببوس، بگذار سر آغاز وفاداری

سعید ذکایی آرانی

در جستجوی دلدار

دلی دیدم پی دلدار می‌گشت
جدا از هر چه در سر داشت می‌گشت

برایش زندگی همچون غمی بود
که تنها با وصالش شاد می‌گشت

قضا بر او ورق یکدفعه برگشت
همای معرفت رو کرد و بگذشت

از آن پس آنچنان شادمان و مست بود
که غافل از پی دلدار می گشت

به وقتش هر دلی را عاشقی هست
ز سوز هر سخن، معنا کسی هست

نه هرعشق و نه هرعاشق وصال است
بجز آن دل که با ما هم کلام است

سعید ذکایى آرانی

گذر عمر

Pictureگذر عمر
روزگاران طی شد، محو شد ز گیتی همچو باد
روز شب، هفته ماه و سال طی شد در مصاف تندباد

آن همه شوق دویدن، از میان جوی پریدن، بازی های کودکانه
این چنین بر ما تمام کرد راه و رسم این زمانه

چشم بستیم، صحبت کسب علوم و معرفت شد در میان
در سر هر کس امید و آرزو ها شد عیان

عشق آمد در میان، شور و شوقی در زمان
تا که چشم را برگشودیم زندگی گشت آشیان

آشیان هر کسی طرحی ز گیتی بر گرفت
مال ما گرم، مال او سرد مال دیگر گُر گرفت

هر کسی را زندگی تقدیر خوبی در پی است
گر ورق برگردد او را زندگی بس مشکل است

گر کسی را زندگی وِفق مرادش هیچ نیست
این دو صد خود کرده را هم اینچنین تدبیر نیست...

سعید ذکایی آرانی

گل و گلدان

​ز گل گیرم بهانه های بسیار
نباید خود سپاری به گلستان

تو باید بهر خود زیبا باشی
نه در فکر همه سرمست و حیران

نه گلبرگت برای شاپرک ها
نه بوی عطر تو آید ز بستان

تو باید یک گل مغرور باشی
همی غره از آب و خاک و باران

چو دیدم گل سراپا گوش و خاموش
بکردم من بر او تاکید و فرمان

بیا بسپر همه آغوش خود را
به گلدان گلی در طاق ایوان

به ناگه گل برون دیدم ز امیال
همی غرق سخن در جمع یاران

بگفتا تو مرا آن کن که خواهی
ببر سوی برون آن کنج ایوان

اگر من شادم و لبخند دارم
همه از ریشه در خاک دارم

نه فخری بر جمیع خلق دارم
نه حس غره ای بر خویش دارم

اگر تقدیر بر من اینچنین است
ز فرمانت سر من بر زمین است

دلی دارم لطیف و برگ نازک
بزن بشکن بگیر از بیخ آن بن

اگر فردا ندیدی شاد هستم
ز سوز زندگی غمخوار هستم

مکن شکوه دگر ریشه ندارم
ز اصل خود جدا گشته بهارم
​
همی یکدم هوس کردی و کندی
قمار زندگی، تحسین کردی

سعید ذکایی آرانی

شب یلد

به به و چه چه کنان ، دم به دم تنبک زنان، نام یلدا بر زبان
ساز و آواز عیان، شوق و شور بیکران، جملگی تقدیمتان

خاطره سازید شبی را، در زمین و آسمان 
یک به یک گل بر فشانید در مصاف این و آن

دست گیرید، عشق ورزید، بر زمین هم بر زمان 
جملگی شب را نمایید روزشوق بی امان

گر نهادند نام یلدا بر شب تاریک و تار 
تو بدان جانا که این شب، روز وصل است در نهان

شکر گویید یاد آرید لطف یار مستعان
رو به سوی او نمایید در کنار عاشقان

ای عزیزان در شب یلدا به یاد آرید مان 
با کلام فال حافظ شاد گردانید مان

برگیرید مشتی از بادام و پسته حین صحبت هایتان
بزدایید غم سرمای زمستان از دل پر مهرتان

ذره ای از هندوانه، دانه ای از گل انار
نوش نمایید هرچه خواهید تخمه و آجیل و نان
​
سعید ذکایی آرانی

مشاعره خیالی

عاشق:
ز برای دل من جان ذکایی بیت گوی
که از این راه دراز شور فزون در به سرست

نوروزت اگر روز سرور است و وفاست
این روز تولد نه کم از جشن و نه از مهر و صفاست
(زادروزت مبارک )

معشوق:
ای عزیز دور از این خاک و نهان در قلب ما
جای تو باشد همیشه در دل و در فکر ما

از تو و ابیات تو دارم هزار شکر و سپاس
ای به یادت روز و شب نام تو ورد گفته ها

عاشق:
من کیم جانا که باشم نهان در قلب تو
در دل دریا و در فکر جهان آرای تو

من اگر دورم ز دیده جانا آسوده باش
که نباشم جز به زحمت بر وجود پاک تو

معشوق:
بس لطیف است طبع شعرت ای عزيز نازنين
بوسه ی این بنده را از راه دور بر جان پذیر

عاشق:
در پی این بوسه ات جانا چه شبها صبح شود
فخر بادا امشبم از طعم شیرین لبت

اوج جانم را گرفت، آتش گرفت تا صبح شد
به خیال باطلِ این وعده سر خرمنت

سعید ذکایی آرانی
]]>